دانلود روزانه dlrozaneh.ir
‫تقریباً همۀ قتل‌ها یه ربطی به عشق دارن.
‫در حقیقت، نصف قتل‌ها به وسیلۀ ‫شریک زندگی اتفاق می‌افتن.
‫و تقریباً همیشه از روی حسادت و علاقه‌ست.
‫برای همین هیچ‌وقت ‫فرضیۀ بزن و در روِ اتفاقی رو باور نکردم.
‫به نظرم کریستین اینجا توی تاریکی ‫و زیر بارون نِشسته بوده...
‫و منتظر همسرش لئونورا بوده.
‫در مورد همه جور چیزی به آدم هشدار میدن.
‫سیگار،
‫نوشیدنی‌های غیرمجاز.
‫ولی چیزی در مورد بدترین خطر دنیا نمی‌گن.
‫روی عشق باید یه برچسب هشدار باشه.
‫«عشق می‌کُشد.»
‫ولی هیچ‌وقت ثابت نشد. ‫نتونستن محکومش کنن.
‫آره. تقصیر منه.
‫بابا، می‌دونی چند تا پرونده رو حل کردی؟
‫این یکی مثل خوره افتاده توی وجودم.
‫شاید واقعاً غیرعمدی بوده.
‫نمیشه مطمئن بود.
‫سه شب قبل از اینکه زیر گرفته بشه،
‫ساعت ۳:۵۵ صبح...
‫یه پیام برای کریستین ارسال شده.
‫چی؟ نه، ببین! مگه چی شده؟
‫- چرا انقدر شبیه گناهکارها رفتار می‌کنی؟ ‫- من...
‫هنوز کامل از خواب بیدار نشدم، لئونورا.
‫اینجوری یوهان رو بیدار می‌کنی.
‫پس نشونم بده.
‫نه.
‫- چرا نه؟ ‫- چون...
‫جزو اصول زندگیه. باید یاد بگیریم ‫به همدیگه اعتماد داشته باشیم.
‫خب، الان بهت اعتماد ندارم.
‫خب، باید اعتماد داشته باشی، خب؟
‫نشونم بده.
‫- نمی‌تونم. ‫- چرا؟
‫چون پیتره.
‫خب؟
‫با یکی نامزد کرده.
‫در مورد اون پیام داده. ‫می‌دونی، بهش قول دادم...
‫قسم خوردم به کسی نگم.
‫- الان که دیگه فهمیدم. ‫- آره. واقعاً ممنون!
‫پس می‌تونی نشونم بدی.
‫اسم دختره رو نوشته، ‫تو هم می‌شناسیش.
‫برام مهم نیست پیتر عاشق کی شده. ‫نشونم بده.
‫چی‌کار... عه، بس کن.
‫میشه ول کنی؟ بیخیال. ول کن.
‫کریستین یه صنعت‌گرِ تعلیم‌دیده بود،
‫ولی درس خونده بود تا مهندس بشه.
‫اون و دوستش پیتر، ‫یه شرکت ساخت‌وساز تأسیس کردن...
‫که به سرعت رشد کرد ‫و رونق گرفت.
‫لئونورای جوان هم، ‫یه نوازندۀ خیلی با استعداد بود.
‫با نوازندگیِ ویولن توی ‫چندین مسابقه برنده شده بود...
‫و توی یه هنرستان موسیقی قبول شده بود.
‫ولی وقتی پسرشون یوهان به شدت مریض شد...
‫مجبور شد حرفه‌اش رو کنار بذاره.
‫سال‌ها بود که داشت ‫برای بهبود حالش می‌جنگید...
‫ولی بالاخره داشت بهتر می‌شد.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫۱۴.۲ کیلومتر.
‫موهام، مامان.
‫بابا، منو می‌رسونی؟
‫آره، ولی باید بعداً توی مراسمِ ‫آتیشِ چلّه‌ی تابستون کمکم کنی.
‫- ولش کن. با اتوبوس میرم. ‫- چی؟
‫- عجب جونوری هستی. ‫- عه...
‫من می‌رسونمت، عزیزم.
‫میشه ببریش؟ من خیلی کار دارم.
‫- اوهوم. ‫- ممنون.
‫بابت دیشب شرمنده.
‫نه، من حماقت کردم.
‫ببرم برات تعمیرش کنن؟
‫نه، مهم نیست. قدیمی شده بود.
‫ماشین رو که بالاخره باید بشورم، ‫فروشگاه گوشی هم دقیقاً کنارشه.
‫- مامان، بیا بریم. ‫- باشه.
‫نه، نیازی نیست. ‫باید بندازیمش دور.
‫ولی ممنون.
‫خیلی خب.
‫تا جشن چلّه‌ی تابستان چیزی نمانده...
‫و ما تنها کشوری هستیم که در چلّه‌ی تابستان ‫ساحره‌ها را می‌سوزانند.
‫ولی چرا این رسم را داریم؟
‫علتش اینه که هم...
‫میشه مارتا رو هم سوار کنیم؟
‫مراسمی بی‌رحمانه که قدمتِ آن به...
‫مارتا کیه؟
‫یکی از دخترهای مدرسه‌ست.
‫آها.
‫مارتا.
‫آره.
‫- سلام. صبح بخیر. ‫- سلام.
‫خوشحالم می‌بینمت.
‫منم همین‌طور.
‫خوشگل شدی.
‫ممنون.
‫چقدر ناز شدی.
‫چی؟
‫نمی‌تونم جلوی لبخندم رو بگیرم.
‫آخه خیلی از دیدنت خوشحالم.
‫چی میگی؟
‫[معماران کولیبری] ‫[پروژۀ احداث دانشکدۀ فرهنگیان]
‫- صبح بخیر، رئیس. ‫- صبح بخیر.
‫- صبح بخیر، استین. ‫- صبح بخیر.
‫دیروز کارِت توی اون واحدها عالی بود. ‫خیلی ممنون.
‫- ممنون. ‫- نه، من ازت ممنونم.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫زینا نیومده؟
‫چرا. یه جایی همون‌جاهاست.
‫کریستین؟
‫سازمان خدمات درآمد داخلی ‫می‌خواد حساب‌هامون رو ببینه.
‫- موردی نداره؟ ‫- آره، امیدوارم نداشته باشه.
‫تا چه تاریخی رو بررسی می‌کنن؟
‫حسابدارها میگن یه نمونۀ روتین ‫به صورت کامپیوتری انتخاب میشه.
‫پس چرا به من میگی؟
‫قرار بود اگه خبر مهمی پیش اومد، با هم...
‫اگه روتین باشه، مهم نیست.
‫چند وقته همدیگه رو می‌شناسیم؟
‫بهم اعتماد کن.
‫امشب می‌بینمت.
‫صحبت نمی‌کنی؟
‫نمی‌ذارم تو صحبت کنی.
‫الو؟ ‫آره، آره، خوشحالم زنگ زدی.
‫موضوع اینه که...
‫سلام.
‫- آره ظاهراً! ‫- بیدارت کردم؟
‫اوهوم. تازه فقط منو بیدار نکردی.
‫تبدیل به یه دعوای شدید شد.
‫پیام‌هام رو خوندی؟
‫وقت نشد.
‫وقت نشد؟
‫چی نوشته بودی؟
‫چی نوشته بود؟
‫که کریستین باید قبل از اینکه ‫اونا همدیگه رو ببینن...
‫تصمیمش رو بگیره.
‫در مورد دختره؟
‫دختره رو می‌خواد یا لئونورا.
‫باهاش اتمام حجت کرد.
‫کیو انتخاب کرد؟
‫الان فقط می‌تونم حدس بزنم.
‫وقتی دیدم داری بهم لبخند می‌زنی،
‫فکر کردم تصمیمت رو گرفتی.
‫ولی هیچ‌کدوم از پیام‌هام رو نخوندی.
‫آره، تصمیمم رو گرفتم.
‫فقط منتظر زمان مناسبم.
‫کریستین، الان شش ماهه که اینو میگی.
‫- حال یوهان خوب شده. ‫- آره.
‫به زودی عصاهاش رو می‌ذاره کنار.
‫اوهوم. پس یعنی باید پیش زن و بچه‌ات باشی؟
‫- آره باید پیش اون باشم، چون بچه‌امه. ‫- آره.
‫منافاتی با تو نداره.
‫من مسخرۀ تو نیستم، کریستین.
‫هیچ‌کس رو تا حالا اندازۀ تو دوست نداشتم.
‫اگه در عمل نشون ندی، ‫میشه شعارِ الکی.
‫دیشب گفتم، ‫امروز هم روی حرفم هستم.
‫می‌خوام بچه‌دار بشیم. ‫تمام و کمال می‌خوامت.
‫منم می‌خوام.
‫ولی باید وقت مناسب... ‫ببین!
‫می‌تونیم با همدیگه معرکه باشیم.
‫یه شست‌وشوی ویژه، لطفاً.
‫مبلغش رو ۱۰۰ بزنم؟
‫یه شست‌وشوی ویژه می‌خوام که ۷۹ کرونه. ‫(واحد پول دانمارک)
‫کارت‌هامون با ۱۰۰ کرون شروع میشن.
‫ولی می‌تونید ۳۰۰ کرون شارژ کنید ‫و ۲۰ درصد توی همۀ شست‌وشوها تخفیف بگیرید.
‫ولی من فقط یه شست‌وشوی ویژه می‌خوام.
‫آره، ما فقط کارت می‌فروشیم.
‫پس شست‌وشوی ویژه ۷۹ کرون نمیشه، ‫۱۰۰ کرون میشه.
‫خب،‌ کارت رو نگه دارید.
‫دفعۀ‌ بعدی که اومدید ‫می‌تونید بیشتر شارژش کنید...
‫دفعۀ‌ بعدی هم ۲۱ کرون تهش می‌مونه ‫و نمی‌تونم باهاش ماشینم رو بشورم.
‫پس باید بیشتر شارژش کنید.
‫با حداقل ۱۰۰ کرون شارژ؟
‫بله.
‫اون‌جوری میشه ۱۲۱ کرون و بعد از اینکه ‫ماشینم رو بشورم ۴۲ کرون می‌مونه.
‫۲۰۰ تا شارژش کن.
‫باشه.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫باورت نمیشه مردم گوشی‌هاشون رو ‫کجاها میندازن.
‫فاضلاب، توالت! هر جا که بگی.
‫آره، رفته بودم شنا که از دستم افتاد و...
‫یه سری پیام مهم هستن که نخوندمشون.
‫نمی‌دونم روالش چطوریه. ‫هنوز میشه خوندشون؟
‫آره، فکر کنم بتونم ریکاوری‌شون کنم. ‫یه لحظه وقت بده.
‫هوم... بذار ببینم...
‫بله، خب، مال یه نفر به اسم کریستین هولم ـه.
‫مطمئنی شمارۀ درست رو بهم دادی؟
‫[زنیا میکلسن]
‫[معمارانِ کولیبری] ‫[مجرد]
‫- الو؟ ‫- بله، اون شوهرمه.
‫حساب به اسم اونه.
‫عه... خیلی خب. گوش کن...
‫متأسفانه اجازه ندارم این کار رو بکنم. ‫باید با...
‫سلام؟
‫بیا این بالا.
‫یوهان کجاست؟
‫رفته خونۀ مارتا اینا.
‫- مارتا؟ ‫- آره، یه خبرایی هست.
‫وقتی هم سن‌وسالِ اونا بودیم رو یادته؟
‫هنوز ۲۰ سالِمون هم نشده بود.
‫زیپم رو می‌کشی بالا؟
‫بیا...
‫خیلی وقته درد و دل نکردیم،‌ ‫مگه نه؟
‫به پیتر قول دادم دیر نکنم،
‫تو هم که می‌شناسیش.
‫ممنون.
‫دوستان، شرکای کاری...
‫عوضی‌ها...
‫من هیچ شک و تردیدی ندارم.
‫دنیا باید متحول بشه.
‫اگه قراره تا پنج سال دیگه، ‫دنیایی در کار باشه...
‫باید یه سبک جدید و متفاوتی رو ‫در پیش بگیریم.
‫همۀ این تغییر و تحولات ‫باید هم ملموس باشن هم غیرقابل تصور.
‫و توی شرکت ما، زنیا بود...
‫که من و پیتر رو متقاعد کرد ‫که دانشکدۀ فرهنگیانی که داریم می‌سازیم...
‫باید حتماً خودکفا باشه...
‫و تولیدکنندۀ کربن نباشه.
‫اینجوری تمام مصالحی که استفاده کردیم...
‫می‌تونن وقتی کارِ ساختِ ساختمون تموم شد ‫دوباره به طبیعت برگردن.
‫داشتنِ همچین تفکراتی، شهامت می‌خواد.
‫یه ذهنیتِ منحصر به فرد می‌خواد...
‫تا آدم این‌قدر آینده‌نگر و خلاق باشه.
‫خب، زنیا، تو همچین ذهنیتی داری...
‫و من تا حالا مشابهش رو ندیدم.
‫- بیا بالا. تشویقش کنید. ‫- آره!
‫خیلی از همگی ممنونم.
‫- نوش! ‫- آره! نوش! همگی نوش جان کنید.
‫شب خوبی داشته باشید.
‫خوبی؟
‫مشکلی پیش اومده؟
‫فقط خسته‌ام.
‫به گمونم درست شده باشه.
‫- به نظرت درست میاد؟ ‫- اوهوم. آره.
‫خوبی؟
‫- آره، آره. ‫- آره؟
‫آره، خوبم. ‫یه مقدار خوابم کم شده.
‫آها. توی این سن منم همین‌طور بودم.
‫خب... کیم...
‫- وقتی تو و آنت از هم طلاق گرفتین... ‫- خب؟
‫چطور بهش گفتی؟
‫عاشق کس دیگه‌ای شدی؟
‫- نه. قضیه چیز دیگه‌ایه. ‫- ای خدا!
‫نه، نه. منم اصلاً...
‫گفتم که. اصلاً حس خوبی نداره.
‫اینکه بهش گفتم خیلی سخت بود ‫ولی اونا هم الان زندگی‌شون بهتره.
‫از دستِ زن‌ها! همۀ آدما وقتی یه رابطۀ ‫فرسوده رو تموم می‌کنن زندگی‌شون بهتر میشه.
‫آنت چی؟
‫آره بابا، الان زندگیش خوبه.
‫اون...
‫داره تحصیلات تکمیلی می‌خونه ‫یا یه چی توی این مایه‌ها.
‫ولی اگه به یه شروع نو نیاز داری،
‫نصیحت من اینه که کل ماجرا رو براش بگو.
‫هر چی زودتر، بهتر.
‫اولش حس خوبی نداره.
‫نداره دیگه. ‫ولی اینجوری بهتره، خب؟
‫بهتر میشه.
‫وقتی بهش گفتم، دو سال بود ‫که هر وقت می‌اومدم خونه می‌گفتم: «ایول!»
‫«ایول! آزاد شدم.»
‫فوق‌العاده بود. اینجوری بود که...
‫«آره! آزادی! ممنون!»
‫- خفه شو بابا. ‫- نه واقعاً میگم.
‫خیلی خری.
‫- خب... ‫- خیلی احمقی.
‫لئونورا...
‫یه مدت...
‫وقت می‌خوام تا فکر کنم.
‫این چند سال، خیلی درگیر بودم.
‫به گمونم خودمو گُم کردم.
‫منظورم رو می‌فهمی؟
‫گفتی تو هم دلسرد شدی...
‫چون برای خودمون وقت نداریم.
‫بیماری یوهان به توجه زیادی نیاز داره.
‫عاشق کسی شدی؟
‫حرف من چیز دیگه‌ای بود.
‫الان بحث خودمونه.
‫من...
‫الان توی این رابطه، عشقی بینمون نمی‌بینم.
‫عاشق کسی نشدی؟
‫نه.
‫دیشب دیدمت، کریستین.
‫توی دفتر پیتر.
‫دیدم پیش اون زنه بودی.
‫صاف توی چشم‌هام نگاه کرد ‫ولی هیچی نگفت.
‫آخه کدوم آدمی همچین کاری می‌کنه؟
‫من... واقعاً... واقعاً...
‫لئونورا، شرمنده‌ام.
‫نمی‌خواستم...
‫نمی‌خواستی چی؟
‫توی مراسمی که زنت رو آوردی ‫میری یه گوشه با هَووت حرفای عاشقانه می‌زنی؟
‫چند وقته نامزد کردین؟
‫نمی‌خوام ناراحتت کنم.
‫لئونورا...
‫اصلاً دلم نمی‌خواد ناراحت بشی.
‫خبر داری واسه کلاهبرداری‌ای که کردی ‫ممکنه منم دستگیر بشم؟
‫حتی اگه با اون دختره بذاری بری!
‫چی؟
‫با وکیل‌مون صحبت کردم ‫و گفت همدستت میشم.
‫مگر اینکه الان برم پیش پلیس...
‫و کلاهبرداریت رو گزارش بدم.
‫یه دقیقه صبر کن.
‫اون کار رو کردم تا پسرمون رو نجات بدم.
‫زده به سرت؟
‫هان؟
‫اگه توی آمریکا اون جراحی‌ها رو نکرده بود ‫امروز زنده نبود.
‫هزار بار گفتم می‌تونیم وام بگیریم.
‫نه نمی‌شد.
‫بارها گفتم دوباره کارم رو شروع کردم.
‫۱۵ سال پیش که می‌تونستم ‫حرفه‌ام رو ادامه بدم گفتم.
‫حرفه‌ات؟ باشه بابا.
‫بازم مشکل‌مون حل نمی‌شد، لئونورا.
‫- اون‌موقع کی می‌خواست مراقب یوهان باشه؟ ‫- آره...
‫سؤال خیلی خوبیه.
‫- تو می‌تونستی؟ ‫- نه، نمی‌تونستم.
‫چون باید پول در می‌آوردم. ‫یه قراری با هم داشتیم.
‫دقیقاً! کریستین، یه قراری داشتیم.
‫و من حرفه‌ام رو فداییِ اون قرار کردم.
‫تو کار می‌کردی، ‫من از یوهان مراقبت می‌کردم.
‫کاری که مجبور بودیم رو کردیم ‫و تیمی هم انجامش دادیم.
‫اون‌وقت الان چیکار کنم؟
‫می‌تونی خیلی کارها بکنی.
‫می‌تونی درس بدی.
‫درس بدم؟
‫خودتم نمی‌فهمی چی میگی.
‫الان حتی نمی‌تونم عضو علی‌البدل باشم.
‫یه نوازندۀ ویولن توی سن‌وسالِ من ‫که ۲۰ ساله نزده!
‫دست از همه چی کشیدم.
‫اون‌وقت نِشستی اونجا ‫ و دلت برای خودت می‌سوزه...
‫صرفاً چون عاشق شدی و می‌خوای بری.
‫خب، باید به فکر خودم باشم.
‫منظورت چیه؟
‫میرم به پلیس میگم. ‫مجبورم!
‫چیو میگی؟
‫این کار رو دوتایی برای پسرمون کردیم.
‫ولت می‌کنم بری.
‫ولی نمی‌خوام مثل زنِ کیم ‫به خاک سیاه بشینم.
‫می‌دونی کجا کار می‌کنه؟
‫توی یه سوپرمارکتِ کوفتی!
‫همچین اتفاقی برای من نمی‌افته.
‫اونم بعد از این همه فداکاری‌ها!
‫منم کلی فداکاری کردم.
‫بی‌وقفه کار می‌کردم. ‫مایع نخاعی‌ام رو دادم به یوهان.
‫کلاً دو ساعت روی یه تخت خوابیدی.
‫ممکن بود فلج بشم.
‫کل داستانت همینه؟
‫خودتو فدایی کردی چون یه بروشور نوشته بود ‫یک درصد احتمالِ پیامدهای ناگوار هست؟
‫من توی تک تک نفس‌کشیدن‌هاش بودم...
‫و از همون لحظه‌ای که به دنیا اومد ‫کنارش موندم.
‫الان توی جرمی همدست شدم ‫که پولش میره توی جیبِ تو!
‫ببینم. موضوع پوله؟
‫- چون می‌تونیم... ‫- نه!
‫موضوع پول نیست.
‫موضوع اینه که یه قراری داشتیم.
‫یه عهد!
‫تو و من و یوهان یه تیم بودیم.
‫و همه‌مون برای اون قرارمون ‫یه سری فداکاری‌ها کردیم.
‫گزینۀ رفتن از این زندگی ‫جزو چیزایی بود که فدا کردیم.
‫اگه الان بذاری بری...
‫فقط به خودم فکر می‌کنم.
‫همین و بس.
‫هدفم این نیست که تو رو تنبیه کنم.
‫برام سؤاله که زنیا بعد از پنج سال زندان ‫فکر می‌کنه چقدر فوق‌العاده‌ای.
‫می‌خوام بدونم چیزی که ازم می‌خوای رو ‫درست فهمیدم یا نه.
‫- دلشوره دارم. ‫- دلشوره؟ برای اینجور چیزا یه کم دیر نیست؟
‫می‌تونیم بگیم متوجه شدیم ‫که یه اشتباهی پیش اومده.
‫اشتباه؟
‫آره. آدمیزاد اشتباه می‌کنه و بعد...
‫نه، ما قانون‌شکنی کردیم، کریستین.
‫نرخ تبدیل ارز رو دستکاری کردیم.
‫میشه بفهمی راهی هست ‫که هر چی در آوردیم رو برگردونیم؟
‫سهم تو رو هم بهت میدم.
‫کریستین، رفیق، ‫به کی می‌خوایم پس بدیم؟
‫ما نرخ رو دستکاری کردیم تا سود کنیم. ‫کسی ضرر نکرده، خب؟
‫موضوع هر چی که هست، ‫بهتره خودمون بهشون بگیم.
‫اون زمان خودت پول‌لازم بودی.
‫خب، لعنتی، تو هم پایه بودی.
‫ببخشید.
‫- مشکلی پیش اومده؟ ‫- نه.
‫نمی‌تونیم درستش کنیم، کریستین.
‫باید دهن‌مون قرص بمونه، خب؟
‫باشه.
‫کریستین؟
‫خیلی خب.
‫قضیۀ من و تو به کجا رسید؟
‫بهش گفتم.
‫تموم شد.
‫پس الان خودمون دوتاییم؟
‫معلومه.
‫با همدیگه!
‫ولی یه خواهش کوچیکی ازت داشتم.
‫باشه، حتماً.
‫مامانم با نامزدش اومده توی شهر ‫و کم پیش میاد که بیاد اینجا.
‫خیلی دوست دارم ببینیش.
‫- امروز؟ ‫- اوهوم.
‫می‌خوای؟
‫آره، حتماً.
‫چه آتیشِ بزرگی بشه، مگه نه؟
‫خیلی بزرگ‌تر از اونی میشه که «پِر» ‫و اون بچه‌ها پارسال درست کردن،
‫مگه نه؟
‫- کریستین؟ ‫- بله؟
‫آتیش‌بازی!
‫بله...
‫اوضاع توی خونه به هم ریخته؟
‫وضعیت خوب نیست.
‫خوب نیست.
‫لئونورا...
‫ولم نمی‌کنه.
‫خب، مگه دستِ خودشه؟
‫ازم آتو داره.
‫عه، تهدید!
‫سابقه‌اش رو داشتم.
‫چی‌کار کردی؟
‫خب، راستش هیچ‌کاری نکردم.
‫رفت چند تا از دوستای قدیمی‌اش رو ببینه ‫و بعد...
‫ازش حمایت کردن،
‫باهاش حرف زدن و کاری کردن که باور کنه ‫بدونِ من یه زندگی جدید و بهتر شروع می‌کنه.
‫ولی لئونورا کس خاصی رو نمی‌شناسه.
‫یوهان کل وقتش رو گرفته.
‫خب، بالاخره یکی هست.
‫فکر نکنم با کسی حرف بزنه.
‫اینجوری نمیشه که. ‫نمیشه هم ترکش کنی...
‫هم کسی باشی که بعد از جدایی ‫باهاش همدردی می‌کنه.
‫یکی از دوستای قدیمی‌اش رو پیدا کن. ‫یکی که هواش رو داره.
‫ولی بابا، از کجا مطمئنی ‫که لئونورا دنبالش رفته؟
‫از دکل‌های مخابراتی فهمیدیم.
‫فهمیدیم که با ماشین‌های خودشون رفتن.
‫پشت سر هم.
‫کریستین داشته می‌رفته شهر...
‫تا دوست قدیمیِ لئونورا ‫یعنی کاساندرا رو پیدا کنه.
‫به‌به!
‫به زور شناختمت. ‫چند ساله که ندیدمت؟
‫خب، دقیق نمی‌دونم.
‫باید توی مراسم نامگذاری بوده باشه، نه؟ ‫الان یوهان چند سالشه؟
‫۱۸ سالشه.
‫- فردا فارغ‌التحصیل میشه. ‫- باورم نمیشه!
‫هیجده سال؟
‫از اون‌موقع به بعد ‫اصلاً با لئونورا حرف نزدی؟
‫اصلاً!
‫دوستای صمیمی بودیم، بعدش...
‫ارتباطمون صفر شد.
‫لئونورا همیشه آدمی بود ‫که دوتا گزینه رو بیشتر در نظر نمی‌گرفت.
‫حد وسط نداره، یا آره یا نه.
‫اوهوم.
‫آدمی نیست که بتونی همینجوری ولش کنی بری.
‫منظورت چیه؟
‫قبلاً یه نامزد داشت.
‫مایک.
‫ازش چیزی برات تعریف کرده؟
‫مایک؟ نه یادم نمیاد.
‫موضوع اینه که...
‫اون مُرد.
‫خیلی خب...
‫آره، اون زمان ماجرای خیلی دردناکی بود.
‫نه، تا حالا بهم نگفته بود.
‫ماجرای وحشتناکی بود.
‫از بالای یه صخره افتاده بود پایین...
‫و بعد از برخورد به زمین مُرده بود.
‫جزئیاتش رو نمی‌دونم. ‫خودم اونجا نبودم.
‫- اون زمان با لئونورا نامزد بوده؟ ‫- آره. با هم بودن. بعدش...
‫می‌گفتن داشته از لئونورا جدا می‌شده.
‫اون شب با یه دختر دیگه دیدنش.
‫«می‌گفتن»؟ کی می‌گفته؟
‫می‌دونی... شایعه کرده بودن دیگه. ‫شهر کوچیکی بود.
‫خیلی خب، چه شایعه‌ای کرده بودن؟
‫که لئونورا هُلش داده.
‫واقعاً احمقانه به نظر میاد.
‫آره.
‫ببین... من با یه نفر ازدواج کردم...
‫و بچه‌دار شدیم.
‫بعداً فهمیدم که ۱۲ سال بوده ‫که عاشق یه زنِ‌ دیگه بوده.
‫زنه هم بدون اطلاع خانواده‌اش...
‫باهاش ازدواج کرده.
‫یه جور ازدواج بی‌سر و صدا.
‫من اصلاً خبر نداشتم.
‫عاشق همدیگه شدیم و ازدواج کردیم...
‫بدونِ اینکه طرف رو درست بشناسم.
‫وقتی داشتم طلاق می‌گرفتم ‫یه نصیحت خوب بهم کردن.
‫باید بهش به دیدِ یه داد و ستد نگاه کنی.
‫یه طرف معامله: پول، خونه، بچه‌ها.
‫طرفِ مقابل معامله...
‫تهدیدها، افشاسازی‌ها...
‫و حقایقی که به بچه‌ها گفته میشه رو داریم.
‫تقصیر کیه؟
‫خوبه که یه چیزی داشته باشی ‫که بتونی معامله کنی.
‫اسم اون دختری که مایک به‌خاطرش...
‫لئونورا رو ترک کرد چی بود؟
‫الو؟
‫سلام، سونیا هستم.
‫سونیا. ممنون که تماس گرفتی.
‫من فقط چند دقیقه وقت دارم.
‫اشکالی نداره.
‫کاساندرا گفت احتمالش هست که وقتی ‫مایک مُرده یکی رو دیده باشی.
‫میشه برام توضیح بدی؟
‫خب، بیشتر یه جورایی حس کردم.
‫حس کردی؟
‫خیلی خب.
‫ولی...
‫میشه بهم بگی چی شد؟
‫خب، ما...
‫جشن گرفته بودیم.
‫بعدش من و مایک...
‫ما...
‫- آره، عاشق هم بودین. ‫- آره.
‫- خیلی عاشق بودیم. ‫- شما دوتا کجا می‌رین؟
‫چیزی ندیدی؟
‫خب، مطمئن نیستم...
‫ولی یه حسی بهم می‌گفت ‫یکی زیر نظرمون داره.
‫لئونورا رو دیدی؟
‫شاید...
‫هیچ‌وقت اون جیغ رو فراموش نمی‌کنم.
‫حالا خودشو دیدی؟ آره یا نه؟
‫آره.
‫مطمئن بودم.
‫اونجا... اون شب.
‫خودِ لئونورا بود.
‫اون زمان اینا رو به پلیس نگفتی؟
‫سونیا اون زمان همه چی رو به پلیس گفته بود.
‫همه‌ش رو خوندم.
‫توی گزارش پلیس بود؟
‫لئونورا رو برای بازجویی آورده بودن.
‫اون و مایک از هم جدا شده بودن.
‫توی یکی از بازجویی‌ها ‫سونیا گفته مطمئنه که لئونورا رو دیده.
‫توی بعدی، گفته مطمئن نیست.
‫ولی لئونورا عصر اون روز توی مدرسه ‫داشته تمرین می‌کرده.
‫از معلم موسیقی هم...
‫بازجویی شد.
‫حرف لئونورا رو تأیید کرد.
‫می‌خوای بری بُدوئی؟
‫باید وسایلت رو جمع کنی.
‫دیگه نمی‌خوام توی این خونه باشی.
‫باشه. ولی می‌خوای به پلیس بگی؟
‫همچین اتفاقی نمی‌افته دیگه؟
‫لئونورا، من...
‫با دوست قدیمی‌ات صحبت کردم.
‫کاساندرا رو میگم.
‫بهم قضیۀ...
‫نامزد قدیمی‌ات «مایک» رو گفت.
‫گفت...
‫با یکی آشنا شده و می‌خواسته از تو جدا بشه.
‫سونیا.
‫بعدش...
‫یهویی مُرده.
‫میگن تو مایک رو کُشتی.
‫و کسی نمی‌تونه ازت جدا بشه.
‫دیوونه شدی!
‫می‌فهمی چی میگی؟
‫من نمیگم. ‫من فقط...
‫یکی رو لازم داری ‫که بتونی باهاش صحبت کنی، لئونورا.
‫به نظرم واقعاً کمک لازم داری.
‫رفتی با یکی دیگه نامزد کردی.
‫اون‌وقت با یه افسانه ‫در مورد اینکه زدم نامزدم رو کُشتم اومدی.
‫به این کار میگن خراب‌کردنِ وجهه‌ی دیگران.
‫اونی که کمک لازم داره خودتی.
‫داری وسایلت رو جمع می‌کنی؟
‫نمی‌تونم. اگه منو به پلیس لو بدی نمیشه!
‫اگه می‌خوای بمونی، ‫باید رابطه‌ات رو با اون دختره قطع کنی.
‫همین الان بهش زنگ بزن.
‫می‌خوام بشنوم.
‫خیلی خب.
‫پس زنگ می‌زنم پلیس.
‫نمی‌خوام سرم هَوو بیاری، ‫بعدش با کلاهبرداریت به فنا برم.
‫لئونورا، بس کن. ‫میشه لطفاً بس کنی؟
‫چرا اینجوری می‌کنی؟
‫وقتی میگم دوستش دارم...
‫دیگه چرا منو می‌خوای؟
‫فکر می‌کنی علتش چیه؟
‫علتش یه چیز بزرگ‌تره ‫و تو یادت رفته چی مهمه.
‫خانواده!
‫پس برای بار آخر میگم، ‫یا زنگ می‌زنی بهش و همین الان تمومش می‌کنی،
‫یا زنگ می‌زنم پلیس...
‫و زنیا اگه بخواد ‫می‌تونه توی زندان بهت سر بزنه.
‫لئونورا...
‫التماست می‌کنم.
‫- فقط... ‫- بزن دیگه!
‫خب...
‫سلام کریستین. ‫مامانم خیلی ازت خوشش اومد.
‫هوم... سلام زنیا.
‫صدات رو درست نمی‌شنوم.
‫سلام...
‫کریستین. صدامو داری؟
‫نمی‌تونم.
‫ببین، می‌دونم... ‫می‌دونم در حق تو نامردیه.
‫ولی... ولی دوستش دارم.
‫بیشتر از هر کسِ دیگه‌ای!
‫- برو بیرون. بیرون! ‫- من...
‫- همین الان برو بیرون! ‫- ولم کن. آروم باش!
‫برو بیرون. همین الان میری بیرون.
‫- هی! ‫- برو بیرون.
‫آروم باش... عه!
‫- برو بیرون! ‫- لئونورا!
‫به فکرِ یوهان باش.
‫اون چی میشه؟
‫داری کاری می‌کنی که همه چی رو از دست بده.
‫به نظرت طرفِ کیو می‌گیره؟
‫بیرون!
‫بیا! ماشین‌هامون رو عوض می‌کنیم.
‫از این به بعد، مرسدس مال منه.
‫خونۀ منه! پسر منه!
‫مثل غریزۀ حیوون‌ها می‌مونه.
‫وقتی دیگه راهی باقی نمی‌مونه...
‫و یه گوشه گیر می‌افتن...
‫حمله می‌کنن.
‫فکر کنم اول رفته دفتر.
‫گوشی‌اش رو گذاشته اونجا ‫و حواسش بوده که نظافت‌چی‌ها حتماً ببیننش.
‫همه چی رو مد نظر گرفته.
‫بهش نمی‌خورده انقدر حساب‌شده عمل کنه.
‫بعضی‌ها ذاتاً این کاره‌ان.
‫حتی توی لحظات درموندگی،
‫حتی وقتی همه چی رو از دست دادن، ‫خونسردیشون رو حفظ می‌کنن.
‫یه مکانیزم بقاست. یه غریزه‌ست.
‫این مال وقتیه که همۀ احساساتت سرکوب شدن ‫بجز یکی:
‫نفرت!
‫[کارواش]
‫زنیکۀ کثافت!
‫- عه، سلام! ‫- سلام.
‫- هنوز اینجایید؟ آره. ‫- آره.
‫یه قهوه لازم داشتم. ‫تا صبح کار دارم.
‫- چه خوب. شب خوش. ‫- شب خوش.
‫داشتم می‌گفتم، ‫اون‌موقع دیگه خسته شده بودیم...
‫سلام بابا.
‫سلام، تو هم خونه‌ای؟
‫آره، فردا امتحان نهایی داریم.
‫جدی؟
‫آره. خوبی؟
‫آره، آره، معلومه.
‫من باید ازت این سؤال رو می‌پرسیدم.
‫آخه امتحان نهایی داری.
‫باید سعی کن قشنگ روش متمرکز بشی.
‫آره.
‫مامان رو ندیدی؟
‫- بابا، مطمئنی حالت خوبه؟ ‫- آره، آره.
‫روز سختی بود. ‫میرم یه دوش بگیرم.
‫باشه.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫چی شده؟
‫چِت شده؟
‫توی برنامه‌هات تجدید نظر کردی...
‫و ازش جدا میشی؟
‫اوهوم.
‫چی شد همچین تصمیمی گرفتی؟
‫من...
‫- سلام، مامان. ‫- سلام، عزیزم.
‫نمی‌دونستم تو هم خونه‌ای. ‫از کِی اومدی؟
‫دو ساعتی میشه.
‫فردا ساعت ۱۰ صبح.
‫حواسم هست. ‫حالت خوبه؟ گرسنه‌ات نیست؟
‫نه، مامان. ‫بس کن. چیزیم نیست.
‫باشه.
‫خب...
‫خیلی خسته‌ام.
‫مسیر جدیدم تقریباً ۲۰ کیلومتره.
‫مسیر جدیدت؟
‫آره. توی جنگل. خیلی قشنگه.
‫با ماشین مامان می‌ریم.
‫چرا؟
‫- چون، خب... ‫- عه، عه...
‫نمی‌خوای با مامانت خداحافظی کنی؟
‫مامان! عجله دارم.
‫می‌دونم، ‫ولی نمیشه برای پسرم آرزوی موفقیت کنم؟
‫چرا.
‫- موفق باشی. ‫- ممنون.
‫ممنون.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫خبر رو شنیدین؟ ‫دیشب یه خانمی رو زیر گرفتن و کُشتنش.
‫چی؟
‫دقیقاً روی خط ممتدِ بعد از اون پیچِ خطرناک.
‫- چقدر وحشتناک. ‫- بابا.
‫بیا.
‫- باید برم... ‫- باشه، کریستین. بعداً صحبت می‌کنیم.
‫وحشتناکه، مگه نه؟
‫- پیچ؟ ‫- آره.
‫- دیشب؟ ‫- آره. اون‌قدرها هم دیروقت نبوده.
‫واقعاً خیلی ناراحت‌کننده‌ست. ‫پلیس الان توی صحنۀ جرمه.
‫- منم معمولاً همون‌جا می‌دوئم. ‫- جدی؟
‫میگن زیر گرفته و رفته.
‫آخه یه آدم چطور دلش میاد همچین کاری بکنه؟
‫کی بوده؟
‫مادر سه تا بچه بوده ‫که اومده بیرون بُدوئه.
‫- خیلی وحشتناکه، مگه نه؟ ‫- آره.
‫اینجا مسیرِ همیشگیِ منه.
‫آره، آره، آره، خیلی خب.
‫آره، آره. نه. ‫لازم نیست. مشکلی نیست.
‫آره، آره.
‫خیلی خب. خداحافظ.
‫هولگر، بارون همه چی رو شُسته. ‫بچه‌های گروه تحقیقات رو می‌فرستم برن.
‫دیدیش؟
‫ولی باهاش حرف نزدی؟
‫تا اون‌موقع نه.
‫توی جشن فارغ‌التحصیلیِ پسرشون صحبت کردیم.
‫[یه بوق = یه جرعه] ‫[سه تا بوق = نوش جان]
‫یه سؤال: از وقتی فارغ‌التحصیل شدم ‫سرم کوچیک‌تر شده؟
‫مال تو بیشتر اندازه‌اته.
‫بیشتر هم بهت میاد.
‫- کجا پیداش کردی؟ ‫- زیرزمین.
‫- فکر کنم پیتر باشه. یه لحظه... ‫- باشه.
‫کریستین؟ پلیس اومده.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫ما خونه به خونه می‌ریم تا بلکه ‫یکی بهمون اطلاعات مفیدی بده.
‫آره. اونا برای قضیۀ خانمی که ‫زیر گرفته بودنش اومدن.
‫- بله. ‫- آهان.
‫خب. شما اون شب ساعت ۱۰:۰۰ الی ۱۰:۳۰ ‫خونه بودین؟
‫پریشب؟
‫همون شبی نبود که دیروقت اومدی خونه؟
‫- فکر کنم یوهان گفت... ‫- آره، آره.
‫تا دیروقت توی دفتر کار داشتم.
‫اوهوم.
‫کِی اومدین خونه؟
‫حول و حوشِ... ‫چه ساعتی بود؟
‫نمی‌دونم.
‫سلام؟ در باز بود.
‫- پیتر. ‫- خب...
‫- پسرخواندۀ من کجاست؟ ‫- همون بیرونه.
‫یوهان، ببین کی اومده.
‫- سلام، پسر! ‫- سلام.
‫- تبریک میگم. ‫- چیزی ندیدین؟
‫- پیتر اومده. ‫- نه.
‫چیزی هم نشنیدین؟
‫نه، متأسفم.
‫محض اینکه یه موقع چیزی یادتون بیاد.
‫باشه، حتماً. ‫بذارید تا بیرون همراهی‌تون کنم.
‫- خوش بگذره. ‫- ممنون.
‫[میشه لطفاً بهم زنگ بزنی؟]
‫[چرا جواب نمیدی؟]
‫[باشه، اصلاً ولش کن.] ‫[اگه می‌خوای اینجوری باشی...]
‫- چی شده؟ ‫- چی؟
‫انگار...
‫اون قضیه دقیقاً همون شبی بود...
‫که از زنیا جدا شدم.
‫نمی‌خواستم بهشون بگم.
‫اون‌جوری می‌رفتن از اونم بازجویی می‌کردن.
‫رفته بودی پیشش؟
‫آره، یه سر رفتم و سریع برگشتم. ‫بهت گفته بودم که.
‫مگه نگفتی از ماشین بهش زنگ زدی؟
‫[دوستت داریم]
‫[دلمون برات تنگ شده]
‫[دوستت داریم]
‫[مامانی رفته بهشت]
‫بله.
‫باشه. ممنون.
‫بله، متوجهم. متوجهم. ‫ولی اول باید اسم‌تون رو بهم بگید.
‫می‌خواستم خودمو معرفی...
‫نمی‌بینی سرم شلوغه؟ ‫باید صبر کنی.
‫بشین اونجا.
‫بله، می‌شنوم.
‫گفتید چه موقعی بود؟
‫حدوداً هم نمی‌دونید؟
‫باشه. خیلی خب.
‫ولی ما... ‫بله.
‫ولی اگه بنویسیم بین ۹:۳۰ تا ۱۱:۰۰ ‫اون‌وقت...
‫بله. خوبه.
‫[مهمونی خیلی خفنی بود، بابا.] ‫[بابت همه چی ازت ممنونم.]
‫ماجرا هنوز در دست بررسیه ‫اما پلیس در حال حاضر...
‫در تلاشه تا از کل این قضیه با خبر بشه.
‫مجرم تحت تعقیبی که توی این تصادف غم‌انگیز ‫در «فونن» پشت فرمون بوده...
‫یه ونِ سفید داشته...
‫که به اعتقاد شاهدین ‫پلاک رومانیایی داشته.
‫پلیس نگرانه که یه موقع این مجرم ‫از کشور فرار نکرده باشه.
‫اگه هر گونه اطلاعاتی ‫برای کمک به پلیس توی این تحقیقات داشتید،
‫لطفاً با ادارۀ پلیس فونن تماس بگیرید.
‫خبر بعدی اینکه چلّه‌ی تابستون نزدیکه...
‫و حالا دولت و حامیانش توافق کردند که...
‫[کارواش]
‫هیچ‌وقت نفهمیدم چی شد که لئونورا ‫کم کم به کریستین مشکوک شد.
‫ولی یه جوری، همه چی رو فهمید.
‫یادته بهم کارت فروختی؟
‫- همون خانم ریاضی‌دان هستید! ‫- آره.
‫۲۰۰ کرون دادم و یه شست‌وشوی ‫ویژۀ‌ ۷۹ کرونی به ماشینم داده شد.
‫پس باید ۱۲۱ کرون باقی مونده باشه ‫ولی نیست!
‫دو بار از کارت استفاده کردین.
‫نه، نکردم.
‫اولین بار، ۹:۲۷ صبحِ روز پونزدهم
‫و دومین بار ۱۰:۱۸ شبِ‌ هفدهم.
‫چهارشنبه؟
‫یوهان؟
‫کریستین؟
‫میشه بیای بالا؟
‫یوهان کجاست؟
‫بیرونه. پیش مارتاست.
‫- خیلی خب، باید باهاش صحبت کنم. ‫- امروز رفتم کارواش.
‫باورم نمیشه چقدر زود ماشین رو به گند کشیدی.
‫نتونستم از کارت کارواش استفاده کنم ‫و شارژش تموم شده بود.
‫گفتم چهارشنبه شب ‫از کارت استفاده نکردم.
‫می‌دونی چی شد؟
‫وقتی فروشنده برام...
‫ویدئوی دوربین مداربسته رو پیدا کرد ‫خیلی عصبانی شدم.
‫فایلش رو برام فرستاد.
‫بیا ببین.
‫ممکن بود بمیرم!
‫ممکن بود اون شخص من باشم.
‫باید سر راه یه چیزی...
‫چی شده؟
‫انگار...
‫ببین...
‫باید با هم صحبت کنیم. ‫میشه بیرون منتظر بمونی؟
‫دکتر چیزی گفته؟ ‫مربوط به من میشه؟
‫نه، نه، نه. ‫ببین. باید با مادرت صحبت کنم.
‫- برو. ‫- می‌خواید طلاق بگیرید؟
‫مامان؟ حالت خوبه؟
‫ببینم، چی شده؟
‫- سلام، مارتا. ‫- سلام.
‫بیا.
‫نیا! نزدیک من نشو!
‫همسایه توی باغه.
‫- جیغ می‌زنم. ‫- نه، لئونورا. من که...
‫- لطفاً آروم باش. ‫- خداییش؟ آروم باشم؟
‫تو...
‫تو می‌خواستی منو بکُشی، کریستین.
‫- نه، فقط... ‫- تو...
‫- یه زن بیگناه رو کُشتی. ‫- نه.
‫نه...
‫الان زنگ می‌زنم پلیس.
‫صبر کن. میشه... میشه در موردش حرف بزنیم؟ ‫میشه فقط...
‫میشه یه کم صبر کنی؟ ‫میشه... یه کم صبر کن...
‫- الو؟ ‫- یه دقیقه صبر کن. میشه... من...
‫لئونورا هولم هستم.
‫دیروز اومده بودین خونه‌مون.
‫- میشه صحبت کنیم؟ ‫- در مورد اون خانمی که تصادف کرده بود.
‫- باید صحبت کنیم. لطفاً صبر کن. ‫- بله، بله.
‫بله، پلاک ۲۳.
‫بله،‌ سلام. ‫همسرم فکر می‌کرد باید زنگ بزنیم.
‫من...
‫یه ماشین دیدم.
‫بله، خارجی بود.
‫فکر کنم رومانیایی بود. ببخشید. ‫میشه دوباره بهتون زنگ بزنم؟
‫صبر کن. صبر کن.
‫- گوشیم رو بده. ‫- صدات رو نمی‌شنوم.
‫- گوشی‌ام رو لازم دارم! ‫- نمی‌شنوم چی میگی.
‫نمی‌شنوم... بیا.
‫بیا. میشه بریم داخل؟ ‫لطفاً!
‫من با تو نمیام توی اون خونه.
‫لئونورا. آروم باش.
‫تو...
‫- میشه... ‫- تو!
‫ببخشید. ببخشید. هیس! هیس!
‫به یوهان فکر کن.
‫خودت وقتی اون کار رو کردی ‫به یوهان فکر می‌کردی؟
‫که باید بدونِ مادرش زندگی کنه!
‫با لئونورا تماس گرفته‌اید. ‫پیغام بذارید.
‫لعنتی!
‫بابا، چی شده؟
‫بابا...
‫دوستت دارم. می‌دونی دیگه؟
‫می‌دونی دیگه، آره؟
‫ولی چی شده؟
‫ببین، میشه یه لطفی در حقم بکنی؟
‫چی؟
‫برو توی اتاقت منتظر بمون.
‫چرا؟ کی دمِ دَره؟
‫لطفاً گوش کن.
‫کاری که میگم رو بکن، خب؟
‫یالا.
‫میشه بیایم داخل؟
‫میشه بیرون انجامش بدیم؟
‫پسرم طبقۀ بالاست. ‫نمی‌خوام چیزی بفهمه.
‫خب، همسرتون بهمون زنگ زد.
‫بله.
‫گفتید پلاک خارجی داشته؟
‫ماشینه رو می‌گیم.
‫بله، خب...
‫من...
‫یه دفعه‌ای از جلوی چشمم رد شد.
‫این مدت این‌قدر دزدی شده...
‫که حواسمون به ون‌های خارجی هست.
‫کجایی بود؟
‫ماشینه رو میگم.
‫مطمئن نیستم ولی فکر کنم رومانیایی بود.
‫چرا فکر کردین رومانیایی بوده؟
‫پلاکش.
‫[ساعت ۹ بیا رستوران «لاپزیت»]
‫روی پلاک رومانیایی چی نوشته میشه؟
‫«رو». می‌نویسن «رو». ‫(RO)
‫الان می‌دونم به چی فکر می‌کنی.
‫قشنگ تابلو بود که گناهکاره.
‫ولی یه چیز اساسی لازم داشتم.
‫مدرک جرم!
‫می‌دونی چرا اومدیم اینجا؟
‫این چند ساعت خیلی فکر کردم.
‫جرم‌هات رو سبک و سنگین کردم.
‫بهش چی میگن؟
‫ترازوهای عدالت!
‫بی‌شک...
‫حق اون سه تا بچۀ بی‌مادر اینه که ‫تا آخر عمرت بیفتی زندان.
‫- آره. ‫- ولی من قاضی نیستم.
‫اول از همه مادر یوهان هستم.
‫و اون تنها ثمرۀ زندگیمه.
‫همه چیزم رو فدا کردم ‫تا بتونه به یه جایی برسه.
‫اگه تو بیفتی زندان
‫و محکوم به کلاهبرداری و قتل بشی...
‫همه چی از دست میره.
‫ولی یه مشکل دیگه هست.
‫جونم همیشه در خطره.
‫چی؟
‫یه بار سعی کردی منو بکُشی، ‫بازم سعی می‌کنی.
‫نه، نه. ‫نه، نمی‌کنم.
‫نه، من که قاتل نیسـ...
‫حاضرم همه چیزم رو بدم...
‫ولی کاری که کردم رو عوض کنم.
‫لئونورا، چی‌کار می‌تونم بکنم؟
‫کاری که می‌خواستی با من بکنی رو با اون بکن.
‫با زنیا!
‫تا وقتی اون زنده باشه، ‫جون من در خطره.
‫چون من برای تو یه تهدید حساب میشم.
‫ببخشید، فکر کنم نفهمیدم چی میگی.
‫ازم می‌خوای... ‫داری میگی باید...
‫بس کن، لئونورا.
‫اون لحظه عقلم رو از دست داده بودم.
‫می‌فهمی؟
‫- تهدید کرده بودی به پلیس میگی... ‫- هیچ‌وقت به پلیس نمی‌گفتم.
‫نمی‌تونستم ازت دست بکِشم...
‫و بازنده باشم! ‫اونم به اون دختره!
‫قول میدم...
‫هیچ‌وقت دست روت بلند نکنم.
‫تمام فکر و ذکرم یوهانه.
‫و تأمین کردنِ نیازهاش.
‫فقط در صورتی می‌تونم به این هدفم برسم ‫که همون کار رو با اون دختره بکنی.
‫بعدش این بار رو با هم سهیم می‌شیم. ‫میشه پروژۀ جفت‌مون.
‫قبلش پروژۀ تو بود:
‫اینکه از شر من خلاص شی.
‫اینجوری از شر تهدیدهایی که توی زندگی‌مون ‫وجود داره، خلاص می‌شیم.
‫من همدستت میشم.
‫چون منم خبر دارم.
‫- مثل یه راز بین‌مون می‌مونه. ‫- بس کن!
‫بس کن دیگه.
‫میشه بس کنی؟ ‫چی میگی؟
‫دیوونه شدی؟ ‫من این کار رو نمی...
‫به یوهان فکر کن.
‫اینجوری احتمال لو رفتنِ من بیشتر میشه.
‫و دودش میره توی چشم یوهان.
‫جفت‌مون رو از دست میده ‫و زندگیش به کل خراب میشه.
‫حرفت منطقی نیست.
‫خیلی خب.
‫صبر کن. بس کن!
‫لئونورا، حرفی که می‌زنی اصلاً منطقی نیست.
‫باید قبل از اینکه سعی کنی مادرش رو بکُشی ‫به اینجاش هم فکر می‌کردی.
‫در ضمن، همه‌ش به نقشه بستگی داره.
‫ظاهراً که خوب نقشه می‌کشی.
‫یه عذر موجه لازم داری.
‫من اون شب عذرم موجه بود.
‫شبی که مایک از بالای پرتگاه افتاد پایین.
‫می‌دونستم به یکی دیگه دل بسته.
‫حسش می‌کردم.
‫همین‌جوری وایستاده بود.
‫لبۀ پرتگاه بود.
‫به نظر نمی‌اومد ترسیده باشه.
‫فقط انگار...
‫غافلگیر شده بود.
‫سلام.
‫داره شب میشه، می‌خوام ببندم و برم.
‫میشه قبل از رفتنت پنجره‌ها رو ببندی؟
‫ولی یه جورایی بازم داری حدس می‌زنی، مگه نه؟
‫حدس می‌زنم؟
‫یادت میاد گفتم...
‫معلم لئونورا کل عصر اون روز، ‫صدای نوازندگیش رو می‌شنیده.
‫ولی در واقع ندیدتش.
‫صدایی که عذر موجهش بوده!
‫به همین راحتی.
‫اتاق کینگ‌مون رو بهتون دادیم. ‫(بهترین اتاق هتل)
‫این بهترین اتاقمونه.
‫- چقدر قشنگ. ‫- بله.
‫- خب، اگه کاری ندارید من برم. ‫- سالن ماساژ تا کِی بازه؟
‫تا ساعت ۱۰:۳۰ شب، ‫پس کلی وقت دارید.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫همه چی تحت کنترله؟
‫خیلی مهمه کسی نبینه از اینجا میری بیرون.
‫- در ضمن کریستین... ‫- بله.
‫زمان‌بندیِ...
‫اس‌ام‌اس!
‫باید شبیه دزدی به نظر بیاد.
‫از پسش برمیای، عزیزم.
‫- سلام، میشه بیام تو؟ ‫- برو گمشو.
‫زنیا.
‫دیگه ادامه نمیدم.
‫گم و گور شدی. ‫دیگه کاری باهات ندارم.
‫تنها پسرم فارغ‌التحصیل شد.
‫لئونورا بدجوری به هم ریخت.
‫بهم یه فرصت بده.
‫به همین خیال باش، کریستین.
‫من که اسباب‌بازیت نیستم.
‫- برو گمشو. ‫- صبر کن.
‫چه غلطی می‌کنی؟
‫دیوونه شدی؟ ول کن!
‫دوستت دارم.
‫زنیا؟
‫بیشتر از اونی که ‫هر کس دیگه‌ای رو دوست داشته باشم.
‫زنیا، خوبی؟
‫سلام زنیا. ‫حس کردم صدای شکستنِ شیشه اومد.
‫نه. چیزی نیست. ‫دست و پا چلفتی بازی در آوردم.
‫- خیلی خب، شب بخیر. ‫- پس شب بخیر.
‫بله، همونایی هستیم که اتاق کینگ رو گرفتیم.
‫به این نتیجه رسیدیم ‫که شام‌مون رو توی اتاق‌مون بخوریم.
‫چه عالی. ‫اول از همه میگو می‌خوایم.
‫صبر کنید.
‫شوهرم از حموم داره صدام می‌زنه.
‫تصمیمش عوض شد، ‫اول از همه سوپِ گازپاچو می‌خوریم.
‫کدوم گوری بودی؟
‫خیلی اتفاق‌ها افتاده.
‫یه لیوان نوشیدنی میدی؟
‫چی می‌خوری؟
‫[زنیای عزیز...]
‫[نمی‌تونم ادامه بدم. شرمنده.] ‫[خانواده‌ام همه چیزِ منه.]
‫بیا تو.
‫خدمات اتاق ـه.
‫به‌به، چقدر سریع!
‫دیگه بیا بیرون، کریستین. ‫شام‌مون رو آوردن.
‫- فقط یه امضا بکنید. ‫- باشه.
‫- خیلی ممنون. ‫- الان انعام میارم. یه دقیقه!
‫کریستین؟
‫باید به خدمتکار انعام بدم.
‫فکر کنم توی شلوارم پول باشه. ‫همون طوسیه.
‫روی تخت ـه.
‫باشه.
‫واجب نیست.
‫- همینجاست. ‫- خب...
‫خیلی ممنون. لذت ببرید.
‫زنیا؟
‫خوبی؟
‫آهای!
‫خوبی، زنیا؟
‫می‌دونستم نمی‌تونی انجامش بدی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫کل خونه‌اش به طرز مشکوکی ‫بدون دی‌ان‌ای و اثر انگشت بود،
‫ملافه‌ها رو هم عوض کرده بودن.
‫کامپیوتر و کیف پول و گوشیش هم نبود.
‫ولی یه حکم گرفتیم...
‫و به آخرین پیام‌هاش دسترسی پیدا کردیم.
‫می‌خوای بدونی چی نوشته شده بود؟
‫«زنیای عزیز.»
‫«شرمنده‌ام.»
‫«دیگه نمی‌تونم ادامه بدم.»
‫«خانواده‌ام همه چیزِ منه.»
‫شبیه پیام‌های مَردیه که مردد بوده.
‫حالا خودش فرستاده؟
‫کریستین هولم.
‫لئونورا.
‫خوشحالم اومدی خونه، عزیزم.
‫اگه نمی‌دونستی چی بگی، ‫بذار من حرف بزنم.
‫بیا.
‫اخیراً خیلی ما رو می‌بینید.
‫چه کمکی از دست‌مون برمیاد؟
‫کریستین، برای زنی اومدیم اینجا ‫که باهاش کار می‌کنی.
‫زنیا میکلسن.
‫بهتر نیست تنهایی صحبت کنیم؟
‫نه، اشکالی نداره.
‫توی خونه‌ای که تعطیلات می‌رفته اونجا، ‫یه سرقت صورت گرفته.
‫یکی از همسایه‌ها یه صدای مشکوک شنیده.
‫الان هم که دیگه خبری ازش نیست، ‫پس گزارش رد کردیم که مفقود شده.
‫داریم پیگیری می‌کنیم ‫که با چه کسایی در تماس بوده.
‫متأسفانه من چیزی نمی‌دونم.
‫ولی اون شب باهاش صحبت کردی، مگه نه؟
‫یکشنبه؟
‫بله.
‫ازش جدا شدم.
‫یه مدت نامزد بودیم.
‫خب، چند وقت؟
‫یه کم بیشتر از یکسال.
‫۲۰ سال بیشتره که زن و شوهریم ‫و پسرمون خیلی مریض بود.
‫این چند سال خیلی سخت گذشت.
‫جفت‌مون یه سری اشتباهات کردیم.
‫توی یه زندگیِ مشترکِ طولانی‌مدت ‫فراز و نشیب وجود داره.
‫نمی‌دونم متوجه می‌شید یا نه. ‫متأهلید؟
‫بله. بله.
‫زنِ من پارسال فوت کرد.
‫پس اواخر یکشنبه شب، ‫به زنیا پیام دادی.
‫کجا بودی؟
‫توی سالن ماساژ بودیم.
‫توی کانگبروگاردن.
‫اگه دوست داشتید چک کنید.
‫هوم.
‫بله.
‫نظرت چیه؟
‫دختره زنده‌ست؟
‫خب، اینا بعد از ۲۰ روز برگشتن.
‫۲۰ سال هم زندگی مشترک داشتن.
‫سؤال اینجاست که زنده‌ست یا نه.
‫- نه. ‫- نه.
‫ولی اگه قتل به قصد سرقته...
‫چرا جسد رو بُردن؟
‫شاید مجرم رو لو می‌داده.
‫یا شایدم نشون می‌داده ‫قاتل از بستگان بوده.
‫همۀ اسکله‌های کوچیکِ ساحل رو چک کنید.
‫داریم چک می‌کنیم. ‫اگه جسدی باشه، پیداش می‌کنیم.
‫سگ‌های گشت رو هم بفرستید ‫جنگل‌ها رو بگردن.
‫رفتن.
‫این کار رو...
‫تیمی انجام می‌دیم.
‫برای یوهان.
‫برای خودمون.
‫با جسدش چیکار کردن؟
‫دقیقاً!
‫باهاش چه غلطی کردن؟
‫چقدر از دریاچه فاصله داریم؟
‫یه کیلومتر از اون طرف.
‫مسیر زیادی برای کشیدنِ یه جسده. ‫اگه بود، ردش رو پیدا می‌کردیم.
‫خیلی خب، پخش می‌شیم.
‫شما از سمت جاده برید،
‫ما هم می‌ریم سمت دریاچه.
‫بعدش میره اونجا و روشنش می‌کنه.
‫خیلی حال میده.
‫خب، برای دیدنش لحظه‌شماری می‌کنم. ‫بابات انگار خوب بلده.
‫یه سری سگ پلیس ‫دارن دنبال اون زنِ گمشده می‌گردن.
‫وقتش نشده؟
‫نه بابا. تازه ساعت هشته. خیلی زوده.
‫- آخه گفتن بارون میاد. ‫- آره، بعداً میاد.
‫نه، نه، خب آره.
‫اگه بخوای می‌تونیم اینجا بمونیم.
‫فکر کنم بهتر باشه روشنش کنی.
‫آهای! چیکار می‌کنی؟
‫همۀ افتخارش رو نصیب خودت نمی‌کنی ها!
‫می‌خوام قبل از اینکه بارون بیاد ‫روشنش کنم.
‫باشه، خیلی خب.
‫خب، کریستین می‌خواد ‫ آتیش رو همین الان روشن کنیم.
‫ایول!
‫یوهو!
‫نوش!
‫آروم.
‫بریم لب ساحل.
‫- بنزین رو میدی؟ ‫- آره.
‫عجب بوی گندی میاد.
‫خارپشتی چیزی اونجا گیر کرده؟
‫همینجوری خوبه.
‫اون یکی!
‫آروم باش.
‫توی ساحل رو می‌گردیم.
‫فندک داری؟
‫نه. نمی‌تونی چندتاشون رو همزمان روشن کنی؟
‫بیاید بریم.
‫هولگر، سگ‌ها اشتباه کردن.
‫♪ ما عاشق کشورمون هستیم ♪
‫♪ وقتی کریسمس متبرک میاد ♪
‫♪ ستارۀ توی درخت در نظر همه چشمک می‌زنه ♪
‫♪ وقتی در بهار همۀ پرنده‌ها ♪
‫♪ توی مزرعه، توی ساحل ♪
‫♪ آواز خوش‌آمدگویی سر میدن ♪
‫♪ کلمات شما آواز ما ‫ در تمام جاده‌ها و خیابان‌ها هستند ♪
‫♪ اسم شما تاج گل ماست وقتی برداشتِ... ♪
‫- ببخشید. میشه نگاه کنم؟ ‫- بله، بفرمایید.
‫ولی بابا، حتی اگه جسد رو بسوزونی،
‫بازم استخوون‌هاش می‌مونه.
‫استخوون‌ها فقط توی ۱۲۰۰ درجه می‌سوزن.
‫درسته.
‫ولی میشه قایم‌شون کرد. ‫بقیۀ‌ چیزا از بین میرن.
‫همین. هیچی نمی‌مونه.
‫سلام. وقتشه!
‫چه عجب.
‫- سر و وضعم خوبه؟ ‫- عزیزم...
‫تو زیباترین...
‫زنِ دنیا هستی ‫و هیچ‌کس لیاقتت رو نداره.
‫ببینم، مگه گوش نمی‌کردی چی می‌گفتم؟
‫حرفم اینه که...
‫عشق خیلی خطرناک‌تر از اونیه که میگن.
‫هر اتفاقی ممکنه بیفته.
‫آمادگیش رو داری؟
‫آره.
‫آره دارم.
دانلود روزانه dlrozaneh.ir