‫تا کنون عاشق شده بودم؟
‫دیدگانِ من، عشقِ سابق را فراموش کنید،
‫چرا که تا به امشب ‫این چنین زیبایی ای ندیده بودم.
‫نمایش بعدی در برنامه «اجراهای بزرگ»: ‫داستان کلاسیک شکسپیر...
‫با هنرپیشگیِ جاش اوکانر در نقش رومئو ‫و جسی باکلی در نقش ژولیت.
‫نام و خانوادگی ات را تغییر بده!
‫عاشقانِ نگون بخت!
‫در فیلمی غیراقتباسی...
‫که در زمانِ تعطیلی تئاتر لندن ساخته شده است.
‫به جاودانگی، به تصویر کشیدند.
‫رومئو!
‫تقدیر تیره و تارِ امروز، آینده را مشخص می نماید،
‫این اتفاق، تنها باعث غم های آتی برای دیگران می شود.
‫«رومئو و ژولیت» تئاتر بین المللی را مشاهده خواهید کرد
‫سرمایه گذاری برنامه «اجراهای بزرگ»...
‫توسط این موارد صورت گرفته است:
‫و نیز با کمک های مردمی بینندگانی مثل شما،
‫به شبکه «پی.بی.اس». مرسی ‫ 19
‫در شهر زیبای «ورونا» ‫که نمایشنامه ما در آنجا اتفاق می افتد...
‫2خاندان وجود دارد که هر 2 از اعیان هستند.
‫از کینه قدیمی آن ها نزاعی جدید صورت می گیرد...
‫که در این نزاع، دستان پاکشان به خونِ همشهری آلوده می شود
‫یک جفت عاشقِ نگون بخت از دودمانِ مرگبارِ...
‫این 2خاندانِ درگیر، جان خود را می گیرند؛
‫مرگ غم انگیز و ناراحت کننده آن ها...
‫پایانی بر ستیزه پدر و مادرهایشان می شود.
‫هم اکنون در این 2ساعتی ‫ که بر روی صحنه خواهیم بود...
‫داستانِ عشق و مرگ آن ها را ارائه خواهیم کرد...
‫که تنها چیزی بود که توانست...
‫پایانی بر خشمِ پدر و مادرهایشان باشد.
‫یکی از اهالی خاندانِ مونتیگو در حال آمدن است.
‫با آن ها بجنگ. من حمایتت خواهم کرد.
‫هنگامی که به من انگیزه داده باشند، ضربات محکمی می زنم
‫اما تو هرگز انگیزه نمی گیری ‫که بخواهی محکم ضربه بزنی.
‫می خواهی با ما بجنگی، آقا؟
‫جنگ آقا؟ ‫نه، آقا!
‫اما اگر می خواهی بجنگی، من حاضرم.
‫تمامش کنید، ای کودن ها!
‫شمشیرهایتان را غلاف کنید، ‫خودتان نمی دانید چه می کنید.
‫چه شده؟ آیا شمشیر کشیده ای تا با رعیت ها بجنگی؟
‫من تنها سعی بر حفظ صلح دارم. شمشیرت را کنار بگذار
‫چه می گویی؟ شمشیر می کشی و دم از صلح می زنی؟
‫متنفرم از این واژه،
‫همان طور که از جهنم، از همه مونتیگوها و از تو متنفرم
‫بیا بجنگیم، ترسو!
‫آهای، آهای، آهای!
‫مرا نگیر، ولم کن!
‫آه!
‫- آهای، آهای! ‫- کافیه!
‫آه!
‫ساکت، حیوان صفت ها!
‫اگر شمشیرتان را از دست خونی اتان ‫بر روی زمین نیندازید...
‫و به سخنانِ شاهزاده خشمگینِ خود گوش نکنید،
‫عذاب و شکنجه اتان خواهم داد.
‫3درگیری در خیابان های شهرمان...
‫توسط شما، هم مونتیگو و کپیولت...
‫صورت گرفته و آرامش خیابان هایمان را بر هم زده،
‫این درگیری ها باعث شده...
‫تا شهروندانِ قدیمی ورونا، ‫لباس های مجلل و جواهرات خود را..
‫رها کرده و به جایشان نیزه های زنگ زده و قدیمی...
‫به دست گرفته تا پایانی به این ستیزه های شما دهند.
‫اگر باز هم آرامشِ این خیابان ها را بر هم بزنید،
‫با جانِ خود، بهای بر هم زدنِ آرامش را خواهید داد.
‫حالا همه به خانه های خود برگردید.
‫تو، کپیولت، همراه من بیا.
‫و مونتیگو، امروز عصر بیا...
‫تا مابقی اوامری که از تو می خواهم را بگویم.
‫بقیه از این منطقه متفرق شوید ‫وگرنه دستور قتلتان را خواهم داد.
‫چه کسی دوباره آتشِ این نزاع قدیمی را بر افروخت؟
‫سخن بگو، برادرزاده. ‫وقتی درگیری آغاز شد، تو آنجا بودی؟
‫تیبالت بی ملاحظه با شمشیری از غلاف بیرون آمده!
‫رومئو کجاست؟
‫حال و هوای بد او احتمالاً ،نتیجه بدی در پیش داشته باشد
‫مگر اینکه با مشورتی مناسب، ‫علت ناراحتی اش از بین برود.
‫تو دلیلش را می دانی؟
‫نمی دانم. خودش نیز به من نمی گوید.
‫به هر دری زدی نتوانستی از او حرف بکشی؟
‫هم من، هم بسیاری از دوستانِ دیگر سعیمان را کردیم.
‫ولی او اصرار دارد که به کسی نگوید ‫چه در ذهنش می گذرد...
‫و خودش مشاورِ خود باشد، گرچه مشاور خوبی نیست.
‫یا سر از غمش در می آورم، ‫یا تا قیامت به او اصرار می کنم.
‫چه غمی، ساعات رومئو را طولانی کرده است؟
‫آنچه که اگر آن را داشتم، ‫زمان برایم زودتر می گذشت.
‫- عاشق شدی؟ ‫- برو بیرون!
‫عاشق نشدی؟
‫من عاشق شده ام اما معشوقِ من، عاشقم نیست.
‫موضوعی در میان است که با نفرت...
‫ارتباط زیادی دارد، ‫اما به عشق مرتبط تر است.
‫پس می توان گفت، جنگیدن با عشق، عاشقِ نفرت بودن،
‫عشقی که از هیچ چیز سرچشمه نمی گیرد.
‫- بدرود، پسرعمو. ‫- صبر کن، من نیز می آیم.
‫اگر مرا نبری، به من توهین کرده ای.
‫من دیگر آن آدم سابق نیستم.
‫گویا که اینجا نیستم.
‫من رومئو نیستم، او جای دیگری است.
‫جداً جوابم را بده، عاشق چه کسی شده ای؟
‫جداً پسر عمو، عاشق زنی شده ام.
‫این را همان موقع که فهمیدم عاشق شده ای ‫متوجه شدم.
‫پس هوشِ سرشاری داری، ‫و زنی که عاشقش هستم زیباست.
‫پسرعموی عزیز، زنی که زیبا باشد ‫دردسرآفرین تر است.
‫به حرف من گوش کن ‫و دیگر به او فکر نکن.
‫بدرود، پسرعمو.
‫نمی توانی فراموش کردن را به من یاد دهی.
‫عذر می خواهم، آقا. ‫می توانید این را بخوانید؟
‫بله، می توانم بختِ خود را بخوانم ‫که سیاه است.
‫شاید بختِ سیاهِ خود را از حفظ می خوانید.
‫ولی لطفاً می توانید ‫چیزهایی که می بینید را بخوانید؟
‫بله.
‫البته اگر حروف و زبانش را بلد باشم.
‫من به اینجا فرستاده شده ام ‫تا در ورونای زیبا بگردم...
‫و افرادی که اسامی ـشان ‫روی این برگه نوشته شده را پیدا کنم،
‫اما هرگز نمی توانم بفهمم...
‫نویسنده چه اسامی ای نوشته است.
‫باید از یک فرد فرهیخته بپرسم. ‫روز خوش!
‫بمان، خانم. ‫من می توانم بخوانمش.
‫آقای مارتینو و همسر و دخترهایش؛
‫مرکوتیو و برادرش ولنتاین؛
‫دایی کپیولتِ من، همسر و دخترهایش؛
‫دختر عمه رزالینِ زیبایم و لیویا؛
‫آقای ولنتینو و پسر خاله اش تیبالت.
‫چه گروهِ دوست داشتنی ای. ‫کجا باید بیایند؟
‫- به خانۀ ما. ‫- خانۀ کی؟
‫ارباب من، کپیولتِ بزرگ است...
‫و اگر از خاندان مونتیگو نیستی،
‫تشریف بیاور ‫و چند لیوان نوشیدنی میل کن.
‫اما مونتیگو نیز مانند من سوگند خورده،
‫مجازاتش باید همانند باشد.
‫فکر نمی کنم سخت باشد...
‫که ما افرادِ مسن، صلح را حفظ کنیم.
‫هر دوی شما آوازۀ بلندی دارید،
‫حیف است که این همه وقت ‫با هم دشمن باشید.
‫اما حالا، خانم، ‫ جوابتان به خواستگاری ام چیست؟
‫همان پاسخی که قبلاً داده ام:
‫دخترانی که زود ازدواج می کنند، ‫زود رشد می کنند؛
‫اما دختر من هنوز برای این دنیا آماده نیست.
‫او تمام امید و دلخوشیِ من است.
‫اما به او عشق بورز، پاریسِ عزیز. ‫دلش را بِرُبا.
‫تنها اجازۀ من برای ازدواج کردن با اون ‫کفایت نمی کند،
‫امشب مهمانی ای برگزار می کنیم ‫که سال هاست قدمت دارد،
‫مهمان های زیادی به آن دعوت کرده ایم،
‫مثلاً دوستانِ عزیزمان؛ ‫مایلم تا تو را به عنوانِ...
‫مهمانی بسیار ارجمند، به آنجا دعوت کنم.
‫- چه کسی به دیدنم آمده؟ ‫- مادرت!
‫خانم، من همینجا هستم.
‫- چه می خواهی؟ ‫- موضوع این است که...
‫دایه، کمی ما را تنها بگذار. ‫باید در خفا صحبت کنیم.
‫دایه، دوباره برگرد.
‫یادم آمد که تو می توانی رازهایمان را بشنوی.
‫دختر مرا از سنین طفولیت می شناختی.
‫بله، من از اولین ساعتِ زندگی اش ‫او را می شناختم.
‫آن لحظات را کاملاً به یاد می آورم.
‫سالیانِ بسیاری از زلزله می گذرد...
‫و هرگز یادم نمی رود ‫که از بین این همه روزهای سال...
‫در آن روز، دیگر از سینۀ من شیر نمی خورد.
‫شما و شوهرتان در «منتووا» بودید.
‫از آن هنگام بود که می توانست ‫تنهایی و بدونِ کمک بایستد،
‫می توانست در سرتاسر خانه ‫بالا و پایین بپرد و بدود.
‫یادم می آید که یک روز قبل از آن، ‫پیشانی اش شکست.
‫و سپس شوهرِ من... ‫که خداوند قرین رحمتش کند،
‫مرد بسیار خوبی بود، ‫او بچه را برداشت و گفت:
‫«وای، با صورت بر زمین خورده ای؟»
‫«بزرگتر که بشوی، با پشت به زمین می خوری،
‫مگر نه، ژولیت؟
‫دیگر کافیست، خواهش می کنم! ‫سکوت کن.
‫دایه، من نیز خواهش می کنم ‫ که دیگر تمامش کنی.
‫دیگر سکوت می کنم، تمام شد!
‫خداوند تو را مورد لطف خود قرار دهد.
‫تو زیباترین بچه ای بودی ‫که تابحال دایۀ آن بوده ام.
‫اگر آنقدر زنده بمانم که در لباسِ عروسی ببینمت ‫دیگر خواسته ای نخواهم داشت.
‫اتفاقاً من به اینجا آمده ام ‫تا دربارۀ همین مسئلۀ ازدواج سخن بگویم.
‫بگو ببینم، دخترم ژولیت،
‫دیدگاهت نسبت به ازدواج چیست؟
‫افتخاریست که من به آن فکر نمی کنم.
‫خب، از این به بعد به ازدواج فکر کن.
‫اینجا در شهر ورونا، ‫زنانی جوان تر از تو داریم...
‫که مادر نیز شده اند.
‫طبق حساب و کتاب من، ‫ هم سن و سالِ تو بودم که مادر شدم...
‫اما تو هنوز مجردی.
‫بگذار خلاصه اش کنم:
‫پاریسِ شجاع تقاضای ازدواج با تو را دارد.
‫چه مَردی، خانمِ جوان! ‫او مَردی همچون...
‫تمام مردانِ بزرگِ دنیاست. ‫گویا یک مجسمۀ خوش سیماست!
‫شهر ورونا در تابستان، ‫گلی به زیباییِ او ندارد.
‫بله، او یک گل است، ‫کاملاً درست است، عجب گلی!
‫نظرت چیست؟
‫می توانی عاشقِ این مرد شریف شوی؟
‫امشب در ضیافتمان او را خواهی دید.
‫به سیمای جذابِ پاریسِ جوان نگاه کن...
‫و در زیبایی اش غرقِ در خوشی شو.
‫جواب بده اما مختصر!
‫با قصد خوش آمدن به او نگاه می کنم ‫تا ببینم از او خوشم می آید یا خیر...
‫اما نمی گذارم تا بیشتر از آنچه که...
‫به من اجازه می دهی، عاشق او شوم.
‫- بیا، در بزن و وارد شو. ‫- و وقتی وارد شدیم...
‫همگی با هم خوش میگذرونیم
‫نه، رومئوی عزیز.
‫باور کنید من نمی خواهم.
‫شما کفش های مناسب دارید ‫و پایتان آزاد است،
‫اما روحِ من سنگ شده است،
‫آنقدر که مرا زمین گیر می کند ‫و نمی توانم تکان بخورم.
‫تو عاشقی، ‫بال های کوپید (الهۀ عشق) را قرض بگیر،
‫و با آن ها بر فرازِ افراد معمولی پرواز کن.
‫نیتِ بدی از رفتن به این مهمانی نداریم،
‫ولی هوشمندانه نیست که برویم.
‫- می شود بگویی چرا؟ ‫- دیشب خوابی دیدم.
‫- من نیز دیدم. ‫- خوابِ تو چه بود؟
‫که خوابِ خیال پردازها عمدتاً دروغ هستند.
‫در تخت خود می خوابند ‫و خواب هایی می بینند که حقیقت دارند.
‫عه! می بینم که «ملکه مب»، (پریِ خواب ها) ‫خوابت را آشفته کرده است.
‫او، قابلۀ پری هاست و...
‫و هیکلِ او به اندازۀ سنگِ روی انگشترِ...
‫انگشتِ اشارۀ یک نمایندۀ شوراست،
‫که در وقتِ خوابِ افراد...
‫بوسیلۀ موجودات کوچک، ‫به درون دماغشان کشیده می شود.
‫کالسکۀ او، یک فندقِ تو خالی است...
‫که یک سنجابِ پیر و یک کِرم آن را ساخته اند؛
‫پرّه های چرخِ کالسکه اش ‫از پای عنکبوت ها ساخته شده اند،
‫راننده اش یک پشۀ کوچکِ کُت خاکستری می باشد.
‫و با این وسیله، شب به شب...
‫در مغزِ عاشقان سواری می کند ‫و سپس آن ها خوابِ عشق می بینند؛
‫سپس او خوابِ بُریدنِ گلوی خارجی ها را می بیند،
‫خوابِ نفوذ، خوابِ کمین، ‫خوابِ شمشیرهای اسپانیایی،
‫خوابِ جام های بزرگِ نوشیدنی و سپس...
‫در گوشش صدای طبل می شنود ‫و از خواب می پرد...
‫و چون اینقدر می ترسد، کمی دعا می کند...
‫و دوباره می خوابد.
‫- این «مب» همانی است که... ‫- آرام باش، آرام باش، مرکوتیو، آرام باش.
‫تو داری از هیچ و پوچ سخن می گویی.
‫همینطور است، من از خواب ها سخن می گویم...
‫که ساختۀ ذهنی بی کار و بی عار هستند،
‫که به علتِ کمبود ماده ای چون هوا ‫به وجود می آیند،
‫و از باد نیز ناپایدارتر هستند، بادی که...
‫هم اکنون بر شمالِ منجمد می وزد...
‫و سپس خشمگین شده و به راه می افتد...
‫و به سوی جنوبِ خشک عازم می گردد.
‫این بادی که حرفش را می زنید، ‫در حال دور کردنِ ما از مسیرمان است،
‫می ترسم که خیلی زود باشد، ‫چرا که حسی در درون دارم...
‫که عاقبتی شوم در ستارگان در انتظار من است،
‫و در نشست و برخاست های امشب...
‫و در این لحظاتِ خوفناک، ‫روی تلخِ بختِ خود را دیده...
‫و ثانیه های یک زندگی محقرانه به سر می آید،
‫و مرگ نابهنگامِ زشت و شنیعی خواهم داشت.
‫اما، هر آن کس که ‫کنترل سرنوشت مرا در اختیار دارد...
‫مرا هر آنجا که بخواهد می برد.
‫برویم، دوستانِ چشم انتظارم!
‫پیش به سوی رزالین.
‫آیا زائران و قدیسان نیز لب ندارند؟
‫چرا دارند، ای زائر!
‫بگذار لب هایمان دعا کنند؛
‫قدیسان تکان نمی خورند، اما در عین حال ‫حاجات را برآورده می کنند.
‫پس تکان نخور،
‫چرا که می خواهم دعا کنم.
‫- رومئو! ‫- هیس. هیس!
‫پسرعمو رومئو، رومئو!
‫نه، نه، من صدایش می زنم.
‫رومئو، خوش خُلق، دیوانه،
‫- مشتاق، عاشق! ‫- آه!
‫حتی اگر شده آهی بکِش و جوابِ مرا بده.
‫صدایم را نمی شنود،
‫تکان نمی خورد،
‫جُنب نمی خورد.
‫رومئو، شب خوش.
‫من به تختِ چرخ دارِ خود می روم؛
‫وای!
‫این تخت، خیلی سردتر از آن است ‫که بتوانم در آن بخوابم.
‫می توانم در حالی که قلبم آنجاست، ‫به زندگیِ خود ادامه دهم؟
‫تا وقتی برنگشته و قلبم را پیدا نکرده ام ‫چیزی جز بدنی پوچ نیستم.
‫رومئو، رومئو، چرا تو باید رومئو باشی؟
‫پدرت را عاق و نام خانوادگیِ خود را رها کن.
‫اگر این کار را نمی کنی، ‫تنها سوگند بخور که عاشق منی،
‫تا نام خانوادگیِ کپیولت را رها کنم.
‫تنها نام خانوادگیِ تو است ‫که دشمن من می باشد.
‫حتی اگر مونتیگو نباشی، ‫همچنان خودت خواهی بود.
‫مگر مونتیگو چیست؟
‫دست یا پا نیست،
‫بازو یا صورت یا هیچ بخش از...
‫بدنِ انسان نیست.
‫نام خانوادگی ات را عوض کن!
‫مگر نام خانوادگی چه ارزشی دارد؟
‫اگر گل رُز را بر هر نام دیگری...
‫خطاب می کردیم، ‫همچنان بوی خوشِ خود را می داد؛
‫پس رومئو نیز حتی اگر رومئو خطاب نمی شد...
‫بی نقصیِ تمام عیارِ خود را حفظ می کرد.
‫بدونِ آن عنوان!
‫رومئو، آن نام خانوادگی را از خود بردار،
‫نامی که در واقع هیچ ارتباطی با تو ندارد،
‫و در عوض، تمام وجود مرا بگیر.
‫به سخنت اعتماد می کنم.
‫اگر مرا عشق خود بخوانی، ‫نام خود را عوض می کنم.
‫بنابراین هرگز رومئو نخواهم بود.
‫تو که هستی؟
‫نمی دانم با چه نامی خود را به تو معرفی کنم.
‫مگر تو رومئو مونتیگو نیستی؟
‫دختر زیبا، اگر از این اسامی خوشت نمی آید ‫هیچکدام نمی باشم.
‫چطور و چگونه به اینجا آمدی؟
‫با توجه به هویتِ تو، ‫اگر کسی از خویشاوندانِ من...
‫اینجا پیدایت کند، به معنای مرگت خواهد بود.
‫من با بال های عشق، ‫از بالای این دیوارها پرواز کردم،
‫هیچ دیوار سنگی ای نمی تواند ‫عشق را بیرون نگه دارد.
‫مَردی که عاشق است، ‫عشق به او جسارتِ انجامِ هر کاری را می دهد.
‫بنابراین خویشاوندانِ تو ‫مانعی برای من نیستند.
‫اگر تو را ببینند، ‫تو را به قتل می رسانند.
‫تاریکیِ شب نمی گذارد تا آن ها مرا ببینند؛
‫و اگر مرا دوست نداری، ‫بگذار همینجا پیدایم کنند:
‫ترجیح می دهم که با نفرتِ آن ها کُشته شوم...
‫اما بدونِ تو ذره ذره نَمیرم.
‫نقابِ تاریکیِ شب، ‫چهرۀ مرا پوشانده است...
‫در غیر این صورت ‫گل افتادگیِ روی گونه هایم را...
‫از این سخنانی که امشب عرض کردم می دیدی.
‫اگر با هم سوگندهای عاشقانه مبادله کنیم!
‫حتی قبل از اینکه درخواست کنی...
‫من به تو سوگند عاشقانه خوردم.
‫صدایی از داخل می شنوم؛ ‫عشق عزیزم، بدرود.
‫- خانم! ‫- الان می آیم، دایۀ مهربان.
‫مونتیگوی عزیز، همینجا بمان، ‫چند لحظۀ دیگر برمی گردم.
‫می ترسم.
‫اکنون شب است و هراس دارم ‫که این ها خواب باشد.
‫بسیار شگفت انگیزتر از آن است ‫که واقعیت داشته باشد.
‫اگر عشقت به من واقعی است...
‫و قصد ازدواج داری، ‫فردا به من خبر بده.
‫می توانم برایت قاصدی بفرستم...
‫که به او بگویی کِی و کجا ‫مراسم را برگزار کنیم...
‫همۀ دار و ندارِ خود را رها کرده...
‫و هر کجای دنیا که بروی، به دنبالت می آیم.
‫- خانم! ‫- الان! می آیم.
‫رومئو! ‫جانم؟
‫فردا چه ساعتی برایت قاصد بفرستم؟
‫- ساعت ۹. ‫- خیالت راحت باشد.
‫در پوستۀ این گل کوچک...
‫هم سم موجود است، هم دوا،
‫اگر آن را بو کنید، بوی خوشی دارد ‫و روحتان را جلا می دهد،
‫اگر از آن بچشید، ‫قلبتان را از کار می اندازد.
‫همچین عناصرِ مخالفی هم در انسان ها...
‫و هم در گیاهان موجود می باشد. ‫شر و خیر!
‫جایی که عنصر بدتر چیره شود،
‫به زودی مرگ بر آن گیاه فائق می آید.
‫- صبح بخیر، پدر روحانی. ‫- خدا پشت و پناهت!
‫این صدای چه کسی است که با این نوای خوش، ‫صبحِ به این زودی، صبح بخیر می گوید؟
‫پسرم، از آن جایی که ‫این قدر زود از جایت برخاستی...
‫نشان می دهد که فکر و خیالی در سر داری.
‫بنابراین، سحرخیزیِ تو مرا مطمئن می کند...
‫که بنا به دلیلی، اضطراب و دلشوره داری.
‫و اگر اینطور نباشد، پس می توانم بگویم...
‫که رومئوی ما، دیشب اصلاً نخوابیده است.
‫این مورد آخر درست است، ‫استراحتِ من از خواب نیز بهتر بود.
‫خداوند گناهانِ ما را ببخشد!
‫با رزالین کاری کردی؟
‫با رزالین؟ پدر روحانی!
‫نه، آن نام و اندوهی که آن نام با خود ‫برایم به همراه می آورد را فراموش کرده ام.
‫آفرین پسرم؛
‫پس حالا کجا بوده ای؟
‫با دشمن خود به ضیافت رفته بودم،
‫که ناگهان در آنجا، ‫شخصی مرا زخمی کرد...
‫و من نیز او را زخمی کردم.
‫هر دوی ما می توانیم...
‫با کمکِ تو و قدرت روحانی ات درمان شویم.
‫واضح سخن بگوی، پسرم. ‫این قدر حرف را پیچ و تاب نده؛
‫اگر درست اعتراف نکنی، ‫درست آمرزیده نمی شوی.
‫پس گوش کن که واضح بگویم: ‫من عاشق دختری شده ام...
‫که دختر زیبای خاندانِ کپیولت است.
‫همانگونه که من او را دوست دارم، ‫او نیز مرا دوست دارد.
‫و تنها تو باید با امر مقدسِ ازدواج،
‫ما را به هم برسانی.
‫خدای بزرگ! عجب تغییری!
‫به این سرعت رزالینی که ‫آن قدر دوستش داشتی را...
‫رها کردی؟
‫آن که اکنون عاشقش هستم...
‫عشق و علاقه اش به من ‫به صورت متقابل می باشد.
‫اما آن یکی اینطور نبود.
‫رزالین خوب می دانست ‫که تو تظاهر به عشق می کنی...
‫اما واقعاً دوستش نداشتی.
‫اما دوست جوانِ غیرقابل اعتمادِ من، ‫همراهِ من بیا.
‫تنها به یک دلیل کمکت می کنم:
‫چرا که این وصال، شاید عاملی شود...
‫برای تبدیلِ عداوتِ خاندان هایتان، ‫به عشق حقیقی!
‫این رومئو کدام گورستانی است؟
‫امشب به خانه نیامده؟
‫خانۀ پدرش که نیامده؛ ‫از خدمتکارِ رومئو پرسیدم.
‫تیبالت که از خویشاوندانِ کپیولت هاست...
‫به خانۀ پدرِ رومئو نامه ای نوشته.
‫دعوت به مبارزه!
‫رومئو پاسخش را خواهد داد.
‫او مَردی است که بتواند ‫با تیبالت رو در رو شود؟
‫- چرا؟ مگر تیبالت کیست؟ ‫- صرفاً شاهزادۀ گربه ها نیست.
‫او همه کاری را بر اساس اصول انجام می دهد.
‫وقتی می جنگد، انگار آواز می خواند. ‫زمان و فواصل را رعایت می کند و موزون است.
‫تا به خود بیایی می بینی ‫که شمشیرش در سینه ات فرو رفته.
‫آقای رومئو!
‫دیشب خیلی خوب ما را فریب دادی.
‫صبح هر دوی شما بخیر. ‫چه فریبی دادم؟
‫گریختی آقا، گریختی! ‫(دو منظوره: طفره نرو آقا. طفره نرو)
‫عذر می خواهم، مرکوتیوی مهربان، ‫اما کار من آن قدر مهم بود...
‫که به دلیل اهمیتش ‫می توانید بی ادبیِ مرا ببخشید.
‫یعنی می گویی کارِ تو ایجاب کرده...
‫تا اصول اخلاقیِ خود را کنار بگذاری؟
‫- پیتر! ‫- یک لحظه.
‫بادبزنِ مرا بده، پیتر.
‫پیترِ عزیز، بادبزنش را بهش بده، ‫چرا که بادبزنش از چهره اش زیباتر است.
‫صبح بخیر، آقایان!
‫عصر بخیر، سرکار خانم.
‫- عصر شده است؟ ‫- باور کنید که زودتر از عصر نیست.
‫عقربۀ بزرگِ ساعت، ‫اکنون از ۱۲ رد شده است.
‫شرم بر تو!
‫هیچ کدام از شما...
‫نمی دانید که رومئوی جوان کجاست؟
‫می خواهد برای شام دعوتش کند.
‫که اینطور! رومئو، می آیی؟
‫- همراهتان می آیم. ‫- بدرود، پیرزن!
‫بدرود، خانم! خانم!
‫مردِ پست فطرت!
‫ببخشید آقا، عرضی داشتم:
‫خانمِ جوان، مرا فرستاده تا پیدایت کنم.
‫سخنی که به من گفته را پیش خود نگه می دارم.
‫ولی قبل از آن، بگذار بگویم که...
‫اگر به قول معروف، ‫او را به خوشی های واهی بکِشانی..
‫رفتار بسیار زننده ای انجام داده ای.
‫دایه، در محضر خانم از من تعریف کن،
‫خواهش می کنم...
‫تو قلب مهربانی داری ‫و حتماً این را برایش خواهم گفت.
‫لرد، لرد، او بسیار خوشحال خواهد شد.
‫چه می خواهی به او بگویی، دایه؟ ‫متوجه منظورم نشدی.
‫به او می گویم که به وعده های خود عمل می کنی،
‫که از نظر من، به دلیل نجیب بودنِ توست.
‫به او بگو که راهی پیدا کند ‫که امروز بتواند برای اعتراف در کلیسا بیاید،
‫و آنجا در اتاقِ راهب لورنس...
‫می تواند اعتراف به گناهانش کند و ‫مزدوج شود.
‫امروز عصر، آقا؟
‫خب، حتماً به آنجا می آید.
‫بدرود، در محضر خانم از من تعریف کن.
‫خداوند آسمان ها پشت و پناهت! ‫درود بر تو، آقا.
‫- در محضر خانم از من تعریف کن. ‫- باشد، هزاران بار!
‫- پیتر! ‫- جانم؟
‫بادبزنم را بده، پیتر.
‫دایۀ عزیز، چه خبرها؟ ‫او را دیدی؟
‫بگو، دایۀ مهربان و عزیز...
‫وای خدا، چرا این قدر ناراحت هستی؟
‫خسته ام، کمی به من فرصت بده.
‫خیر، خواهش می کنم، سخن بگوی! ‫دایۀ مهربان، سخت بگوی.
‫وای خدا، چرا عجولی؟ ‫نمی توانی کمی صبر کنی؟
‫نمی بینی نفسم بریده است؟
‫چگونه نفست بریده است ‫در حالیکه نفس داری...
‫که به من بگویی نفست بریده است؟
‫حامل خبر خوبی هستی یا بد؟
‫جوابم را بده.
‫خب، انتخاب احمقانه ای کردی.
‫نمی دانی چگونه مَرد انتخاب کنی.
‫رومئو؟ نه، او نه!
‫در ارتباط با ازدواجمان چه گفت؟
‫وای خدا، چقدر سر درد دارم!
‫عجب سَری دارم!
‫وای بر تو که مرا فرستادی بیرون.
‫ممکن است از این همه راه رفتن ‫مریض بشوم و بمیرم.
‫بگو، رومئو چه گفت؟
‫امروز اجازه گرفتی ‫که برای اعتراف در کلیسا بروی؟
‫بله.
‫پس عجله کن و به اتاق راهب لورنس برو.
‫آنجا شوهری در انتظارت است ‫تا تو را به همسریِ خود در بیاورد.
‫عصر بخیر، کِشیش مقدس!
‫بفرمایید، بفرمایید، ‫سریع تمامش می کنیم،
‫چرا که با اجازۀ شما، تا هنگامی که...
‫امر مقدس نکاح انجام نشده است
‫مرکوتیو، تو با رومئو نشست و برخاست می کنی.
‫نشست و برخاست؟
‫یعنی یک گروه موسیقی هستیم؟
‫ای خدا! نشست و برخاست!
‫در حال حاضر در یک مکان عمومی هستیم.
‫یا به مکانی شخصی بروید...
‫و با خونسردی مشکلات خود را بیان کنید،
‫یا اینکه متفرق بشوید.
‫اینجا همه ما را می بینند.
‫چشم انسان برای دیدن خلق شده است، ‫بگذار نگاه کنند.
‫من به خاطر کسی از جای خود جابجا نمی شوم.
‫خب، در پناه خداوند باشی، آقا!
‫مردکِ من آمد!
‫اگر او مردکِ تو باشد و خدمتکارت، ‫من خود را دار می زنم!
‫رومئو، من تنها یک حرف برای تو دارم...
‫و بهتر از این نمی توانم بیانش کنم: ‫تو آدم شروری هستی.
‫تیبالت، بنا به دلایلی دوستت دارم...
‫وگرنه در حالت عادی ‫از همچین سلام و احوالپرسی ای...
‫خشمگین می شدم.
‫من شرور نیستم،
‫بنابراین بدرود؛ ‫چرا که مرا اصلاً نمی شناسی.
‫این دلیل موجهی برای...
‫زخم هایی که به من زده ای نیست؛ ‫پس برگرد و چاقو بکِش.
‫من هرگز به تو جراحتی وارد نکرده ام،
‫ولی فراتر از آنچه که درک کنی دوستت دارم،
‫تا بلکه یک روز، ‫دلیلِ اینکه دوستت دارم را بدانی.
‫پس...
‫کپیولتِ عزیز، ‫که نام خانوادگیِ تو را...
‫همچون نام خانوادگی خود ارج می نهم،
‫از من راضی باش.
‫این چنان که در کمال آرامش تسلیم می شوی، ‫هم خفت انگیز است، هم فرومایه!
‫آرام باش.
‫تیبالت، اِی موش گیر، با من می جنگی؟
‫- از جانِ من چه می خواهی؟ ‫- پادشاه مهربانِ گربه ها...
‫من چیزی جز یکی از ۹ جانت را نمی خواهم.
‫با تو می جنگم.
‫تمامش کن، آقا. حمله کن!
‫آخ!
‫فرار کن، تیبالت!
‫زخمی شده ام.
‫آخر چرا جلوی ما را گرفتی؟
‫دعا می کنم هر دو خاندان ‫دچار طاعون شوند.
‫چهارنعل بیا، ای اسبِ سُم آتشین!
‫با ارّابۀ آفتاب به آغوش شب برو.
‫اگر الهه خورشید بود...
‫آن قدر به تو شلاق می زد که غروب کنی...
‫و فوراً شبِ ابری را برسانی.
‫شبِ عاشق، پردۀ تاریک خود را بگستران...
‫تا وقتی که همه در خواب به سر می برند...
‫رومئو به نزد من آید،
‫بدونِ آن که کسی او را ببیند ‫یا سخنی از او بگوید.
‫ژولیتِ عزیز،
‫زیباییِ تو مرا سست کرده...
‫و خویِ مبارزه طلبانۀ مرا نرم تر کرده است.
‫عاشقان همچنان با وجود نور کمِ شب...
‫با نورِ زیبایی خود ‫می توانند همدیگر را ببینند،
‫و اگر عشق کور است، ‫(عشق کورکورانه)
‫همان بهتر که در شب سر کند.
‫فرا برس، ای شب!
‫بیا.
‫تو که لباس سیاهِ بیوه ها را برتن داری.
‫بیا تا مثل پرنده ای که سعی می کند ‫از چنگالِ غاصب فرار کند...
‫دیگر فرار نکنم،
‫تا عشقِ عجیب، آن قدر اوج بگیرد...
‫که دیگر به آن ‫با دیدگاهی ساده و مثبت نگاه کنم.
‫سرنوشتِ تیره و تارِ امروز، ‫آینده را مشخص می نماید،
‫این اتفاق، تنها باعثِ غم های آتی ‫برای دیگران می شود.
‫زنده و مفتخری، در حالیکه مرکوتیو کُشته شده؟
‫دیگر خبری از احترام و محبت نیست،
‫اکنون چشمانِ غضبناکم مرا هدایت می کنند.
‫بیا، تیبالت!
‫رومئو، اگر دستگیر بشوی،
‫شاهزاده اعدامت می کند.
‫پس زودتر فرار کن.
‫رومئوی مرا به من بده.
‫و وقتی مُردم،
‫او را بگیر...
‫و در ستارگانِ کوچک، پراکنده اش کن،
‫او آن قدر نمای آسمان را زیبا خواهد ساخت...
‫که همۀ دنیا عاشقِ شب می شوند...
‫و خورشیدی که بیش از حد ‫پر نور است را فراموش می کنند.
‫بقیۀ کسانی که در این درگیری ‫مشارکت داشته اند، کجا هستند؟
‫جسد تیبالت آنجا افتاده است. ‫رومئوی جوان او را کُشته!
‫تیبالت خویشاوندش را کُشته بود، ‫مرکوتیوی شجاع را!
‫شاهزاده، شما مرد درستکاری هستید...
‫و برای خونی که از ما ریخته شده، ‫خونِ یک مونتیگو باید ریخته شود.
‫بله!
‫بنولیو، چه کسی این درگیریِ خونین را آغاز کرد؟
‫تیبالت! که سپس به دست رومئو کُشته شد،
‫رومئو با زبان خوش با او سخن گفت، ‫به او گفت که...
‫این نزاع چقدر مضحک است و از او خواست...
‫که به یادِ ناراحتیِ شما باشد. ‫همۀ این سخنان را...
‫در کمال خونسردی، با نگاهی مهربان، ‫و در حالیکه با فروتنی زانو زده بود گفت.
‫اما نتوانست صلح را برقرار کند ‫چرا که تیبالتِ خشمگین...
‫در برابرِ شنیدنِ پیام صلح کَر بود، ‫سپس با فولادی تیز...
‫به سینۀ مرکوتیوی دلیر حمله ور شد.
‫سپس تیبالت با ضربتی سهمگین به ناحیۀ قلب،
‫جانِ مرکوتیوی شجاع را گرفت ‫و سپس تیبالت فرار کرد.
‫او از خاندانِ مونتیگوست.
‫از سرِ علاقه، حرفِ کذب می زند؛ ‫او حقیقت را نمی گوید.
‫من به دنبال عدالتی هستم ‫که تنها شاهزاده می تواند اجرایش کند.
‫رومئو تیبالت را به قتل رسانده،
‫تیبالت نیز مرکوتیو را به قتل رسانده.
‫پس چه کسی باید بهای خونِ مرکوتیو را بدهد؟
‫رومئو که نباید تقاص بدهد، شاهزاده. ‫او دوستِ مرکوتیو بود.
‫تنها تقصیرِ او اجرای قانون بوده است:
‫گرفتنِ جانِ تیبالت!
‫و به خاطرِ این خطا،
‫فوراً از این شهر تبعیدش می کنیم.
‫شاهزاده، نه...
‫گوشِ من به بهانه ها ‫و خواسته های شما بدهکار نیست.
‫نه با اشک ریختن، نه با التماس کردن ‫نمی توانید او را تبرئه کنید،
‫پس بیهوده تلاش نکنید.
‫به رومئو بگویید زودتر از اینجا برود،
‫وگرنه به محض اینکه پیدایش کنیم، ‫آخرین لحظاتِ زندگی اش خواهد بود.
‫چرا دست هایت را به هم می فشاری؟
‫وای، چقدر حیف! او مُرده است.
‫او مُرده است، او مُرده است!
‫کارمان تمام است، خانم. ‫کارمان تمام است!
‫تیبالتِ خوش رفتارِ درستکار!
‫کاش زنده نبودم و این روز را نمی دیدم.
‫این چه طوفانیست ‫که این همه بلاهای مختلف به بار آورده؟
‫تیبالت مُرده و رومئو تبعیده شده،
‫رومئویی که او را کُشته، تبعید شده.
‫وای خدا!
‫خونِ تیبالت به دست رومئو ریخته شده؟
‫در پسِ آن سیمای زیبا، ‫قلبی خائن نهفته است.
‫وای کائنات، در جهنم چه می کردید...
‫که روحِ شیطان را در بدنِ بی نقصِ...
‫همچین مرد بهشتی ای قرار دادید؟
‫تابحال کتابی با همچین محتویاتِ شرورانه ای،
‫این چنین جلدِ زیبایی داشته؟
‫شرم بر رومئو!
‫زبانت تاول بزند که همچین آرزویی می کنی.
‫او برای شرمساری به دنیا نیامده است.
‫می خواهی با زبانی خوش ‫از مَردی یاد کنی که پسرعمویت را کُشت؟
‫باید پشت سر شوهرم حرف بد بزنم؟
‫وای شوهر بیچاره ام، وقتی منی که تنها...
‫سه ساعت است همسرت شده ام، این گونه ‫در موردت سخن گفتم، از بقیه چه انتظاریست؟
‫اما چرا شوهرِ شرورم، پسرعمویم را کُشتی؟
‫در غیر این صورت پسرعموی شرورم، ‫شوهرم را می کُشته.
‫برگردید، اشک های احمق، ‫برگردید به همان جایی که از آن آمده اید.
‫این اشک ریختن ها از سرِ شوق است...
‫و به اشتباه به اندوه نسبت داده می شود.
‫شوهرم که تیبالت احتمال داشته او را بکُشد ‫زنده است!
‫و تیبالتی که احتمال داشته شوهرم را بکُشد ‫کُشته شده است.
‫این خبر خوبی است.
‫پس چرا من گریه می کنم؟
‫دلیلش آن است که خبری به من دادی ‫که از مرگ تیبالت نیز بدتر بود،
‫آن خبر مرا هلاک کرد.
‫سعی می کنم فراموشش کنم ‫ولی در گوشۀ ذهنم باقی می ماند،
‫همچون گناهکاری که گناهانش را ‫نمی تواند از یاد ببرد.
‫تیبالت مُرده و رومئو تبعید شده؛
‫همین کلمۀ «تبعید»، به تنهایی...
‫بدتر از کُشته شدنِ ۱۰ هزار تیبالت است.
‫مرگ تیبالت...
‫به تنهایی خودش غم انگیز است،
‫اما حواشیِ پس از مرگ تیبالت، ‫داغم را بیشتر کرد:
‫رومئو تبعید شده؟
‫همینجا در اتاقت بمان.
‫رومئو را پیدا می کنم...
‫تا به تو آرامش ببخشد. ‫خودم می روم.
‫می دانم او کجاست.
‫توجه کن:
‫رومئوی تو تا شب به اینجا می رسد.
‫من می آورمش.
‫تو از شهر ورونا تبعید شده ای.
‫در خارج از دیوارهای ورونا، دنیایی نیست.
‫بلکه...
‫برزخی است...
‫که مثل شکنجه و جهنم می ماند.
‫تبعید شدن از ورونا ‫همچو تبعید شدن از دنیا می ماند،
‫و تبعید شدن از دنیا یعنی مرگ؛
‫پس «تبعید»...
‫واژه ای دیگر برای مرگ است.
‫پس اینکه به من بگویند تبعید شده ام،
‫گویا گردنم را با تبری طلایی قطع کرده اند،
‫و در زمانِ ضربتِ قتل، به من لبخنده زده اند.
‫به تو رحم کرده اند، ‫اما تو انگار متوجه نیستی.
‫این شکنجه است، رحم نیست.
‫بهشت همینجاست، ‫چرا که ژولیت در آن زندگی می کند.
‫مردکِ عاشقِ مجنون، گوش کن چه می گویم.
‫نه، دوباره سخن از تبعید می گویی.
‫چه کسی است که این قدر محکم در می زند؟
‫از کجا آمده ای؟ چه می خواهی؟
‫بگذارید به داخل بیایم ‫تا علت آمدنم را بگویم.
‫من از طرف بانو ژولیت آمده ام.
‫از طرفِ ژولیت آمده ای؟
‫در کجاست و حالش چطور است؟
‫نظر همسر من در ارتباط با عشقمان چه می باشد؟
‫او حرفی نمی زند، آقا، ‫فقط گریه می کند و اشک می ریزد،
‫و به تخت خوابش می رود و ‫وقتی دوباره برمی خیزد...
‫تا اسم تیبالت و رومئو را می شنود زار می زند.
‫انگار اسمِ من...
‫گلوله ای است از اسلحه ای مرگبار...
‫که همانطور که خویشاوندش را کُشتم،
‫آن گلوله، ژولیت را کُشته.
‫بگو راهب، بگو...
‫اسم من در کدام بخشِ شنیع از بدنم...
‫قرار دارد؟
‫بگو تا آن بخش را از وجودم جدا کنم.
‫صبر کن! از سرِ درماندگی کاری نکن!
‫تو تیبالت را کُشته ای؟
‫حاضری خودت را بکُشی...
‫و در حینِ انجامِ این گناه...
‫همسرت را بکُشی که شریک زندگی ات است؟
‫خودت را جمع و جور کن، مَرد!
‫ژولیتِ تو زنده است،
‫کسی که کمی قبل ‫به خاطر او می خواستی خود را بکُشی.
‫تو باید از این موضوع شاد باشی.
‫اگر تو تیبالت را نمی کُشتی،
‫او تو را می کُشت، ‫پس باید شاد باشی.
‫قانونی که می توانست تو را اعدام کند ‫به یاریِ تو آمد...
‫و به تبعید تبدیل شد؛
‫بنابراین باید شاد باشی.
‫تو سرشار از دلایلی هستی ‫که باید برای آن ها شاد باشی،
‫بارها و بارها مورد عنایت خدا قرار گرفته ای...
‫اما مثل دختری عبوس و بدرفتار...
‫برای بدبیاریِ و عشقت، ‫ اخم هایت را در هم کرده ای.
‫توجه کن چه می گویم: کسانی که مثل تو ‫رفتار می کنند، مرگ حقارت آمیزی دارند.
‫برو، همانطور که برنامه ریزی کردیم، ‫به نزد عشقت برو.
‫از اتاقش بالا برو و به او دلداری بده،
‫اما مراقب باش ‫که تا قبل از آمدنِ نگهبان ها برگردی...
‫چرا که در غیر این صورت، ‫دیگر نمی توانی به «منتووا» فرار کنی.
‫تو در آنجا زندگی خواهی کرد ‫تا وقتی که فرصت مناسب را پیدا کنیم...
‫تا ازدواجتان را علنی کنیم ‫و خاندانتان را با هم آشتی دهیم،
‫و از شاهزاده طلب عفو کنیم ‫و سپس به تو بگوییم...
‫تا با دویست هزار برابر خوشی...
‫نسبت به زمانی که ‫اینجا را ترک می کنی برگردی.
‫دایه، تو زودتر به نزد ژولیت برو.
‫سلام مرا به بانویت برسان...
‫و بگو همۀ اهالی عمارتش را ‫زودتر به خوابیدن تشویق کند.
‫چون عزادار هستند، ‫خودشان مایلند که زودتر بخوابند.
‫رومئو هم خواهد آمد.
‫یا تا قبل از اینکه نگهبان شب بیاید برو...
‫یا اینکه خود را از چشمش پنهان کن ‫و سحر برو.
‫مدتی در «منتووا» بمان.
‫در این مدت، ‫من خدمتکارت «بنولیو» را پیدا کرده...
‫و هر از گاهی او را به نزدت می فرستم...
‫تا از طریق او، تمام اتفاقاتِ خوب اینجا را ‫به اطلاعت برسانم.
‫دستت را بده من.
‫دیر وقت است.
‫بدرود.
‫آقا، این مدت آن قدر بدبیاری داشته ایم...
‫که فرصت نکرده ایم ‫پیشنهاد ازدواجتان را به دخترمان بگوییم،
‫دیر وقت است. ‫امشب دیگر به طبقۀ پایین نمی آید.
‫باور کنید اگر شما تشریف نیاورده بودید،
‫من نیز یکساعت پیش خوابیده بودم.
‫این لحظاتِ غم انگیز، ‫جایی برای عشق نمی گذارند.
‫تعریفِ مرا به دخترتان بکنید.
‫می کنیم. و فردا صبح می فهمیم ‫که نظرش با این ازدواج چیست.
‫امشب با غمی که دارد ‫خود را در اتاقش حبس کرده است.
‫آقای پاریس...
‫من با دخترم هر گونه که شده ‫دربارۀ عشقش صحبت خواهم کرد.
‫فکر می کنم هر چه من بگویم...
‫اطاعت کند؛ ‫نخیر، مطمئنم که اطاعت می کند.
‫وقتی رفتم بخوابم ‫با او سخن می گویم...
‫و با عشقِ بی حد و حصر پاریس آشنایش می کنم،
‫و به او می گویم که در چهارشنبۀ بعد...
‫صبر کنید ببینم، امروز چه روزی است؟
‫- دوشنبه، خانم. ‫- دوشنبه؟
‫خب، چهارشنبه خیلی زود است.
‫پس به پنج شنبه موکولش می کنیم. ‫به او می گویم...
‫که پنج شنبه، با این اشرافیِ نجیب ‫ازدواج خواهد کرد.
‫در آن روز آمادگی اش را دارید؟
‫با این همه شتاب مشکلی ندارید؟
‫خانم، من که می گویم ای کاش ‫پنج شنبه همین فردا بود.
‫خب، پس برو خانه. ‫قرارمان همان پنج شنبه شد.
‫بدرود، جنابِ لرد. ‫آن قدر دیروقت است...
‫که تا چشم بر هم بگذاریم، صبح می شود.
‫- چه شده ژولیت؟ ‫- پدر، حالم خوش نیست.
‫می خواهی تا ابد ‫برای مرگِ پسرعمویت گریه کنی؟
‫چرا؟ فکر می کنی با این اشک ها ‫او را از گورش بیرون می آوری؟
‫و حتی اگر می توانستی بیرونش بیاوری، ‫باز هم زنده نمی شد.
‫پس تمامش کن.
‫عزاداریِ کم، نشان دهندۀ عشق زیاد است،
‫اما عزاداریِ زیاد، ‫نشان دهندۀ کم عقلی است.
‫بگذارید برای همچین فقدانِ جانگدازی ‫اشک بریزم.
‫خب دختر، تو در واقع ‫برای مرگِ او اشک نمی ریزی،
‫بلکه برای این است که شروری که ‫او را به قتل رسانده هنوز زنده است.
‫ولی اکنون خبر خوشی را ‫به اطلاعت می رسانم، دختر.
‫لطفاً بگویید که چه خبری دارید.
‫خب، تو مادری داری که برایش عزیزی، دخترم.
‫مادری که برای رهایی ات از این غم...
‫ترتیبِ یک روزِ خوشیِ ‫قریب الاتفاق را داده است.
‫در واقع، دخترم، پنج شنبۀ بعد...
‫مردِ دلیر، جوان و شریفی...
‫که کُنت پاریس می باشد، ‫در کلیسای «پطرسِ قدیس»...
‫به خوبی و خوشی، ‫ تو را عروسِ مسرور خود می کند.
‫چه به سرِ تو آمده؟ مگر فواره ای، دختر؟
‫چرا هنوز در حال گریه کردن هستی؟
‫این بارشِ اشک ها تمامی ندارد؟
‫جریان چیست، شوهر جان؟
‫فرمایشِ مرا به او اطلاع دادی؟
‫بله خانم، اما در جواب می گوید ‫ممنون اما نمی خواهم.
‫به همسرت افتخار نمی کنی؟
‫این را جزو نعمت های خود نمی دانی...
‫که با وجود اینکه لیاقتش را نداری،
‫مرد شریفِ لایقی را ‫برای شوهریت پیدا کرده ام؟
‫به کسی که پیدا کرده اید افتخار نمی کنم،
‫ولی برای زحماتتان ممنونم.
‫ولی هرگز به چیزی که از آن متنفرم ‫افتخار نمی کنم.
‫موضوع چیست؟
‫«افتخار می کنم»، «ممنونم»، «ممنون نیستم»،
‫و دوباره می گویی «افتخار نمی کنم»؟
‫دخترکِ لوس!
‫برای من «ممنونم ممنون نیستم» ‫و «افتخار می کنم افتخار نمی کنم» در نیاور.
‫فقط برای پنج شنبۀ آتی خودت را آماده کن...
‫تا با پاریس به کلیسای «پطرس قدیس» بروی،
‫وگرنه اگر قبول نکنی، ‫به زور تا آنجا می کِشانمت.
‫مادر عزیز، زانو می زنم و التماس می کنم...
‫صبور باشید و بگذارید سخنی بگویم.
‫با تو اتمام حجت می کنم:
‫یا پنج شنبه به کلیسا بیا...
‫یا دیگر هرگز به من نگاه نکن.
‫صحبت نکن، پاسخ نده، ‫جواب مرا نده!
‫شوهر جان، هرگز فکر نمی کردیم که خداوند...
‫ما را با این تک فرزند مورد عنایت قرار داده،
‫اما حالا می فهمم که همین یکی هم ‫بیش از حد است.
‫خداوند پشت و پناهش باشد.
‫خانم، شما مقصرید که این طور سرش داد می زنید
‫- دهانت را ببند! ‫- حرف اشتباهی نزدم.
‫- ای خدا! ‫- یعنی حق صحبت کردن ندارم؟
‫ساکت!
‫احمقِ وراج!
‫شب و روز، ساعت به ساعت، در هر زمان، ‫هنگام بازی یا کار...
‫تنها یا در جمع، همیشه تلاشم بر این بوده...
‫که برایت شوهری مناسب پیدا کنم، ‫و حالا که پیدا کردم...
‫اینطور جواب می دهی: ‫«نمی توانم ازدواج کنم، نمی توانم عشق بورزم»
‫«هنوز خیلی جوان هستم، لطفاً مرا ببخشید.»
‫ولی، حالا که ازدواج نمی کنی ‫این گونه می بخشمت:
‫هر جا خواستی غذا بخور...
‫بجز در خانۀ من!
‫پنج شنبه نزدیک است.
‫قلبت را با دستت بپوشان ‫و به نصیحتم گوش کن.
‫اگر دخترِ من باشی، ‫تو را به دوستم می دهم،
‫و اگر نباشی...
‫برو در خیابان ها بگرد، ‫گدایی کن، گرسنگی بکِش و بمیر.
‫در آن صورت به جان خود قسم می خورم ‫که دیگر تو را دخترم ندانم.
‫مگر خدا در آسمان ها نیست...
‫که دلش برای این ماتم و عزای من بسوزد؟
‫مادر عزیز، مرا از خانه بیرون نکن!
‫این ازدواج را یک ماه ‫یا یک هفته عقب بینداز.
‫اگر این کار را نکنی،
‫تختِ عروسیِ من را...
‫در همان تابوتی ساخته ای ‫که تیبالت در آن خفته است.
‫با من صحبت نکن، ‫من حرفی با تو ندارم.
‫رومئو تبعید شده...
‫و کوچکترین احتمالی وجود ندارد...
‫که جرئت کند برگردد ‫و تو را همسرِ خود بخواند،
‫حتی اگر برگردد، ‫باید مخفیانه این کار را بکند،
‫اما، حالا که اوضاع به این شرایط است...
‫به نظر من بهترین کار این است ‫که با کنت ازدواج کنی.
‫او مرد دوست داشتنی ای است.
‫به نظرم شانس آوردی ‫که این شوهر دوم نصیبت شد،
‫چرا که از شوهر اولت بهتر است،
‫حتی اگر بهتر هم نبود،
‫شوهر اولت مُرده،
‫یا می توان گفت، با مُرده ها فرقی ندارد.
‫این سخنان را از صمیم قلبت می گویی؟
‫از عمق وجود و از صمیم قلب، ‫اگر این طور نباشد لعنت بر وجود و بر قلبم!
‫آمین!
‫چی؟
‫خب، به من تسلیِ خاطرِ بسیاری دادی.
‫برو داخل و به مادرم بگو که...
‫به علت ناراحت کردنِ مادرم، ‫به اتاق لورنس رفته ام...
‫تا در نزدش اعتراف به گناهان کنم ‫و آمرزیده بشوم.
‫حتماً همین کار را می کنم،
‫و این بهترین تصمیم بود.
‫پنج شنبه، آقا؟
‫فرصت خیلی کمی مانده.
‫بانو کپیولت اینطور می خواهد،
‫و من اصلاً علاقه ای ‫به آرام کردنِ عجلۀ او ندارم.
‫گفتید که نمی دانید ‫نظرِ ژولیت با این ازدواج چیست؟
‫این کار، خیانتی در حق اوست. ‫اصلاً مورد پسندم نیست.
‫گوش کنید، آقا. ‫مادرش این موضوع را خطرناک می داند...
‫که دخترش این همه مدت عزادار باشد،
‫و بنا به تشخیصِ خودش ‫به ازدواجمان شتاب داده است،
‫تا دیگر سیلی از اشک هایش جاری نشود...
‫او مدت زمانِ زیادی را تنهایی می گذرانَد...
‫و اگر تنها نباشد، ‫شاید دیگر گریه نکند.
‫حالا دلیل این شتاب را فهمیدید؟
‫از زیارتتان خوشحالم، بانو و همسرِ من!
‫شاید یک روز که شاید همسرت شدم ‫خوشحال شدی، آقا!
‫این «شاید» پنج شنبۀ بعد، ‫حتمی خواهد شد، عزیزم.
‫هر چه قسمت باشد، همان می شود.
‫این حقیقت را نمی توان کتمان کرد.
‫آمده ای تا در محضر پدر روحانی ‫گناهانت را اعتراف کنی؟
‫اگر جواب این سؤالت را بدهم، ‫به تو اعتراف کرده ام.
‫عشقت به من را از او انکار نکن.
‫اعتراف می کنم که او را دوست دارم.
‫پس مطمئنم که اعتراف می کنی ‫مرا نیز دوست داری.
‫اگر دوستت داشته باشم، ‫اینکه پشت سرت بگویم...
‫ارزشش بیشتر از آن است ‫که در مقابل خودت بگویم.
‫عزیز دلم، اشک ها صورتت را خراب کرده اند.
‫آن صورت مال من است ‫اما تو زشتش کرده ای.
‫شاید همینطور باشد، اما این صورتِ خودم نیست. ‫(صورتِ رومئو است)
‫اکنون وقت خالی دارید، پدر روحانی...
‫یا برای مراسم عشای ربانی برگردم؟
‫من همین الان وقت دارم، دخترِ غمگینم.
‫جناب لرد، لطفاً چند لحظه ای ‫ما را تنها بگذارید.
‫خدا نکند که مزاحمِ اعتراف گناهانِ کسی بشوم.
‫ژولیت، در روز پنج شنبه ‫صبح زود بیدارت خواهم کرد؛
‫دیگر امیدی نیست،
‫کارم از درمان گذشته، کارم از کمک گذشته.
‫ژولیت، من از غمِ تو با خبرم.
‫پیدا کردنِ راه حلی برای این مشکل ‫برایم بسیار سخت است.
‫پنج شنبۀ آینده، ‫با پاریسِ جوان ازدواج خواهی کرد.
‫راهب، به من نگو که مشکلاتم را شنیدی،
‫مگر اینکه بتوانی بگویی ‫که چگونه جلویش را بگیرم.
‫اگر با وجود فرزانگیِ شما، ‫حتی شما هم نمی توانید کمکی کنید،
‫پس باید بپذیرید که چاره ای که اندیشیده ام ‫عاقلانه است:
‫با این چاقو مشکلاتِ خود را خاتمه می دهم.
‫خداوند قلب مرا به قلب رومئو گره زد،
‫و تو دست هایمان را در دستِ هم گذاشتی،
‫و این دستی که توسط تو ‫در دستِ رومئو گذاشته شده،
‫قرار است در دست مرد دیگری قرار داده شود.
‫و قلب عاشقِ من که با حقه و نیرنگ...
‫قرار است به مرد دیگری داده شود، ‫با این چاقو خود را می کُشم.
‫بنابراین...
‫یا از تجربه و فرهیختگیِ خود استفاده کن ‫تا کمکم کنی، یا نظاره گر باش...
‫که چگونه این چاقوی لعنتی...
‫مشکل گشای من می شود.
‫اگر سخنی که می گویی...
‫چاره ای بر این مشکل نباشد، ‫آرزوی مرگ دارم.
‫صبر کن، دخترم.
‫من کورسوی امیدی می بینم.
‫اگر ترجیح می دهی که جان خود را بگیری...
‫اما با کنت پاریس ازدواج نکنی،
‫پس به احتمال زیاد می پذیری...
‫که چیزی همانند مرگ را تجربه کنی ‫که از این مشکل بگریزی.
‫اگر جرئت به انجامش داری، ‫چاره را برایت بگویم.
‫حاضرم از مکانی مرتفع بپرم ‫اما با پاریس ازدواج نکنم.
‫پس طاقت بیاور.
‫برو خانه، مسرور باش، ‫به ازدواج با پاریس...
‫رضایت بده.
‫فردا چهارشنبه است.
‫فردا شب، حواست باشد که حتماً تنها بخوابی.
‫نگذار دایه در اتاقت بخوابد.
‫وقتی وارد تختت شدی، ‫این معجون را همراه خود ببر...
‫و این نوشیدنیِ تقطیر شده را بخور،
‫وقتی در تمام رگ هایت جاری گشت،
‫حس سرما و خواب آلودگی خواهی کرد.
‫و هیچ نبضی به روند عادیِ خود ‫ادامه نخواهد داد و از حرکت خواهد ایستاد.
‫و در این حالت مشابه به مرگ...
‫به مدت بیست و دو ساعت باقی می مانی،
‫و سپس بیدار خواهی شد، ‫که گویا خوابی خوش کرده ای.
‫پس، وقتی داماد صبح روز عروسی...
‫برای بیدار کردنت از تخت می آید، ‫گمان می کند که مُرده ای.
‫پس از آن، بنا به رسم شهرمان...
‫باید به سردابِ کهنی برده شوی...
‫که همۀ دودمانِ کپیولت در آنجا خاک شده اند.
‫در این حین، ‫قبل از اینکه بیدار شوی...
‫به رومئو خبر می دهم ‫و نقشه ای که کشیده ایم را به او می گویم...
‫او نیز خواهد آمد.
‫و من و او...
‫رومئو تو را با خود به «منتووا» خواهد بُرد.
‫پس این، تو را از شر این مشکل فعلی ‫نجات خواهد داد،
‫البته اگر نظرت را عوض نکنی ‫یا نگذاری ترس بچگانه ات...
‫شهامت انجامش را از تو بگیرد.
‫برای من سخن از ترس نگو!
‫خب.
‫از اینجا برو. ‫در این امر، مؤفق و قوی باش.
‫فردا صبح راهبی...
‫به «منتووا» می فرستم ‫که این پیام را به شوهرت برساند.
‫عشق به من قوّت می دهد...
‫و این قوّت در این مسیر کمکم می کند.
‫بالاخره آمدی، دخترِ خودسرِ من؟ ‫کجا بودی؟
‫جایی بودم که یاد گرفتم تا از گناهِ...
‫نافرمانی از تو و از فرمایشاتت...
‫توبه کنم و پدر لورنس به من امر کرده...
‫تا اینجا در مقابل تو زانو زده...
‫و طلب آمرزش کنم.
‫التماس می کنم که مرا ببخشی.
‫از این به بعد، ‫هر کاری که بگویی انجام می دهم.
‫بفرستید دنبالِ پاریسِ جوان، ‫از این موضوع مطلعش کنید.
‫این عروسی را جلو انداخته ‫و فردا صبح برگزارش می کنم.
‫نه، تا پنج شنبه برگزار نمی کنیم. ‫به اندازۀ کافی وقت هست.
‫نخیر، گفتم برو. او را به اینجا بیاور.
‫غذا و نوشیدنی کم داریم.
‫الان تقریباً آخر شب است.
‫هیس! بسپار به من.
‫همه چیز آماده خواهد گشت. ‫خیالت راحت باشد.
‫از بابت اتفاق فردا، بسیار خوشحالم.
‫که همان دختر سر به زیر، دوباره برگشته.
‫برو دایه، با او برو؛ ‫فردا به کلیسا می رویم.
‫نه، دایۀ مهربان، ‫ لطفاً امشب بگذار تنها باشم.
‫پس اگر اشکالی ندارد، ‫مرا تنها بگذارید...
‫و بگذارید امشب دایه با شما بیدار بماند.
‫چرا که مطمئنم کارهای بسیاری...
‫برای این مراسم ازدواجِ ناگهانی دارید.
‫شب خوش.
‫به تخت خود برو و استراحت کن. ‫چرا که نیازمندِ استراحتی.
‫بدرود.
‫خدا می داند که چه هنگام ‫دوباره یکدیگر را خواهیم دید.
‫کمی ترسِ سرد در رگ های خودم احساس می کنم،
‫تا حدی که انگار گرمای حیات را منجمد کرده.
‫باید این عمل ملالت انگیز را ‫به تنهایی انجام دهم.
‫بیا، معجون.
‫اگر این ترکیب اصلاً جواب ندهد چی؟
‫در این صورت باید فردا صبح ازدواج کنم؟
‫شاید سمی باشد که راهب...
‫با زیرکیِ تمام برایم آماده کرده ‫تا مرا بکُشد.
‫مبادا از این ازدواج شرمش شود...
‫چرا که او قبلاً مرا با رومئو مزدوج کرده.
‫می ترسم که همینطور باشد،
‫اما فکر می کنم که بعید است،
‫چرا که او همیشه مَردی درستکار بوده است.
‫شاید زمانی که در گور خفته ام،
‫زودتر از موعدی بیدار شوم که رومئو...
‫برای نجاتم می آید.
‫این موضوع مرا می ترسانَد.
‫آیا در سرداب احساس خفگی نکرده...
‫و قبل از اینکه رومئوی من بیاید ‫همانجا نمی میرم؟
‫یا اگر زنده بمانم، این طور نیست...
‫که خیال وحشتناکِ مرگ و شب...
‫به همراهِ خوفِ این مکان مرا دیوانه کند؟
‫در یک سردابه، که مکانی کهن است...
‫و بیشتر از صدها سال است که استخوان های...
‫همۀ نیاکانِ مدفونِ من، جمع گشته اند.
‫تیبالتِ خونین که به تازگی به زیر خاک رفته،
‫در حال کفن پوسیدن است ‫و می گویند...
‫در برخی از ساعات شب، ‫ارواح به قبرستان سر می زنند...
‫و مثل «مهر گیاه» که از دل خاک کَنده می شود ‫جیغ می زنند...
‫و زندگانِ فانی که صدایشان را می شنوند، ‫جنون می گیرند.
‫رومئو.
‫این نوشیدنی در دست من است.
‫به یادِ تو می خورمش.
‫خانم.
‫عروسِ من!
‫شرط می بندم که سریع خوابت بُرده.
‫لباس های خوابت را نپوشیدی و خوابیدی؟
‫باید بیدارت کنم.
‫خانم.
‫خانم؟
‫اون مُرده!
‫کمک، کمک! خانم مُرده!
‫ژولیت مُرده.
‫پسرم، شب قبل از عروسیت...
‫مرگ به آغوش همسرت آمد.
‫او دراز به دراز آنجا خوابیده.
‫این قدر منتظر این صبح ماندم...
‫تا با همچین صحنه ای روبرو شوم؟
‫بگذارید ببینمش.
‫متأسفانه از دنیا رفته.
‫فرزندم!
‫فرزندم مرده،
‫و به همراهِ فرزندم، همه دلخوشی هایم مدفون شدند.
‫ساکت، شرم کن!
‫فریادهای تو در این شرایط...
‫دوایی بر دردی نیست.
‫هم تو و هم آسمان در زندگی این دخترِ زیبا نقش داشتید.
‫حالا آسمان او را گرفته...
‫و این به صلاحِ این دختر است.
‫اشک هایت را پاک کن و رزماری...
‫بر روی این جسد زیبا بگذار. ‫و همان طور که رسم است...
‫با بهترین لباس هایش...
‫او را به کلیسا بفرست.
‫همه حاضر شوید...
‫تا این جسد زیبا را دفن کنیم.
‫حالت چه طور است، بنولیو؟
‫خبری از ورونا دارم!
‫اگر بتوانم به حقایقِ مسرور کننده خواب اعتماد کنم،
‫خواب هایم حاکی از آن هستند که اخبار خوبی در پیش است.
‫خواب دیدم که همسرم آمد و جسد مرا یافت...
‫چه خواب عجیبی که در آن ‫مردی مرده، مهارت فکر کردن دارد.
‫او با نفسِ خود، آن قدر مرا مشعوف کرد...
‫که احیاء شدم و امپراطور شدم.
‫بگو ببینم، همسرم در چه حال است؟
‫حال پدرم خوش است؟
‫ژولیت من چطور است؟
‫این سئوال را دوباره پرسیدم...
‫چرا که تا وقتی حال او خوب باشد ‫هیچ اتفاق بدی نخواهد افتاد.
‫جسد ژولیت در دخمه کپیولت ها خفته است،
‫و روحِ جاودانه اش در کنار فرشتگان زندگی می کند.
‫مرا ببخش که این چنین خبر ناخوشایندی را برایت آوردم.
‫واقعیت دارد؟
‫پس تو را به مبارزه می طلبم، سرنوشت!
‫پسرعمو، صبور باش!
‫بیخیال!
‫این مسخره بازی ها را کنار بگذار.
‫واقعاً پیامی از جانب راهب برایم نیاورده ای؟
‫نه، پسرعموی عزیزم.
‫اهمیتی نداره.
‫دیگر برو.
‫اعمال شرورانه به سرعت...
‫وارد ذهنِ مردی مستأصل می شوند.
‫رومئو!
‫اعمال بزهکارانه خود را تمام کن، مونتیگوی پَست!
‫شرورِ محکوم، تو را دستگیر می کنم.
‫از من پیروی کن و همراهم بیا. تو باید بمیری!
‫حقیقتاً باید بمیرم.
‫تو را در قبری با شکوه به خاک می سپارم.
‫قبری...
‫نه، او همچو فانوس است، جوانِ کشته شده! ‫(خطاب به پاریس)
‫چرا که ژولیت در اینجا خفته است و زیبایی او...
‫این سردابه را همچون ضیافتی پر نور می کند.
‫عشقِ من...
‫همسرم!
‫چرا هنوز هم این قدر زیبایی؟
‫باید باور داشته باشم...
‫که حتی مرگ نیز عاشق توست؟
‫که این هیولای گشنه و منفور...
‫اینجا در تاریکی از تو مواظبت می کند تا همسرش باشی؟
‫می ترسم که این طور باشد، ‫برای همین همیشه کنارت می مانم...
‫و هرگز این مقبره تاریک را...
‫ترک نمی کنم.
‫تا ابد...
‫در اینجا استراحت خواهم کرد...
‫و از بخت شومِ سرنوشت...
‫که بر این جسمِ خسته رخت پهن کرده فرار می کنم.
‫به یاد عشقم می خورم.
‫این دیگر چیست؟
‫شیشه ای در دست عشق واقعی من؟
‫وای!
‫نه، نه، نه، نه.
‫نه!
‫یک خنجر اینجاست.
‫من غلاف تو می شوم، ای خنجر!
‫در درون بدنم زنگ بزن...
‫و مرا بکش.
‫می بینید که چه آفتی بر نفرت شما افتاده است؟
‫که آسمان راهی پیدا می کند ‫که خوشی هایتان را با عشق از بین ببرد.
‫مدتی این خصومتتان را کنار بگذارید...
‫تا بعداً این ابهامات را رفع کرده...
‫و بفهمیم که سرچشمه، منشأ و اصالتشان از کجاست.
‫و سپس در عزایتان سهیم شده...
‫و حتی افراد متخاطی را به آغوش مرگ می کشانم.
‫چرا که هرگز داستانی غم انگیزتر از...
‫این داستانِ ژولیت و رومئوی او نبوده است.
‫[رومئو و ژولیت در دوره زمانی 17روزه در زمانِ ‫یک همه گیری جهانی در تئاتری خالی ساخته شد]