دانلود روزانه dlrozaneh.ir
‫هنریت، ابزار من رو آوردی؟
‫- چی گفتی؟ ‫- ابزارم رو آوردی؟
‫نه.
‫فکر کنم تو ماشینه.
‫می دونی که آنا چه جوریه. ‫نمی تونه چیزهای جدید رو تحمل کنه.
‫خب بابا می تونه پیش آنا بمونه. ‫اون وقت ما می تونیم بریم بگردیم.
‫می تونم از فرودگاه مجله بخرم.
‫پدر به خاطر شغل جدیدش فعلا نمی تونه بره مسافرت.
‫منم اینجا کلی کار دارم. بهت خوش می گذره ها.
‫تو مدرسه دوست های جدید پیدا می کنی.
‫دوست جدید داشتن لذت بخشه، نه؟
‫- ولی همه رفتن مسافرت. ‫- نه.
‫همه نرفتن. حالا دیگه باید بخوابی. شب بخیر.
‫دلم نمی خواد بخوابم.
‫باشه پس. می تونی بیدار بمونی.
‫یه خرده پیشم نمی مونی؟
‫نه، ولی می تونم در رو باز بذارم.
‫این جوری می تونم صدات رو بشنوم. شب بخیر.
‫سلام.
‫- تازه اومدی اینجا؟ ‫- آره.
‫یه چیزی نشونت بدم؟
‫چی؟
‫یه خونه درختی ساختم که قبلا توش زندگی می کردم.
‫تازه، تیرکمون هم داشتم...
‫که باهاش همه ی دشمنام رو می زدم.
‫- اسباب کشی کردید؟ ‫- آره. خیلی این کار رو می کنیم.
‫این رو بگیر و اونجا وایستا.
‫باشه.
‫- پرتش کنم؟ ‫- نه، فقط رهاش کن.
‫- آماده اِی؟ ‫- آره.
‫حالا.
‫باید یه چیز سبک تر پیدا کنیم.
‫- آماده ای؟ ‫- آره.
‫حالا.
‫چه جوری این کار رو می کنی؟
‫- خیلی تمرین کردم. ‫- دوباره.
‫آماده ای؟
‫حالا.
‫- منم می تونم امتحان کنم؟ ‫- آره.
‫خوب تمرکز کن، باشه؟
‫حالا.
‫نشد.
‫ببین من چی بلدم.
‫وحشتناکه.
‫- می تونی این ها رو جابجا کنی؟ ‫- نه.
‫من می تونم.
‫اینور و اونور رفت.
‫با تیرکمون این کار رو کرد؟
‫نه. خودش کاری کرد حرکت کنه.
‫مراقب تیرکمون باش.
‫- جادو بلده؟ ‫- آره.
‫- خوبه. ‫- چیه؟
‫اونجا فوتبال هم بازی می کردن.
‫باریکلا. بذارش زمین.
‫من اجازه نداشتم باهاشون بازی کنم.
‫تیما باید کامل باشن.
‫من جمعش می کنم.
‫شاید تو بتونی کمکم کنی؟
‫بالشت رو بر می دارم. ای وای.
‫نگاه. یه صندلیه.
‫حالا بیا اینجا.
‫از این سمت
‫بابا منتظرمونه. باید بریم. همیشه کار داریم.
‫آره. داری.
‫فکر کنم موهای من ‫یه کمی از مال تو ضخیم تره.
‫و موهای من خیلی تیره تر از مال توئه.
‫تفاوت رنگ رو ببین.
‫من از تو خیلی تیره ترم. ایناهاش.
‫من خودم رو بد توصیف کردم.
‫موهای هیچ کس از کس دیگه خوشگل تر نیست.
‫ببخشید. تکون نخور ‫وگرنه نمی تونم موهات رو شونه کنم.
‫مامان؟
‫من خودم پرستار رسمی بودم.
‫برای همین تغییر رو زود متوجه می شم.
‫اون هیچ حرفی نمی زنه؟ از هیچ زبون معناداری استفاده نمی کنه؟
‫نه، فقط سر و صدا تولید می کنه.
‫قبلا حرف می زد.
‫- مشکلش رو توی 4 سالگی تشخیص دادن؟ ‫- بله، ولی قبل از اون شروع شد.
‫زیاد حرف می زد، ولی کم کم توانایی تکلمش رو از دست داد
‫این کار برای جلب توجه نبوده؟
‫نه. با این که 3سالش بود، ‫در مورد همه چیز حرف می زد.
‫این اطراف رو نشونت بدم، آنا؟
‫دوست داری بازی کنی؟
‫وای. چه قدر خون!
‫بیا... بشین.
‫آنا؟ چی شده؟
‫شیشه ست که!
‫سوسو؟
‫- می خوای با آنا بری دم در... ‫- نه.
‫- تو زمین بازی قدم بزنید؟ ‫- نه، حسش نیست.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫- مامان؟ ‫- جانم؟
‫موقع دعا کردن، می تونم به زبون خودم دعا کنم؟
‫آره، می تونی به زبون خودت دعا کنی.
‫می تونی برای پدر هم دعا کنی.
‫می تونم فقط دراز بکشم و گوش بدم؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- فقط گوش بدم.
‫آره. ولی اون با دعا کردن یکی نیست.
‫- به نظرم یکیه. ‫- باشه.
‫- اما حالا بخواب. شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫ما خیلی جاها میریم. ‫شهر هم میریم.
‫با دوستام و برادرای کوچیکشون.
‫نباید این رو بگی.
‫کار خیلی بدیه.
‫باید بگم.
‫اون خواهرته؟
‫اون اوتیسم داره.
‫نکن.
‫ببین.
‫- می تونه ببینه؟ ‫- آره.
‫فقط یه کمی عجیب و غریبه.
‫- محکم نیشگون گرفتی؟ ‫- آره.
‫بریم بازی؟
‫یه کمی اینجا می شینی؟
‫ما میریم قدم بزنیم.
‫می تونه مدت زیادی همینجوری بشینه.
‫هوی. چی کار می کنی؟
‫توپ رو می خوای؟
‫می خوایش؟
‫سلام.
‫- اون گربه ی توئه؟ ‫- نه، دیروز اومده.
‫یابا.
‫هی، یابا.
‫- بازم بالاتر؟ ‫- آره.
‫مرده؟
‫- خلاصش کنیم؟ ‫- یعنی چی؟
‫نکن.
‫شنیدی؟
‫بدنش گرمه.
‫- کجا میری؟ ‫- باید برم خونه.
‫آنا، بیا. باید بریم. ‫آنا، بیا.
‫می خواد بمونه.
‫آره. اما باید بریم. بیا.
‫می خوای منم بیام؟
‫میشه فردا بیاریش؟
‫هنوز نمی دونم.
‫- بیا. ‫- خودش دلش می خواد.
‫می تونم اجازه بگیرم.
‫میشه امروز آنا رو با خودم ببرم؟
‫دلت می خواد ببری؟
‫دوست داری ببری؟
‫اگه تو زمین بازی می مونید، ببر.
‫گوشیت شارژ داره؟
‫آره.
‫چند تا؟
‫پنج؟
‫یه قصر؟
‫دو.
‫سه. چهار.
‫باید بریم.
‫- تو این کار رو کردی؟ ‫- نه. خودش کرد.
‫نمیشه.
‫- خیلی بزرگه. ‫- فقط امتحان می کنیم. همونجا بمون.
‫کنار هم وایستید. ‫کنار هم باشید راحت تر میشه.
‫حاضری؟
‫آنا تنهایی نتونست. ‫با تو می تونه.
‫سلام. چی کار می کنید؟
‫- تو هم می تونی؟ ‫- نه.
‫- فقط من و تو می تونیم؟ ‫- اما...
‫- حرفای آنا رو می شنوی، مگه نه؟ ‫- آره.
‫- اون هم حرفای من رو می شنوه. ‫- حرفای من رو هم می شنوی؟
‫نه، ولی حرفای اون رو هم یه کم می شنوم.
‫چی می شنوی؟
‫یه کم می شنوم. ‫اما حرفای آنا رو همیشه می شنوم.
‫ما مثل هم فکر می کنیم. ‫با هم فکر می کنیم.
‫- حاضری؟ ‫- آره.
‫موز.
‫- موز؟ ‫- درسته.
‫- شنیدی؟ ‫- نه.
‫- با آنا هم می تونی این کار رو بکنی؟ ‫- امتحان می کنم.
‫- حاضری؟ ‫- آره.
‫نه.
‫موز موز.
‫- یعنی چی؟ ‫- دو تا موز.
‫دوباره امتحان کن. ‫تو هیچی نگو، خب؟
‫- حاضری؟ ‫- آره.
‫- موز. ‫- درسته.
‫من تقلب کردم. ‫از اون استفاده کردم. با اون راحت میشه.
‫من نمی تونم هیچ کاری کنم.
‫شما برید بالا، ما بریم پایین؟
‫سلام.
‫باشه، داریم میایم.
‫فعلا.
‫یادمون رفت بریم غذا بخوریم. ‫باید بریم.
‫- خدافظ. ‫- خدافظ.
‫چه قدر زیاد موندین. خوش گذشت؟ ‫- آره. معلومه که خوش گذشت.
‫- دسر چی داریم؟ ‫- بستنی.
‫مامان؟
‫کوسه.
‫مامان. می تونم تلویزیون ببینم؟
‫اون بزرگتره.
‫با کی حرف می زنی؟
‫با هیچکس. با کسی حرف می زنم ‫که اینجا نیست.
‫جواب بده.
‫سلام.
‫بنیامین، وقتی باهات حرف می زنم ‫جوابم رو بده.
‫جوابم رو بده!
‫چی کار می کنی؟
‫عایشا؟
‫سلام؟
‫همه چی مرتبه؟
‫یه نفر تو اتاق بود.
‫نه. حتما صدای تلویزیون بوده. ‫بیا بریم بخواب.
‫منم یه کم پیشت میشینم.
‫عزیزم.
‫دورتر برو.
‫برو پایین.
‫بن بچه ی بدیه.
‫نباید کسی رو مسخره کنی.
‫اون به من خندید.
‫نه.
‫درد داره.
‫- برو اونور. ‫- بیشعور.
‫- اون هیچی حس نمی کنه. ‫- عجب.
‫پس چرا گریه نمی کنه؟ ‫هیچ وقت گریه نمی کنه.
‫تو دلش گریه می کنه.
‫آره، می تونی.
‫مثل من بلند حرف بزن.
‫آره، می تونی.
‫فقط باید تلفظ کنی. مثل من...
‫نه...
‫تو می تونی.
‫نه...
‫حالا حرف زدی.
‫حالا داری حرف می زنی.
‫سلام.
‫خیلی درد می کنه؟
‫اون...
‫می سوزه.
‫- مامان؟ ‫- سلام.
‫چی شده؟
‫خورد زمین.
‫همه چی مرتبه؟
‫چی کار کردین؟
‫- وقتی داشت راه می رفت، خورد زمین. ‫- تو زمین بازی؟
‫به من دروغ نگو. ‫با زمین خوردن اینجوری نشده.
‫چه اتفاقی افتاد؟ بهم بگو.
‫ازت سوال پرسیدم. ‫چه اتفاقی افتاد؟
‫اصلا نباید بهت بسپرمش؟
‫- اون حالش خوبه. ‫- اینطور نیست. حتما خیلی درد داره.
‫بیا عزیزم. مامان مراقبته.
‫خوب میشه.
‫بیا تو.
‫سلام.
‫ببخشید خیلی بهت سخت گرفتم.
‫وظیفه ی تو نیست که از آنا مراقبت کنی.
‫خوبه که می خوای این کار رو بکنی.
‫اما مسئولیت بزرگیه.
‫پس تقصیر خودمه.
‫این همه مدتی که بیرونین ‫چی کار می کنین؟
‫همه کار. همیشه یادم نمی مونه.
‫امروز چی شد؟
‫تو زمین بازی نبودید، مگه نه؟ ‫عصبانی نمیشم.
‫می دونم می خواستی مراقبش باشی. ‫فقط می خوام بدونم چی شده.
‫مامان؟
‫- وضعیت آنا بهتر شده. ‫- عجب.
‫اون بازی می کنه و می تونه یه چیزایی بگه.
‫می تونه حرف بزنه.
‫راست میگم.
‫نباید با این چیزا شوخی کنی.
‫- شوخی نمی کنم. ‫- بس کن.
‫- یه چیزی بگو. ‫- کافیه، ایدا.
‫اون کیه؟ می تونی بگی اون کیه؟
‫مامان. مامان.
‫زود باش، داشتی می گفتیا.
‫- بگو. ‫- نکن.
‫- بگو. ‫- گفتم، کافیه.
‫یه فرصت دیگه بهت میدم ‫تا بگی چه بلایی سر آنا اومده.
‫نمیگی؟
‫پس دیگه نمی تونم آنا رو بهت بسپرم.
‫فهمیدی؟
‫مهم نیست.
‫فکر کردی کارت بامزه ست؟
‫می دونی چه قدر درد داره؟ ‫تو چه مرگته...
‫من و عایشا خوبیم.
‫اما خسته م. شب و روز کار می کنم.
‫آره.
‫- مامان؟ ‫- چیه؟
‫داری خونریزی می کنی.
‫- خونریزی می کنی. ‫- چی؟
‫اینجات داره خون میاد.
‫- بسه. ‫- اما پیشونیت داره خون میاد.
‫خونریزی نمی کنم، عایشا. ‫انقدر بازیگوشی نکن.
‫دخترم، عایشا ست. ‫گوشم با توئه.
‫شنیدم.
‫بنیامین... ‫باید یکی رو خبر کنی.
‫باید خبر بدی...
‫سلام.
‫آنا؟
‫بعدا تمیز می کنیم.
‫تمیز می کنیم. ‫داریم بازی می کنیم.
‫تمیز می کنیم، مامان. ‫این کار رو می کنیم.
‫همه چی مرتبه؟
‫چی شده؟
‫همه چی خوبه.
‫این چیه؟
‫این چیه؟ بهش چی میگن؟
‫چی صداش می کنن؟
‫بهش یه کم فرصت بده. ‫یه کمی خسته ست.
‫این کار رو دوست نداره.
‫این چیه؟
‫می تونی بگی این چیه؟ ‫چیزی که باهاش آب می خورم.
‫لیوان.
‫شنیدی؟
‫شنیدی؟ این کیه؟
‫این کیه؟
‫- می تونی بگی؟ ‫- بابا.
‫چی گفتی؟
‫بابا.
‫پسر بیچاره.
‫واقعا فاجعه ست. ‫بیچاره پدر و مادرش.
‫به نظرت ایدا می شناختش؟
‫- به نظرت همدیگه رو دیده بودن؟ ‫- فکر نکنم. ایدا 9 سالشه و اون... آره
‫ اون بزرگتر بود. خیلی هم فاصله ندارن. ‫تو 14 سالگی خیلی بی رحمانه ست.
‫- عایشا؟ ‫- بله؟
‫- می خوام امروز تو خونه بمونی. ‫- چرا؟
‫چون من میگم.
‫- امروز تو زمین بازی می مونی؟ ‫- آره.
‫تا حالا رو پل عابر پیاده رفتی؟
‫- نه، نرفتم. ‫- خدافظ.
‫چی شده؟
‫همه چی مرتبه؟
‫من می تونم مردم رو وادار کنم.
‫منظورت چیه؟
‫می تونم آدما رو وادار به انجام کاری کنم.
‫- مثلا چی؟ ‫- چیزایی که دوست دارم انجام بدن.
‫امکان نداره.
‫- من می تونم. ‫- پس رو من انجام بده.
‫نه.
‫چرا. یالا.
‫- پس حتما شوخی می کنی. ‫- باشه.
‫نگاه نکن.
‫چرا؟
‫قول بده نخندی.
‫- چه جوری این کار رو کردی؟ ‫- نمی دونم.
‫این مار بود.
‫چی؟
‫کار تو نبود؟
‫نه، حتما کار خودت بود.
‫می خواستم رو یخچال بذارمت.
‫- از مار می ترسی؟ ‫- آره. خیلی.
‫عمودی نگهش دار.
‫- اینجوری؟ ‫- یه کم از صورتت دورتر.
‫ترجیح میدی اینجوری باشی.
‫اون رو ببین. ‫اگه این شکلی باشی، چی هستی؟
‫- خوشحال. ‫- آره. خوشحال هستی.
‫پس می خندی و دست می زنی.
‫می تونی با دندونات خنده رو نشون بدی. ‫چندتاشون این کار رو می کنن.
‫فقط لبخد بزن.
‫خیلی سریع میدوئن.
‫می خوای چی کار کنی؟
‫فقط صبر کن.
‫عایشا؟
‫وایستا. می خوای چی کار کنی؟
‫سرت تو کار خودت باشه.
‫خدای من.
‫نباید همینجوری بری. ‫کجا بودی؟
‫- بیرون. ‫- بیرون؟
‫بچه ی دیوونه. نباید بری بیرون.
‫نباید تنها بری بیرون. ‫خوب شد پیداش کردی.
‫چی شده؟
‫باید جلوش رو بگیریم.
‫می خواد بیاد سراغمون.
‫می خواد بهمون صدمه بزنه.
‫به وسیله ی آدمای دیگه این کار رو می کنه.
‫اما تو...
‫می خوای چی کار کنی؟
‫تو اجازه نداری دخالت کنی.
‫خودمون می تونیم حلش کنیم.
‫باهم.
‫اون پسره...
‫به خاطر بن مرد.
‫اما خودت این رو می دونی.
‫مامان. میشه آنا رو با خودم ببرم؟
‫چی؟ نه.
‫مراقب میشم. قول میدم.
‫خیلی دیره؟ نمی بینی ساعت چنده؟
‫- فقط یه لحظه. ‫- گفتم نه.
‫- مهمه. ‫- فردا منم میام.
‫بعدش می تونیم بازی کنیم. ‫اما الان می خوایم شام بخوریم.
‫- مامان؟ ‫- بله؟
‫میشه امشب پیش تو بخوابم؟
‫- می ترسی؟ ‫- آره.
‫باشه. بیا.
‫- خوب بخوابی. ‫- شب بخیر.
‫- مامان؟ ‫- جانم؟
‫- امشب باید کار کنی؟ ‫- امشب نه.
‫- کی میای بخوابی؟ ‫- زودی میام.
‫حالا باید بخوابی. خب؟
‫مامان؟
‫- بله؟ ‫- میشه بوفا رو بیاری؟
‫- کجاست؟ ‫- نمی دونم.
‫باشه. برم ببینم پیداش می کنم.
‫آنا؟
‫مامان؟
‫آنا؟
‫این جوری نکن.
‫نکن، مامان.
‫- مامان؟ ‫- بله؟
‫درست می شه...
‫به خاطر دخترم زنگ زدم. خیلی خونریزی می کنه.
‫میدون ادوار سلبرگ،، پلاک 85. آره. باشه.
‫- میش ه بهم بانداژ ببندی؟ ‫- آره. بانداژ می بندم.
‫عایشا. الآن فوری میان. خواهش می کنم.
‫عایشا باید بیدار بمونی. بیدار شو.
‫یه کمی می شناختیش، نه؟
‫آره.
‫وای، مصیب بود!
‫ولی تو و مامان هرگز چنین کاری نمی کنید، مگه نه؟
‫نه.
‫ایدا جونم، معلومه که نه.
‫نباید بهش فکر کنی.
‫معلومه که هیچ وقت بهت صدمه نمی زنیم.
‫مامان اون بیمار بود. بیماری روانی داشت.
‫اون تنها بود. با هممون خیلی فرق می کرد. ‫ما هیچ وقت بهت صدمه نمی زنیم.
‫- خودت می دونی، مگه نه؟ ‫- آره.
‫بیا.
‫آنا، داری میای؟
‫چی...
‫بیا بریم.
‫خواهش می کنم. من نمی تونم کاری کنم.
‫بیدار شو.
‫میاد سراغمون.
‫خواهش می کنم.
‫متأسفم.
‫شب بخیر.
‫- مامان؟ ‫- بله؟
‫وقتی کسی آدم بدی باشه، چیکار باید کرد؟
‫کسی باهات بدرفتاری می کنه؟
‫نه. کسی این کار رو نمی کنه.
‫ولی اگه کسی آدم بدی باشه یا بخواد کار بدی کنه، چی؟
‫اون وقت باید به بزرگترت بگی.
‫اگه خودت آدم بزرگ باشی، چی؟
‫پس باید خودت یه کاریش بکنی.
‫یا اگه خیلی بد باشه، به پلیس بگی.
‫واقعا کسی باهات بدرفتاری نمی کنه؟
‫نه، کسی این کار رو نمی کنه.
‫- پس خوب بخوابی. ‫- تو هم همین طور.
‫من چند دقیقه می رم بیرون.
‫- مامان؟ ‫- جانم؟
‫همه چی روبراهه؟
‫بعدا می بینمت.
‫- کیه؟ ‫- ایدا هستم.
‫صبر کن، دارم میام پایین.
‫چیزی می خوای؟
‫خواهرت کجاست؟
‫خونه ست. حالش زیاد خوب نیست.
‫اون چیه؟
‫- بیا. ‫- کجا می ریم؟
‫باید یه خرده ارتفاع بگیریم.
‫- می خوای تو بندازیش؟ ‫- باشه.
‫در جا داغون می شه.
‫اینجا.
‫اینجا بهتره.
‫وای، می خوره به یه ماشین!
‫- حاضری؟ ‫- آره.
‫آهای، برو پایین. برو پایین.
‫آهای، وایستا!
‫هی تو. برگرد.
‫سلام. من مادرتم. توی بیمارستانی.
‫عزیزم... بگو ببینم حالت خوبه؟
‫آره.
‫ضربه دیدی.
‫اگه احساس گیجی داری، عادیه.
‫حال اون چطوره؟
‫خوبه. بلند شد فرار کرد.
‫دوستته؟
‫اون کیه؟
‫نمی دونم.
‫عجیبه! چون یه شاهد ادعا کرد...
‫که تو از قصد هلش دادی.
‫دقیقا چه اتفاقی افتاد؟
‫داشتیم بازی می کردیم.
‫درست می شه.
‫از این سمت. بدش به من.
‫- همه چی خوبه؟ ‫- آره.
‫مردم دارن از مسافرت بر می گردن.
‫اون چی بود؟
‫هیچی؟
‫یادم رفت یه چیزی بگیرم. می تونی مواظب آنا باشی؟
‫- آره. عیبی نداره. ‫- می بینمت.
‫سلام، دخترا.
‫یه آمبولانس پایینه. می شه از توی بالکن دیدش.
‫خوب بود؟
‫گچ پات چی شده؟
‫عزیزم.
‫مامان...
‫آروم باش.
‫دختر خوشگلم.