‫ما اختیاری روی اتفاقاتی که ‫توی زندگی‌مون می‌افته نداریم.
‫فقط روی واکنشی که بهشون نشون می‌دیم ‫اختیار داریم.
‫و هیچ چیز نمی‌تونست منو...
‫برای حسی آماده کنه...
‫که بعد از فهمیدنِ اینکه بابام ‫توی ۵۸ سالگی زوال عقل گرفته پیدا کردم.
‫دست و پا زدنِ بابام...
‫خانواده‌ام رو از قبل به هم نزدیکتر کرد.
‫کسایی که آلزایمر یا زوال عقل دارن ‫و دوست‌شون داریم...
‫شاید ما رو به یاد نیارن.
‫ولی ما هر وقت خواستیم ‫می‌تونیم اونا رو به یاد بیاریم.
‫این داستانِ بابامه.
‫این، داستان خانوادگی‌مه.
‫«دائماً برف می‌بارد»
‫[بر اساس داستانی واقعی]
‫[اوماها]
دانلود روزانه dlrozaneh.ir
‫سلام مامان.
‫بابا میاد دنبالم؟
‫خب، کِی رفت بیرون؟
‫خیلی خب، اومد.
‫خیلی خب. به زودی می‌بینمتون.
‫- چه خبرا؟ ‫- خبر خاصی نیست.
‫شنیدم تیم «یو.ان.او» ‫آخر هفته یه بازی بزرگ داره. ‫(تیم دانشگاه نیوارلئان)
‫آره، امسال عملکردشون نسبتاً خوب بوده.
‫- اگه شد ما هم بریم. ‫- شاید!
‫همه چی روبراهه، بابا؟
‫چیزی نیست.
‫♪ به من یا به طرف من نگاه نکن ♪
‫♪ مگر اینکه مثل من... ♪
‫♪ تو هم دلت بخواد یه تغییری ببینی ♪
‫♪ من مرد تک ائتلافی‌ام ♪
‫- چند وقت پیش. ‫- من کشیدمش.
‫پاول، یه کم دیگه غذا می‌خوریم.
‫میری تلویزیون ببینی؟
‫- من میرم توی خلوتگاهم. ‫- خیلی خب.
‫اکثراً توی این مسابقه تا به این لحظه...
‫کاملاً مهارش کردند، ‫دو در برابر نُه!
‫آرتی.
‫صبح بخیر.
‫آرتی. بیدار شو، رفیق!
‫سلام. از دیدنِ من خوشحال نیستی؟
‫هوم؟ چرا. ‫خوشحالم می‌بینمت، رفیق.
‫هیچ‌وقت یه زنگ هم نمی‌زنی.
‫دلم آدمو به درد میاره.
‫- تلفن عملکردش دو طرفه‌ست، داداش. ‫- آره.
‫- می‌دونی چیه؟ من و تو... ‫- خب؟
‫بعداً باید یه صحبتی با هم بکنیم.
‫- خیلی خب. ‫- ایول!
‫ایول، ایول، ایول، ایول،
‫ایول، ایول، ایول، ایول...
‫بابا، چیکار می‌کنی؟
‫تو حتی از این تیم‌ها خوشت هم نمیاد.
‫کارش همین شده.
‫از کِی تا حالا؟
‫نمی‌دونم، حدود شش ماه اخیر.
‫خیلی خب، حیاط چی شد؟
‫دیگه اهمیتی نمیده.
‫تو چی؟
‫هوم؟ رفیق، الان خسته‌ام.
‫خیلی خب. بابا.
‫می‌خوای آخر این هفته ‫حیاط رو تمیز کنیم؟
‫یه نظمی بهش بدیم؟
‫آهای بابا!
‫استلا رو می‌برم بگردونم. ‫می‌خوای بیای؟
‫- خیلی خب. ‫- باشه. بریم.
‫- استلا. بیا. بیا. ‫- بریم.
‫- روز خوبیه. ‫- آره.
‫به‌به، کلی خاطره از اون وانت دارم.
‫تمام دلخوشیِ منه.
‫حیف که کار نمی‌کنه.
‫- این مدت یه کم باهاش ور رفتم. ‫- جدی؟
‫شاید بتونیم راهش بندازیم.
‫اینا خیلی قشنگن.
‫گل رُزِ «ناک‌اوت» ـه.
‫یا همون «رُزا رادراز».
‫بیا بریم خونه.
‫مامان!
‫کاش حرفای بابا رو می‌شنیدی.
‫نام علمیِ همۀ گل‌های خیابون رو...
‫بلد بود.
‫الان باهام تماس گرفتن.
‫خب؟
‫بابات اخراج شده.
‫اخراج؟
‫برای چی؟
‫برای حادثۀ ماشین حمل وسایل گلف.
‫شوخیت گرفته؟
‫مامان، کل زندگیش رو وقفِ دانشگاه کرده بود.
‫می‌‌تونستن دادگاهیش کنن.
‫خیلی خب، خیلی خب. بیا. ‫اونو بده من.
‫چیزی نیست. بسپارش به من. بسپارش به من.
‫اصلاً چرا سوار ماشین حمل وسایل گلف شده بوده؟
‫داشته توی تیم عملیاتی کار می‌کرده.
‫چطور از آزمایشگاه زیست‌شناسی...
‫به تیم عملیاتی رسیده؟
‫چند ماه پیش اتفاق افتاد.
‫مامان...
‫باید اینجور چیزا رو بهم بگی.
‫نمی‌خواستم نگرانت کنم.
‫خب... باشه.
‫حالا نظر تونی در مورد این ماجرا چیه؟
‫تونی خبر نداره.
‫من... من... نمی‌خوام اذیتش کنم.
‫اون و مریلین خودشون کلی مشکلات دارن.
‫دکتر بهش گفته...
‫که نمی‌دونه حامله میشه یا نه.
‫مامان، چقدر بد!
‫مامان، ببین، همه چی درست میشه.
‫- خب؟ ‫- امیدوارم!
‫بابا رو بردی پیش دکتر مایکلز؟
‫معلومه که بردم.
‫یه نوبت تکمیلیِ دکتر داشتیم
‫ولی اون کله‌شق‌تر از اونی بود ‫که برگرده.
‫یا فقط برای کوفته گوشتیِ معروف مامان اومدی؟
‫خودت جوابش رو می‌دونی، پسر. ‫کوفته گوشتیِ معروف مامان!
‫- بیخیال. ‫- معلومه دیگه.
‫آره، کوفته گوشتیِ من!
‫مامان، اون غذا بهترینه...
‫و خودتم می‌دونی، مگه نه؟
‫هر روز حاضرم ۳۰۰۰ کیلومتر براش سفر کنم.
‫دلیلش: اینکه می‌تونم با تو بخورمش.
‫بزرگترین تیکه رو می‌خوای، آره؟
‫- معلومه... آره، معلومه... ‫- عه، عه، آهای!
‫مگه من پسر سوگلی‌ات نبودم؟
‫- تو خواب ببینی، گُنده بک! ‫- عه؟ جدی؟ جدی؟
‫- جدی؟ ‫- این مدت زیادی کوفته گوشتی خوردی.
‫سر و وضعت خیلی خوبه، پسر.
‫پروردگارا، ما را متبرک ‫ به نعمت‌های خود کن...
‫که در آستانۀ دریافت‌شان ‫از خزانۀ لطف تو هستیم.
‫به نام سرورمان عیسی، آمین.
‫آمین.
‫مامان، باید بگم سیب‌زمینی‌ها...
‫یه کم به نظر قلنبه میان.
‫شاید اگه لهشون کنی ‫عالی بشن، آرتی.
‫آهای، آرتی.
‫وقتی بزرگ شدی می‌خوای چیکاره بشی؟
‫می‌خوام دقیقاً مثل تو بشم.
‫هاها، خندیدیم!
‫می‌دونی، دیگه واقعاً کم کم...
‫باید شروع کنی یه کمکی به خانواده بکنی.
‫فکر کنم اشتهام رو از دست دادم.
‫- ببخشید. ‫- آرتی. آرتی!
‫آرتی، بیخیال. برگرد دیگه.
‫بذار بره. بذار بره.
‫باید بره به یه سری چیزا فکر کنه.
‫خب، بهتره سریع‌تر بهشون فکر کنه.
‫مامان، اون چِش شده؟
‫فقط اینکه...
‫از وقتی از دانشگاه...
‫ترک تحصیل کرد، ‫اون آدم سابق نشد.
‫شاید بهتر باشه برگرده دانشگاه.
‫بهتر از اینه که کل روز اینجا بخوابه...
‫و ول بگرده.
‫در ضمن، شاید با یه دختر خوب آشنا شد.
‫منم ۴۰ سال پیش ‫همینجوری با بابا آشنا شدم.
‫پاول، کجا میری؟
‫- می‌خوام برم توی گاراژ. ‫- نه، نه، نه، عزیزم.
‫عزیزم، بشین. ‫باهامون شام بخور.
‫شبِ اولی‌ـه که جسی اومده خونه.
‫میرم روی وانت کار کنم.
‫این چند وقت، خیلی روی وانت کار کرده؟
‫نه. نه واقعاً.
‫فقط...
‫می‌شینه اونجا و رادیو گوش میده یا...
‫یا گزارش بازی رو گوش میده.
‫اون ابوقراضه هیچ‌وقت راه نمی‌افته.
‫می‌دونید چیه؟
‫میرم باهاش صحبت کنم.
‫ببینم، پس شام خانوادگی چی شد؟
‫هوم.
‫شاید بتونه کمک کنه.
‫شاید.
‫خب...
‫حالت چطوره، عزیزم؟
‫خوبم.
‫دکتر بازم آزمایش می‌گیره.
‫ضربۀ اولی که با توپ می‌زنه.
‫خطا کرد...
‫سلام بابا.
‫- برات پای سیب آوردم. ‫- ممنون
‫از کِی تا حالا ‫بازی‌های ایرلندی برات مهم شده؟
‫هوم.
‫خب، من آلمانی‌ام و مامانت ایتالیایی ـه.
‫هان؟
‫سلام بابا، ۲۰ دلار قرض میدی؟
‫چیکار می‌کنی؟ بابا بیکار شده.
‫بدونِ یه تشکر خشک و خالی؟
‫خب، اگه می‌دونستم تو میدی،
‫می‌گفتم ۵۰ دلار بدی.
‫عه واقعاً؟ خیلی خب.
‫یه کم نگرانتم، بابا.
‫حالم خوبه.
‫مامان گفت نوبت تکمیلی‌ات..
‫- با دکتر مایکلز رو نرفتی و... ‫- خوبم.
‫باشه، ولی هنوزم ‫ باید اون نوبت تکمیلی رو بری.
‫حالم خوبه!
‫باشه. خیلی خب.
‫هوم.
‫من میرم داخل غذام رو تموم کنم.
‫- باشه؟ ‫- باشه. -خیلی خب.
‫ببین، نظرت چیه فردا ‫حیاط به هم ریخته رو تمیز کنیم؟
‫نمی‌خوام.
‫توپ، محکم به سمت چپ زده شد.
‫دقیقاً سمت مدافع بیس سوم و ‫این پایانی بود بر...
‫بابا، باید چوب‌ها رو بشکنی.
‫باشه.
‫بابا، یالا، باید پروسه رو به پیش ببریم.
‫من شاخه‌ها رو قطع می‌کنم، ‫تو می‌شکنی‌شون.
‫خیلی خب.
‫بابا، می‌خوای عوض کنیم؟
‫می‌خوای تو قطع کنی و من بشکنم؟
‫نه، ایرادی نداره.
‫بابا، بابا، کجا میری؟
‫- داخل! ‫- مشخصه.
‫پس کار کردن توی حیاط چی شد؟
‫گفتم که، پسر. ‫چندین ماهه اینجوری شده.
‫باشه، ولی با عقل جور در نمیاد.
‫عاشق کار کردن روی فضای حیاطه.
‫الان دیگه نیست.
‫الان تو تنها کسی هستی ‫که دوست داره کارهای حیاط رو بکنه.
‫خیلی خب، بگو ببینم، ‫چرا از دانشگاه ترک تحصیل کردی؟
‫می‌دونی چیه؟
‫دیگه حسش رو نداشتم.
‫بگو دیگه.
‫آرتی.
‫برگشتم اینجا تا توی کارهای بابا کمک کنم. ‫خب؟
‫مامان قویه و هیچ‌کس بهش نمیگه...
‫که کمک لازم داره، ‫ولی من می‌دونم.
‫بعداً کلی وقت هست برم دانشگاه.
‫در حال حاضر باید اینجا باشم تا کمکش کنم.
‫می‌دونی چیه؟
‫صبح به این زودی ‫اومدیم این کار مزخرف رو می‌کنیم.
‫آپارتمانت باغ نداره، درسته؟
‫پس می‌تونی... ‫احتمالاً دلت براش تنگ میشه.
‫عه، بابز اومد!
‫می‌خواستیم بریم کافه ولی...
‫بهش میگم بیخیالش شیم.
‫- نه، نه. ‫- چرا.
‫نه، برو. ‫برو خوش بگذرون.
‫فقط به بابز بگو اگه نوشیدنی زهرماری خورد ‫رانندگی نکنه.
‫اگه لازم شد با تاکسی بیاید خونه، ‫با تاکسی میاید.
‫برو. خوش بگذره.
‫خیلی خب.
‫- ببین، دوستت دارم، مامان. ‫- منم دوستت دارم.
‫خیلی دیر نیا خونه، چون من...
‫- چون نگرانی میشی. ‫- نگران میشم دیگه.
‫آره.
‫دیگه پررو نشو، زبل‌خان! خب؟
‫- هیچ‌جا مثل خونه نمیشه. ‫- حق با توئه. دارم شوخی می‌کنم.
‫اندفعه یه مدت می‌مونی؟
‫آره. چند روز.
‫بعدش برمی‌گردم لس‌آنجلس.
‫نامزدم منتظرمه.
‫حتماً خیلی سخته...
‫که از نامزد سوپرمدلت دوری.
‫حرف از نامزد شد!
‫سه تا بده، استیو. ‫من حساب می‌کنم.
‫خیلی خب، جسی.
‫- ببین، شرمنده‌ام. ‫- مشکلت چیه؟
‫بهانه‌ای ندارم.
‫آره، دقیقاً. ‫حداقل داری با صداقت میگی.
‫بفرما. میشه ۷.۵ دلار، جسی.
‫خوشحالم می‌بینم برگشتی توی شهر.
‫ممنون، استیو. ‫خوشحالم اومدم خونه.
‫راستی، شهر بزرگ چطوره؟
‫لس‌آنجلس! ‫باحاله؟
‫آره، خوبه.
‫- جدی؟ ‫- خیلی کار می‌کنم.
‫با کسی نامزد کردی؟
‫- آره، با یکی نامزد کردم. ‫- چه عالی.
‫شنیدم. مدله آره؟
‫یه چیزی تو این مایه‌ها.
‫بابات چِش شده؟
‫حالش خوبه؟
‫آره. خوبه به گمونم.
‫پس چرا اخراج شد؟
‫خب، فقط کارهای سرِ کارش رو...
‫نتونسته برسونه...
‫و اخیراً خیلی هم...
‫- مثل همیشه نیست. ‫- اوهوم.
‫کار توی مهدکودک چطوره؟
‫الان توی...
‫اجتماع واترفوردِ لینکلن کار می‌کنم.
‫اجتماع واترفوردِ لینکلن؟
‫آره.
‫مثل خانۀ سالمندان می‌مونه؟
‫نه، ما این‌طور بهش اشاره می‌کنیم که...
‫انگار یه تشکیلاتِ مراقبت از حافظه‌ست.
‫خیلی خب، ببین، نمی‌خوام معطلت کنم که...
‫معطلم نکردی. ‫همه چی رواله.
‫آهای، آهای.
‫میشه یه موقعی قهوه بگیریم ‫و با هم صحبت کنیم؟
‫نه، نمی‌خوام.
‫- ولی ممنون. ‫- صبر کن ببینم.
‫نمیشه دوست باشیم؟
‫اونی که رفت تو بودی، جسی.
‫نمی‌دونم والا.
‫درک نمی‌کنم چطور تونستی ولش کنی.
‫اون... از این زن‌هاست که تا آخرش می‌مونه.
‫آره، ظاهراً هنوزم عصبانیه، نه؟
‫بیخیال رفیق.
‫همینجوری ول کردی رفتی.
‫- بهم حق نمیدی؟ ‫- نه.
‫یه شغل اساسی توی یه شهر بزرگ.
‫جسی، میلیون‌ها فرصت شغلی هست.
‫ولی فقط یه آپریل هست.
‫ناراحتش کردی، پسر.
‫نمی‌خواستم اینجوری بشه.
‫بیا راجع به یه چیز دیگه حرف بزنیم.
‫مثلاً اینکه یه خانوادۀ شش نفره دارم...
‫ولی یه پیتزا دارم.
‫تو و مامانت و خواهرت سه نفرید.
‫- ولی دوتا پیتزا داری. ‫- خب، آپولو که نمی‌خوای هوا کنی.
‫یکی برای من و مامانم و...
‫یکی هم برای خواهرم. دیدیش دیگه؟
‫جعبه‌اش رو تکون نده.
‫خیلی روی پنیر پیتزا حساسه.
‫سلام منو به بابا و مامانت برسون.
‫حتماً. ‫ممنون که اومدی دنبالم.
‫- فردا خبرم کن. ‫- باشه.
‫آهای، مامان. ‫همه چی روبراهه؟
‫بذار من برم.
‫اگه نیازی به من داری بگو.
‫آرت، میشه لطفاً به جسی بگی...
‫- که بیاد پایین و غذا بخوره؟ ‫- آره، مامان.
‫جسی! بیا پایین غذاتو بخور. ‫ناهار آماده‌ست.
‫جس، ناهار آماده‌ست.
‫ممنون که اومدی.
‫پاول، عزیزم.
‫منتظرتیم.
‫خیلی خب.
‫عزیزم، فقط...
‫دعا کن،
‫تا بتونیم غذا رو شروع کنیم.
‫پروردگارا، ما رو متبرک کن...
‫به نعمت‌هایی که در آستانۀ دریافت‌شان ‫از خزانۀ لطف تو هستیم.
‫- به نام عیسی مسیح، آمین. ‫- آمین!
‫ممنون، خدا.
‫خدای خوب و مهربون.
‫بابت خونه‌مون و غذا...
‫ممنون.
‫آمین.
‫خیلی وقت بود این دعا رو نکرده بودی.
‫بابام قدیما می‌گفت.
‫درسته.
‫بیا مامان. سالاد می‌خوای؟
‫نه، نه، نه. ‫نه، ممنون.
‫خوبی؟
‫آره، آره، خوبم. فقط...
‫فقط یه کم ذهنم درگیره.
‫میگم، آرتی، نمی‌تونی به مامان...
‫- پیشنهاد بدی که کمکش می‌کنی؟ ‫- بیخیال داداش. خسته‌ام.
‫- خسته‌ای! چه عجیب! ‫- بس کن.
‫- بس کنید. ‫- شرمنده، مامان.
‫ولی می‌دونی، می‌تونه پیشنهاد کمک بده.
‫آخه، دیگه بچه نیست.
‫نمیشه آروم بگیری؟
‫- چرا خودت آروم نمی‌گیری؟ ‫- میشه بس کنید؟
‫- بس کنید، بس کنید. ‫- حالم ازش به هم می‌خوره.
‫بس کنید.
‫بیخیال دیگه.
‫بیاید یه ناهار آروم و دلنشین بخوریم.
‫- خب؟ ‫- شرمنده.
‫بابا، کار چطوره؟
‫جسی.
‫- خوبه. کارِ تو چطوره؟ ‫- می‌ذاری بابات غذاش رو بخوره؟
‫- نه، مامان. ‫- هوی!
‫مشکلات چیه؟ هان؟
‫می‌دونم با ماشین گلف اومدی خونه...
‫و از کارِت اخراجت کردن.
‫ولی هیچ‌وقت به کسی نگفتی ‫که چرا اوقعاً اخراج شدی، بابا.
‫- گیج شده بوده. ‫- گیج؟
‫شاید به‌خاطر نوشیدنی و ماریجوانا...
‫- گیج شده بوده. ‫- چی؟
‫خداوکیلی چی برای خودت بلغور می‌کنی؟
‫یه جاسازِ نوشیدنیِ زهرماری ‫و پیپِ ماریجوانا توی وانت بابا پیدا کردم.
‫من که باور نمی‌کنم.
‫منم باور نمی‌کنم.
‫چرا به بابا گیر دادی؟
‫توی وانت اون پیداش کردم.
‫آره.
‫تو که هیچ‌وقت اینجا نیستی،
‫چی شد سریع انگشت اتهام به سمتش گرفتی؟
‫تو خیلی اینجایی؟
‫- دیگه به دیگ میگه روت سیاه. ‫- ببین...
‫من و مریلین الان خیلی بدبختی داریم.
‫- سرت توی کار خودت باشه. ‫- کافیه.
‫کافیه! ‫نه، پاول، صبر کن.
‫بشین، پاول.
‫بشین، لطفاً. ‫لطفاً، پاول.
‫لطفاً عزیزم.
‫هر چی می‌خوای بگی...
‫ما کنارتیم.
‫می‌خوایم بشنویم.
‫فقط... برام توضیح بده که جسی...
‫چی توی گاراژ پیدا کرده. ‫نه!
‫نه!
‫پاول، همینجوری ول نکن برو.
‫مال منه.
‫چی؟
‫جدی میگی؟
‫شرمنده. چیز خاصی نیست.
‫چیز خاصی نیست؟
‫چیز خاصی هست، آقا!
‫اونقدر زیاده... ‫(تلویزیون)
‫تو رو اینجوری بار نیاورده بودیم.
‫من اصلاً...
‫تحمل مواد توی خونه‌ام رو ندارم.
‫می‌فهمی چی میگم؟
‫می‌دونی...
‫برای همین انقدر تنبلی ‫و ترک تحصیل کردی.
‫- تنبل نیستم. ‫- چرا هستی.
‫تنبل نیستم. خب؟
‫نمی‌دونی چی میگی.
‫دارم بیشتر از هر زمان ‫اینجا کار می‌کنم،
‫چون شما دوتا دیگه اینجا زندگی نمی‌کنید.
‫پس قیافۀ حق به جانب نگیر...
‫که می‌دونی چه خبره.
‫خیلی خب!
‫ایول!
‫- اتومبیل؟ ‫- اتومبیل؟
‫آره. ‫همینو لازم داریم.
‫به نظرم خوبه.
‫اتومبیل!
‫تلویزیون!
‫آخ!
‫سلام بابا.
‫یه صدایی اینجا شنیدم و اومدم ببینم چیه.
‫آره، منم.
‫از این چیزا سر در میاری؟
‫یه جورایی.
‫با خودم گفتم باحال میشه اگه ‫بتونم دوباره راهش بندازم.
‫اون هیچ‌وقت از کارافتاده نمیشه.
‫خب، فقط باید کاربراتور و شمع‌هاش...
‫و روغنش رو چک کنی.
‫- وای! همۀ اینا رو یادته؟ ‫- معلومه.
‫[پیاده‌رو بسته است]
‫از کدوم طرف می‌خوای بری؟
‫بیا بریم سمت خونه.
‫خدایا، کلی ساخت و ساز...
‫توی این راهبندها هست.
‫آره. یکسره برف می‌باره.
‫بابا، هنوز زمستون نشده که.
‫آهای بابا.
‫- از این طرف. ‫- خیلی خب.
‫بابا راه خونه رو بلد نبود.
‫می‌دونم.
‫خب، هفتۀ بعدی می‌بینیم دکتر چی میگه.
‫نمی‌تونه تنهایی از خونه بره بیرون.
‫رانندگی هم نمی‌تونه بکنه.
‫بعضی وقتا حس می‌کنم...
‫دارم به مَردی خیره میشم...
‫که کل زندگیم زنش بودم،
‫ولی اون اینجا نیست.
‫صاف جلوی چشم‌هامه.
‫فقط...
‫همه‌ش منتظرش می‌مونم که...
‫دوباره خوب بشه.
‫که اوضاع دوباره عادی بشه.
‫بعضی وقتا حالش خوبه.
‫بعضی وقتا نیست.
‫خوبی؟
‫ما نگرانتیم، بابا.
‫من چیزیم نیست.
‫یه مشکلی هست، پاول.
‫خیلی خب.
‫لیو، سلام.
‫گوش کن، نمی‌تونم بیام لاس وگاس.
‫ناراحت شدم که اینو گفتی.
‫اوضاع اینجا داره قاراشمیش میشه.
‫جسی...
‫و باید یه کم دیگه بمونم تا...
‫تو وقت برای من نداری.
‫همیشه همین بوده.
‫لیو؟ لیو؟
‫چیزی از داخل نمی‌خواید؟
‫نه، ما چیزی نمی‌خوایم، عزیز. ممنون.
‫به چی می‌خندی؟
‫عمو والتر...
‫اصلاً کباب‌پزی بلد نیست.
‫عه؟ یعنی چی؟ ‫حالا دیگه سرآشپز شدی؟
‫نه.
‫آهای، آلیسون.
‫میشه برام خردل بیاری؟
‫- آره. ‫- لطفاً؟ ممنون.
‫- آخه یه نگاه بهش بنداز. ‫- آره می‌دونم.
‫مگه میشه آدم گند بزنه به هات داگ؟
‫- بفرما. ‫- ممنون، دختر عمو.
‫وای. داره خیلی بزرگ میشه.
‫داره خوشگل‌تر هم میشه. ‫عمو والترِ بیچاره.
‫خیلی سرش شلوغ شده.
‫آره، واسه همین مخفیانه دعا می‌کنم ‫پسردار بشم.
‫دکترها چی میگن؟
‫پنجاه-پنجاه ـه.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫حالا قضیۀ تو و لیو چیه؟
‫گوشی رو به روم قطع کرد.
‫چون گفتم برای مهمونیِ اهالی محل می‌مونم.
‫- آره. ‫- خیلی سخته.
‫آره.
‫مامان؟
‫مامان، آهای! چرا چیزی نمی‌خوری؟
‫آها...
‫گرسنه نیستم.
‫اشتهام رو از دست دادم.
‫فقط... ‫چیزیم نیست. حالم خوبه.
‫شماها لیسا رو ندیدین؟
‫تا همین یه دقیقه پیش اینجا بود.
‫داشت بازیِ «کارت‌های مرگبار» بازی می‌کرد.
‫شاید توی خونه باشه.
‫نمی‌دونم. ‫آرت. آرت.
‫لیسا با بابا توی خونه‌ست؟
‫نه. چرا؟ چی شده؟
‫لیسا و بابا رو پیدا نمی‌‌کنیم.
‫خیلی خب. ‫برم ببینم اونورِ خیابون نیستن.
‫خیلی خب. صبر کنید.
‫عمو والتر، شما و زن عمو جوآن...
‫و آلیسون، از این سمت برید. خب؟
‫تونی، پیش مامان بمون ‫چون شاید برگردن.
‫- من از پشت میرم. ‫- خیلی خب.
‫- چی شده؟ ‫- بابا رو پیدا نمی‌‌کنیم.
‫جسی!
‫حق نداری بهم امر و نهی کنی.
‫لیسا رو پیدا کردیم. ‫بابات اونجاست.
‫حق نداری بهم امر و نهی کنی.
‫- حق نداری بهم امر و نهی کنی. ‫- بابا!
‫زنگ زدم آمبولانس بیاد.
‫نه، نه، نه. ‫خواهش می‌کنم! چرا؟ حالش خوبه.
‫ببین، سرزده اومد توی خونه‌‌مون.
‫گفت اینجا زندگی می‌‌کنه،
‫انگار حالش به هم ریخته بود.
‫و مضطرب شد،
‫- واسه همین زنگ زدم آمبولانس. ‫- خیلی خب. نه، نه.
‫نیازی به آمبولانس نیست. ‫خب؟ خواهش می‌‌کنم.
‫بابام اخیراً یه کم...
‫- گیج میشه. خب؟ ‫- گیج؟
‫ببین، الان دوباره بهشون زنگ می‌‌زنم،
‫ولی فکر می‌‌کنم یه مشکلی داشته باشه.
‫منظورت چیه که گیج شدم؟
‫همه چی روبراهه، خب؟
‫فقط باید بریم خونه.
‫همه اونجا هستن. ‫خب؟
‫بیا.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌‌کنم.
‫واقعاً شرمنده.
‫[لس آنجلس]
‫سلام.
‫سلام. نگفته بودی...
‫امروز صبح میای خونه.
‫خب، نذاشتی بگم...
‫چون گوشی رو روم قطع کردی.
‫بابت لاس وگاس شرمنده‌‌ام.
‫از دلت در میارم.
‫می‌‌دونی، خانواده‌‌ام هم نیازم داره.
‫باید برم سرِ کار.
‫سلام. صبح بخیر، جسی! ‫سفرت چطور بود؟
‫خیلی عالی بود، ممنون.
‫آقای استوارت سرش شلوغه؟
‫جسی اومده؟ ‫بیا تو، پسر!
‫یه لیوان قهوه یا آب می‌‌خوری برات بیارم؟
‫- آب خوبه، ممنون. ‫- خیلی خب.
‫هلن، برای منم یه لیوان آب بیار لطفاً.
‫خیلی خب، به روی چشم.
‫همین الان می‌‌خواستم زنگ بزنم ‫بگم بیای دفترم.
‫حتماً از اون چیزا داری، ‫اسمش چی بود؟
‫ ادراک ماورای طبیعی.
‫خودشه. آره، ادراک ماورای طبیعی.
‫اوضاع و احوال چطوره؟ ‫بابات چطوره؟
‫ممنون که پرسیدی.
‫بعد از نوبت دکترش می‌‌فهمیم قضیه چیه.
‫خب، پسرم...
‫برای بدترین‌‌ها آماده شو ‫و به بهترین‌‌ها امید داشته باش.
‫- ممنون، هلن. ‫- جو، نوش جان.
‫- لطفاً تماس‌‌هام رو بذار برای بعد. ‫- باشه، جو.
‫من حالم خوبه، آقای استوارت.
‫لطفاً!
‫بابام آقای استوارت بود. ‫منو جو صدا کن.
‫خب، این مشکل بابام برام سخته.
‫رابطه‌‌ام با نامزدم رو هم...
‫تحت‌‌الشعاع قرار داده.
‫آره. زن‌‌ها به آدم عذاب وجدان میدن.
‫ببین، هر چقدر لازم بود برو مرخصی.
‫می‌‌خواستم ازت تشکر کنم...
‫که دو سه روز دیگه...
‫بهم مرخصی دادی تا پیش خانواده‌‌ام باشم.
‫پسر، خانواده در اولویت اوله.
‫منم می‌‌خواستم ازت تشکر کنم...
‫که استراتژی بازاریابی‌‌ای مطرح کردی...
‫که در عرض کمتر از ۴۲ ساعت، ‫۴۲۰۰۰ واحد فروش داشت.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫این ایده از کجا به ذهنت رسید...
‫که یه عروسک سر فنری درست کنیم؟
‫آها، خب، بچه که بودم...
‫بابام ما رو ‫به همۀ بازی‌‌های «یو.ان.او» می‌‌برد.
‫از این بازیکن‌های سر فنری داشتن ‫و ما کلکسیون‌شون رو جمع می‌‌کردیم.
‫یه دونه بازی هم نبود که نریم، آقای...
‫جو.
‫خب، ایدۀ هوشمندانه‌‌ای بود.
‫یادمه بچه که بودم...
‫بابام منو برد مسابقات قهرمانی بیسبال ببینم
‫که عروسک سرفنریِ «روبرتو کلمنته» رو گرفتم.
‫برام یه دنیا ارزش داشت.
‫از مَردی که شور و شوق رو ‫وارد شغلش می‌کنه خوشم میاد.
‫حس می‌‌کنم سه ماهۀ بعدی ‫یه افزایش حقوق درست و حسابی بگیری.
‫[بیمارستان میدلندز]
‫عالیه.
‫اشکالی نداره حافظه‌‌ات رو آزمایش کنم؟
‫- خیلی خب. ‫- خیلی خب.
‫میشه این سه کلمه رو ‫بعد از من تکرار کنی؟
‫- خیلی خب. ‫- سیب، میز، سکه.
‫سیب، میز، سکه.
‫می‌‌دونید توی چه ماهی هستیم؟
‫آگوست.
‫حالا پاول، اون سه کلمۀ...
‫- یه دقیقه پیش رو یادت میاد؟ ‫- آره.
‫عالیه، میشه لطفاً دوباره تکرارشون کنی؟
‫خیلی خب.
‫می‌‌دونی توی چه سالی هستیم؟
‫نه.
‫اینکه رئیس جمهور کیه چطور؟
‫بیل کلینتون.
‫چند سالته، پاول؟
‫۵۱
‫خیلی خب.
‫ببین، فقط یه چیز دیگه ازت می‌‌خوام.
‫می‌‌خوام برام یه ساعت بکِشی.
‫می‌‌تونی این کار رو بکنی؟
‫- حتماً. صد درصد. ‫- عالیه.
‫بفرما.
‫خیلی خب.
‫خیلی خب. ممنونم پاول.
‫باید این آزمایش‌ها رو یه بررسی بکنم.
‫هوم.
‫یه سری آزمایش حافظۀ دیگه...
‫و متخصص‌مون رو بهت معرفی می‌‌کنم.
‫دکتر مک‌فادن.
‫شاید لازم باشه یه «پت اسکن» بگیری.
‫سلام، پاول.
‫لطفاً همینجا بخواب.
‫آره، بشین اینجا.
‫حواست باشه که...
‫سرت جای مناسبی باشه.
‫عالیه!
‫خیلی خب.
‫حالا ازت می‌خوام این بندهای ولکرو رو...
‫در زمانِ بررسی مغزت ‫به دور دست‌هات بپیچی.
‫چون دلم نمی‌‌خواد تکون بخوری.
‫منم چشم‌‌بند می‌‌ذارم روی چشم‌هات.
‫چرا؟
‫یه لیزر خیلی پرنور هست...
‫که باعث میشه چشم‌‌ها ‫به جنب و جوش بیفتن...
‫و این فعالیت مغزی‌‌ای ایجاد می‌‌کنه ‫که ممکنه به آزمایشت آسیب بزنه.
‫من میرم توی اون اتاق کامپیوتری که اونجاست.
‫عالیه.
‫طاقت بیار، پاول. ‫الان برمی‌‌گردم.
‫پاول، پاول، پاول، پاول.
‫نباید از اتاق بری بیرون.
‫چی شده؟ چی شده؟
‫قبل از اینکه اسکن کامل بشه ‫از جاش بلند شد.
‫عه. پاول.
‫- باید برگردی اونجا. ‫- نه.
‫چرا؟ چرا؟
‫- چرا؟ ‫- می‌ترسم.
‫عزیزم.
‫چیزی نیست.
‫می‌‌دونم... ‫می‌‌دونم سخته.
‫می‌‌خوام برم خونه. ‫فقط می‌‌خوام برم خونه.
‫می‌‌دونم ترسیدی.
‫ولی باید انجامش بدیم.
‫باشه.
‫- خیلی خب. ‫- خیلی خب.
‫بیا. منم باهات میام اونجا.
‫بر اساس نتایج اولیۀ آزمایش...
‫ظاهراً با یه جور...
‫زوال عقل و از دست دادنِ حافظه طرفیم،
‫که برای یه آدم ۵۸ ساله غیرعادیه.
‫ولی هفتۀ بعد که نتایج پت اسکن ‫به دست‌‌مون برسه...
‫می‌‌تونیم...
‫رو به جلو پیش بریم...
‫و سطح زوالِ مغزی رو بررسی و ارزیابی کنیم.
‫تا یه تشخیص کامل از بیماری بدیم.
‫زوال عقل؟
‫بله.
‫یه سری بروشور بهتون میدم...
‫که به خانواده‌‌تون توی این قضیه کمک می‌‌کنه
‫و یه سری گروه‌‌های حمایتیِ بومی ‫معرفی می‌‌کنم.
‫هنوزم... هنوزم می‌‌تونه رانندگی کنه؟
‫شاید بهتر باشه که نکنه.
‫می‌‌گید این مدت زیاد گُم می‌‌شده.
‫من رانندۀ خوبی‌‌ام.
‫وای.
‫تو رانندۀ عالی‌‌ای هستی، پاول.
‫در مجموع...
‫شما کاملاً سالمید، آقای ریوز.
‫ولی...
‫بدونِ شک یه مشکلاتی...
‫با حافظه‌‌تون داشتید.
‫من حافظۀ خوبی دارم.
‫خودش می‌‌دونه مشکلی داره یا نه؟
‫می‌‌خوای ازش بپرسی؟
‫آهای، بابا.
‫می‌‌دونی زوال عقل داری؟
‫نه.
‫دکتر مک‌فادن میگه داری.
‫بابا،
‫یادت میاد ما کی هستیم؟
‫آره.
‫خیلی خب، هوم...
‫الان کیا اینجا هستن، بابا؟
‫آرت، آنه، تونی و...
‫من... من پسرتم.
‫جسی. اون جسی‌‌ـه.
‫خیلی خب، نسخه رو می‌‌نویسم...
‫و اون لیست رو بهتون میدم.
‫همین؟
‫مگه متخصص نیستی؟
‫- مگه... ‫- جسی، آروم باش.
‫صبر کن.
‫بذار یه سؤالی ازت بپرسم، دکتر. ‫چند سالته؟
‫سی و هفت.
‫خیلی خب.
‫چه تجربه‌‌ای...
‫از این بیماری داری...
‫که بهمون میگی بابام زوال عقل داره؟
‫بابابزرگم به‌‌خاطر زوال عقل مُرد.
‫واسه همین الهام گرفتم...
‫تا در زمینۀ از دست رفتنِ حافظه ‫و بیماری‌‌های مغزی تحصیل کنم.
‫ببین، می‌‌دونم ناراحت هستید.
‫منم دقیقاً همین حس رو داشتم.
‫این مصیبت فقط سر شما نیومده.
‫بیشتر از پنج میلیون آمریکایی هستن ‫که این بیماری رو دارن.
‫چیزی نیست.
‫آخه... انگار داریم جلوی چشم‌‌هامون...
‫ذره ذره از دست می‌‌دیمش.
‫یکی از مصیبت‌‌های بی‌‌رحمانۀ زوال عقل همینه.
‫عین این می‌‌مونه که باید ‫شخصی که دوستش داری رو دو بار از دست بدی.
‫سلام.
‫هنوز راهش ننداختی؟
‫امیدوارم این شمع‌‌های جدید...
‫کارمون رو راه بندازن.
‫نه، بس کن.
‫بس کن. ‫داری خفه‌‌اش می‌‌کنی.
‫خیلی خب. ‫دوباره بزن ولی گاز نده.
‫ایول!
‫چیکار کردی؟
‫اه...
‫فقط کاربراتور رو تنظیم کردم.
‫یه کم سوخت توش زیادی بود.
‫این تمام دلخوشی منه.
‫یادمه کِی خریدمش.
‫قبلاً قرمز بود.
‫۲۰۰ دلار براش پول دادم.
‫دویست دلار؟ واقعاً؟
‫آره.
‫دهم مِه ۱۹۷۳.
‫چطور اون تاریخ رو یادته؟
‫اولین باری بود که به مامانت گفتم دوستش دارم.
‫یه کم بهش دست نزن.
‫بذار گرم بشه. ‫بعدش برو باهاش یه دور بزن.
‫خیلی خب.
‫یه فکری دارم.
‫نظرت چیه بریم ماهی‌‌گیری؟
‫می‌‌تونیم با وانت بریم.
‫- بریم اسنوویز؟ ‫- آره.
‫یه مکانیک لازم داریم.
‫نه، تو رو دارم!
‫باشه.
‫سلام. جانم؟
‫سلام. حال بابات چطوره؟
‫تعریفی نداره.
‫متأسفم که اینطوره.
‫باید در مورد یه مسئله‌ی مهم ‫باهات حرف بزنم و...
‫و چی؟
‫جسی، خانواده‌‌ات نیازت داره ‫و من درک می‌‌کنم.
‫ولی منم نیازت دارم.
‫برای من وقت نداری.
‫هیچ‌‌وقت وقت نداری.
‫نمی‌‌خوام به نظر خودخواه بیام ‫ولی دارم از خونه میرم.
‫میشه لطفاً درباره‌‌اش صحبت کنیم؟
‫بهتره جفت‌‌مون فراموش کنیم.
‫بیخیال، این کار رو باهام نکن، لیو.
‫می‌‌دونی که الان توی چه وضعیتی‌‌ام.
‫امیدوارم بابات هر چی زودتر خوب بشه.
‫مراقب خودت باش.
‫خوبی؟
‫آره. خوبم مامان.
‫بذار کمک کنم پولشون رو بدی.
‫نه.
‫یه مدتیه که کف دست‌هام می‌خاره.
‫می‌‌دونم به زودی به پول می‌‌رسیم.
‫(باوری خرافاتی مرتبط با خارش کف دست)
‫خیلی خب، ولی تا اون‌‌موقع که پول بیاد ‫بذار کمک کنم.
‫نه. ایمان دارم.
‫خدا تأمین‌‌مون می‌‌کنه. نمی‌‌خواد.
‫- باشه. ‫- ولی ممنونم.
‫- خیلی خب. ‫- آره.
‫یه چیز دیگه.
‫من و بابا داشتیم صحبت می‌‌کردیم.
‫و اگه از نظرت ایرادی نداشته باشه،
‫می‌‌خوام دو سه روز...
‫ببرمش اسنوویز ماهی‌‌گیری کنیم.
‫هوم...
‫می‌‌دونم، می‌‌دونم.
‫از همه چیز خبر دارم.
‫ولی خیلی وقته که نرفته اونجا.
‫براش خوبه که یه کم هوای تازه بخوره.
‫یه مدت کوتاهی از شهر بزنه بیرون.
‫استلا رو برمی‌‌داریم. ‫از شرمون خلاص میشی.
‫- بهش فکر می‌‌کنی؟ ‫- شاید. شاید.
‫خیلی خب.
‫بذار یه کم روش فکر کنم.
‫باشه. خیلی خب.
‫چه خبرا، رفیق؟
‫«چه خبرا؟» ‫زنگ نمی‌‌زنی؟
‫شرمنده، رفیق.
‫بریم نوشیدنی بخوریم؟
‫هوم، شب خوبی نیست، رفیق.
‫ذهنم خیلی درگیره.
‫می‌‌دونی که منو داری؟
‫اگه لازم بود باهام صحبت کن.
‫می‌دونم. ممنون.
‫ببین، حدس بزن الان کی توی ایوانش ‫مشغول مطالعه کردنه!
‫جدی؟
‫تنهات می‌‌ذارم، داداش.
‫فردا بهت زنگ می‌‌زنم، خب؟
‫حتماً زنگ بزن.
‫سلام. چی می‌‌خونی؟
‫کتاب!
‫خوش برگشتی.
‫هیچ‌جا مثل خونه نمیشه.
‫اون ماشینه هنوز کار می‌‌کنه؟
‫همینو بگو!
‫میشه بشینم؟
‫آره.
‫تعجب می‌‌کنم که این بیرون می‌‌بینمت.
‫عه واقعاً؟ توی خونه‌‌ام؟
‫می‌‌خواستم باهات صحبت کنم.
‫قصدم این نبود که توی وضعیت بلاتکلیفی بذارمت.
‫پس قصد نداشتی توی وضعیت بلاتکلیفی بذاریم؟
‫منو بلاتکلیف گذاشتی دیگه.
‫پول خوبی میدن. ‫چی می‌‌خوای بگم؟
‫پولش خوبه؟
‫آخه من شنیدم...
‫می‌‌تونستی یه شغل عالی ‫توی اوماها داشته باشی،
‫و همون‌‌قدر پول در بیاری.
‫«یو.ان.او» می‌‌خواسته استخدامت کنه،
‫که توی تیم بازاریابی‌‌شون باشی...
‫اونم دقیقاً با همون‌‌قدر پول.
‫خب، شاید می‌‌خواستم...
‫یه چیزی که بیرونِ اوماهاست رو تجربه کنم. ‫خب؟
‫اینم از درس عبرتت.
‫خب، من میرم چایی بخورم.
‫چایی می‌‌خوای؟
‫صبح بخیر.
‫انگار چایی‌‌ات سرد شده.
‫توی قوری قهوه هست.
‫وای، شرمنده.
‫به گمونم پرواز...
‫و اتفاقاتی که برای بابام افتاده،
‫دیگه انرژی برام نذاشته.
‫خب، گوشی‌ات یه ریز زنگ می‌‌خورد.
‫عه، شرمنده.
‫اشکالی نداره.
‫راستش من دیگه باید برم.
‫وگرنه دیر می‌‌رسم سرِ کار.
‫اشکالی نداره خودت در رو ببندی؟
‫- نه. از نظر تو اشکالی نداره؟ ‫- نه.
‫- خیلی خب. ‫- فقط قفل پایینی رو قفل کن.
‫یادمه.
‫ممنون که گذاشتی اینجا بخوابم.
‫خواهش می‌کنم.
‫خیلی خب، روز خوبی داشته باشی.
‫روز خوبی سر کارِت داشته باشی.
‫خیلی خب. ممنون.
‫صبح بخیر.
‫می‌‌تونستی زنگ بزنی.
‫می‌‌دونم. شرمنده.
‫خب، خوشم نمیاد.
‫دفعۀ بعدی بهم زنگ بزن.
‫قبول.
‫حالا شب تا صبح کجا بودی؟
‫خیلی خسته بودم. ‫توی خونۀ آپریل خوابم برد.
‫خبر خاصی نیست، مامان، ولی آره.
‫خیلی خب. میرم دوش بگیرم. ‫الان میام.
‫سلام. چه خبرا؟
‫شنیدم داری بابا رو می‌‌بری ماهی‌‌گیری.
‫آره، فقط برای آخر هفته.
‫آب و هوا رو چک کردی؟
‫آسمون صافه. ‫محض احتیاط چادر بُردم.
‫به نظرت فکر خوبیه که ببریش؟
‫آره. چرا که نه؟
‫چون به زور یادش میاد کی هستی.
‫برای همین.
‫خب، یادش بود چطور وانت رو راه بندازه.
‫نه خب، فکر نکنم ایدۀ خوبی باشه.
‫خیلی خب.
‫منظورت چیه «خیلی خب»؟ ‫همین؟ «خیلی خب»؟
‫اون عاشق اونجاست، تونی. ‫خودتم می‌‌دونی.
‫مطمئنی از پسش برمیای؟
‫مطمئنم.
‫چی بگم والا.
‫ببین.
‫مامان حقشه یه کم به خودش استراحت بده.
‫درسته.
‫خب، به نظرت این ابوقراضۀ قدیمی ‫می‌‌تونه برسونتتون؟
‫بابا با همین ابوقراضۀ قدیمی ‫ما رو از مدرسه برمی‌‌داشت.
‫- یادته؟ ‫- آره، یادمه.
‫و سر صندلیِ کنار پنجره دعوا می‌‌کردیم.
‫دقیقاً. آره.
‫مثل یه ماشین نو کار می‌‌کنه.
‫نگران نباش. ببین...
‫چیزی‌مون نمیشه.
‫حواست بهش باشه، خب؟
‫این جلف‌‌بازی‌‌ها دیگه یعنی چی؟
‫استلا.
‫نظرت چیه؟ هان؟
‫آره!
‫میگم، یه کافه اونجاست.
‫می‌‌خوای بریم غذا بخوریم؟
‫آره.
‫سلام بچه‌‌ها.
‫- من جولین هستم. ‫- سلام، جولین.
‫همبرگر با همۀ مخلّفات!
‫عالیه.
‫- بابا، چی می‌‌خوری؟ ‫- همبرگر.
‫دوست دارید چطور پخته بشه؟
‫- پخت متوسط. ‫- با همۀ مخلّفات؟
‫بابا، چی می‌‌خوای روی همبرگرت بریزن؟
‫بدون خردل.
‫همیشه خردل می‌‌خوای.
‫خردل نمی‌‌خوام.
‫همیشه خردل می‌‌خواد...
‫خردل می‌‌خواید؟
‫آره.
‫خیلی خب. ‫با خردل براتون می‌‌گیریم.
‫خردل نمی‌‌خوام.
‫باشه.
‫بدونِ خردل، لطفاً.
‫خیلی خب، حله. ‫دوتا همبرگر، بدونِ خردل.
‫- ممنون. ‫- الان میارم خدمتتون.
‫- دختر نازی‌ـه، مگه نه بابا؟ ‫- آره.
‫این قضیۀ خردل هم...
‫یه کم آبروریزی بود.
‫آره.
‫چقدر آدم خوش‌مشربی‌ـه!
‫میشه اونو برداری؟
‫برش دار.
‫بهش دست نزن!
‫بابا.
‫وای. خیلی... ‫واقعاً شرمنده‌ام.
‫شرمنده.
‫نباید بهش دست می‌زد.
‫بابا، چیکار می‌‌کنی؟
‫اون بچۀ یه نفر دیگه بود.
‫- آره. ‫- خیلی خب...
‫- نگو «آره». ‫- دوتا همبرگر.
‫- یه دونه بدونِ خردل. ‫- وای، چقدر سریع!
‫- ممنونم. ‫- لذت ببرید.
‫عالیه، مگه نه؟
‫خردلِ من کجاست؟
‫دیگه داریم می‌‌رسیم.
‫به نظرت ماهی‌‌ای می‌‌گیریم؟
‫همیشه می‌‌گیریم.
‫نه، تو همیشه می‌‌گیری.
‫یه ریتم چهار بخشی داره.
‫ساعت ۱۰ ساعت دو، ‫ساعت ۱۰ ساعت دو.
‫آره، همیشه همینو بهم میگی...
‫ولی هیچ‌‌وقت ازش سر در نمیارم.
‫زیادی تلاش می‌‌کنی.
‫شاید.
‫۱۰ و ۲،‌ ۱۰ و ۲...
‫اه!
‫باید ریلکس باشی ‫و انقدر سخت تلاش نکنی.
‫اون‌‌جوری شاید یه ماهی بگیری.
‫به نظر اوضاع خوب میاد.
‫بووم!
‫هِی!
‫یه دونه گرفتی!
‫یه لحظه.
‫اینم از شام‌‌مون.
‫خیلی حال میده.
‫آره.
‫کلیسای طبیعت‌گردی!
‫یادمه هشت سالَم که بود...
‫برای اولین بار اومدم اینجا.
‫اون‌موقع که آرت افتاد توی رودخونه رو یادته؟
‫یادته؟
‫مثل سنگ رفت توی عمق آب.
‫آره. آره، درسته.
‫آره، تو هم سریع پریدی دنبالش.
‫بدونِ درنگ. ‫بدونِ فکر، بدونِ ترس.
‫چاره‌ای نداشتم.
‫آره به گمونم.
‫ولی هر کسی مثل شما نیست.
‫واسه همین دوستت دارم، بابا.
‫خب...
‫نظرت در مورد حرفایی که دکتر مک‌فادن زد چیه؟
‫نظری ندارم.
‫زوال عقل موضوع خیلی جدی‌‌ایه.
‫حالم خوبه.
‫بابا.
‫خوب نیستی.
‫کمک لازم داری.
‫کمک لازم ندارم.
‫باشه. کمک لازم نداری؟
‫باشه. همه چی روبراهه.
‫ولی به مامان داره سخت می‌‌گذره.
‫چیزیش نیست.
‫آره، خیلی قویه...
‫ولی الان همه چی افتاده روی دوشِ اون.
‫بیا بریم، استلا.
‫استلا.
‫بیا بریم. خواب، خواب!
‫بابا؟
‫بابا.
‫بابا؟
‫خیلی خب، دوستان.
‫به سه تا گروه تقسیم می‌‌شیم.
‫از کنار رودخونه حدود ۱ کیلومتر...
‫به هر سه طرف می‌‌ریم.
‫بعدش یه ساعت دیگه برمی‌‌گردیم همینجا.
‫تا اون‌‌موقع دیگه پشتیبانیِ‌ هوایی ‫از آلبانی بهمون می‌‌رسه.
‫دوتا از معاون‌هام دارن ‫داوطلب‌های دیگه برای کمک جذب می‌کنن.
‫تا اون‌‌موقع می‌‌رسن.
‫- عالیه. ‫- پیداش می‌‌کنیم.
‫بیشترین احتمالی که می‌‌دیم ‫اینه که توی این منطقه باشه.
‫اگه نبود، ‫می‌‌ریم سر مرحلۀ دوم.
‫متوجه شدم.
‫می‌‌خواستم از همه تشکر کنم...
‫که بهمون کمک می‌‌کنید.
‫باشه. ما کارمون همینه. ‫بیاید راه بیفتیم، دوستان!
‫بابا!
‫آقای ریوز!
‫بابا!
‫بابا! آهای؟
‫بابا.
‫آقای ریوز!
‫بابا!
‫آقای ریوز!
‫- قربان؟ ‫- بله؟
‫چقدر دیگه راه مونده که باید پوشش‌‌شون بدیم؟
‫خب، تقریباً دیگه بیشتر از این ‫نمی‌‌تونیم بریم سمت شمال.
‫پس، دیگه از اینور دور می‌‌زنیم...
‫و برمی‌‌گردیم توی اردوگاه.
‫آقای ریوز.
‫استلا، بابا کجاست؟
‫می‌‌خواد از اینور بره.
‫بریم.
‫بابا!
‫آقای ریوز!
‫بابا؟
‫بابا!
‫حالت خوبه!
‫آره.
‫بابا، هر جا بگی...
‫دنبالت گشتیم.
‫ببین، نباید همین‌جوری ول کنی بری.
‫خوبید آقا؟
‫خوبم.
‫- هِی... ‫- میشه بریم قدم بزنیم؟
‫- آره، آره. ‫- میشه بریم قدم بزنیم؟
‫استلا، بریم قدم بزنیم.
‫بیا.
‫پیداش کردیم. ‫عملیات رو متوقف کنید.
‫بفرما.
‫سلام بچه‌‌ها.
‫چه خبرا؟
‫صبح سختی بود،
‫ولی الان روبه‌راهیم.
‫می‌‌فهمم چی میگی.
‫بذارید براتون منو بیارم.
‫نه، به نظرم می‌‌دونیم چی می‌‌خوایم.
‫دوتا همبرگر...
‫محض احتیاط خردل کنارش باشه؟
‫بابا، موافقی؟
‫بدونِ خردل.
‫خیلی خب، محض احتیاط می‌‌ریزن کنارش.
‫- من خردل نمی‌‌خوام. ‫- باشه.
‫دوتا همبرگر می‌‌خوام...
‫که محض احتیاط بغل جفتشون خردل باشه.
‫عالیه.
‫بابا، توی جنگل بدجوری منو ترسوندی.
‫- آره. ‫- بله.
‫بابا، نباید اینجوری کنی. ‫ما نگرانتیم.
‫فکر کنم وقتی برگشتیم، ‫باید بری توی این...
‫گروه‌های حمایتیِ زوال عقل.
‫- حالم خوبه. ‫- نه، بابا، خوب نیستی.
‫یهویی غیبِت زد و مجبور شدیم...
‫تیم نجات رو خبر کنیم که پیدات کنه.
‫بابا، بشین، بشین، ‫چیکار می‌‌کنی؟
‫بابا، غذا سفارش دادیم.
‫- بشین، بابا! ‫- نه!
‫غذا سفارش دادیم! بابا!
‫بابا، چیکار...
‫بابا، اون ماشین ما نیست.
‫میرم خونه!
‫خیلی خب، بابا. ‫ولی وانت‌‌مون اینجاست.
‫نه!
‫بابا، استلا منتظرمونه.
‫بابا.
‫خیلی خب. بیخیال.
‫بیا.
‫- کجا می‌‌ریم؟ ‫- بابا، می‌‌ریم خونه.
‫خیلی خب.
‫بقیۀ پولت رو میارم.
‫نه، نمی‌‌خواد.
‫بیا بابا، لطفاً بگیرش. خب؟
‫- چی گرفتی؟ ‫- دو تا همبرگر.
‫- با خردل؟ ‫- آره، با خردل.
‫یالا!
‫روشن شو! یالا!
‫بس کن. ‫خفه‌‌اش می‌‌کنی.
‫پس چیکار کنیم؟
‫اینو بگیر.
‫حالا بزن.
‫دیدی؟
‫استلا.
‫عینک آفتابی‌‌ات رو زدی؟
‫آره، عینک آفتابی‌‌ام رو زدم.
‫خیلی خب، بریم خونه.
‫اونجا چی شد، جسی؟
‫مامان، داشت ماهی می‌‌گرفت. شاد بود.
‫اوضاع داشت عالی پیش می‌‌رفت ‫تا اینکه یهویی رفت...
‫اون نمی‌‌تونه مراقب خودش باشه.
‫- حالم خوبه. ‫- خوب نیستی.
‫نمی‌‌تونی مراقب خودت باشی.
‫ممکن بود اونجا بمیری.
‫نمی‌‌دونستم انقدر اوضاع وخیمه.
‫تقصیر منه.
‫این چند ماه که نبودی...
‫حالش خیلی بدتر شده.
‫الان متوجه شدم.
‫پاول.
‫همون‌‌طور که حدس زده بودیم، ‫با یه موردِ نسبتاً پیشرفته...
‫از زوال عقل پیشانی گیجگاهی روبرو هستی.
‫و این یعنی...
‫حافظه‌‌ات داره به سرعت از بین میره.
‫لوب‌های جلوییِ مغزت تحلیل رفتن...
‫و باعثِ از دست رفتنِ حافظه...
‫و تغییر رفتارت شده.
‫متوجهیم.
‫زوال عقل، پیش‌رونده‌ست.
‫مرگباره. درمانی نداره.
‫مرگبار؟
‫خبر خوب اینه که...
‫خبری از بیماری‌هایی نیست ‫که همزمان باهاش اتفاق می‌‌افتن.
‫نه دیابتی، نه بیماری‌‌های قلبی‌‌ای، ‫نه سرطانی.
‫پس چطور مرگباره؟
‫خب، در مراحل بعدیِ این بیماری، ‫فرسایش سلول‌‌های مغزی رو داریم
‫که منجر به از دست دادنِ ‫قابلیت‌‌های ابتدایی میشه.
‫مثلاً قورت دادن، ‫که باعثِ مشکلاتِ تنفسی میشه...
‫و خیلی وقتا به ذات‌الریه منجر میشه.
‫حالا چیکار از دستمون برمیاد؟
‫شروع کنید به پاول ‫اون داروها رو بدید...
‫و تمرینش بدید و کلی اوقات خانوادگی ‫براش مهیا کنید.
‫حواستون باشه غذایی رو بخوره که دوست داره
‫و بهش جدول بدید حل کنه ‫و کلی عکس...
‫از خانواده و دوستان نشونش بدید.
‫واقعاً فقط همین‌‌طور بهش محبت کنید.
‫چقدر وقت داره؟
‫این بیماری معمولاً یه دورۀ ۱۰ ساله داره.
‫تقریباً به اواسطش رسیده.
‫موروثی ـه؟
‫خب، آنه اشاره کرد...
‫که پدربزرگ پاول و مادرش ‫هر دو این بیماری رو داشتن.
‫حالا منظورت چیه؟
‫چون پاول سومین نسلِ متوالی ‫در این بیماریه...
‫شما سه تا حدود ۵۰ درصد احتمالِ...
‫گرفتنِ بیماری پدرتون رو دارید.
‫خب، بچه‌‌هات چطورن؟
‫حالشون خوبه؟
‫آره، رفیق. ‫عالی‌‌ان.
‫پدر و مادرم یه سره میان پیشمون.
‫یعنی تا حالا انقدر خوشحال ندیده بودمشون.
‫معرکه‌‌ست.
‫دخترعموهای کوچولوم، آلیسون و لیسا،
‫هیچ‌‌وقت مادربزرگ و پدربزرگشون رو ندیدن.
‫آره، خیلی بَده.
‫کاش بابام می‌تونست پدربزرگ بشه.
‫می‌دونی، تونی و مریلین...
‫دارن سعی‌شون رو می‌کنن ولی ‫یه سری مشکلات هست و...
‫این قضیه اذیتم می‌‌کنه که شاید ‫نتونه پدربزرگ بشه.
‫که بچه‌‌هام یه روز...
‫نمی‌‌تونن با این مرد قدرتمند...
‫و باهوش و فوق‌‌العاده آشنا بشن...
‫که اگه بود بهش می‌‌گفتن پدربزرگ.
‫بیخیال، جس.
‫تنها فرقش اینه که بچه‌‌هات، بابات رو...
‫از یه راه دیگه می‌‌شناسن. همین!
‫سلام عسل. می‌‌خوای برقصیم؟
‫- نه، ممنون. ‫- بیا دیگه.
‫- بس کن. ‫- بیا دیگه.
‫بهم دست نزن. ممنون.
‫- سلام. ‫- سلام، حالت چطوره؟
‫- خوبم. تو چطوری؟ ‫- خوبم.
‫گوش کن،
‫این چند وقت، خیلی بهت فکر می‌‌کردم...
‫و اون شب توی خونه‌‌ات، قبل از اینکه...
‫خوابم ببره، وقت نشد بهت بگم...
‫خیلی دلم برات تنگ شده.
‫آره خب، منم خیلی دلم برات تنگ شده.
‫خیلی به مشکلی که...
‫بابات داره...
‫و به وضعیتش فکر کردم.
‫می‌‌دونی، آدمایی که زوال عقل دارن...
‫شاید ما رو به یاد نیارن ولی...
‫ما همیشه می‌‌تونیم یادشون کنیم.
‫توی ماشینم یه چیزی برات دارم.
‫یادم رفت بیارمش. ‫الان برمی‌‌گردم.
‫باشه.
‫- اون یارو رو می‌‌شناسی؟ ‫- نه.
‫نه، نشئه‌‌ست.
‫خب، باید عذرخواهی کنه.
‫نه، بیخیالش. ‫خیلی نشئه‌‌ست.
‫آهای پسر.
‫به این خانم یه عذرخواهی بدهکاری.
‫برای چی؟
‫بدون اجازه بهش دست زدی.
‫بیخیال بابا! از خداش هم هست.
‫به همین خیال باش!
‫جسی، ولش کن. ‫ولش کن.
‫ببین، این آخرین فرصتیه که بهت میدم ‫تا عذرخواهی کنی.
‫می‌‌خوای چیکار کنی؟
‫بچه‌‌ها، بیخیال!
‫ولم کن! ‫جرئت داری دوباره بهش دست بزن.
‫آروم باش.
‫فکر کنم دماغم رو شکست.
‫دیگه دست بهم نمی‌زنی!
‫شانس آوردی فقط دماغت رو شکست.
‫عینک آفتابی‌‌ات رو زدی؟
‫آره.
‫همینجاست.
‫منم دوستت دارم، بابا.
‫حالا دیگه توی کافه‌‌ها دعوا می‌‌کنی، آره؟
‫تقصیر من نبود.
‫برام مهم نیست تقصیر کی بوده.
‫بیخیال. ‫تو بهتر از این حرفایی.
‫راست میگی.
‫آهای آرتی.
‫بله؟
‫ببین، آپریل کل شب داشت بهت زنگ می‌‌زد.
‫نتونست باهات تماس برقرار کنه، ‫برای همین...
‫یه سر اومد پیشم و اینو آورد.
‫نظرتون رو بهم بگید.
‫تو بیشتر از هر کسی اینجایی، داداش.
‫نظرت چیه؟
‫می‌دونید، به نظرم مامان باید تصمیم بگیره.
‫موافقم.
‫خیلی خب، من باید برم.
‫بعداً می‌بینمتون.
‫آهای، آرت.
‫کارِت عالی بود.
‫سلام مامان، یه دقیقه وقت داری؟
‫آره. چی شده؟
‫تا حالا به این فکر کردی ‫که بابا رو ببری یه مرکز مراقبت درمانی؟
‫فکرش رو کردم ولی شدنی نیست.
‫چرا؟
‫چون شوهر منه.
‫توی سختی‌‌ها و خوشی‌‌ها زنشم.
‫و جاش هیچ‌‌جایی بجز خونه نیست.
‫خب، ظاهراً من وقتم آزادتر میشه...
‫و می‌تونم بیشتر بیام اینجا.
‫منظورت چیه؟
‫کارِت چی میشه؟
‫با آقای استوارت صحبت کردم.
‫اون درک می‌کنه.
‫خانواده در اولویت اوله.
‫چه نعمت بزرگی!
‫با همدیگه این مانع رو پشت سر می‌‌ذاریم.
‫سلام بابا.
‫اونا «میرکت» هستن. ‫(میرکت یا دُم‌عصایی)
‫آره.
‫اینا میرکت هستن.
‫بابا.
‫دوستت دارم، بابا.
‫اشکالی نداره.
‫مامان.
‫این نوه‌‌تونه.
‫ویلیام ادوارد.
‫وای.
‫آخی...
‫ببین چیکار کردی! ‫بالاخره یه کار درست کردی.
‫پاول.
‫این نوه‌‌ته، ویلیام!
‫می‌‌خوای... می‌‌خوای بغلش کنی؟
‫عجب صحنۀ فوق‌العاده‌ای.
‫انگار خیلی وقته می‌‌شناسیش، مگه نه؟
‫بابا!
‫نظرت در مورد نوه‌ات ویلیام چیه؟
‫خیلی نازه، مگه نه؟
‫آره.
‫[این فیلم تقدیم می‌شود به اد هاور]
‫[تولد: ۱۹۵۰ ---- فوت: ۲۰۲۱]
دانلود روزانه dlrozaneh.ir