دانلود روزانه dlroozaneh.ir
‫حالا من یه زن مجرد و موفق‌ام.
‫وقتم رو صرفِ خوردن ‫نوشیدنی‌های مرغوب می‌کنم،
‫و رو به شکم روی تختم می‌خوابم.
‫همون‌طور که گفتم، بسیار موفق.
‫کی به عشق و عاشقی نیاز داره
‫وقتی که... خانواده داره؟
‫[ عمارت کلینچ ]
‫پدرم.
‫تا حالا سطح آینه‌مانندی ندیده ‫که ازش خوشش نیاد.
‫ابتدا و انتهای شخصیتش ‫تو غرور خلاصه می‎‎شه.
‫وسطش هم همین‌طور.
‫«سِر والتر الیوت،
‫تاریخ تولد: یکم مارس ۱۷۶۰.
‫مردی ارجمند،
‫و معروف به فکّ زاویه‌دارش.»
‫تنها کسی که براش احترام قائله ‫و دوستش داره، خودشـه.
‫آدم فقط دو جور می‌تونه ‫از دست خانواده‌ش خلاص شه،
‫با مرگ یا ازدواج.
‫که جفتش تو آیندۀ نزدیک ‫غیرمحتمل به‌نظر می‌رسه.
‫تاریخ ازدواج: پانزدهم ژوئیه ۱۷۸۴، با "جین".»
‫مادرم رو میگه.
‫- دلم براش یه‌ذره شده. ‫- «جین در سال ۱۸۰۱ درگذشت.
‫او و سر والتر صاحب سه فرزند شدند.»
‫خواهرام.
‫«الیزابت، دختری زیبا و مشهور
‫الیزابت، دختر بزرگه.
‫«مری، همسر چارلز ماسگرو،
‫وارث عمارت ممتازِ "آپرکراس".»
‫مری، ته تغاری.
‫«و ان، تاریخ تولد: نهم اوت ۱۷۸۷.»
‫و من، بچۀ وسطی،
‫تَرَک روی آینه‌اش.
‫حیف که چیز جالبی درمورد تو به ذهن‌مون نرسید ‫که برات اضافه کنیم، ان.
‫مرسی که تلاش‌تونـو کردین.
‫خواهش می‌کنم عزیزم. ‫من می‌خواستم کلاً اشاره‌ای بهت نشه،
‫ولی بابا گفت که مردم ممکنه فکر کنن مُردی.
‫- مأمورهای مالیات. ‫- بابایی. بابا!
‫تنها چیزی که پدرم بیشتر از خودش دوست داره ‫پول خرج‌کردنـه.
‫که بالأخره دیر یا زود ته می‌کشید.
‫- بابا... ‫- بابا جونت آه در بساط نداره، شازده‌خانوم.
‫بازی‌بازی بسه.
‫عه!
‫حالا اشکالی نداره، سر والتر.
‫خیلی‌ها تو یه مقطعی از زندگی‌شون ‫بدهی بالا میارن.
‫باید خرج‌هاتون رو کمتر کنید.
‫چارۀ دیگه‌ای نیست.
‫یه برنامۀ اقتصادی جدی براتون طرح کردم.
‫ضروری‌ترین صرفه‌جویی‌ها ‫زیرشون خط کشیده شده.
‫این شما و این بهترین‌دوست مادرم ‫کسی که حقیقت رو رُک بهتون میگه.
‫بانو راسل لازم دید
‫تو مسائلی که فکر می‌کرد مادرم ‫باید بهم یاد می‌داد، بهم مشورت بده.
‫همیشه خیلی باهوش و کمک‌رسان هستن.
‫به استثنای.. یک مورد قابل‌توجه.
‫بعضی‌ها خونه و غذا هم ندارن. ‫سعی کنید از یه دید دیگه بهش نگاه کنید.
‫جناب شپرد،
‫اگر می‌خواستم با فکر کردن به فقرا ‫نگاه خودم رو عوض کنم،
‫ازتون می‌پرسیدم آرایشگرتون ‫چقدر ازتون می‌گیره.
‫از من نخواین که با با عوض‌کردن دید ـم ‫اوضاع رو تغییر بدم.
‫دنیا رو به دید من ببینید، ‫و اوضاع رو تغییر بدید تا عوض بشه.
‫شاید فقط کافی باشه ‫کمک به خیریه‌ها رو متوقف کنیم.
‫مگه همچین کاری می‌کنیم؟
‫جین رو سرافکنده می‌کنید.
‫اون التماسِ منو کرد که از دختراش در برابر ‫افراط و تفریط بیش از حد پدرشون محافظت کنم
‫و من در این راه شکست خوردم.
‫تکبر شما همه‌شون رو ورشکسته می‌کنه.
‫پدر،
‫شهرت و محبوبیت واقعی
‫با صداقت و نجابت و عشق به‌دست میاد،
‫با پذیرفتن مسئولیتِ آسایش و رفاه بقیه.
‫ان، داریم راجع‌به چیز مهمی صحبت می‌کنیم.
‫حواست رو جمع کن.
‫چطوره هزینه‌ها رو کمتر کنید ‫و به یک جای ارزان‌تری نقل‌مکان کنید؟
‫شهر «باث» عالیه.
‫چشمه‌های فوق‌العاده‌ای اونجا دارن ‫که برای پوست‌تون معجزه می‌کنه.
‫اون‌‌وقت عمارت کلینچ چی می‌شه؟
‫من همین یکی دو روز پیش با ‫یک افسر ثروتمند نیروی دریایی آشنا شدم
‫که حاضره پول هنگفتی ‫برای همچین عمارتی پرداخت کنه.
‫نمی‌خوام مأمور نیروی دریایی ‫تو خونه‌م زندگی کنه.
‫- همه‌شون بدترکیب‌ان. ‫- دریاسالار «کرافت» خیلی هم خوش‌قیافه هستن.
‫دریاسالار؟ نیروی دریایی بریتانیا ‫به چه حقی
‫به افرادی با اصل و نسب مبهم ‫چنین مقام‌هایی میده؟
‫انتصاب مقام فقط و فقط حق خداونده.
‫مقام و رتبه به چه دردی می‌خوره ‫وقتی مجبور باشی به‌دستش بیاری؟
‫اصلاً چی به‌درد می‌خوره ‫وقتی مجبور باشی به‌دستش بیاری؟
‫دریاسالار کرافت مرد محترمی هستن.
‫همسرشون می‌گفت برادری داشتن ‫که چند سال پیش نزدیک ما زندگی می‌کرده.
‫ایشون هم افسر نیرو دریایی بوده.
‫چی بود اسمش؟ ولینگتون؟
‫وترز؟ وینزلو؟
‫منظورتون ونت‌ورثـه؟
‫- ونت‌ورث؟ بله. ‫- ان، عزیزم.
‫راستش رو بخواین، ‫خیلی یادم نیست کی رو می‌گین.
‫واقعاً به‌نظرت پوستم تو باث خوب می‌شه؟
‫بله قطعاً.
‫آره.
‫عزیزم... هفت سال از اون‌موقع می‌گذره.
‫هشت سال.
‫ببینم هنوز که به اون پسر حسی...
‫چرا دارم.
‫فردریک ونت‌ورث تنها آدمی بود که..
‫به استثنای شما و مادرم،
‫که منِ واقعی رو دید.
‫و درکم کرد.
‫و دوستم داشت.
‫آخی.
‫و تنها آدمی که دلم می‌خواست...
‫با هم دیدار داشته باشید؟
‫خوب گفتی.
‫بهم دروغ گفتی که ‫زمان دردم رو تسکین می‌ده.
‫- از دست من عصبانی‌ای. ‫- از دست خودم.
‫به‌خاطر این‌که... متقاعد شدم.
‫چون چیزی که الان مثل روز برام روشنـه ‫رو اون روز متوجه‌ش نشدم.
‫این‌که اگر اون رو نگه می‌داشتم ‫خیلی زن خوشبخت‌تری بودم
‫نسبت به الان که ترکش کردم.
‫هوم.
‫ببخشید. ولی حقیقت اینه که ‫ازدواج برای زن‌ها حکم یه معامله رو داره.
‫بحث امنیت ابتدایی‌مون وسطـه.
‫نمی‌تونستم اجازه بدم ‫با مردی فرار کنی که نه مقامی داشت،
‫نه ثروتی،
‫و کسی جز خودش توصیه‌ش نمی‌کرد.
‫من هم همینشـو دوست داشتم.
‫تازه‌شم، تمام اعتماد به‌نفسش ‫موجه بود. الان پولدار شده دیگه.
‫ناخدا هم شده.
‫پس چرا خبری ازش نشده؟
‫چون‌که...
‫من دلش رو شکوندم.
‫و اونم فهمید که دلیلش چی بود.
‫فکر می‌کردم دارم ازت مراقبت می‌کنم. ‫ولی در اشتباه بودم.
‫الان متوجه‌ام.
‫و ازت معذرت می‌خوام.
‫تو کسی که تقدیرتـه باهاش باشی ‫رو پیدا می‌کنی.
‫مردی که انقدر دوسِت داره ‫که برات بجنگه.
‫عزیز دلم، احساس قوی‌ای که ‫بهش داری واقعاً قابل‌تحسینـه،
‫ولی بالأخره که باید فراموش کنی ‫و زندگیت رو ادامه بدی.
‫به‌نظر من ونت‌ورث دیگه از دست رفته،
‫پس با عشق این رو بهت می‌گم.
‫دیگه امیدوار نباش.
‫درسته، هیچ نامه‌ای برام نفرستاده.
‫ولی... خودم می‌دونستم ‫این کارو نمی‌کنه.
‫مغرورتر از این حرفاست ‫که بخواد به پای کسی بیفته.
‫اون برای من نجنگید چون‌که
‫برای عشقی که بی‌قید و شرط نبود ‫هیچ ارزشی قائل نبود.
‫مطمئنم منو کامل فراموش کرده.
‫ولی، از طرفی من،
‫به‌طرز عذاب‌آوری اون رو ‫جلو چشمام نگه داشتم.
‫اولین نامه‌ای که تو کلیسا بهم داد.
‫لیست ترانه‌هایی که برام درست کرده بود.
‫یک تکه از موهاش.
‫و یه تیکه از موهای اسبش «سمپسون»، ‫که زیاد هم نمی‌شناختمش.
‫و این زنگوله
‫که زنگِ کم‌صدا و غم‌انگیزش ‫افسردگی منو خوب نشون می‌ده.
‫هشت سال افسردگی.
‫اون به همه‌جا سفر کرده.
‫و نیروی دریایی عاشقشـه.
‫«فردریک ونت‌ورث ‫ثروت هنگفتی در یونان به جیب زد.»
‫«فردریک ونت‌ورث ‫نهنگی به‌گل‌نشسته را نجات داد
‫و ناظران اشک می‌ریختند.»
‫و بااین‌حال... از ازدواجش خبری نشد.
‫هیچ خبری مبنی‌بر این‌که
‫اون به هر صورتی ‫به دختری نزدیک شده، وجود نداره.
‫به عبارت دیگه...
‫امید آخرین چیزیـه که می‌میره.
‫الان که می‌خوام نقل‌مکان کنیم، ‫باید به شخصیتِ باث‌ام فکر کنم.
‫به‌نظرم الیزابتِ باث باید ‫از الیزابتِ لندن ساده‌تر باشه،
‫ولی نباید اندازۀ الیزابتِ روستایی ‫آزاد و رها باشه.
‫پنلوپه، نظر تو چیه؟
‫شما خانوادۀ الیوت رو تا شمال ‫همراهی می‌کنید، خانم کِلی؟
‫وای، من دوست ندارم مزاحم بشم.
‫معلومه که دوست داری. ‫فقط همین کارو دوست داری.
‫و از شانس خوبت، ‫منم دوست ندارم بدون تو جایی برم.
‫خانم پنلوپه کلی،
‫بیوه‌ست، اگر چه هیچ‌وقت ‫درموردش صحبت نمی‌کنه.
‫موقعی که آشنا شدن هم طرف جنازه بود، ‫بنابراین شاید متوجه غیبتش نشده.
‫بانو راسل نگرانـه که خانم کلی ‫به پدرم چشم داشته باشه،
‫ولی فکر نمی‌کنم به مدل پدرم بخوره.
‫تازه اصلاً باورتون می‌شه که ‫پدرم با کسی پایین‌تر از خودش ازدواج کنه؟
‫بله حتماً بیاید، ‫اگر پدرتون اجازه داد.
‫جناب شپرد، اجازه می‌دید ‫پنلوپه همراه ما بیاد؟
‫هوم.
‫خوبه، عالی، فوق‌العاده، سِر والتر.
‫واقعاً شما بیش از حد سخاوتمندین.
‫دوست داریم کنارمون باشید که
‫جبرانِ چهره‌های بدترکیبی باشه ‫که تو «باث» باید تحمل‌شون کنیم.
‫خب سر والتر، همه که خوش‌تیپ زاده نشدن.
‫این‌طوری زیبایی شما بین اون‌ها ‫دو چندان به چشم میاد.
‫می‌گن اگه تو لندن ۵ باشی، ‫تو باث ۱۰ ای.
‫خب، فکرشـو بکنید،
‫شما و الیزابت، اونجا ۱۳ هستین.
‫تو هم حداقل ۶ میشی، ان.
‫بگذریم، ان مدتی بعد به ما ملحق می‌شه.
‫جان؟
‫امروز یه نامه از مری به دستم رسید.
‫دوباره بیمار شده و احتیاج داره ‫که بری آپرکراس پیشش.
‫می‌دونم زیاد نمی‌تونی تحملش کنی.
‫ولی همین هم ‫خیلی مثبت‌تر از واکنش دیگرانـه،
‫[ باز مریض شدم. این‌بار خیلی شدیده. ‫کمک بفرستید. بیاید آپرکراس. «مری» ]
‫که تو رو انتخابی منطقی می‌کنه.
‫خیلی هم عالی.
‫حواست باشه که ملحفه‌های خوب رو ‫قبل از این‌که دریاسالار برسه مخفی کنی.
‫چرا؟ به‌نظرت می‌دزدنش؟
‫دوست ندارم تن‌شون به ملحفه‌هام بخوره.
‫شاید خوش‌شانسی بیاره.
‫دفتر حساب‌ها رو هم بردار. ‫نمی‌خوام کسی هویت‌ام رو حدس بزنه.
‫فکر نکنم کسی الان بخواد واسه ‫حساب و کتاب بیاد اینجا، پدر.
‫آها، و مؤدبانه بهشون بگو
‫که هرگز نزدیک باغچهٔ گل‌های رز من نشن.
‫بله لطفاً. و بوته‌ها.
‫دوست ندارم بقیه از بوته‌زارهام لذت ببرن.
‫از ملحفه‌های به درد نخور استفاده کنن
‫نرن توی باغ و به بوته‌زارها نگاه نکنن.
‫امر مهمون‌نوازی دیگه‌ای نیست؟
‫همین. آها. لطفاً حواست باشه همهٔ اتاق‌ها ‫کاملاً تمیز باشه قبل از اومدنشون.
‫نمی‌خوام در مورد کثیف بودن هم شایعه بگن.
‫وای.
‫از اون‌چه که بهمون گفته بودن هم محشرتره.
‫جای نگرانی نیست، مستأجرین عالی‌ای خواهیم بود.
‫همیشه با همسرتون مسافرت می‌کنید؟
‫بله. و کسی هم جلودارم نیست.
‫چهار بار از اقیانوس اطلس رد شدم
‫یه بار رفتیم هند شرقی و برگشتیم.
‫کورک، لیسبون، جبل‌الطارق...
‫شادترین لحظات عمرم در سفر بوده.
‫خیلی خوش‌شانسید.
‫وقتی خودت عاشق بشی می‌بینی.
‫می‌دونی، ان، برادر خانم کرافت مجرده.
‫ناخدای نیروی دریاییه، ‫خیلی هم موفقه.
‫ادوارد، لطفاً بس کن.
‫زن بدون شوهر که مشکل نیست حلش کنی.
‫- برادرتون رو می‌شناختم در واقع. ‫- جدی؟
‫چه جالب.
‫شاید وقتی اومد بتونیم همگی با هم شام بخوریم.
‫بیاد اینجا؟
‫- کشتی‌اش تازه پهلو گرفته. ‫- دو روز دیگه میاد اینجا
‫این باغ‌ها خیلی خوشگلن.
‫موندم اون چه حسی به دیدارمون داره.
‫اگه قبلاً می‌خواست من رو ببینه، ‫لازم نبود صبر کنه.
‫هنوز عصبانیه، مطمئنم.
‫اگه اشتباه کنم چی؟
‫اگه شب و روز این همه سال ‫چشم انتظارم بوده باشه چی؟
‫[ آپرکراس ]
‫آروم.
‫خدمت شما.
‫کسی می‌تونه کمک کنه؟
‫الیزابت مری رو ترجیح میده
‫یه خودشیفتهٔ به تمام معناست.
‫پس، گفت‌وگو باهاش انرژی زیادی نمی‌خواد
‫و می‌تونه خیلی خوش بگذره.
‫یه‌بار، ۲۴ ساعت کامل
‫فقط ایتالیایی صحبت کردم.
‫فقط وقتی متوجه شد که بهش گفتم ‫نمک رو بده.
‫اون‌قدر درگیر مشکلات خودش شده بود
‫که تا این‌که گلوم رو صاف نکردم، ‫اصلاً نفهمید اونجام.
‫ببینید.
‫اول، در مورد یه بیماری ناشناخته غر می‌زنه
‫که تا پای مرگ اونو کشونده.
‫بعد، در مورد شوهر غر می‌زنه ‫که خوب بهش نمی‌رسه.
‫و بعد به خونوادهٔ شوهرش می‌پره
‫که مدام بهش بی‌احترامی می‌کنن ‫و حتماً مخفیانه ازش متنفر هستن.
‫خیلی خوشحالم که اینجایی.
‫نمی‌دونم مشکل چیه، یه‌جور ویروسه انگار.
‫نمی‌تونم حرکت کنم. ‫پام لب گوره.
‫چارلز رفته تیراندازی، وقتی رفت ‫یه کملهٔ محبت‌آمیز هم نگفت.
‫همم.
‫و خونوادهٔ شوهرم، اون گل قشنگ رو فرستادن.
‫قشنگ نیست؟
‫گندیدن، و اگه هیچی نمی‌فرستادن حالم بهتر بود.
‫همم.
‫نامردی نیست که کسی که پاش ‫لب گوره رو یاد زوال بندازی؟
‫ان، اینا ازم متنفرن.
‫اینم نگم که بچه‌ها هیولان، ‫خونه به درد نخوره
‫و هیچ‌کس دیگه به تئاتر اهمیت نمیده.
‫دقیقاً، ان. آره.
‫- ان! ‫- ان!
‫با خواهرهای شوهر خواهرم آشنا بشید.
‫هنریتا و لوئیزا ماسگرو.
‫هر جوری حساب کنی خوشگلن.
‫- ان. ‫- دخترا!
‫خیلی خوشحال شدیم وقتی مری گفت میای.
‫کل هفته تو پوست خودمون نمی‌گنجیدیم.
‫باید قول بدی که تمام هفته رو باهامون باشی، ‫بهونه هم نداریم.
‫البته که وقتی حواست به خواهرت نیست.
‫- حالت چطوره، مری؟ ‫- تا حالا که نپرسیدین حالم چطوره.
‫- الان پرسیدم دیگه. ‫- چیزی نمونده بمیرم.
‫حس می‌کنم اعضای بدنم دارن تحلیل می‌رن.
‫مثل دیروزی پس.
‫ولی خب نویدبخشه، با این‌که اعضای ‫بدنش دارن می‌پوسن، اخلاقش مثل همیشه‌ست.
‫ان، باید هر شب شام رو بیای پیش ما و ‫با آهنگات روح‌مون رو جلا بدی
‫چون کاری جز رقص و خنده و شادی نمی‌کنیم.
‫ماری آنتونات!
‫به چه جرأتی اسم منو به زبون میارید، ‫رعایای بی‌ادب.
‫مراقب باشید، خانوم‌ها ‫خانوما دوست ندارن لگدمال بشن.
‫و مادرتون سرش درد می‌کنه.
‫نذار همین‌جوری با اون دستا که معلوم ‫نیست کجا بودن به صورتت دست بزنن.
‫گرسنمونه، ماری آنتونات
‫- خب، بذارید کیک بخورن. ‫- تا بعد از شام کیک نداریم
‫امشب مهمونای ویژه‌ای داریم. ‫دریاسالار کرافت و همسرش میان.
‫برادرش رو هم میاره، ‫فردریک ونت‌ورث.
‫شنیدیم همین امروز صبح اومده، ‫یه ناخدای دلیر.
‫شنیدم که یه بار کل ناوتیپ رو جا به جا کرده
‫که یه نهنگ تو ساحل رو نجات بده.
‫نمی‌دونستم این‌قدر به نهنگ‌ها علاقه داری.
‫- کاپیتان ونت‌ورث رو دیدی؟ ‫- در گذشته، خیلی وقت پیش.
‫- حقیقت داره که بدجوری خوش‌قیافه‌ست؟ ‫- چهرهٔ مهربونی داره، آره.
‫و حقیقت داره که وقتی زن‌ها صحبت می‌کنن ‫واقعاً گوش میده؟
‫آره گوش می‌ده.
‫با تک‌تک اعضای بدنش گوش می‌ده.
‫آدم رو.. به وجد میاره.
‫خب، پس این‌طور که معلومه ‫راستِ کار خودته.
‫- جون من پیگیرش شو. ‫- لوئیزا...
‫نه نه. من دیگه تصمیم‌مـو گرفتم، ان.
‫نمی‌خوام خوبی‌هاتـو مخفی کنی.
‫لطف داری عزیزم، ولی نمی‌خواد
‫بهم یاد بدی خوبی‌هام رو چی‌کار کنم.
‫یا استعدادهای دیگه‌ام رو.
‫حالا رو راست باش، تو چرا ازدواج نکردی؟
‫منتظرم که عاشق بشم.
‫خیله‌خب، این کاری که میگم رو می‌کنی. ‫سر شام، میری می‌شینی کنارش.
‫میرم می‌شینم پیشش.
‫بعدش وانمود می‌کنی ‫هیچ اطلاعاتی راجع‌به هیچی نداری.
‫مردها توضیح‌دادن رو دوست دارن.
‫بهش بگو تا حالا از قاشق و چنگال استفاده نکردی، ‫بگو یادت بده چطوری دستت بگیری‌شون.
‫جدیداً همسریابی رو این‌طوری یاد میدن؟
‫بعدش همین که دیدی جذبت شد،
‫هر چی گفت جوابشـو نده.
‫انگار روح شدی.
‫میفته تو دامت.
‫و بعدش، خودم باشم دیگه.
‫اصلاً. حداقل تا یک سال بعد ازدواج‌تون ‫نباید این‌کارو بکنی.
‫همچین توصیۀ بدی هم نیست.
‫- مری! ‫- چارلز. چی شده؟
‫مری، کمک. دستش آسیب دیده.
‫- چی کار کرده؟ ‫- از درخت افتاده.
‫البته که این اتفاق وقتی باید بیفته ‫که اشخاص مهمی می‌خوان بیان خونه‌مون.
‫از عمد که خودشـو ننداخته، مری.
‫یکی باید پیشش بمونه.
‫برگشتنی براتون پودینگ شکلاتی میارم.
‫پس مادرش باید پیشش بمونه.
‫این که من این انسان‌ها رو ‫به دنیا آوردم کفایت نمی‌کنه،
‫الان هم باید به‌خاطرشون ‫از قرار شامم جا بمونم.
‫آخه شانس منو ببین.
‫اگه هر اتفاق ناپسندی بیفته، ‫مردها راحت از زیرش قسر در میرن.
‫مری، عزیز من، ‫پسرت صدمه دیده.
‫و تو هم الان خودت نیستی.
‫نه بابا، اون که حل شده.
‫مطمئنم خانوادۀ کرافت بازم میان.
‫خدایا متنفرم از این زندگی.
‫اگه انقدر اذیتی، ‫خوشحال میشم پیشت بمونم.
‫خب این که گفتن نداشت. ‫معلومه باید بمونی. قرار نیست که تنها بمونم.
‫سختت نیست دور از چارلز کوچولو باشی ‫وقتی که انقدر درد داره؟
‫نه لوئیزا.
‫لطفاً بفهمید.
‫مسئله اینه که من خیلی دلسوزم.
‫اتفاقاً من آدم مناسبی برای این‌که ‫موقع درد و رنج کنار بچه‌هام باشم، نیستم
‫چون با تمام وجودم حسش می‌کنم.
‫بهتره که ازشون دور باشم.
‫زندگی واسه امثال «ان» که ‫خیلی حساس نیستن خیلی راحت‌تره.
‫مری، دوست داری من تنها اینجا بمونم ‫تا تو به قرار شامت برسی؟
‫خیلی لطف می‌کنی. ‫برگشتی برات پودینگ شکلاتی میارم.
‫اگه تونستی یه تیکه نون ‫و یه مقدار فرنی هم میاری؟
‫نگران نباش، ان. ‫کلی ازت تعریف می‌کنم.
‫چنان قدیسه‌ای ازت به تصویر می‌کشم ‫که تا فردا صبح آمادۀ خواستگاری باشه. قول میدم.
‫فردریک!
‫نورِ علی نور شد.
‫بازم ممنون برای دیشب، ان.
‫به‌نظرم از ناخدا ونت‌ورث خوشت میومد.
‫این مرباـه خیلی آبکیـه.
‫اگه مربا می‌خواد آبکی باشه ‫ترجیح میدم کلاً نخورم.
‫من می‌خوام ناخدای کشتی بشم.
‫بیجا کردی شما.
‫خواهرزادۀ من نباید ملوان باشه.
‫مگه نمی‌دونی مجبورن ‫کلاه‌های مسخره بذارن سرشون؟
‫خواهش می‌کنم ان، من قبل از ظهر ‫طاقت شنیدن صدای خنده رو ندارم.
‫و قانون دیگه‌ش اینه که
‫باید یه سبیل مسخره بذاری.
‫- هوم. ‫- نه.
‫ونت‌ورث که سبیل نداره، ‫ولی آدم قابلی‌ـه.
‫خوش‌قیافه، باهوش، ثروتمند.
‫- باز بکن! ‫- وای منو نگاه کنید.
‫من ناخدا ونت‌ورث‌ام ‫و خیلی خفن‌ام!
‫من ثروتمند و خوشتیپ‌ام ‫و همه عاشقمن!
‫تازه ملوان هم هستم!
‫ناخدا، ایشون «ان» هستن، خواهرِ مری.
‫- خب راستش، ما آشناییم. ‫- همدیگه رو می‌شناسیم.
‫- عه. ‫- خیلی‌وقت پیش، قبل از پولدار شدنم.
‫ولی نه قبل از خوش‌قیافه شدنم.
‫چقدر... پیر شدی.
‫- منظور بدی نداشتم. ‫- پس چی بود منظورت؟
‫پیر.. یعنی پیرتر.. از گذشته.
‫- چهره‌ت بالغ شده. ‫- بهای کوچیکیـه برای یک زندگی هدفمند.
‫- منظورت اینه که زندگی من بی‌هدفه؟ ‫- من از کجا بدونم؟
‫موهات البته... دست نخورده.
‫موهای تو هم
‫بسیار شایسته هستش.
‫- ممنون. ‫- پس شما دوتا واقعاً همدیگه رو می‌شناسین.
‫- خیلی گذری. ‫- و در عین حال به‌یادموندنی با وجود گذرا بودنش.
‫بریم دیگه؟
‫- بله بریم. ‫- بسیار خب.
‫- چیه؟ ‫- صورتت هنوز مرباییـه.
‫[ عمارت بزرگ آپرکراس ]
‫بهت که گفتم برمی‌گرده، ان. ‫چرا نمیری بشینی کنارش؟
‫لوئیزا.
‫- لطفاً بفرمایید داخل. ‫- خیلی ممنونم.
‫ناخدا ونت‌ورث، ‫شما رو پیش خودم نگه می‌دارم.
‫بله حتماً.
‫لوئیزا.
‫عالی شد.
‫- منم کنارتون می‌شینم. ‫- صندلی رو براتون عقب می‌کشم.
‫خیلی ممنونم.
‫مخفی‌سازیِ خوبی‌ها، انجام شد.
‫- از بالا؟ ‫- دقیقاً.
‫این‌جوری خیلی بهتر شد.
‫از چی؟
‫از هر کسی که نمی‌خواست ‫پیش من بشینه.
‫حالا بگین ببینم، ‫با قاشق هم همین مشکل رو دارین؟
‫سپاس.
‫- تشکر. ‫- سپاس فراوان.
‫دارم لذت می‌برم. خیلی خوشمزه‌ست.
‫ناخدا ونت‌ورث داشت برام تعریف می‌کرد ‫که چطور تو دریا مرگ از بیخ گوشش گذشت.
‫وای، ناخدا! چی باعث شد ‫همچین شغل پُرخطری رو انتخاب کنید؟
‫دفعۀ اولی که زدم به دریا، ‫به‌شدت نیاز داشتم حواس خودمـو پرت کنم.
‫به همین خاطر، این خطری که دائماً ‫جونم رو تهدید می‌کرد برام مفید بود.
‫در حقیقت، انقدر مأیوس شده بودم ‫که گهگداری آرزوم هم می‌شد.
‫جسارتاً می‌تونم بپرسم ‫علت این ناامیدی چی بوده؟
‫یک خانم.
‫خب، خودش ضرر کرده.
‫البته الان، ‫بعد از کلی ماجراجویی هیجان‌انگیز،
‫فقط به‌دنبال یک زندگی عاری از هیجانم ‫که آرامش رو بهم برگردونه.
‫و منظورتون اینه که ‫زن بگیرید دیگه؟
‫مادر!
‫خب منظورم آدم‌ها و چیزهاییـه که ‫بتونن آرومم کنن، بله.
‫خب کی بهتر از زن ‫می‌تونه آدم رو آروم کنه؟
‫مادرم!
‫- دنبال همسر نیستی، پسر جان؟ ‫- پدر!
‫نه، مُچم رو گرفتین.
‫الان برگشتم به خشکی ‫و دنبال زن زندگی می‌گردم.
‫کمی محبت، با ذهنی قوی،
‫یه‌کمی هم از نیروی دریایی تعریف کنه، ‫من رو عاشق خودش کرده.
‫هر کی باشه بین سنین ۱۸ تا ۸۰ ‫من در خدمت‌شم.
‫تقریباً همه.
‫چارلز اول می‌خواست با من ازدواج کنه.
‫چی گفتی ان؟
‫خب...
‫فقط حرف ازدواج بود.
‫خب...
‫یادته که چارلز قبل از این‌که اون باهاش
‫ازدواج کنه می‌خواست با من ازدواج کنه؟
‫منظورم مری.
‫ببخشید، چارلز...
‫قبل از این‌که مری با...
‫ببخشید، قبل از این‌که چارلز البته...
‫سر عقل بیاد و با مری ازدواج کنه.
‫لطفاً ادامه بده. انگار می‌خوای بفهمیم
‫که شوهرخواهرت زمانی تو رو ‫به خواهرت ترجیح داده؟
‫- درسته، بله. ‫- درسته.
‫بله، کاملاً درسته. صحیح.
‫نگران نباش، طرفت رو گرفتم.
‫بهش در مورد اون زمان که چشمت عفونت کرد
‫و یه هفته چشمت ورم داشت
‫و بعد همه‌مون بهت گفتیم ریش‌سیاه.
‫فکر کنم اون‌قدر بدت اومده که هیچی نگی.
‫آره، فکر کنم بیشتر از اینا بود.
‫دیشب خیلی دور گرفته بود.
‫خصومت آشکار رو ترجیح می‌دم.
‫لحن مؤدبانهٔ سرد و آداب تشریفاتی‌ش ‫بدتر از همه چیزه.
‫«با عرض معذرت، خانم الیوت
‫این صندلی شماست؟»
‫دوستم داشته باش، احمق.
‫یا منو دوست داشته باش، یا منو بکش! ‫دیگه طاقتم سر اومده.
‫لیدی مکبث.
‫پردهٔ سوم، صحنهٔ چهارم.
‫باور می‌کنه.
‫صحیح.
‫امروز صبح حالت چطوره، مری؟
‫هنوز حالم از این‌که ونت‌ورث کل شب
‫ور دل لوئیزا بود بده.
‫یا تا جایی که می‌تونست پیشش باشه با اون
‫آهنگ غمگین و افسرده‌کننده‌ای که نواختی.
‫برای الیزه، یه آهنگ رقص خیلی خوبه
‫واسه کسایی که انقدر فرهیخته هستن
‫که به دنبال حرکات کم‌تر مرسوم باشن.
‫و جنابعالی چطور با بتهوون می‌رقصی؟
‫تنها توی اتاقم، توی حال خودم.
‫فردریک بدون شک از لوئیزا خواستگاری می‌کنه.
‫بعد ازدواج می‌کنن و لوئیزا تا ابد خوشحاله.
‫چرا همه فرضشون اینه که خواستهٔ همه زن‌ها
‫اینه که یه مرد مجرد مناسب انتخابشون کنه؟
‫چون ازدواج بزرگترین ‫برکتیه که زندگی بهت میده.
‫بچه‌هات کجان؟
‫من از کجا بدونم؟
‫کسی وقتی جوونی بهت ‫نمی‌گه که زندگی ادامه پیدا می‌کنه.
‫چه از پیشرویش خوشت ‫بیاد چه نه، ادامه پیدا می‌کنه.
‫و نهایتا از خودت سؤال می‌پرسی
‫«چطور کارم به اینجا رسید؟»
‫تا چندی پیش، هیچ دو شخصی بیش‌تر از من
‫و ونت‌ورث قلب‌هاشون به هم گره نخورده بود.
‫حالا غریبه‌ایم.
‫بدتر از غریبه حتی.
‫نامزد سابق هم هستیم.
‫خاله ان.
‫- کجایی؟ ‫- بیا باهامون بازی کن
‫ها!
‫ماری آنتونات، ماری آنتونات، ‫مردم ازت خوششون نمیاد.
‫دیگه نمی‌خوان ملکه داشته باشن.
‫با چه رویی چنین با من حرف می‌زنی! ‫شماها رعیت منید.
‫ملکهٔ بد.
‫ملکه بد؟ رعیت بد!
‫- وایسا، چی باید می‌گفتیم؟ ‫- زنده باد انقلاب
‫زنده باد انقلاب.
‫ها ها! مال منه. ‫این تاج منه.
‫به چه جرأتی تاجم رو بردی!
‫گرفتیم.
‫- خیلی‌خب، کافیه، پسرا! ‫- ملکهٔ بد
‫نه!
‫خیلی بی‌ملاحظه بود. ‫پسره ممکن بود صدمه ببینه.
‫درست میگی. شرمنده. ‫غرق بازی شدیم.
‫- به روبسپیر بگو. ‫- فردریک
‫نهایت سعیم رو می‌کنم.
‫سعی؟ واسه چی؟
‫در مورد تو و من.
‫نمی‌خوام عصبانی باشی.
‫می‌خوای چطوری باشم پس؟
‫فقط خیلی مهربونم، ان. ‫دردم همینه.
‫تمام توجهم رو به بقیه میدم، ‫و بعد خودم عذاب می‌کشم.
‫این کولوسئوم چقدر دوره؟
‫درست میگی، ولی خب چطور خودم رو ‫اولویت قرار بدم
‫وقتی هر کسی که دورمه مدام دنبال توجه منه؟
‫یه کاپوچینو لطفاً!
‫چیزی که فهمیدم اینه که، ‫باید اول عاشق خودم بشم
‫و بعد می‌تونم عاشق کسایی ‫باشم که اطرافم هستن،
‫و تنها راهش همینه.
‫آخ!
‫اون جوجه تیغی پشت پنجره چقدره؟
‫چی پشتمه؟
‫رول پنیری؟
‫می‌خواید بدون من جایی برید
‫و به خواهرم اشاره می‌کنید که به من نگه؟
‫می‌خوایم بریم قدم بزنیم، مری.
‫- یه پیاده روی خیلی طولانی. ‫- به سمت جنگل.
‫- از طبیعت متنفری. ‫- از راه رفتن متنفری.
‫دفعهٔ قبل مجبورمون کردی کولت کنیم.
‫پس، فکر کردین صرفاً چون از چیزی متنفرم ‫نمی‌خوام انجامش بدم؟
‫خب...
‫عالی.
‫همه‌جا پر از پشه‌ست.
‫- ان. ‫- هوم؟
‫مدتیه می‌خوام یه چیزی ازت بپرسم
‫ولی خب خجالت می‌کشم.
‫چی شده؟
‫یادته وقتی که تازه ‫ناخدا ونت‌ورث اومده بود
‫و تشویقت کردم که بری دنبالش؟
‫بله.
‫خب، اون البته قبل از این بود که بشناسمش.
‫و از ته دل امیدوار بودم که شما دو تا ‫به هم برسید.
‫نه این‌که خیلی علاقه داشته باشی.
‫- ندارم؟ ‫- حتی نگاهشم نمی‌کنی.
‫و حالا تو ازش خوشت میاد؟
‫اون حرف نداره.
‫تعجب کردی.
‫آره انگار. فکر می‌کردم شما دو تا...
‫نمی‌دونم اون چه حسی داره، ‫ولی من عاشقش شدم.
‫خیلی بهش فکر کردم که چی می‌شد ‫اگه جاهامون عوض می‌شد.
‫ممکنه دلم بشکنه، شاید حتی حسودی کنم
‫ولی صادقانه می‌تونم بگم که
‫هر غم و اندوهی که داشته باشم کاملاً
‫با دیدن خوشحالی و لذتی که ‫تو نصیبت می‌شه از بین می‌ره.
‫خیلی داری زور می‌زنی.
‫جواب میده؟
‫فقط درک نمی‌کنم که چرا فکر کردی وقتی میگی
‫من حتی نگاهش هم نمی‌کنم ‫به اجازهٔ من نیازی داری.
‫به‌خاطر جوری که نگاهش نمی‌کنی.
‫می‌دونم شاهد چی هستم، و بیشتر از اینه که
‫صرفاً دو نفر قبلاً همدیگه رو دیده باشن.
‫چیزی که تو می‌بینی... مال گذشته‌ست.
‫ببین، فکر می‌کنم این مرد آیندهٔ من باشه.
‫و ناوچه بزرگ‌تر از قایق جنگیه، درسته؟
‫- رفته کتاب هم خونده. ‫- بسیار خوب
‫قایق جنگی ظرفیت حدوداً ‫۱۳۰ نفر رو داره،
‫در حالی که ناوچه ظرفیت ‫۱۴۰ تا ۲۰۰ نفر رو داره.
‫بسته به این‌که درجه ۵ یا ۶ باشه، فکر کنم.
‫«حالا ماه می، با لبخند و زیبایی بهاری‌اش...‌»
‫دیگه شعر گفتن کافیه. ‫می‌دونی که چقدر بیزارم از استعاره.
‫شرمنده، مری، یادم رفت.
‫ذهنم مثل یه الکه.
‫که تشبیهه، نه استعاره.
‫باشه. ذهنم الکه.
‫ذهنت هر چی که هست، ‫این‌قدر از کلمات تخیلی استفاده نکن.
‫تحمل ندارم.
‫ببین! می‌تونیم یه سر به هری هیتر بزنیم.
‫شاید داره روی جرأتش کار می‌کنه که ‫بیاد خواستگاری من.
‫نه که عمداً بخوام بریم اون سمت.
‫نه، حرفشم نزن. ‫من نمیرم خونهٔ هیتر.
‫شک ندارم مرض لاعلاجی می‌گیرم.
‫مری، مسخره بازی در نیار.
‫مسخره بازی که آدم به سلامتش اهمیت بده؟
‫همه می‌دونن که خانوارهایی که
‫کمتر از ۵ پیشخدمت داشته باشند آلوده‌ن
‫لطفاً ما رو به‌خاطر ‫اقوام سطح پایین‌مون قضاوت نکن، ناخدا.
‫همچین آشناهایی داشتن خیلی بده.
‫فقط محض اطلاع، الان اونو واسه خواهرشوهرت
‫نمی‌خوای چون به اندازهٔ کافی ثروتمند نیست؟
‫می‌دونم. ‫واقعاً زشته. مگه نه؟
‫بریم؟
‫- نذار گولت بزنه. ‫- منظورت چیه؟
‫ان الیوت به اندازهٔ بقیه‌شون غرور داره. ‫فقط نوعش فرق می‌کنه.
‫متوجه نمی‌شم.
‫دفعهٔ بعد که دیدی خانم الیوت خودش رو
‫با یک‌سری موقعیت‌های اجتماعی وفق میده
‫به این شکل در نظرش بگیر که از این فرصت
‫برای قضاوت بقیه استفاده می کنه.
‫به شدت.
‫ان الیوت خیلی مهربونه.
‫اونو مثل من نمی‌شناسی.
‫تویی که خیلی مهربونی، لوئیزا
‫و به‌این دلیل همیشه وجههٔ خوب بقیه رو می‌بینی.
‫مسجل‌ترین نشونهٔ ذهن فقیر داشتن
‫اینه که اجازه بدی که متقاعد بشی از ‫عمیق‌ترین اعتقاداتت دوری کنی.
‫چه اعتقادات عمیقی؟
‫نمی‌خوام در مورد ان بد صحبت کنی.
‫اون خیلی برام عزیزه.
‫نمی‌دونم بین شما چه اتفاقی افتاده ‫و نمی‌خوام هم بدونم.
‫وجههٔ خوب اونو می‌بینم،
‫و به شما هم تمنا می‌کنم همین کار رو کنید.
‫لطفاً به دل نگیرید. زیاده‌روی کردم.
‫ممنون که گفتی منم بیام.
‫اگه ببخشمت، یادم می‌دی ‫چطور سکستانت رو بخونم؟
‫- تو این فرصت کوتاه؟ ‫- غروب بی‌کارم
‫بریم بگردیم؟
‫چیزی بدتر از این نیست که فکر کنی ‫زندگی‌ات نابود شده
‫و بعد متوجه بشی که هنوز خیلی خیلی ‫مونده تا سقوط کنی.
‫همون‌طور که گفتم.
‫چه سعادتی!
‫- صدمه دیده. ‫- ازش بپرسم؟
‫ان؟ ان، می‌خوای برسونیمت خونه؟
‫- ممنون، من حالم خوبه. ‫- ان، مسلماً پات آسیب دیده
‫فاصله‌ش ده دقیقه هم نمیشه. ‫لطفاً‌ بیا.
‫خیلی لطف دارین. ‫دارم از هوای تازه لذت می‌برم.
‫لازمه این‌قدر یک‌دنده باشی؟
‫لطفاً، سخت نگیر.
‫جیمز.
‫بیا ببینم.
‫یه لطفی بکن. ‫به‌نظرت می‌تونی کمک کنی؟
‫می‌خوام اون‌قدر محکم بغلم کنی ‫که نتونم بدنم رو حس کنم.
‫به‌نظرت می‌تونی؟
‫جیمز، وقت چاییه.
‫ان. ان، میریم لایم. ‫فردا.
‫تصمیمش رو گرفتن. ‫شب رو کنار دریاییم.
‫لایم؟ چرا؟
‫ناخدا ونت‌ورث می‌خواد که با دوستای ‫نیروی دریایی‌ش آشنا بشیم.
‫- متأسفانه خیلی حال و حوصلهٔ سفر ندارم. ‫- چی؟
‫ان، فردا میریم لایم. ۲۴ ساعت ‫نمی‌خوام ریخت اون وروجک‌ها رو ببینم.
‫نه، وایسا.
‫مری، من...
‫نه. تو همیشه گند می‌زنی به خوشی من ‫و دیگه تحملش رو ندارم.
‫یه تعطیلات می‌خوام، و باید ‫تو اون تعطیلات پیشم باشی
‫که یکی باشه باهاش حرف بزنم
‫وقتی بقیه بعد از ‫احوال‌پرسی باهام حرف نزنن.
‫به‌طرز عجیبی مستبده.
‫[ لایم ]
‫ناخدا، ایشون ان الیوت هستن.
‫ان الیوت.
‫ناخدا هارویل.
‫خوش‌وقتم.
‫با اجازه مرخص بشم.
‫حالا، طرفدار شعر هستین یا فقط شایعه‌ست؟
‫به‌نظر بیشتر از مقداری که باهاش راحتم ‫در موردم خبر دارین.
‫عذر می‌خوام، فقط دارم دسیسه چینی می‌کنم.
‫- دوستمون رو دیدی اونجا؟ ‫- بله
‫ناخدا بنویک.
‫کاپیتان بنویک هم ذائقهٔ ‫خاصی در کتاب خواندن داره.
‫ولی دچار اندوهی شده.
‫می‌خواستم ببینم می‌تونید ‫کمی باهاش صحبت کنید؟
‫می‌تونم از تخته پاره خونه بسازم ولی
‫لطفاً هیچ‌وقت در مورد یونانی‌ها ازم نپرس.
‫علت اندوهش چیه؟
‫از جنگ برگشته و دیده کسی جاش رو گرفته؟
‫ببخشید، جوک‌های آگاممنون.
‫با خواهرم فَنی نامزد کرده بود.
‫و خیلی عاشق هم بودن.
‫و وقتی که روی دریا بود فوت کرد، ‫درست قبل از این‌که قرار بود ازدواج کنن.
‫خیلی ناراحت شدم.
‫میگن دنیا همیشه نقشه‌ای داره.
‫- خب میشه؟ باهاش صحبت کنی؟ ‫- خوشحال می‌شم.
‫هر چند، بعید می‌دونم من تلنگری باشم ‫که دنیا براش در نظر داره.
‫باور کن، هیچ‌وقت اشتباه نمی‌کنه.
‫تقدیر آدم‌هاست که همدیگه رو پیدا کنن.
‫قول میدم.
‫و در حالی که مشغولشی، ‫رفیقمون ونت‌ورث رو هم قانع کن
‫که احمقه که بیشتر از این ‫نیروی دریایی رو پشت گوش بندازه.
‫متنفرم می‌بینم یکی استعداش هدر میره.
‫کاش تأثیری روش داشتم حالا.
‫امشب موقع شام؟ تو سرش رو گرم کن ‫من می‌دزدمش.
‫شاید از لوئیزا بخوای بهتره.
‫از تو می‌خوام.
‫بریم؟
‫تو که نمی‌خوای بری شنا کنی؟
‫ممنون. قول میدی؟
‫بیا، مری.
‫ونت‌ورث، البته، نمی‌خواست قبول کنه ‫که مختصات رو اشتباه خونده.
‫ناخدا ونت‌ورث خیلی یک‌دنده‌ست.
‫مسلماً که هست. ‫یه روزی ممکنه دریاسالار بشه
‫خدمت بزرگی به ملکه و هر چی که دوست داره،
‫ولی به‌جاش ترجیح میده تو کشور ول بگرده ‫تا آخر عمرش.
‫بذار آقا هر جا دوست داره ول بگرده.
‫بدم نمیاد یه روز تشکیل خونواده بدم.
‫همسر آینده‌ات کاملاً‌ می‌تونه ‫احساساتش رو کنترل کنه.
‫به شعورش توهین نکن و تصمیم نگیر که ‫از پس چه نگرانی‌هایی بر میاد و بر نمیاد.
‫کی می‌دونه؟
‫شاید اصلاً ماجراجویی‌های خودش رو ‫توی خونه تشکیل بده.
‫درسته، کی بازم نوشیدنی می‌خواد؟
‫بله. بله.
‫- خب؟‌خیلی‌خب. ‫- بله. بله
‫لرد بایرون.
‫«او نور خاموش‌نشدنی زندگی‌ام بود»
‫«پس از خاموشی او چه چیزی شبم را تیره‌تر می‌کند؟»
‫بله. باعث شده یکی دو ‫شبی دلم به حال خودم بسوزه.
‫اغلب فکر می‌کنم که بزرگ‌ترین بدشانسی شعره
‫که کسایی که قابلیت لذت بردن تمامش رو دارند
‫به ندرت ازش لذت می‌برند.
‫فقط کسایی که با فقدان آشنایی دارن
‫می‌تونن قدر کارهای بایرون رو می‌دونن.
‫ولی این افراد نباید زیاد ‫در معرضش قرار بگیرن.
‫و گرنه، فقط بیشتر به غار ‫تنهایی و اندوه‌شون میرن.
‫پس، اون افراد باید چی‌کار کنن؟
‫راستش، الان ۸ ساله که سعی دارم بفهمم.
‫فقط می‌تونم چیزی که هر روز ‫با خودم تکرار می‌کنم رو بگم.
‫تو جوانی. نمی‌دونی آینده ‫چه چیزی برات کنار گذاشته.
‫دوباره خنده به لب‌هات ‫میاد و خوشحال میشی.
‫- شاید درست میگی. ‫- می‌دونم که میگم.
‫ممنون، خانم الیوت.
‫همینجوری میگم، افراد پایین رده ‫مالیات نامنتاسبی میدن.
‫- اون کیه؟ ‫- عذر می‌خوام. فکر کنم سر راهتون قرار گرفتم.
‫شاید بتونید حلش کنید.
‫شاید.
‫امری داشتین؟
‫باتوجه به کمکی که لازم دارم، احتمالاً نه.
‫همم.
‫سلام.
‫- بابت امروز صبح شرمنده. ‫- امروز صبح چی شد مگه؟
‫در مورد اون آقای بی‌ادبی صحبت می‌کنم ‫که باهاش رو به رو شدیم.
‫من برادر بزرگترت نیستم. ‫به محافظت من نیازی نداری.
‫در هر صورت، تا حالا مشکلی نداشتی ‫که حق خودت رو بگیری.
‫نیازی به عذرخواهی نیست.
‫مسلماً قصد بدی نداشت.
‫ببین، فرصت خوبی پیش نیومده که صحبت کنیم.
‫من این سال‌ها با هزاران ‫نسخهٔ خیالی‌ات زندگی کردم.
‫بعضی‌ها برای سرزنش کردن.
‫بعضی‌ها برای گرامی داشتن.
‫منم.
‫فکر نمی‌کردم دیگه ببینمت.
‫یا این‌که بدونی چقدر برام مهم بودی.
‫فکر کنم همیشه می‌دونستم.
‫هیچ‌کس شبیه تو نیست.
‫و برای من پُر واضحه که ‫می‌خوام توی زندگیم باشی.
‫مهم نیست به چه شکلی باشیم، ‫گذشته رو دفن کن و...
‫فکر کنم منظورم اینه که،
‫من...
‫مایلم با هم دوست باشیم.
‫من... همین فکر رو می‌کردم.
‫امروز صبح به وضوح زندانی رو که
‫خشمم خلق کرده بود دیدم.
‫از صمیم قلب امیدوارم که هر جا که لازمه ‫عشق رو پیدا کنی.
‫و ازت ممنونم
‫از صمیم قلب، به‌خاطر پیشنهاد دوستی‌ات.
‫ممنونم.
‫خب...
‫عالی.
‫صحبت خوبی بود.
‫واقعاً امیدوارم که بشه ‫برای دریاسالاری متقاعد بشی.
‫همه در مورد استعدادت صحبت می‌کنن.
‫مطمئنم حق مطلب رو ادا نمی‌کنن.
‫اونا نمی‌دونن کی هستم ‫یا چی خوشحالم می‌کنه.
‫خب، من می‌دونم.
‫تو رو می‌شناسم.
‫و می‌دونم که می‌خوای توی زندگی ‫بخشی از چیزی بزرگ‌تر باشی.
‫و می‌دونم که عالی میشی.
‫- می‌خوای یه رازی بگم؟ ‫- معلومه
‫غم‌انگیزترین لحظاتم در دریا
‫وقتی که کاملاً احساس ‫سردرگمی و سراسیمه بودن
‫و ناکافی بودن داشتم
‫از خودم می‌پرسیدم
‫«اگه ان بود چی‌کار می‌کرد؟»
‫این‌جوری می‌دونستم چی‌کار کنم.
‫تظاهر می‌کردم که تو هستم.
‫- دروغ میگی. ‫- راست میگم.
‫همیشه توی شرایط بحرانی عالی هستی.
‫نیاز دیگران رو پیش‌بینی می‌کنی.
‫صریح و متمرکز، آروم و با ملاحضه.
‫بیشتر از حد معمول هوش داری.
‫نه، تو آدم خارق‌العاده‌ای هستی.
‫عصبانی میشم که زندگی ‫بهت فرصت سیاستمداری رو نداده.
‫دریاسالار عالی‌ای می‌شدی.
‫ممنون.
‫زیاد دور نشو. ‫جزر و مده.
‫ببخشید. بازم سعی کردم ازت محافظت کنم.
‫راحت باش.
‫حالا بدتر از نامزد سابقیم.
‫دوستیم.
‫حالا تو سر راه منی.
‫- ببخشید. ‫- قبل از این‌که بری
‫اجازه بده خودم رو درست و حسابی معرفی کنم.
‫یا مباشرتون منتظره که ‫بیاد باهام دعوا کنه دوباره؟
‫اون... دوستمه
‫و به‌نظرم قصد شما رو سوء برداشت کرده.
‫قصد من کاملاً به درستی برداشت شد.
‫قصد داشتم متوجهم بشی.
‫دوشیزه؟
‫دوشیزه.
‫- ساده. خوشم میاد. ‫- اوهوم.
‫بازم می‌بینمت؟
‫باید بسپریم به دست سرنوشت.
‫یعنی هنوز تصمیمم رو نگرفتم.
‫چیه؟
‫چی شده، ان؟
‫مردی که دیروز از کنارمون رد شد.
‫ببخشید. میشه اسم آقایی ‫که الان رفت رو بگید؟
‫آقای ویلیام والتر الیوت هستن، خانم، ‫میرن سمت باث.
‫البته که تا من میام پیش پنجره میره.
‫- فامیله؟ ‫- نه فقط یه فامیل، هنریتا
‫وارث پدرمون. ‫باید فوراً واسه پدرمون نامه بنویسیم.
‫خبرش خوشایند نیست، مری ‫خودت هم می‌دونی.
‫- از کوره در میره. ‫- چی بینشون اتفاق افتاده؟
‫پدرم و آقای الیوت صحبت نمی‌کنن.
‫- عاشق غیبت مسائل خونوادگی‌ام. ‫- بهمون بگو
‫آقای الیوت در هر صورت مقام ‫بارونت و ملک رو به ارث می‌بره.
‫پدر بدجوری می‌خواست با الیزابت ازدواج کنه
‫که مقام رو توی خونواده‌اش نگه داره.
‫ولی قبولش نکرد.
‫فهمیدیم که با زن آمریکایی‌ای ازدواج کرده ‫که کسی نمی‌شناخت.
‫پدر وقتی شنید یه بشقاب ‫شیرینی رو پرت کرد تو اتاق.
‫- آقای الیوت لباس سیاه نپوشیده بود؟ ‫- زنش مرده
‫حتماً بابت اون‌همه آبروریزی‌ای که برای
‫خونواده‌تون پیش آورده ازش متنفر باشید.
‫در واقع، تا اینجا بهترین ویژگیشه.
‫مرد خوش‌شانسیه که با لوئیزا آشنا شده.
‫همم. چیزی در مورد حسش بهت گفته؟
‫نه، دختره گفته.
‫نه، لوئیزا. کافیه.
‫می‌پرم، پس یا منو می‌گیری، یا نه.
‫- لوئیزا! ‫- نه، نه، نه
‫- لوئیزا! ‫- نه. تکونش نده. لوئیزا؟
‫صدام رو می‌شنوی؟ دکتر لازم داریم.
‫من میرم.
‫نه، یکی که شهر رو می‌شناسه باید بره. ‫بنویک، یه دکتر بیار.
‫- عجله کن. ‫- لوئیزا
‫- ان، بگو چی‌‌کار کنم؟ ‫- فقط صبر کن
‫هنوز نفس می‌کشه. ‫چیزی نیست، نفس می‌کشه.
‫ضربه مغزی شدیدی دیده.
‫ولی صدمات جدی‌تری رو دیدم که بهتر شدن.
‫جای امیدواری هست.
‫- بذارید استراحت کنه. ‫- باشه
‫- می‌تونه اینجا بمونه؟ ‫- البته
‫نه، خیلی زحمت کشیدی، ‫دیگه زحمت نمی‌دیم بهت.
‫تا هر وقت که لازم باشه می‌مونه.
‫هر کسی که دوست نداره زمین بخوابه ‫می‌تونه پیشش باشه.
‫ان باید بمونه. ‫که بهت کمک کنه، خانم هارویل.
‫کسی به اندازهٔ‌ ان خوب و توانا نیست.
‫- می‌مونی دیگه؟ ‫- البته.
‫تحمل ندارم ولش کنم تا به هوش نیومده.
‫به خونوادهٔ ماسگرو خبر میدم.
‫- ممنون. ‫- ممنون
‫لطف می‌کنی که مری و هنریِت رو همراهی کنی؟
‫همراهی کنه؟
‫بچه‌ها هستن، مری.
‫نمی‌تونیم که بذاریم یه شب دیگه ‫پیش پدر و مادرم بمونن.
‫دفعهٔ قبل کم مونده بود ‫خونه رو به آتیش بزنن.
‫چرا ان بمونه؟ ‫ان که هیچیِ لوئیزا نیست.
‫- مری. ‫- تا جایی که می‌دونم، مری
‫به خونه‌های که کمتر از ۵ ‫خدمتکار دارن آلرژی داری.
‫نگران نیستی به چیزی مبتلا بشی؟
‫من نمیرم. ‫سفر خوبی داشته باشی، ان.
‫تقصیر تو نیست. ‫بهش گفتی که نپره.
‫به حرف، آره.
‫- ولی از طرق دیگه... ‫- طرق دیگه؟
‫کاری کردم باور کنه که آدمی‌ام ‫که آماده‌ست بگیردش.
‫دقیقاً چطور این‌کار رو کردی؟
‫می‌دونستم که شیفتهٔ منه
‫و هیچ‌کاری نکردم که منصرف بشه.
‫مسلماً، عاقبتش این شد.
‫اگه این اتفاق نیفتاده بود
‫کی می‌دونه زندگی‌مون چطور می‌شد.
‫حالا مسئول وخامت حالش منم.
‫چطور به والدینش بگم؟
‫آروم آروم.
‫صریح باش.
‫هر کاری که ممکنه ازت بخوان رو انجام بده.
‫موفق باشی.
‫حالا چیکار می‌کنی؟
‫میرم حموم.
‫ممنون.
‫بابت همه‌چیز.
‫چطور
‫زندگی می‌تونه ساکت و بی‌حرکت باشه،
‫انگار که سال‌ها به طرز خودسرانه‌ای ‫در برابر هر نوع تغییر مقاومت کرده و بعد...
‫بدون هشدار در عرض چند هفته
‫سرشار از طراوت و تازگی شده؟
‫به یاد آوردن زندگی قبل از تلاطم غیر ممکنه.
‫دختر بیچاره. ‫حال پدر و مادرش چطوره؟
‫بهت زده‌ن، ولی تلاش می‌کنن ‫امیدشون رو از دست ندن.
‫خب، بیشتر از این ‫از دستشون برنمیاد.
‫کجان؟
‫ایرادی نداره، به اون‌ها نیاز نداریم.
‫می‌خواستم واست همه‌چی بی‌عیب و نقص باشه.
‫احمق نباش، ‫همین که اینجا کنار تو هستم خوشحالم.
‫نه، نه، نه. ‫بدون ماکارون نمیشه اسمشو پیک‌نیک گذاشت.
‫اگه هنری می‌فهمید که دسر نذاشتن ‫حسابی از کوره در میرفت.
‫خب، از شانس خوبت، ‫من به ماکارون اهمیت نمیدم.
‫- همم. ‫- و من هنری نیستم.
‫نه.
‫هیچ‌کس مثل اون نیست.
‫هیچ‌وقت به این فکر کردی ‫که وقتت رو با یکی دیگه بگذرونی؟
‫چند تا مرد پیشنهاد دادن.
‫می‌دونی دوست دارم با کی هم‌صحبت بشم؟
‫خودم.
‫بی‌دلیل نیست مردهای بیوه زودتر می‌میرن ‫و خانم‌های مجرد زیاد عمر می‌کنن.
‫ما زن‌ها هم‌صحبت خیلی خوبی هستیم.
‫ولی دلت برای یه هم‌صحبت و هم‌نشین تنگ نشده؟
‫فکر می‌کنی برای چی انقدر تور اروپایی میرم؟
‫بانو راسل!
‫امیدوارم زیاد نخورده باشم. ‫امشب مراسم شام به راهه.
‫قراره آقای الیوتِ معروف رو ببینیم.
‫ولی چرا الان دنبال کمک پدره؟
‫خب، فکر می‌کنم کار الیزابت باشه ‫که با جذابیت و دلبریش
‫بهش انگیزه داده.
‫آقای الیوت چیزی لازم نداره ‫که از پدرم بخواد.
‫از پدر ثروتمندتره و تحت هر شرایطی ‫مقام و منصبش رو به ارث می‌بره.
‫- باید دنبال یه چیزی باشه. ‫- چرا انقدر به اون شک داری؟
‫چون هر کی که انقدر علاقه‌منده ‫باید یه هدفی داشته باشه.
‫- چی از من قایم می‌کنی؟ ‫- آقای الیوت رو دیدم.
‫و جذابه.
‫خیلی جذاب.
‫دیدیش؟
‫وقتی که لایم بودم، اما هیچ‌کدومـمون ‫همدیگه رو نمی‌شناختیم.
‫- بوی رابطهٔ عاشقانه به مشامم می‌خوره؟ ‫- امکان نداره.
‫- چون؟ ‫- چون اون بی‌عیب و نقصه.
‫من هیچ‌وقت ‫به یه آدم بی‌عیب و نقص اعتماد نمی‌کنم.
‫باید اینجا پیاده بشی. ‫[ باث ]
‫این تفکرش از کوچیک کردنه؟
‫شروعشه.
‫مجبورم نکن.
‫شهامت داشته باش، عزیزم.
‫امشب می‌بینمت.
‫آقای الیوت هر لحظه‌ست که برسه.
‫غافلگیر شدم، پدر،
‫که فهمیدم چقدر بخشنده هستید ‫اونم بعد از رنج و عذاب‌هایی که مسببش شدم.
‫رنج و عذاب؟
‫خب، توهین‌های زیادی بود.
‫انکار کرد.
‫پدر، شخصا به شما گفت.
‫انکارش خیلی قرص و محکم بود.
‫خودشه.
‫برو در رو باز کن، ان. و قوز نکن.
‫زود باش!
‫خدای من.
‫ممنون.
‫انگار که بالاخره خدا نگاهی هم به ما کرد.
‫من فامیلت هستم، ان.
‫فامیل؟ جالبه.
‫یه پیشرفت مشخص از یه رهگذر ساده‌ست، ‫اما هنوز مونده تا فامیل دوست داشتنی بشم.
‫ولی برای مقام و منصبم هرکاری می‌کنم.
‫شانس من رو ببین، ‫یه آدم صمیمی و سخت‌کوش.
‫ثروتمند رو یادت نره.
‫از شانس خوب تو رو داریم ‫که یادمون بندازی.
‫اینجا چه خبره؟
‫نگران نباش، عزیزم، ‫داره با من تمرین می‌کنه.
‫بریم؟
‫فهمیدم که زیاد خواهرم رو می‌بینید.
‫از توجه‌ت خیلی خوشحاله.
‫خب، خوبه می‌شنوم ‫که خواهرت می‌تونه خوشحال باشه.
‫ولی عشق و عاشقی آخرین مسئلهٔ ذهنمه.
‫تا به امروز.
‫خب، اگه به هدف خواستگاری نیومدی، پس...
‫- به‌خاطر خانم کلی. ‫- خانم کلی؟
‫حدود یک ماه پیش، نامه‌ای گرفتم ‫که عموم توی باث
‫در جوار یه زن از طبقهٔ پایین و فرودسته.
‫خیلی‌ها فکر می‌کردن که اون خانم ‫دنبال اینه باهاش ازدواج کنه.
‫این‌که ازدواجشون رسوایی به بار میاره.
‫نگران اعتبار پدر من هستی؟
‫نه، اصلا.
‫نگرانی من اینه‌که پسردار بشه ‫و اون پسر مقام و منصب
‫و املاک من رو بدزده.
‫و نقشهٔ من اینه‌که هر طور شده ‫جلوی این ازدواج رو بگیرم.
‫بهت گفتم، ‫برای مقام و منصبم هرکاری می‌کنم.
‫باید بگم، تحت تاثیر صداقتت قرار گرفتم.
‫دلچسبه، آره؟
‫خیلی خوشحالم که دوباره می‌بینمت.
‫داستان اتفاق وحشتناکی که توی مهمونیت افتاد ‫اونم بعد از این‌که از لایم رفتم رو شنیدم.
‫حالش چطوره؟
‫هنوز توی تخته، ‫ولی خیلی بهتر شده.
‫صبح خبرش رو گرفتم.
‫ممنون که پرسیدی.
‫- حتما خیلی رنج کشیدی. ‫- ذره‌ای بیشتر رنج نکشیدم، واقعا میگم.
‫دل مهربونی داری. ‫به اطرافیانت اهمیت میدی.
‫فکر می‌کنم تجربهٔ خیلی سختی بود. ‫متاسفم که چنین اتفاقی رو متحمل شدی.
‫ممنون.
‫خیلی خوب بود، عزیزم.
‫- برو جلو. رضایت من رو داری. ‫- بدون رضایت شما هیچ‌کاری نمی‌کنم.
‫- آفرین! ‫- آفرین!
‫آفرین. عالی نواختید، خانم.
‫می‌خواد با صداقت و رک‌گوییش ‫منو خلع سلاح کنه.
‫جواب نمیده.
‫هنوز.
‫احتمالا جواب نده.
‫درست میگم؟
‫- چیه؟ ‫- شادی.
‫ببخشید، دارم شادی می‌کنم.
‫همسر بیوهٔ دالریمپل و دخترش،
‫دوشیزه کارترت شریف،
‫در باث هستند.
‫وقتی من خواب بودم ‫این‌ها رو تمرین کردید؟
‫فامیل عزیزمون!
‫فامیل؟ من عاشق فامیلم!
‫فامیل عبارتیـه که دقیقا برای افرادی ‫توی درخت خانوادگی استفاده میشه،
‫نه اون‌هایی که توی جنگل خانوادگی هستن.
‫خانوادهٔ دالریمپل ‫اصلا نمی‌دونن ما وجود داریم.
‫با یاری چند کمک بصری،
‫مطمئنم می‌تونیم در عرض ۴۵ دقیقه
‫خیلی دقیق نسبتمون رو توضیح بدیم.
‫- ولی چرا؟ ‫- می‌پرسی چرا؟
‫این آدم‌ها اشراف زاده‌ن. ‫همه دوست دارن با اون‌ها دیده بشن.
‫مزیت دیده شدن با اون‌ها چیه؟
‫ان، عمدا کودن‌بازی درنیار.
‫زود باشید! بهترین لباس‌هاتون رو دربیارید.
‫قراره به عظمت و شکوه... دست بزنیم.
‫گاهی اوقات، خواب می‌بینم
‫که یه اختاپوس بزرگ داره صورتم رو می‌خوره، ‫و موقعی که دارم تقلا می‌کنم آزاد بشم،
‫متوجه میشم که دست‌هام ‫شبیه دست اختاپوس شده،
‫و نمی‌تونم جداش کنم.
‫و بعد می‌فهمم که خودِ من
‫اختاپوس هستم، و دارم...
‫صورت خودم رو...
‫می‌خورم.
‫برای زندگی هم صدق می‌کنه.
‫اغلب افرادی ‫رو که بزرگترین دشمن‌های خودمون می‌دونیم
‫صرفا سایه‌ای از خود ما هستن.
‫کاملا درسته، آقای الیوت.
‫شاید دفعه بعد ‫که یه اختاپوس دیدید، دوشیزه الیوت،
‫باید اون رو در آغوش بگیرید، ‫به‌جای این‌که تلاش کنید جداش کنید.
‫اون دست‌های حیله‌گر رو دورش بپیچید
‫و خودتون رو به دستش بسپرید.
‫در خواب ببینید، آقای الیوت.
‫برای منم پیش اومده.
‫به‌خاطر این بود که موقع خواب
‫یه مقدار پنیر خوردم.
‫فامیل‌های اشرافت زاده‌ت نا امیدت کردن.
‫اون زن فجیع و نامناسب ‫نباید با پدرت ازدواج کنه.
‫یه چیزی رو بهم بگو.
‫واقعا ترجیح میدی خانم کلی ‫رو از کنار پدرم دور کنی
‫جای این‌که با من حرف بزنی؟
‫اختاپوس عزیزم، ربطی به‌هم ندارن.
‫می‌دونی...
‫کم‌کم داره ازت خوشم میاد.
‫حالا به شک افتادم.
‫فوق العاده‌ست.
‫همه باید علاقه‌مند باشن؟
‫اصلا. تا وقتی از من نخواستن کنارشون بشینم
‫می‌تونن چقدر می‌خوام حوصله سربر ‫و خسته‌کننده باشن.
‫و اون؟
‫یه‌کم کمک کرد. ‫از اونی که پیش‌بینی می‌کردم بیشتر بود.
‫اون شب حسابی از تو تعریف کرد.
‫فکر می‌کنم این وسط ‫یه احساس خاصی شکل گرفته.
‫آقای الیوت اگه بخواد ‫می‌تونه به یه سیب‌زمینی علاقه پیدا کنه.
‫با این‌که الیزابت ممکنه از تا ابد ‫توی خونه موندن رضایت داشته باشه،
‫اون زندگی تو رو توی سیاهی و مرگ می‌ندازه.
‫همهٔ حرف من اینه، ‫امیدوارم پیشنهاد آقای الیوت رو قبول کنی
‫اگه پیشنهاد داد.
‫براساس شناخت زیادت از اون میگی؟
‫شاید شناخت زیادی از اون نداشته باشم، ‫ولی تو رو خوب می‌شناسم.
‫نه تنها اون ثروتمند و مودبه،
‫فکر می‌کنم بهش علاقه‌مندی.
‫اینطوری نبود هیچ‌وقت حرفش ‫رو پیش نمی‌کشیدم.
‫اعتراف می‌کنم، یه چیزی این وسط هست.
‫ولی برای یک‌بارم که شده، ‫ازت می‌خوام بهم اعتماد کنی که دانش کافی
‫برای تصمیم‌گیری دارم.
‫باید به حرف قلبم گوش بدم.
‫یه بار به حرف دیگه‌ای گوش دادم ‫و از اون بابت هیچ‌وقت خودمو نمی‌بخشم.
‫منظورت اینه هیچ‌وقت منو نمی‌بخشی.
‫فکر کردم، با توجه به شرایط...
‫شرایط؟
‫نامزدی دیگه. ‫ونت‌ورث و لوئیزا.
‫فکر می‌کردم خبر داری.
‫همه دربارهٔ لوئیزا ‫و نامزد ناخداش حرف میزنن.
‫عزیزم.
‫چیکار کنم؟
‫می‌خوام تنها باشم.
‫خب، کاری داشتی من همین‌جام.
‫ان.
‫- اینجایی. ‫- آره، اینجام.
‫تنهایی؟
‫منتظر دوستم هستم.
‫که اینطور.
‫توی بارون گیر کردیم. ‫رفته کالسکه بیاره.
‫خیلی جذابه.
‫- خب، خوشحالم می‌شنوم. ‫- منو می‌خندونه.
‫خندیدن خیلی خوبه.
‫ظاهرا، تو هنوز خبر نداری ‫دارم نامزدی می‌کنم. من...
‫ببخشید، اسب‌ها رو توی بارون ‫نمیشه تکون داد.
‫- آقای الیوت، اجازه بدید شما رو به... ‫- همدیگه رو یادمون هست.
‫آره.
‫ناخدا ونت‌ورث.
‫بله، دوست خوب شما ناخدا ونت‌ورث.
‫خوشحالم این فرصت فراهم شد ‫تا از رفتارم در لایم عذرخواهی کنم.
‫به‌خاطر تحت تاثیر قرار گرفتن
‫از این موجود مسحور کننده بود.
‫لطفا به من نگو موجود.
‫این مسحور کنندهٔ...
‫زن؟ زن؟
‫- موجود چه مشکلی داره؟ ‫- بعدا درباره‌ش حرف میزنیم.
‫چرا انقدر لفتش می‌دید؟
‫یه لحظه صبر کن. یه لحظه.
‫فردا کنسرته. میاید؟
‫- بدم میاد مزاحم بشم. ‫- مزاحمِ چی؟
‫میاید. عالیه.
‫چهار تایی میریم. ‫من و شما و اون و خواننده.
‫خیلی عجیب و غریبه، نه؟
‫می‌شه گفت منحصر به‌فرده.
‫خوبه می‌بینم خوشحالی.
‫ممنون.
‫امیدوارم تو هم خوشحال باشی.
‫ان، به‌نظرم باید بریم.
‫فردا می‌بینمت.
‫ان! عجله کن!
‫بریم؟
‫لوئیزا چطوره؟
‫تقریبا خوب شده.
‫و با این‌حال آروم آروم بهبود پیدا می‌کنه.
‫خوب شدن زمان و عشق می‌خواد.
‫خوبه.
‫تا زمانی که باث هستی، ‫امیدوارم همدیگه رو ببینیم.
‫راستش مطمئن نیستم تا کِی هستم.
‫در بحبوبهٔ یه تصمیم دشوار هستم. ‫بهم پیشنهاد کار توی کشتی دادن.
‫شنبه به سمت مالت عازم میشن، ‫وقت زیادی برای تصمیم‌گیری ندارم.
‫- خب، هیجان انگیز به‌نظر میرسه. ‫- مطمئنا.
‫عاشق کارم هستم و برای فرصت خدمت‌گذاری ‫خوشحال هستم، ولی...
‫ببخشید مزاحم شدم، ‫ولی باید یه لحظه انِ عزیزم رو ببرم.
‫ایتالیایی هم بلده، باورت میشه؟
‫- برای ترجمه به این برنامه به کمکت نیاز داریم. ‫- یه لحظه صبر کن.
‫امیدوارم بتونی برای عروسی بیای.
‫اگه نیای، ان داغون میشه.
‫می‌دونم چقدر دوستی‌تون براش اهمیت داره.
‫فردریک!
‫امیدوار بودم بتونیم ‫صحبتمون رو ادامه بدیم.
‫متاسفانه، مطمئن نیستم ‫فرصت دیگه‌ای فراهم باشه.
‫تصمیمم رو گرفتم. میرم دریا. ‫تا شنبه خیلی کار دارم.
‫ببخشید، دوباره مزاحم شدم.
‫نه، نه، نه. ‫متاسفانه منم که مزاحم شدم.
‫از پردهٔ دوم لذت ببرید.
‫حتما.
‫- قصد نداشتم... ‫- اگه اجازه بدی من حرف بزنم.
‫تو وسط حرفم پریدی. ‫بذار اول بگم چی توی ذهنمه.
‫این احساسات حقیقی برای من تازه‌ست.
‫تلاش می‌کنم از تو یاد بگیرم، اونم برای تو.
‫تو از سر من خیلی زیادی ‫و من وحشت زده‌م.
‫ولی خیلی دلم می‌خواد همسر من باشی.
‫هیچی منو خوشحال‌تر نمی‌کنه.
‫- همسرت؟ ‫- آره. الان مجبور نیستی جواب بدی.
‫ولی لطفا، فکر کن.
‫ناخدا راست می‌گفت.
‫جنتلمن داستان ما مطمئنا منحصر به‌فرده.
‫چارلز، عجله کن!
‫توی سفر پام بی‌حس شد. ‫می‌خوام ماساژش بدی.
‫مَری، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اومدم دنبالت دیگه.
‫باید با من و چارلز بیای بریم اقامتگاه ‫و به حرف‌هام گوش بدی.
‫برای یه دیدنی کوچیک اومدیم.
‫از حادثه‌ای که برای لوئیزا اتفاق افتاد، ‫زندگی خیلی شکننده و فانیه.
‫متوجه شدم که چقدر مهمه ‫دور از بچه‌ها باشم.
‫و خیلی بی انصافیه ‫که تو و الیزابت با آقای الیوت
‫و فامیل‌های اشراف زاده‌مون ‫خوش‌گذرونی می‌کنید
‫و من هنوز باهاشون آشنا نشدم،
‫با وجود این‌که موفق‌ترین هنرمند ‫از بین خودمون سه تا هستم. همم؟
‫ان، شنیدی؟
‫لوئیزا با یه ملوان ازدواج می‌کنه
‫و هنریتا با کشیش بد ذات، ‫هنری هایتر ازدواج می‌کنه.
‫مری، لیستت رو یادت باشه.
‫درسته.
‫دکترم فکر می‌کنه ‫با قدردانی نشون دادن حالم بهتر میشه،
‫هر بار اتفاق بدی توی زندگیم میفته،
‫به یه چیزی که واسش خوشحالم فکر می‌کنم.
‫مثلا این‌که دو تا خواهرهام حسابی عاشق هستن ‫و دارن ازدواج می‌کنن؟
‫نه، تاثیری نداره.
‫خب، برای هر دوشون خوشحالم.
‫و بعدا میایم پیشتون.
‫- کجا میری؟ ‫- آم...
‫کار دارم.
‫چه کاری؟
‫طبقهٔ بالا؟ تو اصلا یه دونه هم دوست نداری ‫و همهٔ فامیل‌هات توی خونه‌ن.
‫بدم میاد با زنم موافق باشم، ان، ‫ولی به من دستور صریح دادن
‫که بدون تو به اقامتگاه برنگردم. ‫یه دورهمی کوچولو به یاد لایمـه.
‫ناخدا هارویل به شدت شیفتهٔ تو شده ‫و برای احتمالِ...
‫دیدن دوباره‌ت خوشحاله.
‫الان رفته دنبال ونت‌ورث.
‫چقدر حیف که کار داری.
‫ان.
‫دلم واست تنگ شده.
‫باید برای ونت‌ورث ‫یه مراسم خداحافظی خوب بگیریم.
‫کاملا. ‫نوشیدنی بخوریم و ورق بازی کنیم.
‫البته می‌دونم ‫که ان برنامه‌های دیگه‌ای داره.
‫من اهل ورق بازی نیستم.
‫بدترین بازیکنی که به عمرم دیدم.
‫مربوط به قدیم بود. ‫زمان خیلی چیزها رو عوض می‌کنه.
‫من چندان عوض نشدم.
‫ونت‌ورث، ببخشید مزاحم شدم ‫اما تا وقتی...
‫این نامه امضا نشده و به دریاسلار کرافت نرسیده ‫ من چشم روی هم نمی‌ذارم.
‫چند ماه گذشته دل به کار نمی‌دادی.
‫البته.
‫صحبتمون تموم شد؟
‫فکر کنم.
‫یه لحظه دیگه میام.
‫خب، راستش باید خوشحال باشم.
‫دستِ آخر ناخدا بنویک عشقش رو پیدا کرد.
‫عالیه. ‫فکر می‌کنم باید خوشحال باشی.
‫خیلی مصمم بودی ‫که ببینی از فلاکت دراومده.
‫ولی پیش‌بینی نکرده بودم ‫چه تاثیری روی من می‌ذاره.
‫انگار درد و رنج اون ‫به‌نحوی خواهر من رو زنده نگه می‌داشت.
‫فَنی بیچاره. اون اگه بود ‫به این زودی شوهرش رو فراموش نمی‌کرد.
‫خب، بدون شک درسته.
‫ما زن‌ها مثل شما که زود ما رو فراموش می‌کنید، ‫شما رو از یاد نمی‌بریم.
‫عشق زن‌ها فراتر از حد معقوله.
‫دست خودمون نیست.
‫من قصد جسارت نداشتم که ادعایی ‫بین تفاوت مرد و زن داشته باشم.
‫خب، من دارم.
‫تنها مزیت جنسیت من عشق طولانی مدته.
‫عاشقی، حتی زمانی که امیدی وجود نداره.
‫عاشقی چون چاره دیگه‌ای نداری.
‫- تموم شد. ‫- ممنون.
‫با تو دعوا ندارم.
‫فکر می‌کنم فَنی خوشحال بشه ببینه ‫یکی مراقب بنویک هست.
‫فنی آدم حسودی نیست.
‫در حقیقت در لحظاتی برام سوال پیش اومده بود ‫اگه روح خواهرم توی باد
‫موجب افتادنِ لوئیزا نشده،
‫به نحوی می‌دونسته ‫که در نهایت کجا فرود میاد.
‫لوئیزا؟
‫بهت که گفتم،
‫جهان زمان‌بندی خیلی خوبی داره.
‫و وقتی به بنویک گفتی بره دکتر خبر کنه،
‫مطمئنا نمی‌دونستی چه چیزی رو شروع کردی.
‫ناخدا، متاسفانه متوجه نشدم.
‫در مورد نامزدی لوئیزا ‫با ناخدا بنویک صحبت می‌کنم.
‫عشقی آروم و استوار
‫موقع دوره نقاهت لوئیزا ‫از توجه مدام ناخدا شکل گرفته.
‫فکر می‌کردی دربارهٔ چی حرف میزنم؟
‫نمی‌دونم.
‫برم این نامه رو به دریاسالار کرافت برسونم.
‫«انِ عزیز...
‫دیگر در سکوت طاقت شنیدن ندارم.
‫ان، تو در روح من رسوخ کردی.
‫هیچ‌گاه نگو که مردان ‫زودتر از زنان فراموش می‌کنن،
‫عشق این مرد زودتر از هم پاشید.
‫نیمی از من را رنج فرا گرفته ‫و نیمی دیگر را امید.
‫می‌دونم که با آقای الیوت ازدواج می‌کنی،
‫اما اگه این حرف رو بهت نگم ‫هیچ‌گاه خودم رو نمی‌بخشم.
‫تنها تو من رو به باث آوردی.
‫تنها به تو فکر می‌کنم و نقشه می‌چینم.
‫اما البته این رو ندیدی. ‫چطور می‌تونستی ببینی؟
‫چون عشق تو به اندازهٔ من دوام نداشت.
‫ان...
‫من تنها و تنها تو رو دوست دارم.
‫و فکر نکنم هیچ‌گاه کسی دیگر ‫به قلب من بنشیند.»
‫- می‌تونم توضیح بدم... ‫- برای هردوتون آرزوی خوشبختی دارم.
‫«بارها فکر کردم که چطور به تو بگویم
‫اما درد عشق یک‌طرفه ‫من را به سکوت وا داشت.
‫نگو که دیر کردم.»
‫فردریک!
‫«عشق من به تو هیچ‌گاه تمام نشد.»
‫عشق‌های زیادی وجود داره.
‫برای عده‌ای، زندگی مشترک مناسب ‫یک قرار سودمند و پر منفعته.
‫برای عده‌ای دیگه، ارتباط حقیقی ‫خودش یک پاداشه.
‫کجا هستن؟
‫پیدا کردن عشق با شرایط خود آدم ‫هیچ ایرادی نداره...
‫[ تور اروپا ]
‫هرچند که نامتعارفه.
‫اجازه ندید کسی بهتون بگه ‫چطور زندگی کنید.
‫یا کی رو دوست داشته باشید.
‫خیلی‌خب، توی یه ردیف شدن.
‫این زاویه دیدِ توئه. ‫معمولا این رو می‌نویسیم.
‫از محاسبات ریاضی مختلف ‫و حسابِ ارتفاع صخره استفاده می‌کنیم،
‫می‌تونیم عرض جغرافیایی‌مون رو تخمین بزنیم.
‫همین؟
دانلود روزانه dlroozaneh.ir