‫این برنامه رده‌بندی سنی «ج» دارد
‫و مناسب برای همهٔ سنین می‌باشد.
دانلود روزانه dlroozaneh.ir
‫هنری؟
‫هنری!
‫میگم بابا، هنری رو ندیدی؟
‫اینجام!
‫دارم علف هرز رو از خاک در میارم،
‫همون‌جور که خودت گفتی.
‫ریشه رو هم در میاری، درسته؟
‫معلومه که ریشه رو هم در میارم، ‫ چیه فکر کردی ۶ سالمه؟
‫خوبه! حالا برو
‫سکه‌های توی آشپزخونه رو برام بیار، خب؟
‫و پاهای گلی‌‌ـت رو پاک کن!
‫پاهاش رو پاک کرد.
‫خیلی‌خب، می‌خوام این سکه‌ها رو بگیری
‫و این‌جوری به خط‌شون کنی.
‫- خب؟ ‫- باشه
‫باید تا قسمت بروکلی‌ها بری
‫بعد پیازها، کلم و گوجه‌ها، خب؟
‫یعنی کلش؟
‫کلش.
‫می‌خوای یه رازی بدونی؟
‫اینا گیاه نیستن...
‫اینا شاتل‌های فضایی هستن.
‫- چی؟ ‫- بله
‫بی‌خیال.
‫فضانوردهای کوچیک
‫که مستعمره‌نشین‌ها رو فرستادن اینجا،
‫اینا رو ساختن.
‫ولی الان..
‫مستعمره‌شون توسط این هیولاهای زشت فضایی ‫تحت حمله قرار گرفتن...
‫اه.
‫- اه. ‫- خب...
‫تنها راهی که بخوای نجاتشون بدی...
‫اینه که این مبدل‌های میکروالکترون رو ببری
‫و یه میدان نیروی اطراف مستعمره درست کنی.
‫ولمون کن بابا.
‫در واقع، اگه می‌خوای حقیقت رو بدونی
‫مواد شیمیایی توی حلزون‌ها به مس ‫داخل سکه‌ها واکنش نشون میده
‫و باعث میشه دور بشن.
‫به‌نظرت شبیه بچه‌هام؟
‫خب، فکر کنم نیستی.
‫سلام.
‫شام رو گذاشتم تو زودپز.
‫۲۰ دقیقه دیگه‌ آماده‌ست، خب؟
‫باشه.
‫کارش با مهاجمین فضایی تموم شده
‫و رفته سراغ پتروداکتیل‌ها.
‫پتروداکتیل‌ها؟
‫قفس مرغ‌ها.
‫آها. درسته.
‫یادم نمیاد تو این‌قدر زود بزرگ شده باشی.
‫دیگه این‌روزا زود بزرگ میشن.
‫این چیه؟ کمک لازم داری؟
‫سفارش «فرش ریت»
‫نه‌، تموم شد کارم.
‫خیلی‌خب، میرم دستم رو بشورم.
‫به‌نظر خوبه.
‫لازم نیست هم دیگه رو هُل بدین‌، خانما.
‫وای!
‫لطفاً...
‫من مسلح نیستم.
‫دزدی؟
‫نه.
‫بهت قول میدم‌، من آدم با شرفی هستم.
‫مامان!
‫هنری.
‫عه، ببخشید.
‫مامان؟
‫- بله؟ ‫- یادته قرار بود که
‫حیوونای مزاحم رو نذاریم بیان تو اصطبل؟
‫آره.
‫ولی اگه حیوونه مرد باشه چی؟
‫یه یارویی داره تو اصطبل شلغم می‌خوره.
‫فکر کنم کارتن‌خواب باشه.
‫چی؟
‫گفت آدم بدی نیست.
‫باهاش حرف زدی؟
‫یه ذره فقط.
‫وای. بابا!
‫کی اینجاست؟‌ تفنگ دارم!
‫نه لطفاً. تسلیمم!
‫چطور این‌کار رو کردی؟ ‫یه ساحره‌ای؟
‫هالووین قبلی بود.
‫هنری! گفتم خونه بمونی.
‫لطفاً بهم شلیک نکن‌، ساحره.
‫همه‌ش همینو میگی. ‫یه دلیل بهم بده.
‫توی اصطبل من چی‌کار می‌کنی؟
‫شرمنده. من... ‫به‌نظر گیج شدم.
‫سرم خورد جایی.
‫قبل دزدی مغازهٔ‌ لباس‌فروشی یا بعدش؟
‫میشه با شوهرتون صحبت کنم؟
‫- نه‌، نمی‌تونی. ‫- مُرده.
‫هنری.
‫تسلیت میگم.
‫لازم نکرده.
‫تو یه ترشیده‌ای.
‫مجبور شدی که شلوارهای مردونه بپوشی
‫که از خونواده‌ات محافظت کنی؟
‫خیلی‌خب‌، دیگه داری زیاده‌روی می‌کنی.
‫ایشالله که بهت برنخورده باشه؟
‫نزدیک‌تر نیا!
‫من ترشیده نیستم‌‌، و بهم برخورد.
‫برو بابابزرگ رو بیار. برو.
‫تو رو اینجا تنها بذارم؟
‫هنری‌، برو دیگه!
‫پیش پدرت زندگی می‌کنی؟
‫شرمنده.
‫نزدیک‌تر نیای.
‫بابا!
‫همونجا بمون. ‫تکون نخور.
‫اشتباه شده انگار.
‫شلوار پوشیدی.
‫بابا؟
‫صدام رو نشنیدی؟
‫چی رو؟
‫داشتم تو رو صدا می‌کردم. ‫شام حاضره.
‫یه بی‌خانمان توی اصطبله.
‫چی؟
‫چرا بهم نگفتید؟
‫به‌نظر یه خرده گیج می‌زنه. ‫فکر کنم سرش به جایی خورده.
‫اون تفنگ مسلحه؟
‫نه‌، وقتش نبود.
‫ولی فکر کنم بی‌آزاره.
‫فکر کنم جعبهٔ کمک‌های اولیه رو لازم دارم.
‫خیلی خفنه.
‫بهتره به تد بگیم بیاد.
‫واقعاً؟
‫فکر کنم فقط گم شده و گیجه.
‫و گرسنه! آخه چقدر باید گرسنه باشی
‫که بیفتی به جون شلغم‌های خام؟
‫این احتمالاً بهترین ‫خوراکیه که تا حالا خورده‌ام.
‫خدایی؟
‫این آقا مسلماً رژیم غذایی سالمی داره.
‫این آقا احتمالاً یه اسم داره.
‫کی هستی؟
‫ر...
‫ریپ... فکر کنم.
‫اسم مسیحی‌ام ریچارده...
‫ولی همه من رو ریپ صدا می‌کنن.
‫فامیلی‌ای هم داری احیاناً؟
‫چیزه...
‫عجیبه.
‫خب‌، من سارام
‫و اینم پدرم کلوین‌‌، و هنری.
‫یادت نمیاد
‫- که فامیلیت چیه؟ ‫- هنری.
‫عجیبه.
‫از وقتی که به هوش اومدم، ‫انگار تو هاله‌ای از ابهامم.
‫فقط...
‫یه چیزهای مختصری یادم میاد.
‫مطمئن نیستم از کجا اومدم...
‫یا کجا میرم.
‫روستا...
‫زمین‌ها، همه‌شون...
‫آشنا به‌نظر میان، ولی...
‫عجیب و غریبن.
‫خب‌‌، اصالتاً اهل کجایی؟
‫اینجا.
‫به‌نظرم اینجا.
‫باشه.
‫خونوادهٔ هریسون رو دیدی؟
‫مزرعهٔ بغلی رو داشتن.
‫حدوداً اون رو...
‫یه سال قبل از فوت مادرت فروختنش
‫بعد اون توسعه‌ دهنده‌ها اومدن
‫و اون خونه‌های زشت رو توی ملک ساختن...
‫هریسون‌ها یه پسر داشتن ‫که تقریباً هم سن اون میشد.
‫اگه یادم باشه خدمت رفته بود.
‫توی ارتش بودی؟
‫بله‌، خانم.
‫هنگ ۲۵ـم پیاده‌نظام.
‫یادمه‌، ما...
‫درگیری خیلی بالایی حین جنگ داشتیم.
‫خودم توی نیروی دریایی بودم.
‫عه!
‫عالی.
‫ای بابا، تد اومد.
‫بیا.
‫چه‌خبره؟ ‫همه خوبن؟
‫چیزی واسه نگرانی نیست. ‫همه‌چی خوبه.
‫به‌جز اینکه الان یه دزد ‫تو اصطبل زندگی می‌کنه.
‫برو تو خونه، زود.
‫باشه!
‫توی اصطبل؟
‫فقط... یه لحظه وایسا.
‫هریسون‌ها رو یادته
‫که قبلاً پایین جاده زندگی می‌کردن؟
‫آره.
‫بابا فکر می‌کنه که
‫شاید یه پسر داشتن که سرباز بوده...؟
‫نمی... نمی‌دونم،
‫ولی این ممکنه اون باشه.
‫یعنی‌، ممکنه اختلال استرس ‫پس از سانحه داشته باشه
‫ولی واقعاً فکر نکنم که اون...
‫من خطرناک نیستم‌، ‫اگه نگران این موضوعید.
‫تو از ژاندارمری هستی؟
‫از... کجا؟
‫من...
‫معاون تد کالر هستم...
‫معاونِ رئیس‌پلیس شهرستان دولیتل.
‫به‌نظرمون تد می‌تونه کمکت کنه ‫که چطوری اومدی اینجا.
‫می‌خوای که من با اون برم؟
‫منابع لازم واسه کمک بهت رو داره.
‫آره.
‫هی‌، هی، هی.
‫تد، لازم نیست.
‫کالسکهٔ عجیبیه.
‫تو... اسب نداری؟
‫اسب؟
‫چرا، ۳۸۰تا زیر کاپوت دارم.
‫حتماً خیلی ریزن.
‫آره، خیلی کوچیکن.
‫چرا تو نمیری... پشت سوار شی
‫و بعداً در موردش صحبت می‌کنیم؟
‫و آره... باید مراقب سرت باشی
‫وقتی سوار میشی.
‫خوبه. عالی.
‫آره‌، می‌تونی... سوار بشی.
‫موفق باشی، ریپ.
‫باریکلا. مراقب انگشتات باش، خب؟
‫ریپ؟
‫موج ‌سواری چیزیه؟
‫انگار حسودیت شده.
‫واقعاً؟
‫چرا؟ باید باشم؟
‫آره. همه‌چی هُل هلکی شد.
‫یه ساعت پیش همدیگه رو ‫دیدیم و نامزد هم کردیم.
‫که این‌طور؟
‫هنری توی اصطبل پیداش کرد.
‫افتاده‌، سرش ضربه خورده
‫کیسه یخ گذاشتم رو سرش
‫ولی یادش نمیاد کیه و چطوری اومده اینجا.
‫یا ماشین چیه. آره.
‫خیلی‌خب، می‌برمش بیمارستان
‫بعد از این‌که اثر انگشتش ‫رو گرفتیم و بررسیش کردیم.
‫ممنون.
‫راستی.
‫در واقع، حالا که اینجام
‫نمی‌دونم... شنیده باشی یا نه
‫ولی یه رستوران جدید باز شده ‫توی نیو هیون.
‫همه دارن در موردش حرف می‌زنن
‫و تو این فکر بودم که...
‫تو این فکر بودی که یه مرد با ضربه مغزی رو
‫توی ماشین پلیست ول کنی
‫و قرار بذاری؟
‫منطقی بود، قربان.
‫بهت زنگ می‌زنم، خب؟
‫خیلی‌خب.
‫کالسکه‌ات صداهای عجیبی میده.
‫خب‌، اینم از این.
‫آره.
‫حداقل بهش کیک سیب ندادی، هوم؟
‫هی، هی، هی! ‫آروم! آروم!
‫آروم.
‫- آروم. ‫- اینجا دیگه چه‌جور جاییه؟
‫چیزی واسه ترسیدن نیست، ‫فقط یه بیمارستانه.
‫از اینا توی جایی که اومدی بود؟
‫آره.
‫چیزی نیست که ازش بترسی.
‫اونو دیدی؟
‫آره. دیدم.
‫یه لحظه میرم با معاون کلانتر صحبت کنم.
‫مشکلی نداری اینجا باشی؟
‫باشه.
‫دکتر بنسون لطفاً به اتاق ۳۱۴.
‫دکتر بنسون به اتاق ۳۱۴.
‫خب، نشونه‌ای ضربه مغزی نیست
‫یا هر آسیب مغزی دیگه‌ای
‫ولی مسلماً گیج می‌زنه.
‫ازش پرسیدم آخرین باری ‫که دندون‌پزشک دیده کی بوده
‫و گفت که می‌خواسته موهاش رو کوتاه کنه.
‫آره. شبیه خودشه.
‫آره،‌ اثرانگشتش با کسی
‫توی پایگاه‌های اطلاعاتی‌مون مطابقت نکرد.
‫میگه اسمش ریپه.
‫- همم. ‫- چی بگم.
‫طبیعیه.
‫تا الان، فکر کنم یه بی‌نام و ‫نشان رو دستمون باد کرده.
‫خیلی‌خب، باید امشب اینجا بستری بشه
‫که مراقبش باشیم،
‫ولی اگه چیز دیگه‌ای پیدا کردین بهم خبر بده.
‫حتما. ممنون، دکتر.
‫وای خدا. بلند شد.
‫هی!
‫وای!
‫عذر می‌خوام‌، خانم.
‫نمی‌خواستم بترسونمت
‫ولی چیزی به ذهنم نمیومد بگم.
‫«سلام» همیشه واسه شروع خوبه.
‫بله، البته.
‫- آره. ‫- سلام.
‫سلام.
‫خوبی؟
‫دیشب توی بیمارستانتون موندم.
‫بهم گفتن باید استراحت کنم
‫ولی بعد یه زن با لباس سفید
‫مدام هر دو ساعت میومد تو اتاقم
‫و بیدارم می‌کرد و می‌پرسید که خواب بودم؟
‫این که نشد استراحت.
‫آره، بیمارستان‌ها یه‌کمی عجیبن.
‫خب... اومدی اینجا.
‫بازم.
‫بله‌، چیزه...
‫یه سوال داشتم.
‫پس برگشتی.
‫سلام.
‫ببخشید دوباره مزاحم شدم.
‫در واقع، می‌خواستم ببینم میشه که
‫بابت غذایی که دیشب بهم دادین کار کنم؟
‫آره، می‌خوای علف‌های هرز رو بچینی؟
‫هنری! اون کار خودته.
‫ولی می‌خواد کمک کنه.
‫لازم نیست.
‫مطمئنی خوبی؟
‫کالسکه‌ها، درها و فانوس‌ها
‫همه‌شون خودکارن.
‫من مرده‌ام؟
‫اینجا بهشته؟
‫اگه اینجا بهشت بود، ‫بعید می‌دونم اون اینجا می‌بود.
‫من مرد خوش شانسی هستم که ‫دختر بامزه‌ای دارم.
‫قراره کل روز حرف بزنیم
‫یا می‌خوای یه‌کم کار کنی؟
‫هنری. برو کارای صحبت رو تموم کن
‫قبل از این‌که اتوبوس بیاد.
‫ممنون.
‫فکر کنم یه کاری هست که بتونی کمک کنی.
‫بیا.
‫نمی‌خواد بهش بگیم
‫که می‌تونه از شیردوش استفاده کنه؟
‫چرا؟
‫داره بهتر از شیردوش می‌دوشه.
‫باشه.
‫چیزه...
‫خب، می‌خواستم برم صبحونه درست کنم.
‫تخم مرغ و بیکن؟ گوشت واقعی.
‫- دیگه چی ممکن بود باشه مگه؟ ‫- گیاه‌خوار؟
‫گیاه‌خوار. ‫نمی‌دونم چی هست اصلاً.
‫کسی که محصولات حیوانی نمی‌خوره.
‫بیکن بدون گوشت؟
‫آره. ‫بعضی‌ها بوقلمون می‌خورن.
‫ولی اون بیکن نیست. ‫چرا باید همچین کاری کنی؟
‫مدام از این یارو بیشتر خوشم میاد.
‫ام...
‫متوجه شدم که درخت‌ها سیب چالکود می‌خوان
‫که کمک کنه ریشه‌ها آب جذب کنه.
‫و واسم سؤال بود که
‫شاخه‌های وسط رو هرس کنید ‫که از آفت جلوگیری کنید؟
‫آره، اون کار رو...
‫معمولاً تا الان باید انجام می‌دادیم
‫ولی کارش رو نمیشه دو نفری انجام داد.
‫کارگر مزرعه‌مون ارل، زمستون قبل رفت.
‫خب پس، حس می‌کنم وظیفمه که کمک کنم.
‫خیلی خوب به‌نظر میاد.
‫خب، فکر کنم خودت دیگه بدونی
‫ولی فرد اسرارآمیزت
‫امروز صبح از بیمارستان زده بود بیرون.
‫آره، اومد اینجا. ‫چی پیدا کردی؟
‫کاش بهم زنگ می‌زدی.
‫عکس و اثرانگشتش رو بررسی کردم ‫و چیزی پیدا نشده اصلاً
‫اثرانگشتش رو فرستادم به آرشیو ارتش
‫ببینیم می‌تونیم سابقهٔ خدمت پیدا کنیم.
‫تا الان از اونجا هم خبری نشده.
‫واقعاً نمی‌دونیم این یارو کیه.
‫فکر کنم بهتره که از پیشتون ببرمش.
‫اگه اون یه سرباز باشه
‫که یه‌جور تراما یا اختلال ‫اضطراب پس از حادثه داره
‫پس آخرین جایی که باید بره زندانه.
‫نه، لزوماً نمیگم که زندانی بشه.
‫حکم جلبی نداره
‫مگه این‌که بخوای ازش بخاطر ‫ورود غیرقانونی شکایت کنی؟
‫نه. نه.
‫مسلماً این کار رو نمی‌کنم.
‫همین فکر رو هم می‌کردم.
‫ولی فکر کنم منصفانه‌ست بگیم
‫که ارزیابی بیشتری لازم داره
‫می‌دونی، تیمارستان
‫- یا چیزی. ‫- واقعاً؟
‫کجا ببریمش؟
‫خب، بد نمیشه که
‫همینجا توی خونهٔ کارگر بمونه
‫فقط یکی دو روز.
‫سارا.
‫فقط تا وقتی که بفهمیم مشکلش چیه.
‫یکی ممکنه خیلی از گم شدنش نگران باشه.
‫سارا‌، ما نمی‌دونیم این یارو کیه.
‫ممکنه... نورمن بیتس باشه.
‫یا ممکنه فارست گامپ باشه.
‫یعنی، اگه اون خونواده‌ات بود چی؟
‫می‌خواستی ببرنش تیمارستان؟
‫تو آدم خوبی هستی.
‫نه.
‫درای خونه‌ات رو قفل کن. ‫جدی میگم.
‫اولین نشونی از مشکل دیدی بهم زنگ بزن.
‫البته.
‫خیلی‌خب.
‫آها.
‫جوابی در مورد این آخر هفته بهم ندادی...
‫رستوران جدیده؟
‫آها. درسته. درسته.
‫- الان می‌پرسی. ‫- آره
‫آره‌، آره. حتماً.
‫- آره؟ ‫- آره
‫- عالی. ‫- آره.
‫خیلی‌خب
‫شنبه ساعت ۷ میام دنبالت
‫و تا اون موقع هر اتفاق عجیبی افتاد...
‫اولین نفر به خودت زنگ می‌زنم.
‫ممنون.
‫خیلی‌خب.
‫- می‌بینمت. ‫- می‌بینمت.
‫اهم.
‫خب، تو این فکر بودم که وقتی کار اینجا تموم شد
‫شاید بتونیم یه‌کم بیشتر در مورد
‫اسرارت بفهمیم...
‫گذشته‌ات یعنی.
‫گذشته...
‫من...
‫ببین. چطوره بری اینا رو تو اصطبل عوض کنی؟
‫بیا داخل.
‫سلام.
‫خب‌، هریسون‌هایی که پایین جاده زندگی می‌کردن
‫یه پسر دارن
‫و این مقاله رو که در موردش پیدا کردم ببین.
‫مرد محلی نشان قلب ارغوانی می‌گیره.
‫برات آشناست؟
‫زخمی شدی؟
‫مدال گرفتی؟
‫بله.
‫توی جنگ زخمی شدم
‫و ازم تقدیر هم شد.
‫خیلی‌خب.
‫خب، با اون همه مو
‫چطور مشخص باشه اونه؟
‫نظرت چیه موهات رو کوتاه ‫و ریشت رو اصلاح کنی؟
‫خیلی‌خب‌، سر بالا.
‫خب... چه مدلی باشه؟
‫یه چیزی که تر و تمیزتر باشه.
‫اون دیگه چیه؟
‫معمولاً، فقط بچه‌های کوچیک از ماشین سر می‌ترسن.
‫مشکلی نیست. ‫واقعا‌، چیزی نیست.
‫آره، فقط...
‫فقط بشین... ‫باریکلا.
‫خیلی‌خب.
‫این با اون فرق داره.
‫پس کی هستی؟
‫گفتی که توی ارتش بودی
‫و زخمی شدی.
‫توی عراق بود؟
‫افغانستان؟
‫چیزی یادته؟
‫اون جنگ‌ ما رو یادم نیست.
‫هنگ ما هیچ‌وقت به جنوب دلاور نرسید.
‫دلاور؟
‫توی دلاور با کی می‌جنگیدی؟
‫انگلیسی‌ها.
‫سلام، ویلن. ‫کار این آقا تموم شد.
‫عصر به‌خیر، باد. ‫سلام،‌ سارا.
‫سلام.
‫کلوین.
‫تو رو اون شب توی دورهمی رزمنده‌ها ندیدم.
‫خب،‌ هوا بد بود،‌ ویلن.
‫بعضی‌ها باید مراقب مال و اموالشون باشن.
‫یا فکر کنم بعضی‌هامون بیشتر از بقیه ‫متعهد هستن.
‫من ویلن فینستر هستم.
‫حالتون چطوره؟ ‫من ریپم.
‫ریپ داشت بهمون میگفت
‫که توی دلاور داشته با انگلیسی‌ها می‌جنگیده.
‫شوخیت گل کرده؟
‫خب، واقعاً حقیقت نداره.
‫چون عجیب میشد.
‫جنوبی‌ترین قسمتی که رفتیم نیوجرسی بود.
‫بازسازی نبرد.
‫آره. آره.
‫می‌دونی...
‫منم خودم دوست‌دار جنگ های استقلال آمریکام.
‫خیلی طرفدار اون دوره‌ام.
‫جنگ به راه انداختیم...
‫اغلب علیه اقوام پیشین‌ خودمون.
‫دوران خیلی وحشتناک و بدی بود.
‫میگی ازش لذت بردی؟
‫فکر کنم وقت رفتنه.
‫- بابا؟ ‫- بله
‫خوشحال شدیم.
‫ممنون، باد.
‫آقای ریپ؟
‫موفق باشی.
‫ممنون.
‫خوردنیه.
‫- خوردنی؟ ‫- آره، بریم.
‫خوشحال شدم، ویلن.
‫درسته.
‫می‌ترسم دوستت رو ناراحت کرده باشم.
‫کی؟ اون یارو؟
‫اون علامهٔ دهریه
‫که فکر می کنه انقلاب آمریکایی رو اختراع کرده.
‫به قول خودش...
‫خودش فرمانده بوده.
‫چه مسخره.
‫دقیقاً.
‫اون اصلاً شباهتی به ژنرال واشنگتن نداره.
‫خیلی‌خب، بیا...
‫بیا اینجا، پائول رویر.
‫از این طرف.
‫باید از اونجا ماشین بگیریم.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫اینا رو به بچه‌ها میدین؟
‫باید پلاستیکش رو در بیاری.
‫بخش بیرونی.
‫خیلی‌خب.
‫داریم سوراخ‌هایی که ‫راکون‌ها میان داخل رو می‌بندیم
‫به‌نظر می‌دونه کارای مزرعه رو انجام بده.
‫تو هم به همون چیزی فکر می‌کنی ‫که تو سر منه؟
‫یه پاپاسی هم بهش واسه کار کردن ندادیم.
‫خب،‌ آره انگار.
‫ولی تو فکر یه چیز یه‌کم بلند مدت‌تر بودم
‫اگه بشه روش کار کرد.
‫همم.
‫خب، فکر کنم می‌تونیم ازش بپرسیم.
‫سلام، ریپ.
‫خب..
‫خب، نظرت چیه که
‫واسه ما به عنوان کارگر کار کنی؟
‫پول زیادی نمی‌تونیم بدیم
‫ولی منصفانه میشه
‫و قول میدم که خورد و خوراکت خوب باشه.
‫حتی می‌تونی توی خونهٔ کارگرا بمونی.
‫قدیمی و داغونه یه‌کم
‫ولی سقفش خوبه و چکه نمی‌کنه.
‫خب‌، کوچیکه ولی دنج.
‫ارل قبل از اینکه
‫این مزرعه رو بخریم اینجا زندگی و کار می‌کرد.
‫خوبی؟
‫بهت قول میدم اون‌قدرا بد نیست.
‫من اینجا بزرگ شدم.
‫الان همه‌ش داره یادم میاد.
‫اینجا خونهٔ منه.
‫شاید فقط شبیه خونهٔ توئه؟
‫خب اینه.
‫نه.
‫این... درست نیست. ‫همه‌چی جدیده.
‫نه. نه، در واقع جدید نیست.
‫شاید...
‫در واقع لازم باشه اون ‫تار عنکبوت‌ها رو تمیز کنی.
‫کاملاً در مورد اینجا مطمئنم.
‫اونجا.
‫قطعاً. اینو می‌بینی؟
‫چیو؟
‫همینجا روی چوب.
‫خب، اون علامت‌ها خیلی قدیمیه.
‫چی نوشته؟
‫اعداد رومی؟
‫اونا... حروف اختصاری هستن
‫مال من.
‫ریپ ون وینکلِ دوم.
‫ریپ ون وینکل؟
‫مثل داستان؟
‫چه داستانی؟
‫من هشت سالم بود... ‫هشت سالم بود وقتی اینو نوشتم.
‫و مادرم اون‌قدر ناراحت شد که...
‫که منو تنبیهم کرد.
‫خب، اون عددا چی هستن پس؟
‫اون تولدمه.
‫هشتم آپریل ۱۷۵۸.
‫ولمون کن.
‫چی رو بشکنم؟
‫۱۷۵۸؟
‫پس الان... هزار سالته.
‫یه‌جورایی ۲۵۰. ‫ولی شوخی می‌کنه.
‫نه،‌ من... ۳۱ سالمه.
‫پس توی سال ۱۹۹۱ به دنیا اومدی.
‫۱۹۹۱؟‌ حالا تو داری جوک میگی.
‫نه، ۱۷۵۸!
‫الان سال ۲۰۲۲ـه.
‫نه‌، ۱۹۸۹ـه.
‫نه... ۲۰۲۲.
‫دو هزار...
‫۲۰...
‫اصلاً چطور ممـ...
‫ریپ؟
‫همین میشه وقتی یکی رو استخدام می‌کنی
‫که حاضره روزی ۵ سنت کار کنه.
‫مُرده؟
‫- نه. ‫- نه
‫وای... خونه‌ام.
‫حالت چطوره؟
‫عجیب‌ترین خواب رو دیدم.
‫یه‌جورایی خودم رو..
‫توی سال ۲۰۲۲ پیدا کردی؟
‫وای...
‫تا صبح غش می‌کنه.
‫خیلی‌خب،‌ فقط آروم باش. خب؟
‫یه‌کم به خودت بیا.
‫خوش برگشتی، ‫یه چیزی واست آوردم.
‫می‌دونستم اینو یه جایی تو کتاب‌خونه داشتم.
‫بیا.
‫یه‌کم بخون.
‫نقاشی‌های جفری کرایون؟
‫داستانی که علامت زده شده رو بخون.
‫ما ... اینجاییم
‫تا بتونی اون رو هضم کنی.
‫خوبی؟
‫این داستان...
‫در مورد پدرمه.
‫داستان محلی قدیمیه.
‫واقعی نیست.
‫نه،‌ این واشینگتن اروینگ... ‫می‌شناسمش.
‫یه پسره‌ست که مدام توی کافه‌ایه
‫که بابام زیاد میره اونجا.
‫پس، یعنی میگی که واشینگتن اروینگ...
‫داستان‌های واقعی پدرت رو برداشته
‫و به عنوان داستان تخیلی چاپ کرده
‫درسته؟
‫نه!
‫مسلماً مضحکه.
‫- ممنون. ‫- پدرم
‫یه دروغگو و دائم‌الخمره.
‫داستانش مسخره بود.
‫تو از دوران کهن نیومدی. ‫محاله.
‫من تو اون تاریخی که حک شده ‫توی این خونه به دنیا اومدم.
‫اسمم رو از روی پدرم گذاشتن،
‫ریچارد ون وینکل بزرگ.
‫اون...
‫مردی بود با آرزوهای کوچک
‫که مادرم باهاش کنار نمیومد.
‫اون زنی بود بسیار عصبانی
‫که عصبانیتش مدام بیشتر میشد.
‫با توجه به وضعیت بد رابطهٔ پدر و مادرم
‫عجیب به‌نظر نمیومد
‫وقتی پدرم کاملاً غیبش زد...
‫و با این‌حال به شدت جای خالیش رو حس می‌کردم.
‫بار کارهای مزرعه از بچگی افتاد رو دوش من.
‫رفتنش
‫شبیه زغال‌هایی از آتش کم‌ جون شد.
‫باعث میشد انگیزه بگیرم که ‫مثل اون نباشم.
‫وقتی ۱۷ سالم بود
‫طوفان که کم کم شروع به وزیدن گرفت
‫حتی توی این روستای دور افتاده.
‫و این‌جوری شد که دیدم دارم
‫توی نبرد سخت و ظالمانه می‌جنگم
‫که باعث میشد ملتی آزاد باشیم.
‫استقلالمون به بهای سنگینی به دست اومد.
‫من زخمی شدم
‫ولی تازه من از خیلی‌ها خوش‌شانس‌تر بودم.
‫دوره زمونهٔ سختی بود
‫ولی زراعت ادامه داشت
‫و زمین‌های کافی برای رفع نیازهامون داشتیم.
‫زمان که گذشت
‫مادرم به رحمت خدا رفت ‫و خواهرم ازدواج کرد.
‫من مونده بودم که از زمین‌ها مراقبت کنم
‫و با احساس طرد شدگی توسط پدرم بجنگم.
‫و خب در کمال تعجب
‫یه روز...
‫یه آدم عجیب اومد
‫که انگار از پشت کوه اومده بود.
‫بعد از ۲۰ سال، پدرم برگشته بود
‫و واسه بهانهٔ رفتنش
‫عجیب‌ترین داستان ممکن رو سر هم کرد...
‫مدعی شد که رفته بود واسه تفریح
‫توی تپه‌های روستا شکار کنه.
‫بعد از این‌که بیشتر از ‫اون‌چه قصد داشته پیش رفته
‫به یه درهٔ مرتفع برخورد کرده.
‫اونجا یه انبار نوشیدنی
‫توی یه غار عجیب پیدا کرده.
‫بعد از اینکه یه‌کم از اون نوشیدنی خورده
‫پدرم مدعی شد
‫که یه طوفان سهمگین روستا رو در نوردیده.
‫و بعد اون یهویی
‫خوابش برده...
‫به مدت ۲۰ سال.
‫البته، یه ادعای مضحک بود
‫و تصمیم گرفتم که ثابت کنم
‫هیچ غاری نبوده که
‫همچین مشخصاتی داشته باشه.
‫هر چند، بعد از گشت و گذاری طولانی
‫بعد از قلهٔ کترسکیل
‫وقتی که غاری روی نوار شرقی کوه
‫با اون مشخصات دیدم
‫مجبور شدم ناباوریم رو کنار بذارم.
‫زمان‌بندیم اتفاقی بود
‫که تو اون لحظه
‫ابرهای تیره که دنبالم بودن
‫شروع به باریدن کردن
‫انگار که آسمون قهرش گرفته باشه.
‫و در کمال تعجب... تنگ نوشیدنی اونجا بود
‫همون‌طور که پدرم گفت.
‫و همین‌که سرما طوفان به استخونم رسیده بود
‫مجبور شدم که خودم رو با نوشیدنی گرم کنم.
‫و با شدت گرفتن طوفان
‫به خواب عمیقی فرو رفتم.
‫وقتی بیدار شدم
‫متوجه شدم که بدجوری گرسنمه
‫و از کوه اومدم پایین.
‫ولی دیدم که...
‫توی یه جای عجیب و متفاوتم.
‫جایی که چند ساعت پیش ‫پر از کاج‌های تنومند بود
‫الان فقط یه مشت بوته و خوشه بود.
‫و رودخونه‌های بزرگ
‫تبدیل به سنگ و درخت‌های غیرعادی شده بود.
‫انگار داشتم به یه دنیای جدید نگاه می‌کردم
‫و دلیلش رو متوجه نمیشدم.
‫ذهنم آشفته بود
‫انگار داشتم خواب می دیدم
‫یه کم بعد از اون
‫با شماها توی اصطبل رو به رو شدم.
‫می‌دونم چقدر این داستان عجیب به‌نظر میاد.
‫نه.
‫تو پسر ریپ ون وینکلی.
‫تصمیم گرفتی که نادرستی ‫داستان پدرت رو اثبات کنی...
‫همون که واشینگتن اروینگ ‫تبدیلش کرده به رمان...
‫ولی تهش توی غاری داخل کوه خوابت برده
‫درست مثل بابات
‫و بعد اینجا بیدار شدی
‫توی سال ۲۰۲۲.
‫خب...
‫بله.
‫انگار اینجوریه.
‫این از داستان آدم فضایی‌های بابابزرگ عجیب‌تره.
‫می‌دونی چیه؟
‫فکر کنم وقت خوابته.
‫نظرت چیه، بابا؟
‫- آره. ‫- آره.
‫چیزه.. امیدوارم که اینجا برات
‫راحت‌تر از بیمارستان باشه.
‫شب به‌خیر.
‫- شب به‌خیر. ‫- شب به‌خیر.
‫فکر خوبیه.
‫نمی‌ترسم.
‫فقط فکر کنم گیجه.
‫ولی... تد گفت درها رو قفل کنم پس...
‫آره.
‫من دیگه وارد سنی شدم
‫که هر اتفاق جالب و یه‌کم عجیب رو
‫به یه چیز منطقی و خسته‌کننده ترجیح میدم.
‫شب به‌خیر، پهلوون.
‫شب به‌خیر، بابابزرگ.
‫خب؟
‫میشه نگهش داریم؟ ‫یه جورایی باحاله.
‫باشه. وقت خوابته.
‫مامان!
‫ببین،‌ با تد صحبت می‌کنم
‫و یه راهی واسش پیدا می‌کنیم‌، خب؟
‫تد گند می‌زنه به همه چی!
‫تد به همه چی گند نمی‌زنه.
‫اونو می‌بره.
‫ببین، فقط می‌خوام خیالم راحت باشه
‫که اون مرد هر کمکی که لازمه رو بگیره،‌ خب؟
‫خیلی خب، شب به‌خیر. ‫دوستت دارم.
‫خداحافظ، عزیزم.
‫چطوری، عجیب‌الخلقه.
‫عمو ویلنم میگه که تو و بابابزرگت
‫دیگه عجیب‌ترین آدم شهر نیستید.
‫خفه شو، وایلی.
‫میگه یه دیوونه پیشتونه.
‫تعجب نکردم.
‫دیوونه از دیوونه خوشش میاد.
‫ترجیح میدم دیوونه باشم تا یه نئاندرتال!
‫خیلی‌خب، باشه.
‫من...
‫باهاش صحبت می‌کنم
‫که نذاره سگش وارد زمینتون بشه.
‫بله، کاملاً.
‫خانم کافمن، بعداً باهاتون تماس می‌گیرم.
‫خیلی‌خب، باشه، قول میدم میگم. ‫خداحافظ.
‫- سارا. ‫- سلام
‫سلام. ‫چه غافل‌گیری خوشایندی.
‫انتظار نداشتم امروز ببینمت.
‫آره داشتم یه سری چیزا می‌خریدم
‫و گفتم بیام احوال بپرسم.
‫خب، خوشحالم که اومدی.
‫آره.
‫ببخشید...
‫- بشین. ‫- ممنون
‫چیزه...
‫خب؟
‫خب، آره.
‫آره
‫می‌خواستم ببینم چیزی در مورد ریپ نفهمیدی؟
‫چرا؟
‫چی شده؟ ‫کاری کرده؟
‫نه، نه. ابداً.
‫می‌دونستم اشتباهه.
‫نه! نه. اون مؤدبه و سخت کار می‌کنه.
‫فقط کنجکاو بودم که ببینم
‫چیزی از ارتش در مورد هویتش شنیدی یا نه؟
‫هنوز هیچی. نه.
‫شاید وقتشه که کمک بگیریم؟
‫چی‌کار باید کنیم؟
‫خب، می‌تونیم
‫بفرستیمش تیمارستان
‫یعنی فقط تا وقتی که بفهمن چه خبره؟
‫تیمارستان؟
‫ببین، سارا می‌دونم فکر ‫می‌کنی دارم زیاده‌روی می‌کنم
‫ولی اگه این یارو واقعاً بی‌ثبات باشه
‫نباید هیچ‌جایی نزدیک تو، بابات و هنری باشه.
‫خب؟ ‫باید محتاط عمل کنیم.
‫نمی‌تونم اونجا ازت محافظت کنم.
‫اون بی‌آزاره.
‫خب، امیدوارم. ‫امیدوارم.
‫ولی، نمی‌دونم، می‌خوای چی‌کار کنم؟
‫می‌دونی چیه؟ ولش کن.
‫خودم یه کاریش می‌کنم
‫و بهت خبر میدم.
‫ولی تا اون‌موقع
‫میشه خبر بدی
‫اگه ارتش بهت چیزی گفت؟
‫آره، باشه.
‫ممنون. ‫می‌بینمت.
‫می‌‌بینمت.
‫هی، برات روی میز خوراکی گذاشتم
‫و بعد می‌خوام بیای اینجا
‫و کمک کنی وسایل رو بار کنیم، خب؟
‫میشه بیای اینجا؟
‫عزیزیم، چی شده؟
‫چیز مهمی نیست.
‫خب، به‌نظر من که چیز مهمیه.
‫مامان، ولش کن.
‫هنری!
‫اجازه هست به قلعه‌تون نزدیک بشم، قربان؟
‫فقط یه صخره‌ست.
‫خب...
‫وقتی هم سن تو بودم
‫صخره‌ها همین‌جوری صخره نبودن.
‫بیشتر یا برج‌مراقبت بودن یا جزو استحکامات.
‫قبلاً دو تخته سنگ خیلی بزرگ
‫درست همونجا بود.
‫فورت دوکین بود.
‫چیه؟
‫یه پایگاه توی جنگ فرانسه و هند بود.
‫بازم تاریخ باستان.
‫اوضاع خوب تو مدرسه پیش نرفته؟
‫از وایلی شامپ متنفرم.
‫وایلی شامپ کیه؟
‫یه بچه‌ای.
‫خیلی بزرگه. ‫کاش می‌تونستم ادبش کنم.
‫همم.
‫اون دیوار رو دیدی؟
‫خب؟
‫من اونو ساختم.
‫بعضی از اون صخره‌ها تقریباً به بزرگی خودم بودن
‫ولی یاد گرفتم از اهرم واسه ‫تکون دادنشون استفاده کنم.
‫اون سنگ‌ها رو بردم روی اون دیوار.
‫خب؟
‫خب...
‫سنگ‌، سرباز، لات، شامپ‌ها...
‫راه‌هایی هست که از وزنشون ‫علیه خودشون استفاده کرد.
‫منظورت اینه...
‫که می‌تونی یادم بدی که وایلی رو بزنم؟
‫خیلی نبرد دیدم.
‫خیلی بده.
‫جنگیدن خیلی چیز بدیه
‫و اگه راه دیگه‌ای باشه ‫نباید رفت سراغش.
‫ولی اگه ببینی چاره‌ای نداری‌،
‫آره.
‫می‌تونم یادت بدم چطوری از خودت دفاع کنی.
‫- ممنون. ‫- برو که رفتیم.
‫اوه، و یادت نره اون سبزی‌ها رو سرخ کنی.
‫خیلی خوشمزه‌ان.
‫آره. ‫خوش بگذره.
‫اون خانما دوباره برگشتن.
‫خانما یه نمونه دیگه
‫از کره سیب خونگیمون میل دارید؟
‫آره.
‫شاید بخواید یه مقداری هم ببرید خونه.
‫فقط پنج شیلینگه...
‫- دلار ‫- هر شیشه یه دلار.
‫من یه بطری می‎برم.
‫من دوتا!
‫خیلی خب.
‫معلومه که خوب بلده چطوری دوست پیدا کنه.
‫قراره همینطوری مسخره کنی
‫یا میری به مشتریا کمک کنی؟
‫میرم به مشتریا کمک کنم.
‫سلام!
‫سلام. ‫هر شیشه پنج‌تا.
‫ممنون.
‫ببخشید.
‫نمی‌خواستم مزاحم بشم.
‫مزاحم نیستی.
‫یه جوجه گم شده بود
‫که تصمیم گرفت جلوی پنجره‌ام لونه کنه.
‫داشتم کمکش می‌کردم برگرده آغل.
‫انگار خیلی داری از شبت لذت می‌بری.
‫آره.
‫دارم از یه سکوت کمیاب لذت می‌برم.
‫هنری خوابه و بابا رفته همایش.
‫ببخشید که مزاحم شدم.
‫الان میرم.
‫منظورم اینه، اگه بخوای می‌تونی بمونی.
‫دارم با گوشیم بازی می‌کنم.
‫بیا اینجا، نشونت میدم.
‫فقط اگه مطمئنید که روی اعصابتون نیستم، خانم.
‫تنها چیزی که روی اعصابمه اینه که صدام می‌کنی خانم.
‫خب لازمه که شما رو...
‫خیلی خب، دیگه قرن هیجده نیست که.
‫من زیاد
‫با زنان بالای بیست سال راحت نیستم.
‫مخصوصاً خانمی به این زیبایی.
‫ام، ببخشید. ‫زیاده روی کردم.
‫بهم اعتماد کن. هروقت زیاده روی کردی بهت میگم.
‫هم.
‫خیلی خب، بیا اینجا. ‫بذار این رو نشونت بدم.
‫ماسماسک درخشانتون شی بسیار جالبیه.
‫گوشیم رو میگی؟
‫آره به گمونم.
‫گوشی...
‫چطوری کار می‌کنه؟
‫نمی‌دونم،
‫ولی می‌تونم نشونت بدم چیکار می‌کنه.
‫خیلی خب.
‫این بازیه...
‫یه جور باحالی می‌زنی همه چی رو می‌شکنی.
‫دیدی؟ ‫آره.
‫مطمئنم وقتی بچه بودی از این بازیا انجام دادی، ‫نه؟
‫بولینگ چمنی و هفت سنگ داشتیم... ‫از این بازیا...
‫ولی اکثراً خودمون اسباب بازی درست می‌کردیم.
‫مثل چی؟
‫ام...
‫محشره.
‫باید یادم بدی چطوری بزنم.
‫شما دو نفر چیکار می‌کنید؟
‫هی، نشونش بده. ‫دوباره، دوباره انجامش بده.
‫این رو گوش کن.
‫تاثیرگذاره.
‫ولی خسته‌ام.
‫فردا می‌بینمتون.
‫شب بخیر. ‫اوه! ام، بابا،
‫میشه لطفاً جای من هنری رو ببری روی تختش؟
‫- آره. ‫- ممنون. شب بخیر.
‫شب بخیر.
‫خیلی خب، بیا اینجا. ‫حالا باید نشونم بدی چطوری انجامش بدم.
‫- حتماً. ‫- می‌خوام قلقش رو بدونم.
‫- باشه. ‫- خیلی خب.
‫تیغه گیاه رو می‌گیری بین انگشتای شستت،
‫اینطوری. مرتب و منظم.
‫و بعدش فوت می‌کنی.
‫شبیه صدای اردکه.
‫صبح بخیر.
‫خیلی خب، آماده‌ای؟
‫آره؟ ‫اونوری؟ خیلی خب.
‫دیدی چطوری انجامش دادم؟
‫با استفاده از لحظه مناسبش.
‫حالا تو امتحان کن.
‫خیلی خب. ببینم چی توی چنته داری؟ ‫می‌خوای من رو بزنی، ریپ؟
‫مراقب حمله باش.
‫جابجا شو، راه برو، بگیر،
‫برو عقب.
‫اوه!
‫اه! آره!
‫نه. ‫مهاجرها رو نمی‎شناسم.
‫فکر کردی چند سالمه؟
‫طبق حرفای خودت خیلی پیری.
‫خب، جوابم هنوز منفیه.
‫بابت غذا خیلی ممنون.
‫نوش جان.
‫هی. ‫مشق.
‫بابت همه کارهایی که کردی خیلی ازت ممنونم.
‫جدی فکر نمی‌کردم بتونیم
‫این فصل همه این کارها رو انجام بدیم.
‫باعث افتخارم بوده.
‫هم.
‫اجازه هست؟
‫آره، البته.
‫حتماً دلت برای دوستات و خانواده‌ت تنگ شده.
‫بله.
‫یه سری هستن که خیلی دلم براشون تنگ شده.
‫ازدواج کردی؟
‫هیچوقت زمان کافی واسه عاشقی پیدا نکردم.
‫خب، هنوز جوونیم.
‫جدی؟
‫آره!
‫دوستای دخترم توی شهرن،
‫اولویتشون رو جای ازدواج و بچه گذاشتن شغلشون.
‫منظورم اینه، حتی درباره‌ش فکر هم نمی‌کنن
‫مگه اینکه حس کنن
‫دیگه به یه ثباتی رسیدن.
‫باید اعتراف کنم اول که رسیدم اینجا،
‫حسابی...
‫تحت تاثیر این ساختارهای اجتماعی قرار گرفتم.
‫صددرصد.
‫خانم‌ها شلوار می‌پوشن و رای میدن، ‫و کارهای مردونه می‌کنن...
‫آره، همینطوره،
‫و به خوبی شما مردها، تشکر.
‫دقیقاً به اندازه مردها.
‫- بله. ‫- ولی با اینحال،
‫هنوز اون جوهره اصلی زنانگی رو داری.
‫باعث شده به یه درکی برسم...
‫چی؟
‫زمانی یکی بود به اسم توماس جفرسون.
‫سیاستمدار و فیلسوف بزرگی بود.
‫توماس جفرسون رو می‌شناسم.
‫خب، البته.
‫جناب جفرسون شریف با اعلام
‫اینکه تمام انسان‌ها برابر آفریده شدن، ‫آزادی رو به مردممون عطا کرد.
‫هم.
‫اگرچه،
‫الان به نظرم واضح شده که این بیانیه ‫عیب‌های خودش رو داره.
‫اگه سارا میجرز رو شناخته بود،
‫باید از زنان هم توی اعلامیه‌ش اسم می‌برد.
‫ممنون.
‫خب... اهم.
‫یه...
‫یه دکتری
‫توی دانشکده پزشکی و فناوری نیویورک هست
‫که باهاش در ارتباطم.
‫تعریفت رو پیشش کردم.
‫و خیلی به داستان علاقمنده
‫و بدجوری کنجکاوه که ببیندت.
‫راست میگی؟
‫آره.
‫هی.
‫می‌دونم، می‌دونم، مشق.
‫می‌خوام این رو داشته باشی.
‫یه اسباب بازیه.
‫می‌تونی باهاش بازی کنی،
‫و بعدش دیگه مجبور نیستی از تراکتور واقعی بترسی.
‫لطف داری.
‫و بعدش شاید بتونی به همه چیز ‫اینطوری فکر کنی.
‫تراکتور، کامیون، هلیکوپتر... ‫همه‌شون یه سری اسباب بازی بزرگن.
‫خیلی دلم می‌خواد با دوست کارشناست صحبت کنم.
‫خیلی خب.
‫از آخرین باری که توی نیویورک بودم ‫خیلی وقته میگذره.
‫خیلی خب، می‌خوام بهت هشدار بدم،
‫نیویورک یه مقداری عوض شده.
‫برادوی هنوز وجود داره؟
‫آره...
‫یه بار از پیاده از بتری
‫تا گرین‌ویچ ویلج پیاده رفتم.
‫همه‌شون هنوز وجود دارن؟
‫آره...
‫از وسط لیسپنارد مدو، ‫بعد از منهتن...
‫می‌دونم فرق کردن، ‫ولی آماده‌ام.
‫خیلی خب، نمی‌خوام وحشت کنی.
‫وحشت کنم؟
‫منظورم از وحشت کردن همین بود.
‫متوجهم.
‫شمارش معکوس رو که انجام میدم،
‫چشمات سنگین و سنگین‌تر میشن.
‫بعد از اینکه به یک رسیدم،
‫وارد یه وضعیت خواب‎‌آلودگی عمیق میشی.
‫متوجهی؟
‫بله.
‫پنج...
‫چهار...
‫سه...
‫دو...
‫یک.
‫ممنون که درباره‌ش باهام صحبت کردی.
‫واقعاً شگفت انگیزه.
‫می‌تونی بهش کمک کنی؟
‫به نظر یه جنگ رو از سر گذرونده.
‫ولی عجیب‌ترین مسئله اینه که،
‫بعنوان یه مکانیزم مدارا،
‫به نظرم مغزش یه توهم پر جزئیات درست کرده
‫که باعث شده ضربه روحیش
‫اون رو به یه جنگ توی دویست و پنجاه سال قبل برگردونه.
‫به نظرم این قضیه یه جورایی اوضاع رو برای ‫بی‌خطر می‌کنه.
‫همچین چیزی رایجه؟
‫منظورم اینه، تاحالا همچین چیزی دیدی؟
‫نه. ‫خیلی غیرعادیه.
‫خصوصاً اینکه بیمار تحت هیپنوتیزم هم
‫همچین توهم پیچیده‌ای رو حفظ کنه.
‫می‌خوایم چندتا آزمایش دیگه انجام بدیم.
‫باشه حتماً.
‫نمی‌دونم این شی خارجی چیه،
‫ولی می‌تونیم با یه بیهوشی موضعی راحت درش بیاریم.
‫درش بیارید؟ ‫الان؟
‫خوبی؟
‫یه تسمه چرمی می‌خوام که گازش بزنم.
‫خواهشاً فعلاَ شروع نکن.
‫راستش تقریباً تمومه.
‫چطوری انجامش دادید؟
‫بیهوشی.
‫اوه!
‫به گمونم خوبم پس.
‫آره.
‫به نظرتون چیه؟
‫تیر خورده بودم.
‫این گلوله تفنگ فتیله‌ای براون بسه.
‫سال ۱۸۲۰ تولیدش رو متوقف کردن.
‫از کجا پیداش کردی؟
‫از پای یه مرد بیرون کشیده شده.
‫منظورم اینه، شنیدم که شعاع بالایی داشتن،
‫ولی اصل کاریش به تو خورده، رفیق.
‫چطور میشه همونجا باشه؟
‫می‌دونم، از نظر منم متفاوته،
‫تازه من ده سال پیش از اینجا رفتم.
‫توی نیویورک زندگی کردی؟
‫آره. آره. ‫تا اینکه سایمون رفت.
‫شوهرت؟
‫آره. بابای بچه.
‫بابای بچه؟
‫آره.
‫جدا شدیم.
‫می‌دونم از نظرت عجیبه،
‫ولی دیگه زیاد عجیب نیست.
‫قبل از اینکه هنری به دنیا بیاد رفت.
‫متاسفم.
‫چیزی بی‌شرفانه‌تر از مردی نیست
‫که زنش رو با یه بچه تنها می‌ذاره.
‫آره خب، منم موافقم.
‫بگذریم، ولی الان دیگه خوبم.
‫پس از نیویورک رفتی؟
‫آره.
‫پدر و مادرم تازه بازنشسته شده بودن،
‫و باید اعتراف کنم فشار زیادی روم بود،
‫واسه همین از کار تبلیغاتیم کناره گرفتم.
‫فکر می‌کردم موقتی باشه،
‫ولی بعدش مامانم آلزایمر گرفت،
‫واسه همین موندم.
‫آلزایمر یه بیماریه
‫که دیگه یه چیزهایی یادت نمیاد.
‫مثل من؟
‫نه دقیقاً.
‫بگذریم، چند سال سختی بود.
‫ولی می‌دونی چی رو فهمیدم؟
‫مردم غذای سالم نیاز دارن...
‫نه غذایی که پره از مواد شیمیایی و...
‫همونجا حس کردم
‫دارم به یه موفقیتی می‌رسم.
‫چرا بهش میگن «لبه»؟
‫اگه حال داشته باشی نشونت میدم.
‫یالا. ‫مستقیم برو.
‫باید مستقیم بری.
‫مطمئنی خطری نداره این همه اومدیم بالا؟
‫آره.
‫خیلی خب، اون ساختمونه رو اونجا می‌بینی؟
‫اون ساختمونه هنوز سرجاشه ‫و نود سال پیش ساخته شده.
‫یالا.
‫وای خدا.
‫آره، خیلی جالبه، نه؟
‫موندم بهشت هم همین شکلیه یا نه.
‫آره، باید اعتراف کنم، ‫هنوز نفسم رو می‌گیره.
‫کی فکرش رو می‌کرد بتونیم همچین ساختمون‌هایی بسازیم؟
‫انگار انسان‌ها همیشه دلشون بیشتر و بیشتر می‌خواد،
‫اینکه به چیزهای بزرگ‌تر برسن.
‫وقتی بفهمیم کار درستی انجام دادیم ‫آدم یه نفس راحت میکشه.
‫معماری؟
‫نه.
‫همه این‌ها.
‫آمریکا.
‫وقتی واسه استقلالمون جنگیدیم،
‫رسیدن به دموکراسی یه ایده خالی بود.
‫اون زمان،
‫به نظر یه آزمون بزرگ می‌اومد.
‫نمی‌دونستیم بعنوان انسان،
‫بعنوان یه کشور دووم میاریم یا نه.
‫خوشحالم که می‌بینم
‫تونستیم از پسش بربیایم.
‫مطمئن نیستم از پسش براومده باشیم.
‫یعنی میگم، به هیچ وجه.
‫بعد از این همه مدت، ‫هنوز داریم تقلا می‌کنیم.
‫به نظرم همینه که مهمه.
‫خب،
‫حداقلش،
‫خوبه که بدونیم ایده‌آل‌هایی که براشون جنگیدیم...
‫همچین چیزهایی رو نتیجه دادن.
‫وقتی به اطراف نگاه می‌کنم،
‫یه چیزی عظیم و محشر می‌بینم.
‫به گمونم به آدما اجازه میده سر خود عمل کنن.
‫خب، خیلی رمانتیکه.
‫وقتی نتونیم توضیح محتملی
‫واسه داستانت پیدا کنیم،
‫پس شاید وقتشه که توضیحات نامحتمل رو در نظر بگیریم.
‫یه درخواست واست داشتیم
‫که بشینی درباره این چیزها با دکتر سیلور صحبت کنی.
‫توی دپارتمان فیزیک ما نظریه کوانتوم درس میده.
‫می‌دونی، ما از طریق مدل‌های کامپیوتریمون
‫ترکیب‌های مختلفی رو بررسی می‌کنیم
‫که بتونیم معادله‌ای رو درست کنیم
‫که بتونه انوع مختلفی از ناهنجاری‌های کوانتومی رو ‫مشخص کنه.
‫این از نظر شما یه عرفان عادیه؟
‫چون درکم از این به اندازه تراکترتونه.
‫منم هیچ نمی‌فهمم داره از چی صحبت می‌کنه.
‫شرمنده.
‫نه، نه. ‫من شرمنده.
‫شاید یه مقداری
‫زیادی هیجان زده شده باشم.
‫قربان، شاید شما
‫تجسم زنده این نظریه باشید.
‫این نظریه دقیقاً چیه؟
‫خب، بذارید یه جور دیگه توضیح بدم.
‫ببینید، فیزیک کوانتون دانشیه
‫که پدیده‌های فیزیکی رو
‫در حد اتمی توضیح میده.
‫این یه مثال.
‫ما اخیراً تونستیم
‫ذرات جدید اورانیوم رو
‫بذاریم توی بیکینی آتول.
‫همونجا که بمب اتمی آزمایش شد؟
‫آره، درسته.
‫من از این چیزها سر درنمیارم.
‫ایرادی نداره، ‫ولی مسئله مهم اینه.
‫ما متوجه یه سری اختلال
‫توی ذرات اورانیومی فعلی شدیم
‫که مشابه همونی بودن که انتظار داشتیم
‫بعد از یه انفجار هسته‌ای پیدا کنیم،
‫با اینکه اون واقعه بالای هفتاد سال پیش اتفاق افتاده.
‫ببینید...
‫به نظر میاد یه ارتباطی بین
‫ذراتی که در طول زمان وجود دارن، در کار باشه.
‫این قضیه چه ربطی با ریپ داره؟
‫خب...
‫بیاید تصور کنیم که این تاریخ آمریکاست،
‫از استقرار مستعمره‌ها
‫تا همین زمان حاضر.
‫ما همیشه فرض می‌کردیم
‫که زمان ما رو با یه سرعت ثابت جلو می‎بره،
‫یه طرفه، روی این خط.
‫ولی رفتار ذرات اورانیوم
‫حاکی از این هستن که اختلالات انرژی عظیم
‫باعث ایجاد کرم چاله میشن.
‫حالا این قضیه توضیح میده که ‫چطور آدمی مثل تو،
‫از این نقطه در زمان،
‫ممکنه به این نقطه از زمان برسه.
‫اگه غاری که توی حرفات بهش اشاره کردی
‫مقدار زیادی سرب، زینک، مولیبدنوم،
‫و مقادیر کمی عناصر رادیواکتیو
‫مثل اورانیوم، یا رادیوم داشته باشه،
‫و در معرض ضربات شدید انرژی بوده باشه...
‫مثل برخورد صاعقه‌ای که توصیفش کردی...
‫در عمل یه کرم چاله درست می‌کنه.
‫و اون کرم چاله
‫باعث ایجاد یه گسست یا چین در زمان میشه،
‫و تو رو، دوست من...
‫به آینده می‌بره.
‫یعنی داری میگی داستانش واقعیه؟
‫به نظرت ممکنه به زمان خودم برگردم؟
‫جواب هر دوی این سوالات
‫از نظر تئوری... مثبته.
‫آره، ممکنه.
‫باشکوه و شگفت انگیز.
‫چی گفتی؟
‫ممنون.
‫بابت چی؟
‫که آوردیم اینجا.
‫و اینکه داستانم رو جدی گرفتی.
‫و اینکه قبولم کردی.
‫وقتی توی انبار پیدام کردی،
‫واقعاً باوقار و قابل اعتماد بودی.
‫وانمود نمی‌کنم که این دنیای جدید رو درک کردم،
‫ولی باور دارم اونقدری یاد گرفتم که بدونم
‫کار بعید و محبت آمیزی بود.
‫خواهش می‌کنم.
‫به نظرت حرف دکتر درسته؟
‫ای کاش می‌دونستم.
‫نمی‌دونم.
‫بعضی روزها تو مزرعه،
‫من...
‫حس می‌کنم تنها جایی که دوست دارم باشم ‫همونجاست.
‫ولی بعدش، یه وقت‌هایی مثل الان،
‫که اومدیم شهر،
‫نگران میشم که نکنه تو این دنیای جدید ‫جا نیفتم.
‫ولی خوب چیزیه.
‫- سلام! ‫- سلام.
‫چیزی شده؟
‫نه، فکر نکنم.
‫مگه قراره چیزی شده باشه؟
‫فقط خیلی وقته ندیدمت.
‫صحیح. شرمنده.
‫من فقط... ‫سرم شلوغ بود.
‫- خودمم همین فکر رو می‌کردم. ‫- آره.
‫می‌دونی، داشتم فکر می‌کردم، ‫«حتماً سر سارا شلوغه...»
‫و «سارا باید یه استراحتی به خودش بده.»
‫واسه همین تو فکر بودم یه چندتا ‫استیک کباب کنیم...
‫و از اون نوشیدنی که دوست داری آوردم...
‫شب بخیر، معاون.
‫ام، الان روزه، ولی...
‫صحیح.
‫ام، تد... تد اومده بود یه سر بزنه.
‫سلام.
‫آره. سلام.
‫می‌دونی، امیدوارم بودم
‫بتونم یه چند لحظه با سارا تنها باشم.
‫فقط... خودمون دوتایی.
‫اوه.
‫حتماً.
‫من برمی‌گردم کالسکه رو بار بزنم.
‫اه، «کامیون.»
‫ممنون. ‫آره، همون. ممنون.
‫روز خوش!
‫روز خوش.
‫ارتباطتون چطوره؟
‫اذیتت که نمی‌کنه؟
‫نه. اصلاً.
‫خیلی خب، گوش کن.
‫از وقتی اومدم،
‫از بایگانی ملی ارتش جواب شنیدم،
‫و هیچ سابقه‌ای
‫درباره تو ارتش بودن رفیقت نیست.
‫اسمش ریپه.
‫آره، مطمئنم اسم واقعیش نیست.
‫چی می‌خوای بگی، تد؟
‫خب، مردم شهر
‫درباره این داستان مسخره‌ش صحبت می‌کردن
‫و یه کمی نگران شدیم،
‫و می‌دونی، من قبلاً هم از این داستان‌ها ‫شنیده بودم.
‫جدی؟ درباره داستان ریپ چیزی شنیده بودی؟
‫وقتایی که یه شیاد میاد،
‫و واسه آدم‌های ساده لوح داستان تعریف می‌کنه.
‫اوه! اوه. پس
‫من و بابا همون ساده لوح‌ها هستیم؟
‫سارا، دست بردار.
‫نگرانم ازت سوء استفاده کنه.
‫تد. الان وقت این کارها رو ندارم.
‫متاسفم.
‫فقط خیلی سرم شلوغه.
‫میشه بعداً صحبت کنیم؟
‫حتماً.
‫ام، آخر هفته چطوره؟
‫ببین. بابت پیشنهادت ممنون. ‫ولی الان خیلی کار رو سرم ریخته.
‫نه، منظورم به جشنواره بود.
‫میای دیگه؟
‫صحیح. آره. جشنواره.
‫البته که میام.
‫باشه.
‫و یه وقت دیگه استیک بخوریم؟
‫حتماً. حتماً.
‫خیلی خب.
‫اه، زیاد به خودت فشار نیار.
‫- ممنون. ‫- با اجازه.
‫مامان، آبنبات سیبی دارن!
‫کل شب به خاطر شیرینی خوردن بیدار می‌مونی.
‫چیزیش نمیشه!
‫بیا بریم. قرفه سیب بلوم اونجاست.
‫زیاد نخوریدها!
‫ناراحت میشی؟
‫نه. خوشحال هم میشم.
‫نگران نباش.
‫هیچکس فکر بدی درباره ما نداره.
‫حتی اگه داشتن هم برام مهم نبود.
‫قطعاً.
‫چرا غافلگیر نشدم؟
‫تو چی، ریپ؟
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫در حال حاضر،
‫دلم می‌خواد همراهیت کنم به
‫جایی که می‌خوای بری.
‫اوه، بهتره حواست رو جمع کنی.
‫نمی‌دونی داری تو چه دردسری میفتی.
‫اوه، خدای من.
‫بریم خوش بگذرونیم.
‫هی، دیوونه. ‫چیکار می‌کنی؟
‫دست از سرم بردار، وایلی.
‫چی دستته؟
‫من گشنمه.
‫اوه آره، یادم اومد... ‫از آبنبات سیب متنفرم.
‫اوه! می‌خوای گریه کنی؟
‫یالا دیوونه، بلند شو.
‫خب، برای بقیه هم
‫از این داستان‌های عجیبت تعریف کردی، کلوین؟
‫نه نگو.
‫با کشتی مهاجرها اومدی آمریکا؟
‫ویلن...
‫عجب فخر فروشی هستی.
‫خب، شاید.
‫ولی حداقل دیوونه نیستم.
‫خب، داشتم می‌گفتم،
‫برای دروی جو و بقیه غلات استفاده میشد.
‫عذر می‌خوام.
‫ببینید.
‫نفر اصلیه.
‫خود دیوونه.
‫اینه که این آقا چقدر داره واسه
‫معرفی کالاهای اشتباهی پول می‌گیره.
‫خب، وایسا ببینم.
‫مثلاً این وسیله.
‫برای خرمن کوبی غلات نبوده.
‫این «کتان جدا کنه.»
‫با اجازه شما...
‫می‌ریختنشون روی تخته‌های چوبی
‫و اون وسیله‌ای که می‌خواید بخرید، خانم،
‫اون...
‫طبق گفته ایشون وسیله مزرعه داری نیست.
‫اسباب بازی بچه‌ست...
‫و خراب شده.
‫اه، با اجازه شما، ‫صدای گوشیم داره میاد.
‫امیدوارم یکی باشه که حرف‌ درست و حسابی بزنه.
‫برخلاف شما.
‫اوه! عالی بود!
‫تا حالا ویلن رو اینقدر شرمنده ندیده بودم.
‫اوه...
‫اون شربت سیب آخری دیگه اضافی بود.
‫و قبلیش.
‫- اوه، آره. ‫- بریم بخوابیم.
‫هوم.
‫«کتان جدا کنه.»
‫«اوه، صدای گوشیم داره میاد!»
‫اه...
‫نیازی به این کار نیست.
‫مشکلی نیست.
‫پدرت...
‫خوش شانسی که داریش.
‫باید شب بخیر بگم.
‫باشه.
‫معاون.
‫میشه بیام تو؟
‫ممنون.
‫همه چی مرتبه؟
‫منتظر کس دیگه‌ای بودی؟
‫مزرعه قشنگیه، نه؟
‫زندگی خوبی برای خودش ساخته.
‫و کسب و کارش... ‫داره می‌گیره.
‫از اینجا برای خودش درآمد زایی می‌کنه.
‫آره،
‫واقعاً سارا و
‫موفقیت‌هاش رو تحسین می‌کنم.
‫عذر می‌خوام.
‫مطمئنم همینطوره.
‫خب...
‫گمونم داری فکر می‌کنی
‫همه چی طبق نقشه‌ت داره پیش میره، نه؟
‫عذر می‌خوام. ‫متوجه نمیشم.
‫ببین، اه...
‫الان فقط خودم و خودت اینجاییم،
‫پس می‌تونیم اون ادای
‫معصومانه‌ی «من هیچی حالیم نیست» ‫رو بیخیال بشیم
‫و فقط حرف بزنیم؟
‫چون امکان نداره بذارم یه شیادی مثل تو
‫از این آدم‌های خوب سوء استفاده کنه، خب؟
‫قول میدم،
‫من قصدم این نیست.
‫سعی کردم
‫رفتار درستی داشته باشم.
‫- رفتار درست؟ ‫- بله.
‫جالبه.
‫بذار بگم چی فهمیدم.
‫از ناکجاآباد پیدات شد،
‫ادای آدم‌های معصوم و گیج و درمونده رو ‫درآوردی.
‫و یه جوری تونستی راضیشون کنی
‫داستان مسخره‌ت رو باور کنن
‫و شاید در نهایت اینقدری دلشون ‫برات بسوزه
‫که همینجا نگهت دارن.
‫تا الان درست گفتم؟
‫خب الان چی؟
‫خب...
‫خواهش می‌کنم، شما بگو.
‫خب، قرار نیست اینجا بمونی.
‫جفتمون می‌دونیم.
‫نه.
‫این افراد رو گول زدی که فکر کنن به ‫اینجا تعلق داری.
‫ولی اینطور نیست.
‫و در نهایت،
‫فقط قراره دلشون رو بشکنی.
‫هرگز همچین کاری نمی‌کنم.
‫خوبه.
‫امیدوارم حقیقت داشته باشه.
‫چون من عاشق اون زنم...
‫و نمی‌شینم ببینم ناراحتش می‌کنی.
‫می‌خوام چیزهایی بهش بدم که تو نمی‌تونی.
‫تو تا حالا چی بهش دادی؟
‫جز داستان‌های مزخرف و امید واهی؟
‫به نظرم چیزی دارم
‫که مردهای این دوره و زمونه خیلی وقته ‫فراموش کردن.
‫دمت گرم، پسر.
‫خوش سر و زبونی.
‫یعنی کل این ماجرا...
‫عملی شده.
‫ولی گوش کن، ریپ.
‫اگه واقعاً عاشق سارا هستی، ‫کار درست رو بکن.
‫اینجا بودنت
‫داره به خودش و خانواده‌ش آسیب میزنه.
‫متوجه منظورت نمیشم. ‫من...
‫خب، مشکل ما همینه، نه؟
‫چون قرار نیست بهت بگه.
‫زیادی مهربونه.
‫خیلی.
‫ولی داره مایه تمسخر شهر میشه،
‫و من تحملش رو ندارم.
‫برای بچه‌ش قلدری می‌کنن.
‫باباش رو مسخره می‌کنن.
‫چون یکی داره باهاشون زندگی می‌کنه
‫که ادعا داره جورج واشنگتن رو می‌شناخته.
‫می‌دونم چطور به نظر میاد.
‫ولی حقیقت داره.
‫یه مرد واقعی همچین کاری نمی‌کنه، ریپ...
‫حتی اگه اونقدری توهمی باشه
‫که فکر کنه توی انقلاب آمریکا جنگیده.
‫دارم بهت میگم
‫اینجا آینده‌ای نداری.
‫و اگه تو یه کم دیگه بمونی،
‫ممکنه کلاً آینده‌ت بر باد بره.
‫باز این حرفات رو شروع کردی.
‫این گزارش
‫ترافیک و آب و هوای فعلیه.
‫عذر می‌خوام، رفقا، ولی...
‫صبح بخیر.
‫قهوه آماده‌ست
‫و می‌خوام چندتا تخم مرغ هم بشکنم.
‫جاده ۲۰۲ بسته شده.
‫همچنین گزارش شده که خط برقی...
‫صبح بخیر.
‫حس می‌کنم زبونم ژاکت پوشیده.
‫انتظار میره امروز بارندگی شدیدی
‫داشته باشیم و توصیه مسافرت نکردن
‫در تمام هادسون ریور ولی اعلام شده.
‫امروز یه کم دیر کردیم.
‫توفان موقت برق رو قطع کرده،
‫آلارمم زنگ نخورد.
‫مامان، حتماً باید برم مدرسه؟
‫قراره توفان بشه!
‫دست بجنبون.
‫خیلی خب، یادت نره،
‫باید لونه مرغ‌ها رو ببندیم
‫و قفل انبار رو چک کنیم.
‫یه آتیش واسه خودت پیدا کن و با یه کتاب ‫خوب کنارش بشین،
‫یا اگه مثل من هستی، ‫بگیر بخواب.
‫این توفان قابلیت این رو داره
‫تبدیل به یکی از بزرگترین توفان‌های برقی
‫در طی چند دهه بشه.
‫هی!
‫فکر کنم همه چی حل شد.
‫خب، برات ساندویچ و پای سیب آوردم.
‫خیلی...
‫لطف کردی.
‫حداقل کاریه که از دستم برمیاد.
‫اصلاً اینطور نیست.
‫خب، من و بابا قراره بریم فروشگاه،
‫یه چندتا وسیله بخریم،
‫محض اینکه چند روز آینده
‫واسه توفان اینجا گیر کنیم.
‫مشکلی پیش نمیاد برات؟
‫امیدوارم، سارا میجرز.
‫امیدوارم.
‫تو خوبی؟
‫بابت دیشب؟
‫فقط انگار...
‫نه، دیشب فوق العاده‌ترین لحظه زندگیم بود.
‫خوبه.
‫باید مطمئن بشیم
‫که درها و پنجره‌های انبار رو خوب ببندیم.
‫آره. میرم سراغش.
‫نمی‌تونم ریپ رو پیدا کنم.
‫تو باغ یا انبار نیست.
‫خونه رو چک کردی؟
‫هی.
‫سلام، عزیزم! ‫مدرسه چطور بود؟
‫امروز هیچ کاری نکردیم.
‫چی میشد اگه می‌موندم خونه.
‫نه بابا؟ چرا؟
‫نمی‌دونم، همه فقط داشتن درباره توفان ‫حرف میزدن.
‫سارا.
‫از طرف ریپه.
‫«سارا، هنری و کلوین عزیزم.
‫باید بابت جد...
‫جدایی ناگهانیم معذرت بخوام.
‫می‌ترسیدم اگه چند...
‫چند هفته یا ماه می‌موندم،
‫و بزرگترین صداهای دنیا رو بهم می‌دادن،
‫باز هم نمی‌تونستم حرف مناسبی
‫برای ابراز قدردانیم
‫یا عمق احساساتم پیدا کنم.
‫بنابراین ازتون جدا میشم،
‫همونطور که اومدم...
‫بدون هشدار یا هیاهویی.
‫به نظر میاد این توفان بهترین فرصت من
‫برای برگشتن به جاییه که بهش تعلق دارم.
‫مطمئنم به صلاح همه ما خواهد بود،
‫چون نمی‌خوام...
‫بیشتر از این اذیتتون کنم.
‫با قلبی غمگین
‫و تمام محبت و علاقه‌م
‫باهاتون خداحافظی می‌کنم.
‫با عشق،
‫ریپ.»
‫چرا همچین چیزی میگه؟
‫داره برمی‌گرده غار.
‫باید جلوش رو بگیرم.
‫اگه برگرده به دوران خودش
‫و نتونم باهاش خداحافظی کنم چی؟
‫- پیداش می‌کنم. ‫- از کجا؟
‫بالای مرز شرقی، نه؟
‫گفت «نقطه کترسکیل.» ‫فکر کنم منظورش به قله ایگل بوده!
‫خیلی داره سرازیر میشه!
‫تو برو. ‫ما داریم سرعتت رو میاریم پایین.
‫مطمئنی؟
‫آره! ‫چیزیمون نمیشه.
‫برو!
‫نگران نباش. ‫پیداش می‌کنه.
‫- باشه، پدربزرگ. ‫- بریم.
‫ریپ!
‫ریپ؟
‫ریپ!
‫ریپ؟
‫سارا؟
‫تو این توفان چیکار می‌کنی؟
‫دیوونه شدی؟
‫تویی که داری سعی می‌کنی
‫به دو قرن و نیم قبل،
‫اونوقت من دیوونه‌م؟
‫برات نامه گذاشتم.
‫گفتی داری اذیتمون می‌کنی؟
‫اصلاً یعنی چی؟
‫تد برام شفاف سازی کرد.
‫تد؟
‫چه ربطی به تد داره؟
‫دارم آبروتون رو میبرم. ‫چیزی برای دادن به شما ندارم.
‫چی... خود من تصمیم می‌گیرم که ازت چی می‌خوام.
‫خب، الان فرصت برگشتن داری.
‫سارا...
‫من مردی هستم که ممکنه هیچوقت ‫اینجا جا نیفته،
‫ولی با خوشحالی بیخیال فرصتم
‫برای برگشتن به جای واقعیم میشم،
‫اگه لطف کنی
‫و باهام ازدواج کنی.
‫فعلاً نیازی نیست ازدواج کنیم.
‫ولی نظرت چیه یکی دو بار بریم سر قرار؟
‫کوله‌م! غیبش زده.
‫بریم.
‫دوازدهم آوریل سال ۲۰۲۲.
‫همونطور که وقایع عجیبی که
‫برام رخ داده رو در نظر می‌گیرم،
‫نفرت دارم که اعتراف کنم
‫بهترین بخش زندگیم رو
‫با نفرت از پدرم گذروندم.
‫حقیقتش، با اینکه تقصیر پدرم نیست،
‫زندگی تنهایی داشتم.
‫الان از این کینه عمیقاً پشیمونم.
‫هر چند، همه این احساسات عوض شدن.
‫خونه‌ای که توش زندگی می‌کردم بالاخره ‫تبدیل به یه خونه واقعی شده...
‫و فقط چند قرن طول کشید تا پیداش کنم.
‫من خوشحالی رو همراه زنی بی نظیر
‫و پسر و پدرش پیدا کردم.
‫اونا چشم من رو نسبت به عشق واقعی باز کردن.
‫فقط آرزو دارم می‌تونستم این موهبت رو ‫با پدرم شریک بشم.
‫نمی‌دونم چه آینده‌ای در انتظارمه...
‫یا اینکه پیشش برمی‌گردم یا نه،
‫ولی دعا می‌کنم
‫یه جوری بفهمه که پسرش دوستش داره.
‫همچین چیزهایی رو
‫از زن فوق العاده‌ای یاد گرفتم که شلوار می‌پوشه
‫و امیدوارم می‌کنه که در آینده،
‫هر اتفاقی ممکنه.
دانلود روزانه dlroozaneh.ir