دانلود روزانه dlrozaneh.ir
‫اسم من والدیه.
‫والدیمر قدرتمند یکم.
‫و ورزشکارم هستم.
‫خب، ورزش‌های رایانه‌ای.
‫استرس داری؟
‫باید آروم بگیری، والدی
‫یالا، پسر. منتظرت هستن.
‫خوش اومدین، همگی.
‫تا لحظاتی دیگه، دور بعدی
‫تورنومنت‌مون رو شروع می‌کنیم.
‫در گوشهٔ راست، تیمی که نیاز به معرفی نداره
‫تیم «وی‌آی‌پی». ‫همگی تشویق کنید.
‫با تیمی مقابله می‌کنن که امروز ‫اولین حضورشونه
‫«سه شاه»
‫ولی انگار که دوتای این مثلاً شاه‌ها
‫هنوز نیومدن.
‫خانم‌ها و آقایون
‫فعلاً منتظر والدک باناش
‫و استاشک لیبیودا هستیم.
‫والدک، استاشک، اینجایید؟
‫باریکلا، گل کاشتی.
‫وای. خوب بود.
‫وای نه. ادامه بده.
‫- هی، مراقب باش. ‫- یکی نزدیک منه، یکی نزدیک منه.
‫من! من! من!
‫هی، پوشش بده منو.
‫آهای!
‫[ پایان بازی! باختید! ]
‫ایول! آره!
‫چه بازی عالی‌ای توسط وی‌آی‌پی.
‫ایول! آره!
‫و امتیاز نهایی ۱-۰ به نفع وی‌آی‌پی.
‫هی، نگاش کن الانه که گریه کنه.
‫اوه!
‫هی!
‫استاشک، بهترین دوستم.
‫اولویت‌هامون شبیه همه.
‫ولی ۶ ماه پیش،
‫یهو اخلاقش عوض شد.
‫حالا دلش می‌خواد با دخترا حرف بزنه.
‫بازی چطور پیش رفت؟
‫مامان.
‫چیزه، تورنومنت.
‫بازی‌های کامپیوتری رو درک نمی‌کنه.
‫نگران نباش.
‫در هر صورت بازی خیلی مسخره‌ای بود.
‫ولی منو دوست داره و از ‫حرفهٔ بازی‌های رایانه‌ایم حمایت می‌کنه.
‫یه ماه دیگه نشونشون می‌دی کت تن کیه.
‫و توی یه تورنومنت واقعی ‫هم این کار رو می‌کنی، خب؟
‫ نه یه چیز مسخره مثل این.
‫یالا. سوار شید.
‫- پسرا؟ ‫- چیه؟
‫اینو داشته باشین.
‫سه شاه. باورم نمی‌شه.
‫۴ ایکس لارج. این مال توئه.
‫والدی‌ قدرتمند یکم.
‫و استانیسلاو شجاع یکم.
‫رودی.
‫رودی! رودی!
‫این مال توئه.
‫اون رودیه، شاه سوم. ‫نسبت به اون، ما نوبیم. (تازه‌کار)
‫رودی یه حرفه‌ای واقعیه.
‫به‌نظر خیلی هیجان‌زده نشد.
‫می شه وقتی اینا رو حین تورنومنت بپوشیم.
‫نه هر تورنومنتی هم.
‫بهش فکر کن، والدی.
‫ازدحام طرفدارها و مردم رو تصور کن.
‫مامان!
‫خاله‌ داره میاد.
‫خونه باید تمیز بشه.
‫ولی همین یه ساعت پیش جارو کشیدی.
‫یالا، والدی. یالا!
‫یالا، والدک! ‫سریع‌تر، سریع‌تر! تو می‌تونی.
‫وای پسر
‫لیست نمرات والدیمر باناش : ۱
‫می‌خوای امشب بازی کنیم؟
‫نمی‌دونم.
‫خالهٔ مامان امروز میاد.
‫ماریولکا. دیوونه‌ست.
‫بهت حسودی نمی‌کنم والا.
‫شاید بعداً شد بازی کنیم.
‫هی، هی، هی.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫نمی‌بینی چراغ هنوز سبز نشده؟
‫اینجا خیلی خطرناکه.
‫یه بچه که تنهایی از مدرسه برگرده ممکنه...
‫ممکنه هر لحظه بره زیر یه ماشین پرسرعت
‫وقتی در عین حال
‫ممکنه که بچه فوراً بیفته داخل فاضلاب
‫و توی دریایی از فضولات غرق بشه.
‫می‌خوای یه روزی بذاری خودش رد بشه؟
‫وقتی این چراغ‌های لامصب رو درست کردن میذارم.
‫- ترسکا، سلام عزیزم. ‫- سلام.
‫نگاش کن. ‫اصلاً بد به‌نظر نمیای.
‫مثل یه مردهٔ جذاب شدی.
‫ببخشید دیر اومدم، ‫خونه‌تون خیلی از کودزکو دوره.
‫و دیگه نذار در مورد ترافیک صحبت کنم.
‫مردم اصلاً بلد نیستن چطور رانندگی کنن.
‫خیلی داغونن.
‫و می‌دونی چی رو فهمیدم؟
‫هر چی ماشینت ماشینت بهتر باشه
‫رانندگیت بدتره. بگیر!
‫و همه‌جا هم کارگرا هستن.
‫یا دارن خطوط خیابون‌ها رو رنگ می‌کنن
‫یا درخت‌ها رو هر می‌کنن، یا نظافت می‌کنن.
‫انگار عقلشون نمی‌رسه که شبا انجامش بدن
‫وقتی مردم عادی خوابن.
‫ولی نه، طول روز انجامش می‌دن
‫و وقتی همه هم عجله دارن.
‫یکی دو چیز در مورد اونم می‌تونم بگم
‫خالهٔ عزیز مامانم
‫ولی نمی‌دونم از کدوم رفتار ‫عجیب و غریبش شروع کنم.
‫فکر کنم دچار فروپاشی عصبی شدم.
‫والدو، خاله اومده.
‫- انگار خودم نفهمیدم! ‫- سلام، عزیزم.
‫چاقی تو خونواده‌مون مد شده، مگه نه؟
‫دیوونه‌ شدن تو خونواده‌مون مد شده، نه؟
‫سلام، پسرک.
‫وای، نگاش کن. آشپزخونه ‫رو برق انداختی ترسکا
‫انگار منتظر کشیش کلیسا بودی.
‫کل روز همین کارته؟
‫نظافت، نظافت، نظافت؟
‫باید باهات رو راست باشم، ترسکا ‫این خونه...
‫یه کم شور و شوق کم داره.
‫ببخشید. ببخشید.
‫ببخشید، پسرم.
‫ای وای!
‫فکر نکنم بتونم فیزیکی ‫و روحی از پسش بر بیام.
‫چی مال یخچاله؟
‫تا حالا بهت داستان سگ ‫قبلی‌ام پودل رو بهت گفتم؟
‫همونی بود که همهٔ دندوناش رو از دست داد، ‫یادته؟
‫نه. ولی دل تو دلم نیست بشنوم.
‫خب، خیلی آب‌نبات خوردن دوست داشت ‫و هی می‌خورد
‫و خب البته، آخرش ‫دندوناش رو از دست داد.
‫هم بالا و هم پایین.
‫و دیگه چون نمی‌تونست چیزی بخوره ‫مُرد.
‫طفلکی.
‫ولی بعد دوباره با دوستام رفتم سفر
‫توی کافه هستم و زیاد مسافرت می‌ریم.
‫رفتم ترکیه، و بعد...
‫والدوش خودش دستش درد می‌کنه؟
‫نمی‌تونه خودش بریزه؟
‫ دیوونه‌ست، مگه نه؟
‫یعنی، کی دلش می‌خواد همچین چیزی ‫به یه بچه بگه؟
‫همین. فردا خودت با دوچرخه می‌ری.
‫دوست پیدا کردی؟
‫ولی من یه اتاق رو برات آماده کردم.
‫خاله، همه‌چی... خب...
‫همه‌چی رو آماده کردم ‫محض این‌که اتفاقی بیفته.
‫آره، آره، یخچال رو دیدم.
‫پر از اون چیزای ناسالم.
‫حداقل یه سال دووم میارین باهاشون.
‫ولی می‌دونی چیه... من برنامه ندارم زیاد بمونم.
‫زندگی خودم رو دارم
‫و برنامه‌های دیگه‌ای دارم، کلی برنامه.
‫ولی تو هم برنامه‌های خودت رو داری ‫مگه نه؟
‫خب، اینم از این.
‫ترجیح می‌دی پیش بابابزرگ بمونی؟
‫- می‌تونم کامپیوترم رو ببرم؟ ‫- نه
‫نه. نمی‌تونی.
‫خب، تو که انتخابی بهم نمی‌دی.
‫می‌دونی الویت‌های زندگی‌ام چیه.
‫اولویت.
‫بله، می‌دونم.
‫خاله قول داده که بذاره هر چقدر خواستی
‫تمرین کنی.
‫باور کن. ‫لازم نیست نگران باشی.
‫می‌خوای یه داستانی بهت بگم؟
‫آزمایش می‌دم و فوراً برمی‌گردم، خب؟
‫همین دیگه؟
‫خوب بخوابی، پسرم.
‫والدی.
‫والدی! والدی!
‫خودمون گذاشتیم ببرید.
‫- آره، حتما. ‫- این‌کار رو کردیم که گریه نکنید، نوب‌ها
‫زنبور، پشه، ‫آبروی خودتون رو نبرید.
‫سه شاه، تبریک می‌گم.
‫ممنون، داداش.
‫قهرمان والدی قدرتمند یکمه.
‫آقای قدرتمند، برو بخواب.
‫نمی‌تونست توی همین ‫درمانگاه اینجا آزمایش بده؟
‫این‌جوری واسه هر دومون بهتر می‌شد.
‫اون‌وقت دیگه لازم نبود ‫با این روانی بمونم.
‫حس می‌کنم که توی یه سیاه چاله گیر کردم
‫یا این‌که وارد یه حفرهٔ بی‌پایان شدم
‫حفرهٔ ناامیدی.
‫کوفتهٔ شیرسویا سالم می‌پزیم؟
‫نمی‌خوام اینو بخورم.
‫یه چیز خوشمزه می‌خوام، ‫مثل یه مرغ سوخاری چرب و نرم.
‫اولین پنکیک همیشه خراب می‌شه.
‫خیلی‌خب، بیا شرایط رو ساده‌تر کنیم.
‫مهم‌ترین چیزی که خودت پختی رو یادت بیاد.
‫ببخشید.
‫والدوش! ‫ظرف‌ها که خودشون شسته نمی‌شن.
‫چربه.
‫آپارتمان خیلی بی‌گل و گیاهه، نه؟
‫فکر کنم یه‌کم... باید یه‌کم...
‫والدوش، دوچرخه‌ت کو؟
‫خاله، من گیمرم. ‫الویتم اینه.
‫ اولویت
‫ الویت
‫و به‌خاطر این‌همه رکاب زدن شکنجه‌وار
‫عضلات بازی‌ام خیلی خیلی درد می‌کنه.
‫باید به‌جای هیچ‌کاری نکردن یه کاری کنی.
‫اجازه نمی‌دم، زن دیوونه.
‫به مامان می‌گم.
‫می‌بینی چی می‌شه وقتی مامان بفهمه.
‫والدوش!
‫ادامه بده.
‫بی‌خیال! طرف روانیه.
‫والدوش! ادامه بده! برو!
‫ترسکا!
‫حالت چطوره، عزیزم؟
‫خاله.
‫بر می‌گردم پیش والدک.
‫منظورت چیه برمی‌گردی؟
‫همه‌ش بی‌فایده‌ست، خاله.
‫این چرت و پرتا چیه میگی؟
‫باید اونجا بمونی، شنیدی؟
‫به‌خاطر اون این‌کار رو بکن.
‫اون جاش امنه.
‫حسابی حواسم بهش هست، گفتم که.
‫ترسکا؟
‫اینجام.
‫عزیزم، خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫- خیلی. ‫- ممنون، خاله
‫تسلیم نمی‌شیم.
‫سلام! ببخشید، جناب!
‫ببخشید، جناب!
‫می‌تونید گلدون‌ها رو بذارید دم در ورودی!
‫زحمت نکش!
‫پسر خواهرزاده‌ام خودش میاره.
‫پسره رو می‌گم، اون میاره!
‫ممنون.
‫والدوش!
‫خدایا! خیلی خوشگله.
‫مراقب باش. خیلی قشنگه.
‫مراقب باش، والدوش.
‫خب، این آخریش بود؟
‫آره.
‫مسخره‌ست.
‫چی؟
‫هیچی. ‫فکر کردم دارم با خودم حرف می‌زنم.
‫یعنی، فکر کردم تو ذهنم حرف می‌زنم.
‫حالا که تمرین‌ـت تموم شده
‫یه دوش بگیر و لباس‌هات رو عوض کن ‫و برو مدرسه.
‫منو نمی‌بری؟
‫همم. خب، مگه این‌که ‫خودم خم بشم بیای رو کولم.
‫دیگه تحمل ندارم.
‫حالا باید تنهایی برم؟
‫چه لباس خوشگلی، بدبخت.
‫و باید خودم لباس بپوشم؟
‫خیلی زیادیه.
‫و باید تنهایی از خیابونم رد بشم؟
‫چه‌خبر، داداش؟
‫سلام، استاشک.
‫عالی داری پیش می‌ری.
‫ولی مامانت نباید دستت رو بگیره.
‫برو.
‫شبیه احمق‌ها شدی البته.
‫سلام، والدی.
‫اون دختره رو باش.
‫سلام، خانوما!
‫مشکلی داری، ریقو؟
‫نه.
‫یه کم اعصاب نداره انگار.
‫و تو هم عقل نداری.
‫خیلی مسخره‌ست، پسر.
‫به‌خاطر مسخره‌بازی‌های خاله‌ام
‫دیگه وقت واسه تفریحات خودم ندارم.
‫چی سر این‌که دنبال رؤیاهات برو اومد پس؟
‫این‌که بال‌هات رو باز کن و پرواز کن؟
‫چی بگم والا.
‫رفیق، الان تو آدمی یا موش؟
‫جلو روش وایسا.
‫می‌دونستم سوار دوچرخه شدی با اون لپای چاقت.
‫- خب.. ‫- یالا.
‫من والدیمر قدرتمند یکم هستم،
‫نمی‌تونی این‌جوری باهام حرف بزنی.
‫کل روز دوچرخه‌سواری کردم، ‫و فکر کنم دیگه کافیه.
‫- سلام. ‫- سلام، خوشگله
‫خب، پایه‌ای امشب بازی کنیم؟
‫تیم حشرات می‌خوان دوباره بازی کنن.
‫الو؟ مامان؟
‫کی برمی‌گردی خونه؟
‫ویتامین کافی تو بدنت نداری؟
‫ولی نمی‌تونی برگردی خونه و
‫میوه و سبزیجات بیشتری بخوری؟
‫ولی مامان، این زنه که بهش می‌گی خاله ‫یه تخته‌اش کمه.
‫خب...
‫این خانومه اصلاً رفتاراش عادی نیست.
‫بدتر از همیشه باهام رفتار کرده.
‫والدی!
‫والدی، یالا. بیدار شو.
‫آتیش‌سوزی شده؟ آتیش‌سوزی شده!
‫ترسناک بود، مگه نه؟
‫اونی که می‌خنده... ‫اونی که می‌خنده... اونی که می‌خنده...
‫آره، می‌خنده.
‫... آخرین خنده‌اش می‌شه.
‫به‌خاطر تو خوابم برد و بازی رو از دست دادم.
‫درست حرف بزن، پسر.
‫من باهات خوب رفتار کردم.
‫حتی حوله زدم روت که سردت نشه.
‫صبحونه بخور.
‫ولی خودت درستش کن.
‫والدیمر قدرتمندِ یکم، ‫جلو روش وایسا.
‫خودت درستش کن.
‫یه ترسو نباش.
‫مامان، طرف یه سادیسته.
‫مجبورم می‌کنه روزی ۱۰۰ ‫ساعت دوچرخه‌سواری کنم.
‫مفاصلم دیگه نمی‌کشه.
‫نه، نه، نه، نه.
‫مجبورم می‌کنه گردگیری کنم، ‫برم خرید.
‫مجبورم می‌کنه لباسام رو هم خودم تا کنم.
‫و مجبورم می‌کنه توالت رو تمیز کنم.
‫تازه تا سر حد مرگ بهم گرسنگی می‌ده.
‫آب داغ رو باید بریزی روی چایی،
‫چون واسه این‌که چای دم بکشه ‫باید همین کار رو کنی.
‫دم نکشه چایی نداری، دیدی؟
‫چه عطری، رنگش رو ببین! ‫مزه‌اش.
‫چطور جرئت می‌کنی به دردام می‌خندی؟
‫اصلاً خنده‌دار نیست.
‫داره از لحاظ روانی ازم سواستفاده می‌کنه.
‫وقتی وزن کم‌کردی ‫برات کوچیک‌ترش رو می‌خریم.
‫کلاه شنات کو؟
‫مهم نیست. مال خودم رو بهت قرض می‌دم.
‫استاشک رو هم دعوت کن. ‫شنبه می‌ریم شنا.
‫واقعا، خنده‌دار نیست.
‫خدافظ.
‫کم مونده بود توی اون رودخونه غرق بشی.
‫بعد از مدرسه بازی می‌کنیم؟
‫به رودی پیام دادم.
‫خیلی عصبانی بود که باعث شدی ‫جلوه‌ش خراب بشه.
‫خیلی با اون لباس صورتی‌ات ‫گوگولی شده بودی.
‫یادش می‌ره. بی‌خیال.
‫همه‌مون از این روزا داشتیم، داداش
‫که تو لباس خواب مامان‌بزرگمون خوابیدیم.
‫خیلی‌خب، بازی می‌کنیم پس. ‫به روی بگو نصفه شب بازی می‌کنیم.
‫مگه این‌که، از ساعت خواب ‫اون نوب بدبخت گذشته باشه.
‫اوه!
‫سلام، چی شده؟
‫ببین.
‫سلام بچه‌ها، من کانال خودم رو راه انداختم.
‫با یه مشت نوب الکی ‫وقتم رو تلف کردم، سه شاه.
‫اومدم بگم که عضو تیم بهتری شدم ‫که خیلی حرفه‌ای تره.
‫حین تورنومنت بزرگ با اونا بازی می‌کنم.
‫می‌خواید ببینید چطور برنده می‌شیم؟
‫کانالم رو دنبال کنید. ‫لینکش پایینه. بدرود!
‫واقعاً همهٔ این کارها رو کرد ‫فقط چون تو خواب موندی؟
‫به قول بابام
‫«مثل یه آدم وظیفه‌نشناس ‫و یه بازنده رفتار می‌کنی» ولی...
‫- و الان چرا تقصیر منه؟ ‫- تقصیر من که نیست.
‫کاملاً ارتباطش با دنیای واقعی قطع شده.
‫نباید اصلاً بذارن مراقب بچه‌ای باشه.
‫واسه من یه تهدید واقعیه.
‫زندگی‌ام در خطره.
‫چی‌کار می‌تونم بکنم؟‌ به پلیس زنگ بزنم؟
‫فرار کنم؟
‫ولی کجا و پیش کی؟
‫[ خیابان بیمارستان ناواجوا ‫بخش ۲ - اتاق ۴ ]
‫آره، الان دیگه آخرین مسافرا رو سوار می‌کنم.
‫خسته شدم. گرسنمه. ‫این شیفت شب‌ها گاهی خیلی خسته کننده‌ست.
‫زود میام خونه.
‫اینجا چی‌کار می‌کنی، بچه؟
‫اومدم مامانم رو ببینم، ترسا باناش.
‫بستری شده.
‫با کی اومدی اینجا؟
‫با اون آقا.
‫هی، وایسا!
‫والدوش!
‫کجا بودی، پسر؟
‫بدجور ترسوندیم.
‫دیشب کجا بودی؟ ‫کجا بودی؟
‫ندیدم بیای مدرسه، ‫فکر کردم افسرده شدی.
‫دهنت رو ببند.
‫هی، هی، کافیه. ‫بسه.
‫- دیگه بازی‌های خشن کامپیوتری ممنوع. ‫- محاله
‫وایسا. صبر کن.
‫ترسکا؟
‫نه! آره، همینجاست. ‫می‌خوای باهاش حرف بزنی؟
‫توی بیمارستان بوده؟
‫وایسا. منظورت چیه؟
‫درسته. آره.
‫گوش کن، داشتیم از کنار بیمارستان رد می‌شدیم ‫و خیلی اصرار کرد...
‫ترسکا، مسخره‌بازی در نیار.
‫پسره فقط می‌خواست...
‫شب اونجا رو ببینه.
‫می‌خواست بدونه مامانش کجاست. همین.
‫بهت پیام میدم.
‫بهت برنخوره ها، ‫ ولی داستانی که بافتی خیلی ضایع بود.
‫بعید می‌دونم باور کرده باشه.
‫والدوش! یا برو مدرسه ‫یا برو دوچرخه سواری.
‫والدوش!
‫نمی‌تونی همین‌جوری وایسی و کاری نکنی.
‫همیشه باید یه کاری کنی. ‫بیش فعال باش.
‫باید حرکت کنی. ‫یه کاری کنی و به چیزی فکر نکنی.
‫اگه تو این‌قدر ازش کار نمی‌کشیدی
‫هر شب خواب نمی‌موند
‫و ما هنوز تیم‌مون رو داشتیم.
‫بابا یه ضرب‌المثلی داره که می‌گه: ‫«از اون‌ور بوم افتادی»
‫هر چی حالا. وضعت خرابه.
‫سلام، همگی. من با تیم ‫جدیدم وارد تورنومنت شدم.
‫توی تیم قبلیم، سه شاه ‫یه بچه‌‌ای بود، یه بچه ناز.
‫یه‌جورایی....
‫داره در مورد تو حرف می‌زنه؟
‫- فکر می‌کرد بهتر از ماست. ‫- کمک نمی‌کنی
‫خب، گاهی فرصت انتخاب ‫بین تیم خوب و بد رو داری.
‫من تیم بهتر رو انتخاب کردم.
‫شما بودین چی انتخاب می‌کردین؟
‫خب، قراره باهاش رقابت کنی.
‫سه بازیکن لازم داریم ‫و باید یه بازیکن خیلی حرفه‌ای پیدا کنیم.
‫خب؟ دیگه قحطی بازیکنه؟
‫برو تو اینترنت و یه بازیکن پیدا کن، ‫یه بازیکن بهتر.
‫خب...
‫والدوش، می‌تونی مدرسه نری ‫ولی باید دوچرخه رو بزنی.
‫یه‌کم ورزش واقعی واسه سلامت روانت خوبه.
‫حالا، برو.
‫دور میدان برو.
‫رکاب بزن.
‫والدک.
‫منم مدرسه نرفتم
‫و کاملاً پشیمونم. ‫مشخص نیست؟
‫خیلی‌خب، تو رو نمی‌بینه. بیا.
‫بریم.
‫می‌تونم باهاتون بازی کنم، وروجک‌ها ‫مشکلی نیست.
‫ولی تورنو...
‫ولی تورنومنت؟ ‫شاید توی هشت تا ده سال دیگه.
‫وقتی بچه‌هام بزرگ شدن، ‫وقت بیشتری دارم، خب؟
‫چه خبرا؟
‫سلام. می‌بینم که واسه تیم ‫سه شاه بازیکن لازم دارین.
‫اگه بخواین من میام.
‫یه دختر بیاد؟ ‫من با دختر جماعت بازی نمی‌کنم.
‫ولی خیلی خوشگله.
‫به قول بابام ‫عقلت از کار افتاده.
‫جاستینا، با کیبورد چی‌کار کردی؟
‫جاستینا، کیبوردم کار نمی‌کنه.
‫جاستینا.
‫وای.
‫خب، وقتی اولین بار در مورد بازیگری شنیدم
‫با خودم گفتم، چرا که نه؟
‫همیشه می‌خواستم توی فیلم بازی کنم.
‫استاشک، برگشتم.
‫خب، شماها...
‫سلام، پسرا.
‫یالا پسرا. ‫مامان به زودی میاد خونه، درسته؟
‫لعنتی.
‫خیلی وقته دوچرخه سواری کردم.
‫دوچرخه‌ام کجاست؟
‫شاید... یه جای دیگه گذاشتمش؟
‫خستگی بدنی زیاد واقعاً باعث
‫فوران منیزیم شده ‫و مغزم اسیدی شده.
‫الان قاطی کرده و گیج شدم.
‫وای نه. ‫به خاله چی بگم؟
‫و بعد، کیلومتر ۱۲ـم ‫همهٔ انگشت‌های پام منقبض شدن.
‫دیگه جونی واسم نمونده بود
‫که دیگه منیزیم تو بدنم جاری شد
‫وایسادم و به یه دسته پرنده نگاه کردم ‫که از بالای سرم رد می‌شدن
‫منظرهٔ قشنگی واسه تماشا بود.
‫و بعد یهویی، یه توله سگ ‫رو توی کانال آب دیدم.
‫سیاه و سفید بود، و زوزه می‌کشید.
‫یه چوب انداختم که نجاتش بدم.
‫با دندونش گرفتش. ‫هنوز دندون داشت.
‫هنوز پوسیده نشده بودن.
‫و بعد...
‫اونا اومدن.
‫اولی رو این‌جوری زدم.
‫این‌جوری رفتم سراغ اون یکی.
‫و واسه سومی، یه لگد چرخشی زدم.
‫خوشبختانه همه‌چی خوب پیش رفت.
‫ولی خب، دیدم که دوچرخه‌ام رو دزدیدن.
‫همه‌چی وقتی اتفاق افتاد
‫که من شجاعانه داشتم ‫جون اون توله‌سگ رو نجات می‌دادم.
‫وای، والدوش ‫خیلی بهت افتخار می‌کنم. واقعاً.
‫آره، واقعاً بهت افتخار می‌کنم.
‫و نگران دوچرخه‌ات هم نباش.
‫چون به‌نظر میاد دزده یه‌‌کم باهاش دور زده
‫و بعد گذاشته‌ش دم ورودی خونهٔ استاشک.
‫وقتی رفتم واسه دویدن
‫آوردمش طبقهٔ بالا. پس...
‫می‌دونی...
‫نجات دادن یه توله سگ!
‫ببخشید.
‫وای!
‫والدوش!
‫تا دا!
‫مامانت بهم گفت اینو بهت بدم.
‫هر چند، نمی‌دونم چرا می‌خواد ‫بچهٔ خودش رو مسموم کنه.
‫ولی، با وضعیت فعلی ‫تصمیم گرفتم که بهت بدمش.
‫من...
‫مامانت بهم گفت که چندبار بهت زنگ زده
‫ولی جواب تلفناش رو ندادی.
‫ولی می‌دونم.
‫به‌خاطر اینه که ترسیدی، مگه نه؟
‫مامانته.
‫والدوش، لطفاً باهاش حرف بزن.
‫شاید حقیقت اونی...
‫نمی‌خوام بدونم حقیقت چیه.
‫مامان تصمیم گرفت دروغ بگه، ‫پس منم تصمیم می‌گیرم حقیقت رو ندونم.
‫همه راضی هستن.
‫والدوش، گوش کن...
‫فقط می‌خوام بدونم مامانم ‫کی می‌خواد بیاد خونه. همین.
‫و نمی‌خوام دیگه در موردش صحبت کنم.
‫والدوش، زندگی همینه دیگه.
‫ولی می‌دونی، ‫همیشه می‌تونی ترست رو نصف کنی.
‫نصف؟
‫مسخره‌ست. ‫منظورش چیه نصفش کنی؟
‫می‌خواین صحبت کنید یا حرف بزنید؟
‫دیگه از این حشرات بچه خسته شدم
‫می‌خوام توی تورنومنت شرکت کنم، ‫ولی نه با اونا.
‫بازیکنایی می‌خوام که بلد باشن ‫چطور رفتار کنن.
‫حالا، مصاحبه دارید یا نه؟
‫بیا فرض کنیم که دیگه لازم نیست.
‫لازم نیست
‫چون، جناب، شما خوبی، آقا
‫و اگه می‌خوای، آقا ‫می‌تونید بیای تو تیم ما
‫به‌خصوص اگه فکر می‌کنی ‫ما خوبیم و بلدیم خوب رفتار کنیم.
‫خواهیم دید. ‫باید تو زندگی واقعی شما رو ببینم.
‫فردا صبح ساعت ۸ جلوی آپارتمان‌تون.
‫وایسا. از کجا می‌دونی کجا زندگی می‌کنیم؟
‫آدرس‌تون رو پین کردین.
‫ولی مسئله اینه.
‫فردا صبح می‌ریم شنا. ‫استاشک هم میاد.
‫گفتی شنا؟
‫خیلی‌خب، فردا عصر ساعت ۵. ‫جلوی آپارتمان‌تون.
‫بیاید و گرنه قرار بی‌قرار.
‫خیلی خفنه.
‫اگه ما رو بدزده چی؟
‫محض رضای مایک، ‫انقد توهم نزن.
‫محض رضای کی؟
‫مسلماً محافظت نیاز داریم.
‫خیلی‌خب.
‫سلام، خاله.
‫فردا می‌خوام ساعت ۵ برم بدوم.
‫می‌تونی کنار پنجره وایسی و زمان بگیری؟
‫آها. باشه. حتماً. خداحافظ.
‫پشتیبانی داریم.
‫هی، تخته رو از جلو در بردار.
‫ظاهراً یه خنگ توی رختکن گیر کرده.
‫فکر کنم تو بودی.
‫خیلی‌خب، والدوش، ‫کلاه رو در بیار.
‫حالا، بریم.
‫سریع‌تر، سریع‌تر، سریع تر! ‫پا بزن، پا بزن.
‫والدوش، نوبت سرسره آبیه.
‫یالا والدوش. می‌تونی.
‫نه.
‫والدوش.
‫- وقتی می‌گم، برو، می‌ری. ‫- نه.
‫سه، برو.
‫خاله!
‫والدوش!
‫به‌نظرت گیر کرده؟
‫تو دهنت رو ببند.
‫[ هنر پرواز ]
‫دلیفنا، دلفینکا، دلفونیا.
‫چه اسم قشنگی.
‫هی، چرا بهم زدی؟
‫می‌خوام دوست من باشه.
‫دلفینا؟
‫شماره‌ش رو گرفتی؟
‫باریکلا.
‫می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫باید بهش بگم که ‫بیا با هم دوست بشیم؟
‫خب، نظرت چیه؟
‫به‌نظر بیشتر شبیه پیشنهاده تا درخواست.
‫عالیه، متوجه نیستی؟ ‫همونیه که می‌خوام.
‫- خدایا. خودشه. ‫- خب؟
‫بیا ساعت ۵ هم دیگه رو جلو ‫خونه‌تون ببینیم یا کلاً بی‌خیال.
‫ولی مگه با مورچه ساعت ۵ قرار نداریم؟
‫بد شد.
‫می‌دونی، معمولاً خوشم نمیاد کار رو با ‫تفریح قاطی کنم.
‫ولی تو این مورد، ‫فکر کنم بتونم قوانین رو تغییر بدم.
‫یه استثناء قائل می‌شم.
‫یه دقیقه به ساعت ۵.
‫مشکلی نیست.
‫ولی اگه مورچه قبل از اون بیاد چی؟
‫بهتره که.
‫دلفینا می‌بینه که کارمون چیه.
‫دخترا از این چیزا خوششون میاد.
‫سلام.
‫به خودت بیا، پسر. ‫این‌جوری دو روز هم دووم نمیاری.
‫ممنون که منو توی تیم‌تون قبول می‌کنید. ‫من مورچه‌ام.
‫وایسا. مورچه تویی؟
‫والدوش! والدوش!
‫اگه ندویی لاغر نمی‌شی، عزیزم.
‫اون همسایمه، دیوونه‌ست.
‫گاهی ازش مراقبت می‌کنم.
‫والدوش!
‫می‌دویی یا نه؟
‫وایسا. پس تو دختری؟
‫پسر، محاله من با یه دختر بازی کنم.
‫یه دختر توی تیم شاهان؟ ‫شوخی می‌کنی دیگه؟
‫دلفینا، نرو.
‫پسر، این‌قدر بد بود؟
‫الان دعوا کردین؟
‫پس چرا می‌خواستی من بیام برات زمان بگیرم؟
‫و چرا الان...
‫- می‌خوای در موردش صحبت کنی؟ ‫- نه
‫می‌خوای یه کاری با هم بکنیم که ‫حواست پرت بشه؟
‫نه!
‫همم.
‫من والدیمر قدرتمند یکم هستم.
‫از این امتحان سر بلند بیرون میام.
‫شکست رو قبول نمی‌کنم.
‫بسه. قبول می کنم.
‫- والدوش. ‫- مامان؟
‫به مامان دیوونه‌ات گفتم که سخت نگیره
‫ولی ظاهراً، لازم بود
‫که بیاد خونه و ببینه به اندازهٔ کافی ‫بهت شکلات دادم بخوری.
‫ببخشید که بهت نگفتم. ‫می‌دونم که عادلانه نبود.
‫فکر کنم هر دومون باید در موردش حرف بزنیم.
‫برات چایی درست می‌کنم.
‫والدک، گوش کن...
‫اونا فقط آزمایش‌های ساده نبودن.
‫من الان تحت درمانم.
‫پس فکر می‌کنی نمی‌تونم چایی درست کنم؟
‫خودم می‌تونم.
‫- بذار خودش انجام بده. ‫- خاله، نه
‫والدک، هی.
‫خاله برام شلوارک خریده؟
‫عالیه. عالی.
‫حتی نمی‌تونه بذاره یه‌کم خوش باشیم
‫و یه‌کم شیرینی بیاد تو زندگی‌مون.
‫مدام داره تو هر نقطهٔ ‫زندگی‌ام دخالت می‌کنه.
‫از جملهٔ زندگی احساسی‌ام.
‫حتی شلوارک‌هام.
‫زن دیوونه.
‫می‌دونی چیه؟ ‫مامانت عالی به‌نظر می‌رسه.
‫حیف که باید برگرده بیمارستان.
‫ولی واقعاً لازم بود ‫که تو رو برسونه مدرسه؟
‫وقتی برگرده بهش نشون می‌دم.
‫سلام.
‫از دستمون عصبانی نیست؟
‫احتمالاً اومده منو ببینه.
‫قراره کلی با هم بازی کنیم.
‫آره، خب... اینجا بدک نیست.
‫این‌قدر پز نده و ازم عذرخواهی کن، عوضی.
‫دختر سوسول؟ واقعاً؟
‫خب، یعنی ‫نمی‌دونم چی بگم.
‫دوستت اخلاق داره. ‫تو چی؟
‫ببین، می‌تونی فقط بگی ببخشید.
‫برو دست خانوم رو ببوس.
‫اه!
‫عذرخواهی پذیرفته شد.
‫این از فرم‌ها. ‫حتماً اینا رو پُر کنید.
‫به تیم سه شاه خوش اومدی، ‫ملکه دلفینا.
‫الانه که بالا بیارم.
‫رفیق، فیلم‌های اکشن زیادی دیدی؟
‫انگار دارم خواب می‌بینم.
‫آرزوهام به حقیقت پیوسته.
‫بیا داخل.
‫آخرین شرکت کننده.... استاشک.
‫فامیلی‌‌ات؟
‫لبیدا؟
‫همون چیزیه که رو اون مدرک مسخره‌ات بود؟
‫- لبیودا. ‫- هر چی حالا
‫دست‌خط خوشگلی داری.
‫آره والا، خیلی.
‫بسه.
‫حالا همگی باید امضای والدین بزنیم.
‫مامانم امروز حالش خیلی خوب نیست.
‫وایسا. ‫اون همسایهٔ دیوونه‌اته؟
‫گل‌هامون رو آب می‌ده.
‫در واقع خالمه.
‫این دختره عقل از سرت پرونده.
‫- سلام، خانم. ‫- سلام.
‫من مورچه‌ام.
‫ماریولا.
‫مطمئن نیستم داری چی‌کار می‌کنی ‫ولی خیلی دوست دارم منم امتحان کنم.
‫هر وقت تونستی می‌تونی بیای.
‫ولی اول، یه کاری هست که چهارتایی‌مون ‫باید انجامش بدیم.
‫والدک به امضای والدین نیاز داره ‫که وارد تورنومنت بشه.
‫- همم. ‫- ولی فکر کنم امضای شما کافیه
‫کجا رو امضاء کنم؟
‫اینجا و اونجا.
‫- بفرما. ‫- ممنون
‫فردا تو رو با پسرا می‌برم سفر.
‫جاده‌ها دیگه دارن خلوت می‌شن.
‫- چون ۴ صبحه. ‫- ساعت ۸ـه. این‌قدر ناله نکن
‫دخترا از این حرکت خوششون نمیاد. ‫درست نمی‌گم، مورچه؟
‫حالا که صحبتش شد. اسم واقعیت چیه؟
‫دلفینا.
‫بی‌خیال. راست می‌گی. ‫باید لقب بذاری.
‫انگار مامان بابای ما اسمای ‫بدی رومون نذاشتن، ماریولکا.
‫امروز فرم ورودمون رو می‌فرستی دیگه؟
‫می‌ریم که اون تورنومنت رو برنده بشیم.
‫و وقتی نفر اول بشیم، ‫ جایزه‌اش سفر به آلمانه.
‫من تا حالا خارج از کشور نبودم
‫می‌بریم، پسر. ‫برنده می‌شیم.
‫والدوش، اول زانوت رو خم کن ‫و بعد دستات رو صاف کن.
‫بعد بپر داخل آب. ‫از پسش بر میای. یالا. می‌تونی.
‫از پسش بر میای.
‫برو! نوبت توئه.
‫ایول! باریکلا!
‫عالی بودی.
‫همه‌ش دارن حرف می‌زنن.
‫فقط توهم زدم.
‫دوست صمیمی نشدن. ‫دلفینا از هوش خوشش میاد.
‫ممنون.
‫تو والدیمر قدرتمند اولی.
‫یا الان یا هیچ وقت.
‫فرم ورودی به تورنومنت گیمینگ ‫تیم سه شاه، کاپیتان دلفینا روگالسکا
‫آروم، والدوش. ‫من هنوز بیدارم.
‫خاله.
‫هوم؟
‫می‌شه از این به بعد به جای والدوش ‫بهم بگی والدک؟
‫حتما. باشه.
‫شب به‌خیر خاله.
‫شب به‌خیر، والدک.
‫یالا! یالا! ‫یالا! یالا!
‫ادامه بده.
‫عالی شد.
‫ممکنه اون باشه.
‫مامان!
‫فرشته کوچولوم، بیا اینجا.
‫من می‌برم.
‫خیلی سنگین نیست؟
‫نه. می‌تونم.
‫- مامان. ‫- هوم؟
‫می‌شه الان بریم پیش بابابزرگ؟
‫بدون کامپیوترت؟
‫می‌خوای بری اونو ببینی؟ ‫ولی الان وضعیتت...
‫چرا که نه؟ ‫می‌تونیم بریم. آره.
‫آخر هفته بریم. ‫واسه منم خوبه.
‫بیا، والدک. ‫چرا اینا رو میاری؟
‫این چیه؟ از کجا گرفتی؟
‫ترسا، والدک می‌دونه چطور لباساش رو برداره.
‫اوهوم، آره، مشخصه. ‫با این لباسا مسخره می‌شه.
‫خب مسخره بشه؟ بعدش چی؟
‫چه خوش قیافه باشه چه مسخره، ‫مهم نیست.
‫چیزی که مهمه اینه که خودش ‫واسه خودش لباس انتخاب کنه.
‫حالا به این می‌گن قدردانی.
‫- سلام، والدی. ‫- سلام.
‫فکر کنم وقت خداحافظیه.
‫چطور؟
‫خب، کارم اینجا تموم شده.
‫با ما نمیای خونه بابابزرگ؟
‫نه.
‫تازه، اونجا کی منو می‌خواد؟
‫من.
‫خدایا.
‫فکر کنم الانه که گریه کنم.
‫انگار دارن چراغ‌ها رو درست می‌کنن.
‫خب؟
‫چرا بهم زنگ نزدی؟
‫می‌ری سفر؟
‫فقط چند روزی.
‫وقتی برگردی بهم زنگ می‌زنی؟
‫استاشک فرستاده.
‫واسه توئه.
‫خداحافظ.
‫انگار ماشین لازمی.
‫سوار شو.
‫این بابابزرگمه. ‫از دور به‌نظر بداخلاق میاد، ولی مهربونه.
‫لازم بود اونو بیاری؟ ‫واقعاً؟
‫واقعاً دلش واسه مامان‌بزرگ تنگ شده.
‫هی، والدوش، نه.
‫مثل آدم بزرگا احوال پرسی می‌کنیم. ‫دست بده، سلام.
‫سلام.
‫می‌دونی که مامان‌بزرگ عزیزت، هلنکا
‫خیلی بهتر از اون بود؟
‫مثلاً اون خیلی باهوش‌تر و خوشگل‌تر
‫از خواهر دیوونه‌اش ماریولکا بود.
‫و برخلاف اون، ‫مادربزرگت کاملاً عقلش سالم بود.
‫ولی خب شباهت‌های زیادی هم داشتن.
‫دو زن خوشگل، خیلی خوشگل.
‫سلام.
‫لازم بود همچین لباسایی بپوشی؟
‫منو یاد طوطی‌های باغ وحش میندازی.
‫هی، والدوش، می‌ریم برکه.
‫فردا بریم. ‫پر از ماهیه.
‫- کباب چطوره؟ ‫- آها. می‌بینم که هنوز همه‌چی مثل قبله.
‫می‌بینم که داری تلف می‌شی، والدوش.
‫باید منو می‌دیدی وقتی هم سن تو بودم.
‫باریک و قلمی بودم.
‫حتی کمربند هم نمی‌تونست شلوارم رو نگه داره.
‫چی؟ چیه؟
‫وای.
‫ای وای! موهات رو رنگ کردی. ‫خوشگله.
‫والدک!
‫ژاکتت؟
‫این همه عطسه واسه چیه؟
‫به چمن حساسیت دارم.
‫پسر، آلرژی؟ قدیما همچین چیزایی نبود که.
‫چون یادمه.
‫هلنکا و من
‫خیلی وقت‌ها توی چمن‌های ‫تازه زده شده قدم می‌زدیم.
‫من...
‫کتاب می‌خوندیم.
‫سینکیه‌ویچ. سه‌گانه‌ش رو می‌شناسی؟
‫طوفان، با آتش و شمشیر
‫و بعد و نه آخری، آقای ولدیوفسی.
‫کراژسکی، یه داستان باستانی.
‫کاژک اتشوسکا. مهمون مورد انتظار.
‫اونا رو می‌شناسی؟
‫بگو ببینم، والدوش
‫اوضاع چطوره؟ ‫می‌دونی، چیزای مهم؟
‫دلت گرفته؟
‫- یه‌کم. ‫- آره.
‫بگو پس. تعریف کن.
‫چیز زیادی واسه گفتن نیست.
‫انگار، خوشش نمیاد.
‫همم.
‫سخته.
‫هیچ‌وقت از نوع خاصی خوشم نیومده.
‫ولی اگه میومد، اون‌شکلی بود. ‫حرف نداره.
‫بگو ببینم، والدوش. ‫چطور همدیگه رو دیدین؟
‫اولین باری که دیدیش ‫چرت و پرت می‌گفتی؟
‫آره.
‫پس دستت انداخته.
‫ولی می‌دونی چیه؟
‫تو زندگی بیشتر از یه بار ‫اون حس رو پیدا می‌کنی، باور کن.
‫من هیچ‌وقت همچین آدمی رو دیگه پیدا نمیکنم.
‫وایسا. نه، نه، البته که نه. ‫بیا. البته که نه.
‫از دستم عصبانی نشو.
‫هیچی نیست. ‫فقط یه حقیقت زندگیه.
‫چیز بدی که نگفتم، گفتم؟
‫خب بگو ببینم...
‫رفیقی داری؟ دوست صمیمی؟
‫بهم دروغ گفت.
‫خب، می‌دونی...
‫گاهی زندگی این‌جوریه دیگه.
‫باید بین دروغ و حقیقت انتخاب کنیم.
‫اون یه پرنده‌ست؟
‫بیا. بریم ببینیم.
‫یه کمک کن.
‫حالا شد.
‫والدوش، گوش کن، ‫یکی دیگه رو پیدا می‌کنی.
‫در مورد اون رفیقتم...
‫اگه اصلاً ارزش وقتت رو داشته باشه... ‫ارزش داره؟
‫پس می‌تونی اونو ببخشی.
‫یه چیزی بهت می‌گم، والدک.
‫دروغ‌های مختلفی تو دنیا هست.
‫اولیش از ترس میاد.
‫مال دوستت این‌جوریه؟
‫دومیش از حماقت میاد.
‫ولی می‌تونی اونو هم ببخشی.
‫چون واقعاً مگه تقصیر احمقه‌ست ‫که احمق بوده؟
‫آره.
‫بابابزرگ، دستهٔ سوم چیه؟
‫اون یکی بیشتر از همه دلت رو می‌شکنه. والدوش.
‫می‌شکنه چون..
‫سومین دسته به‌خاطر عشقه.
‫و یه روزی میاد
‫که به یکی دروغ می‌گی.
‫ولی باید یادت باشه
‫که پیرو قلبت باشی.
‫و فقط قلبت.
‫چرا این‌قدر دیر اومدین؟ ‫حالت چطوره، والدک؟
‫به علف آلرژی داره.
‫ترسکا، لطفاً آروم باش. ‫آروم، اون خوبه کاملاً.
‫واقعا؟‌که این‌طور؟ ‫کاملاً خوبه؟
‫زود باش برو دوش بگیر. ‫باید این آلرژی‌ها رو بشوریم بره.
‫ترسکا، فقط یه‌کم قرمز شده دیگه ‫چیز مهمی نیست.
‫آره.
‫فقط یه ذره..
‫هلنکا، کجایی؟
‫وایسا، بابا.
‫زده به سرت؟ ‫داری چی‌کار می‌کنی؟ بیا پایین.
‫باشه، میام پایین.
‫فقط می‌خواستم گنجینه‌هایی که توی ‫گنجه پیدا کردم رو نشونت بدم
‫ولی مامان زیادی حساست قبل از این‌که ‫فرصتش پیش بیاد جلوم رو گرفت.
‫منو سرزنش می‌کنه، ‫درست مثل هلنکا.
‫می‌بینم که زنای این خونواده ‫رئیس بودن تو خونشونه.
‫مامان، می‌خوام ببینمش.
‫بیا، اینو بگیر.
‫خیلی‌خب، باهات میام. ‫بابابزرگ امروز حالش خوب نیست.
‫امروز، بابازرگ حالش خوب نیست. ‫اینو ببین.
‫ترسکا، مطمئنی
‫که پسر نازک‌تر از گلت ‫اون بالا عطسه نمی‌کنه؟
‫- مامان؟ ‫- دارم میام.
‫یه‌کم دیگه. بکش. ‫وایسا. وایسا. وایسا.
‫اون کیه؟
‫این مامان‌بزرگت هلنکاست. ‫ببین چه خوشگل بوده.
‫- این بابابزرگه؟ ‫- آره
‫تو این عکس هم سن منه؟
‫ولی ببین، اونم درست به اندازه من چاقه. ‫گفت که لاغره.
‫ظاهراً حافظه‌ش مثل بقیه خوب نیست.
‫وایسا ببینم. اون خاله‌ست. ‫عکاس بوده؟
‫آره، ولی خاله‌ بعد از مرگ مامان‌بزرگت ‫دیگه عکاسی نکرد.
‫چی شد؟
‫خب؟
‫اون دوتا خیلی رابطهٔ خوبی داشتن. ‫خیلی صمیمی بودن.
‫مامان‌بزرگت همیشه نگران ماریولکا بود.
‫می‌ترسید که بلایی سرش بیاد.
‫هر وقت نگاش می‌کرد که بره چتر بازی
‫به شوخی می‌گفت که قلبش می‌ایسته.
‫- و بعد یه روز... ‫- قلبش وایساد.
‫خاله‌ هیچ‌وقت خودش رو نبخشید.
‫فکر می‌کنه تقصیر اون بوده.
‫ولی خب حقیقت نداره. ‫تقصیر اون نیست.
‫البته که نیست. ‫البته که ما می‌دونیم تقصیر اون نبوده.
‫ببینیم چی اینجاست.
‫خدایا! موهام.
‫مامان‌بزرگت اونا رو برید.
‫چرا؟ می‌خواستی مدل جدید بزنی؟
‫نه. شپش داشتم.
‫بلاه!
‫نه، جدی، وقتی از اردوی تابستونی برگشتم
‫پر از شپش بودم.
‫یعنی، فکر کنم ۷-۸ سالم بود.
‫وقتی ۸ سالت بود تنهایی رفتی اردوی تابستونی؟
‫آره، البته.
‫والدک.
‫اون ماهی‌های کپور خوشگل رو ببین.
‫این یکی رو یه‌کم بیشتر می‌ذاریم بمونه.
‫عه، ببین. ‫این نهنگ چی؟
‫ببین.
‫بیا برش گردونیم.
‫و بوش که بلند شد، ‫اینو هم بر می‌گردونیم.
‫و اینم از ماهی خوشمزه‌مون.
‫چه خوشگله. دیدی؟
‫خیلی‌خب.
‫وقتشه که پف کنه.
‫بابا بزرگ یا باید سیگار بکشه، یا خفه بشه.
‫نه، نه نه، سیگار نه. ‫به‌خصوص وقتی والدک اینجاست.
‫اون نشونه روی دستت، مال چیه؟
‫- یه چیزی نیشم زده. ‫- نشونم بده.
‫البته. حالا با باباش مثل یه بچه رفتار می‌کنه.
‫غورباقه. ‫یه غورباقه اینجاست، خیلی بزرگه.
‫کجا؟
‫شوخیت گرفته لابد؟ ‫هر دو تاشون؟
‫- غورباقه کجا رفت؟ ‫- من می‌رم بخوابم.
‫قرص‌های آلرژی خیلی گیج‌کننده‌ست.
‫- شب به‌خیر. ‫- ها؟
‫- شب به‌خیر. ‫- شب به‌خیر.
‫شب به‌خیر، والدک.
‫- غورباقه کوش؟ ‫- دیدی؟ اونجاست! اونجاست
‫بله، شب به‌خیر.
‫ترسا باناش.
‫فقط می‌خواستم بابت ویزیت ‫بعدیم خیالم راحت بشه.
‫اوهوم.
‫غده‌شناسی، بله.
‫خیلی‌خب، خیلی ممنون. خداحافظ.
‫والدک، می‌تونی بیای...
‫والدک، می‌تنی...
‫نمی‌تونم دروغ گفتن مامان رو تحمل کنم.
‫و تو هم داری ماست‌مالی می‌کنی.
‫واقعاً فکر می‌کنی بابابزرگ متوجه نشده ‫که حالش خوب نیست؟
‫بهش زمان بده. ‫وقتی آماده باشه بهش می‌گه.
‫حتی اگه دیگه... ‫دیگه لازم نباشه.
‫والدک، می‌تونی تخم‌مرغ برام بگیری؟
‫برو خونهٔ خانم واندزیا کنار کلیسا. ‫می‌دونی که کدومه؟
‫آره.
‫سلام، خوشگله. سلام. سلام.
‫آروم باش. راهش تا مدرسه طولانی‌تره
‫و توی شهرم هست و کلی ماشین داره.
‫واسه همین نباید تنهایی بره.
‫خدایا! پس جدی می‌گفت. ‫خودت اونو می‌بری مدرسه.
‫من گذاشتم خودش بره مدرسه ‫و مشکلی براش پیش نیومد.
‫کی بهت همچین حقی داده؟
‫من بچه‌ام رو به دستت سپردم.
‫با هم یه قراری داشتیم.
‫باید مستقل بار بیاد محض این‌که...
‫محض این‌که چی؟
‫محض این‌که چی؟‌ها؟
‫من کارت رو انجام نمی‌دم.
‫فهمیدی؟
‫تو بزرگش می‌کنی، و خودتم ‫به بزرگ کردنش ادامه می‌دی.
‫ولی ترسا، باید آروم بگیری.
‫اون بچه خیلی باهوشیه.
‫بیشتر از اون‌چه فکر می‌کنی بلده.
‫خاله، گوش کن.
‫ممنون به‌خاطر همهٔ کارایی که کردی.
‫چی شده بابا؟ ‫ته تهش دو هفته دیگه بر می‌گردیم.
‫- اوهوم. ‫- بهت قول می‌دم. زود بهت زنگ می‌زنم
‫چیزی که تو جیبته مال توئه.
‫و این نامه واسه اون خانومه که اونجاست.
‫الان پسر بزرگی هستی. ‫درسته دیگه، والودش؟
‫- بله. ‫- بله
‫و تو دیگه، چشم و...
‫گوش بسته نیستی، درسته؟
‫نه، نیستم.
‫مراقب مادرت باش.
‫متوجه نشد. خوب جواب داد.
‫خوبه که بهش نگفتیم، می‌دونی؟
‫فقط نگران می‌شد.
‫سومین نوع دروغ، والدوش ‫به‌خاطر عشقه.
‫آره، خوب کردی بهش نگفتی، مامان.
‫- سومین نوع دروغ... ‫- کمربندت رو ببند
‫بیشتر از همه به خود دروغگو آسیب می‌رسونه.
‫سلام، بچه‌ها.
‫- سلام، استاشک. ‫- سلام
‫سلام، داشتم رد می‌شدم. ‫چه خبر؟
‫می‌خوای امروز بازی کنیم؟ ‫مامانم شیرینی درست کرده.
‫می‌خوام کمتر شیرینی بخورم.
‫ولی باهات بازی می‌کنم.
‫خیلی‌خب. من چمدونت رو می‌برم. تو برو.
‫در مورد اون قضیه...
‫- می‌شه در موردش حرف نزنیم؟ ‫- باشه
‫ولی حداقل می‌تونی به‌خاطر کاری که کردی ‫عذر خواهی کنی.
‫خیلی‌خب، عذرخواهی می‌خوام، ولی...
‫فکر نمی‌کردم کسی مثل دلفینا
‫از کسی مثل تو خوشش بیاد.
‫و یکی دیگه. ‫خوبه. می‌تونی یکی دیگه هم اضافه کنی.
‫خیلی‌خب، خوبه.
‫مامان.
‫بیا اینجا. مامان. بیا.
‫والدک، یه دقیقه تنهامون بذار.
‫خاله، یه دقیقه تنهامون بذار.
‫ببخشید عزیزم، فقط یه‌ذره
‫از این آزمایش‌ها می‌ترسم، می‌دونی؟
‫و این‌که بدنم چطوری به درمان واکنش نشون بده.
‫بدترین چیز اینه که تنهایی بترسی.
‫باید ترست رو نصف کنی.
‫من نصف دیگهٔ ترست رو می‌برم.
‫نه، نه، نه. نمی‌خوام واسه من بترسی، عزیزم.
‫مامان، همین الانشم نصفش رو برداشتم.
‫حالا، تو برو لباسات رو عوض کن.
‫همه‌چی درست می‌شه.
‫- خداحافظ، والدک. ‫- خداحافظ، خاله.
‫خیلی‌خب، امشب می‌بینمت.
‫اگه اتفاق بدی افتاد بهم زنگ بزن.
‫- گوشیم همیشه پیشمه، خب؟ ‫- بله، مامان.
‫زود می‌بینمت،عزیزم.
‫خداحافظ.
‫باید به جای هیچ‌کاری نکردن ‫یه کاری کنی.
‫سلام.
‫خاله‌ات بهم زنگ زد.
‫گفت که خیلی دلت می‌خواد بازی کنی.
‫و راستش، داداش. ‫به‌نظر اون راست می‌گفت.
‫استاشک
‫امشب نمی‌خوام بازی کنم.
‫مهم‌ترین چیز اینه که مامان...
‫که اون...
‫می‌دونی،خیلی بده
‫که هیچ چیز خاصی حین ‫تعطیلات تابستون اتفاق نمیفته.
‫پسر، من کار خاصی توی تعطیلات انجام دادم؟
‫نه.
‫ولی حداقل با بابات وقت می‌گذرونی، نه؟
‫آره، ولی تو مامانت، خاله‌ات ‫و بابابزرگت رو داری.
‫و من.
‫تازه، توی تورنومنت شرکت می‌کنیم.
‫خیلی وقت پیش درخواست‌مون رو فرستادی. ‫باید تا الان فرستاده باشنش.
‫و دورغ به‌خاطر ترس.
‫نترس.
‫برمی‌گردن و همه چی درست می‌شه.
‫زنگ نزن. حتماً خوابیدن.
‫ببخشید. خوابم برد.
‫اشکال نداره. ممنون.
‫باید برم.
‫- استاشک. ‫- بله؟
‫تو دوست خوبی هستی، می‌دونی دیگه؟
‫شب به‌خیر.
‫سلام.
‫دکتر جواب آزمایش‌هام رو بررسی کرد ‫و بهم گفت...
‫که درست می‌شه.
‫خب، دقیقاً «درست می‌شه» یعنی چی مامان؟
‫یعنی که اوضاع دیگه بهتر میشه.
‫بیشتر در موردش بهت می‌گفتم، ولی...
‫راستش رو بخوای، خودمم همین رو می‌دونم.
‫گاهی، وقتی اتفاقاتی میفته، ‫می‌دونیم که فقط اولشه
‫و بعد تموم می‌شه، ‫و آخرش هم مشخصه.
‫ولی گاهی، یه سری چیزها هست ‫که خیلی در موردش نمی‌دونیم.
‫دوست دارم در موردش بدونم.
‫چون تو الان دیگه پسر بزرگی هستی.
‫بابابزرگم بزرگه.
‫استاشک خودش رو ثابت کرد؟
‫- همم! خیلی خوبه! ‫- آره
‫ولی چطور از اون فر داغ آوردیش بیرون؟
‫ترسکا!
‫وای!
‫خدایا.
‫تو اول برو.
‫درخواست شما قبول شده.
‫مایلیم که شما رو به تورنومنت دعوت کنیم! ‫ایول!
‫ولی فکر کردم درخواست رو دور انداختم.
‫- ایول! ‫- آره
‫- ولی وایسا، مامان. ‫- چی؟
‫نه.
‫محاله. می‌ری به تورنومنتت. ‫تموم شد و رفت، شنیدی؟
‫من اینو می‌خوام.
‫بابابزرگ داده.
‫همم.
‫[ پرش با چتر ]
‫وای.
‫پرنده‌های رنگارنگ
‫باید پرواز کنن.
‫وای!
‫بعد از نبردی سنگین و دیدنی
‫چیزی جز دیدن نتایج باقی نمونده.
‫امتیازات رو اضافه می‌کنیم، و...
‫تبریک می‌گیم، بازی خوبی بود.
‫به پایان مسابقات نهایی ‫ربات مستر ایکستریم رسیدیم.
‫باید بگم، هر چند زندگی سعی کرد
‫دوستی‌ام رو به چالش بکشه
‫با بهترین دوستم، استاشک...
‫بذارید اینو بگم
‫که سه تیم اول راهی آلمان می‌شن
‫و نمایندهٔ ما در بزرگ‌ترین ‫رقابت‌های گیمینگ در کلن می‌شن.
‫و این تیم‌ها...
‫- وی‌آی‌پی! ‫- ایول!
‫دومین تیم...
‫و هرچند با یه دوست جدید ‫به اسم دلفینا آشنا شدم...
‫بیاید و بهمون محلق بشین. ‫اسبچه‌های دیوونه.
‫ایول!
‫و دومین دوست مورد علاقه‌ام رو هم
‫وقتی رفت روی صحنه دیدم...
‫چی شده؟
‫اگه من جای اون بودم ‫قطعاً باهات دوست می شدم.
‫این چند هفتهٔ اخیر راحت نبوده.
‫و آخرین تیم...
‫کلی اتفاقای خفن، خوب و مهم برام افتاد.
‫که با ما به آلمان میان...
‫هر چند، زمانی پر از ترس و استرس بود...
‫که توی قالب افسانه‌ها جا نمی‌شه.
‫قهرمان و شاه‌ها!
‫- ایول! ‫- آره، موفق شدیم
‫تقصیر ماست.
‫مهم‌ترین چیز اینه که ‫من هیچ‌وقت تنها نبودم.
‫باورم نمی‌شه موفق شدیم. ‫خیلی عالی بود.
‫ملکه و شاهان!
‫بیاید روی صحنه پیش ما.
‫حالتون چطوره؟ ‫بزنید قدش. بزن قدش.
‫باریکلا.
‫فینال مسابقات ربات مستر اکستریم.
‫این سه تیم به آلمان می‌رن.
‫با همراه میرن آلمان دیگه؟
‫آره.
‫- بدون والدین؟ مطمئنی؟ ‫- آره
‫بزنید به افتخار برنده‌هامون.
‫باریکلا، والدک!
‫والدی قدرتمند اول.
‫والدک! والدک! والدک!
‫آره.
‫باریکلا.
‫رفیق.
‫یوهو!
‫خوش‌شانسم که عزیزانم رو دارم
‫که شامل مادر خیلی حساسم
‫و خالهٔ نه چندان عالی و خیلی خفنم می‌شه.
‫می‌تونم همهٔ ترس‌ها و غصه‌هام رو ‫با دوستام و خونواده در میون بذارم.
‫ولی می‌تونم خوشحالی‌هام ‫رو هم باهاشون در میون بذارم.
دانلود روزانه dlrozaneh.ir