دانلود روزانه
‫هی، بچه‌ها. ‫کسی توی خزانه کار می‌کنه؟
‫بچه‌ها؟ امشب کسی توی خزانه کار می‌کنه؟
‫لعنتی.
‫آهای؟ آهای؟
‫هی، بچه‌ها. خنده دار نیست.
‫اگه شما احمق‌ها فکر کردین ‫امروز قراره منو بترسونین،
‫کور خوندین.
‫آهای؟ کی اونجاست؟
‫[یک ماه قبل]
‫خیلی خب، چن. گوش کن. خب؟
‫همونطور که قبلا هم گفتم،
‫حتی اگه من توی بخش فروش هم بودم، ‫کاری ازم ساخته نبود.
‫اسمت باید توی لیست باشه.
‫بی خیال، سم. چرت و پرت تحویلم نده. ‫من فقط چند لیتر لازم دارم.
‫لازم نیست کسی بفهمه.
‫مشکل مقدارش نیست، بلکه...
‫اصلا واسه چی می‌خوای؟
‫واسه... واسه چی می‌خوام؟
‫ما...
‫داریم تجهیزات پزشکی واسه بچه‌های سرطانی می‌سازیم؟
‫تو بچه‌ها رو دوست داری، مگه نه؟
‫آره، معلومه. ‫معلومه که بچه‌ها رو دوست دارم.
‫ولی بحث این نیست.
‫ببین، سم،
‫من حاضرم پول خوبی بدم، خب؟
‫پولی که می‌تونی بری باهاش صفا سیتی.
‫متوجهی؟
‫بله، متوجهم،
‫متوجهم، ولی...
‫متاسفم. کاری ازم ساخته نیست.
‫خب؟ نمی‌تونم کمکت کنم. خداحافظ.
‫باید برم. باید... برم.
‫خب، چرا ساعت ۸ صبح...
‫گانگسترهای چینی بهم زنگ می‌زنن؟
‫خب، واسه اینه که ما ‫تنها منبع زولکانوید در دنیا رو استخراج می‌کنیم.
‫و در حال حاضر زولکانوید خیلی خواستار داره.
‫اساسا یه فلز مایع شبیه جیوه ست.
‫فقط اینکه مسمومت نمی‌کنه ‫یا باعث نمیشه بخوای صورت خودت رو بخوری.
‫و همین ارزشمندش می‌کنه.
‫تنها مشکل اینه که ‫نمی‌تونیم پاسخگوی تقاضا باشیم.
‫که همیشه اینجوری نبوده. باور کنین.
‫ولی بعد از کلی سال تلاش و تقلا،
‫به نظر میاد بالاخره به یه جایی رسیدیم.
‫بالاخره همه چی داره جفت و جور میشه.
‫به فنا رفتیم، مرد.
‫باورم نمیشه. این پایان ماجرا ست.
‫واسه این حرف‌ها خیلی زوده.
‫یه نفس عمیق بکش، لیام. چی شده؟
‫البته، البته.
‫تو نشنیدی. تو توی معدن بودی.
‫چی رو نشنیدم، لیام؟
‫بکی می‌خواد کنار بکشه.
‫قضیه‌ی ریه‌هاشه.
‫ملوسی جایگزینش میشه.
‫خدای من.
‫نه، سم. خدا ما رو نفرین کرده.
‫و اهریمن الان جلسه‌ی مدیریتی گذاشته ‫که تو باید توش حضور پیدا کنی.
‫چی؟
‫- آره! بجنب، بجنب، بجنب. ‫- باشه.
‫ببخشید. عذر می‌خوام.
‫ببخشید لطفا.
‫متاسفم. من باید جلو میشستم.
‫خیلی خب. آره...
‫هی. هی!
‫لطفا وایستا! صبر کن. صبر کن. صبر کن!
‫اگه فکر می‌کنین این بد شانسیه، ‫پس کجاش رو دیدین!
‫حقیقت اینه که من نفرین شدم. ‫کل خانواده‌ام نفرین شده.
‫شروعش زمان آشنایی والدینم بود.
‫همون داستان عشقولانه‌ی کلاسیک،
‫بابا قلب مامان رو دزدید.
‫شش ماه بعدش،
‫باقی وسایلش رو دزدید.
‫گندش بزنن!
‫بعدش دیگه برنگشت.
‫یه شب وقتی داشت یه سرقت انجام می‌داد، ‫یه خرده خودش رو توی دردسر انداخت.
‫احتمالا اگه اون بد شانسی کوچیک رو نمی‌آورد...
‫راحت قسر در می‌رفت.
‫چون کائنات حس شوخ طبعی خوبی داره،
‫من به عنوان کارمند انتظامات کار می‌کنم.
‫که گمونم می‌تونست بدتر باشه.
‫مثل باقی زندگیم ‫که دائما بی پولم،
‫پنج ساله مجرد و تنهام،
‫و مجبورم با دو تا از ‫اعصاب خرد کن‌ترین هم اتاقی‌های دنیا زندگی کنم.
‫- بینگو. ‫- به به...
‫واقعا نباید این کار رو بکنیم.
‫[دست نزنین! شوخی ندارم! چاقو چاقوتون می‌کنم!]
‫گمونم نگفته نمی‌تونیم یه نگاه بندازیم.
‫نگفته.
‫دقیقا.
‫[بهت بدهکاریم]
‫واقعا؟
‫جونیور، داری چیکار می‌کنی؟
‫اون چیه؟
‫صبح به خیر، رئیس. ‫ببخشید. این مال من نیست.
‫هم خونه‌ای‌هام ناهارم رو دزدیدن.
‫- نمی‌خوام بشنوم. ‫- صحیح.
‫منابع انسانی امروز صبح جلسه گذاشته، ‫و همه‌مون زیر ذره‌بین هستیم.
‫بله، قربان.
‫کاپشن بپوش. ‫به نظر با اون پیرهن خوابیدی.
‫ببخشید. در این مورد باید بگم، قربان،
‫امروز صبح... یه اتفاقی رخ داد.
‫کاپشنم یه جورایی...
‫از دستم در رفت.
‫خیلی خب، بذار ببینم درست متوجه شدم.
‫- تو کارمند انتظاماتی... ‫- بله، قربان.
‫و کاپشن و ناهارت رو امروز صبح ازت زدن؟
‫وقتی اینجوری میگین، ‫خیلی خوب به نظر نمیاد.
‫کافیه! خودت رو...
‫خودت رو جمع و جور کن!
‫بله، قربان. ببخشید. حتما.
‫حالا که اینقدر از هم اتاقی‌هات متنفری، ‫چرا از اون خونه نمیری؟
‫خب، اگه می‌تونستم می‌رفتم، ولی... ‫من پای قرارداد اجاره رو امضا کردم.
‫خب اونا رو جایگزین خودت کن، جونیور. ‫نشون‌شون بده طرف حساب‌شون کیه.
‫آره! آره.
‫صد درصد.
‫نشون‌شون‌ میدم طرف حساب‌شون کیه.
‫همین کار رو می‌کنم... امشب.
‫اونا خشم و غضبم رو... می‌چشن.
‫خیلی خب. خوبه. خوبه.
‫توی جلسه می‌بینمت.
‫بله، درسته. جلسه. میام.
‫"خشم و غضبم رو می‌چشن."
‫تعجب کردم همین الان بله رو بهت نداد.
‫خیلی خب، ممنون. ‫خفه شو لطفا.
‫رفیق، ببین، فقط دعوتش کن بیرون ‫و اینقدر ترسو نباش.
‫- من ترسو نیستم. ‫- ترسویی.
‫- نیستم! میشه بس کنی؟ ‫- ترسو.
‫- بس کن. خواهشا. همین یه بار. ‫- اصلا بی خیال بابا.
‫چرا منابع انسانی جلسه گذاشته؟
‫نمی‌دونم. شاید قراره حقوق‌مون رو افزایش بدن؟
‫واقعا؟
‫انگار تا حالا همدیگه رو ندیدیم.
‫سلام، شان. چطوری؟
‫خوبم، ممنون. مشغولم.
‫آره. آره، می‌بینم.
‫صبح زود کالین رو دیدم که گفت، ‫"هی، پرینس کجاست؟"
‫و بعد من گفتم،
‫"خب، پرینس رو که می‌شناسی. ‫احتمالا دوباره دیر کرده."
‫و درست می‌گفتم.
‫آره.
‫می‌خوای برم بهش بگم اومدی؟
‫می‌تونم این کار رو بکنم.
‫نه. خودم ردیفش می‌کنم.
‫گوش کن، راستی چطوره ‫اون طرفی وایستی؟
‫هیچ کس نمی‌خواد اونو ببینه.
‫می‌دونی، من قبلا همیشه ‫واسه همه چی دیر می‌کردم، پرینس.
‫جدی؟ خب، و چیکار کردی؟
‫بعدا دیگه زودتر میومدم. رازش اینه.
‫- اوه؟ رازه؟ ‫- آره.
‫ممنون که بهم گفتی.
‫روز خوبی سر کار داشته باشی.
‫خب، چرا همیشه دیر میام سر کار؟
‫خب، راز پیچیده‌ای نیست.
‫از کارم متنفرم.
‫ولی چاره‌ای ندارم.
‫طبق قوانین کمک هزینه‌ام،
‫باید پنج سال به عنوان حسابدار کار کنم...
‫وگرنه دیگه از کمک مالی خبری نیست.
‫خدا رو شکر دیگه آخرهاشه.
‫و بعد می‌تونم به بابام ثابت کنم اشتباه می‌کنه.
‫سلام.
‫کالین؟ سلام‌. صبح به خیر.
‫چه مدته اینجایی؟
‫نمی‌دونم. ‫حدودا پنج دقیقه، کم و بیش.
‫خب، کمکی ازم ساخته‌ ست؟
‫دیگه دیره. ‫خودم مشکل رو حل کردم. مثل همیشه.
‫اوه، خیلی خب.
‫کارت اینجا تمومه؟
‫می‌دونی که جلسه داریم، نه؟
‫آره. میام وگرنه دخلم اومده. ‫خیلی ببخشید.
‫تو یه چیزی داری که خیلی روی مخمه.
‫به نظرم زنگ می‌زنم منابع انسانی...
‫تا بتونیم یه قلب به قلب دیگه داشته باشیم. ‫[کنایه از صحبت و گپ]
‫اوه؟ جدی؟
‫فکر می‌کنی باید با منابع انسانی صحبت کنیم، ها؟
‫این واسه قلب به قلب چطوره؟
‫حالا چی داری بگی، کالین؟
‫ها؟
‫می‌دونی، راستش تعجب کردم ‫که تو اصلا قلبی هم داری!
‫لعنتی...
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫اوه، هیچی. هیچی. خیلی متاسفم.
‫اه. اووه.
‫به خاطر کار زیاد دستم یهو می‌گیره.
‫گفتم می‌خوام توی جلسه‌ی امروز...
‫واسه دپارتمان‌مون یادداشت برداری کنی.
‫به نظرت از پسش برمیای؟
‫آره، ما ردیفش می‌کنیم. من... ردیفش می‌کنم.
‫هر چی شما بگی، رئیس.
‫خوبه.
‫این کار تو بوده؟
‫- چی؟ ‫- تویی که همه‌ جای شرکت دستشویی می‌کنی؟
‫نه.
‫معلومه که تویی.
‫باید فکرش رو می‌کردم.
‫تمیزش کن ‫وگرنه یه اخطار دیگه توی پرونده‌ات درج می‌کنم.
‫باشه، ولی کار من نبوده.
‫پس کار کی بوده، ها؟
‫اه...
‫فکرش رو می کردم‌.
‫تمیزش کن.
‫خیلی چندشی.
‫چرا چیزی نگفتی؟ ‫بی خیال، مرد.
‫می‌دونی چیه؟ حقته.
‫اوه، لعنتی.
‫اوه! لعنتی.
‫پدرم این کار رو با هیچ و پوچ شروع کرد.
‫تنها چیزی که داشت یه مقدار زمین خاکی...
‫چند میلیون پول،
‫و یه رویا بود.
‫لطف کردی اومدی، سم.
‫حیف که حتی رویاپردازان هم نقطه‌ی کور دارن‌.
‫ما واسه این اینجاییم.
‫اینجاییم که طرز فکر کندتون رو تغییر بدیم.
‫اینجاییم که بهتون عینک بدیم...
‫تا بتونین واضح‌تر ببینین.
‫ما واسه این اینجاییم. ‫اینجاییم که چشم‌هاتون رو باز کنیم.
‫گوگو.
‫اینجا چی داریم؟
‫بگین چی می‌بینین. نترسین.
‫اینجا مکانی آزاد و امنه.
‫نه.
‫حرف بزنین!
‫این کار رو نکن.
‫اه...
‫بله، تو! بگو.
‫آم...
‫صبح همگی به خیر.
‫صبح به خیر.
‫خب، چیزی که می‌بینم..‌. می‌دونین...
‫شبیه...
‫یه دفتره، قربان.
‫ببخشید؟
‫خب، یعنی میگم، ‫از این جایی که من وایستادم یه جورایی...
‫شبیه...
‫می‌دونین، دفتر... یه نفره.
‫برگرد.
‫قربان؟ چی؟
‫نمی‌خوام قیافه‌ی بی ریختت رو ببینم. ‫برگرد.
‫- لازم نکرده بشینی. فقط برگرد. ‫- خیلی خب.
‫چیزی که اینجا داریم ‫سرطانیه که به جون این شرکت افتاده.
‫از امروز به بعد،
‫تمام شما مدیران باید کرایه بدین.
‫چیزهای خوب دوست دارین؟ ها؟
‫خب، باید پولش رو بدین.
‫دیگه خبری از ناهار مفت نیست!
‫ناهار مفت واسه همه!
‫آخ جون! یوهو!
‫عالیه.
‫یه قضیه‌ای داره. باور کن.
‫بستگی داره اول هفته جلسه‌ای...
‫با مشتری داشته باشیم یا نه، و...
‫خب، از غذا چیزی مونده باشه یا نه.
‫مشخصا‌.
‫حواس‌ها جمع. حواس‌ها جمع. یالا.
‫خیلی ببخشید.
‫یه کمکی برسون.
‫حتما.
‫ممنون. یه خرده سنگینه.
‫خب، وقتی اوضاع سخت میشه، ما چیکار می‌کنیم؟
‫مخارج اضافه رو کم می‌کنیم!
‫پس، از این هفته به بعد،
‫شما لپتاپ‌هاتون رو تحویل میدین...
‫و از این کوچولوهای قدیمی تحویل می‌گیرین!
‫ها؟ خیلی باحاله.
‫جدی که نمیگی؟
‫شوخیه دیگه، نه؟
‫اگه بقای شرکت توی این وضع اقتصادی ‫واسه تو شوخیه، پرینس،
‫پس آره، این یه شوخی بزرگه.
‫چطوره اینو بنویسی؟
‫حالا کی می‌تونه بهم بگه...
‫یه ساعت چند دقیقه ست؟
‫چقدره؟ یه اتاق پر از مدیران،
‫رهبران تجاری،
‫هیچ کس نمی‌تونه چنین سوال ساده‌ای رو جواب بده؟
‫بگو.
‫اه...
‫خب، یعنی میگم، یه ساعته، پس...
‫شصت دقیقه.
‫صندلیت رو بده پایین.
‫ببخشید؟
‫گفتم صندلیت رو بده پایین. ‫تو لیاقت نشستن روی همچین صندلی بزرگی رو نداری.
‫صندلیت رو بده پایین. ‫همین الان. همین الان.
‫توی این اتاق هیچ کس رویاپرداز نیست. ‫هیچ کس.
‫تنها کسی که اینجا رویاپردازه منم.
‫گوگو.
‫از امروز به بعد،
‫می‌خوام یه مفهوم آرمان گرایانه...
‫به نام "اِی‌ام‌آی تایم" رو معرفی کنم.
‫اِی‌ام‌آی تایم یه ساعت دولتی...
‫به علاوه ۳۰ دقیقه جایزه ست.
‫همین رو می‌گفتم که...
‫ساکت، بچه‌ها. ساکت لطفا.
‫می‌خوام همگی با برایان آشنا بشین.
‫بیا اینجا، برایان. بیا.
‫اون کاپشن منه.
‫چی؟
‫- اون یارو کاپشن منو پوشیده. ‫- آره؟
‫امروز صبح برایان رو کنار خیابون پیدا کردیم.
‫ما...
‫راستش فکر می‌کردیم مرده.
‫اوه.
‫ولی حقیقت اینه که...
‫اون بازم می‌تونه ‫اکثر وظایف‌تون رو انجام بده.
‫دپارتمان مالی مشهورترین دپارتمان نیست.
‫معلوم شده ۸۶ درصد همکاران‌تون...
‫اسم هیچ کدوم‌تون رو یادشون نمیاد.
‫واسه همینه که این ایده به ذهن‌مون رسید.
‫ممنون، کالین.
‫برچسب اسم. ببینین.
‫خب، خیلی واضح هستن.
‫ولی شاید بحث ‫محل برچسب اسم‌تون هم مهم باشه.
‫می‌تونین وسط بذارین.
‫یا این طرف. یا شاید این طرف.
‫همچنین، یه لقب بامزه‌ هم واسه خودتون پیدا کنین.
‫تا بقیه بتونن باهاتون ارتباط بگیرن.
‫بله؟
‫ملت بهم میگن "کودن الدوله."
‫خیلی مطمئن نیستم چرا.
‫من می‌دونم چرا.
‫اینجا این اسم رو نذار روی خودت. خب؟
‫میشه لطفا از اسم شما استفاده کنم؟
‫نه. نه، نه، نه.
‫می‌خوایم همکارانت تو رو بشناسن.
‫تو براشون جذاب باشی.
‫اسمت چیه؟
‫شان. شان...
‫شان. شان.
‫کارول.
‫ای داد بیداد، یکی همین الان منو بکشه.
‫می‌دونین الان لیست انتظارمون چقدره؟
‫پنج ماه.
‫پنج ماه!
‫داریم فروش‌مون رو از دست میدیم ‫چون نمی‌تونیم پاسخگوی تقاضا باشیم.
‫خوشبختانه، من یه راه حلی دارم.
‫از الان به بعد هر واحدی که می‌فروشیم...
‫شامل پنجاه درصد زولکانوید ‫و پنجاه درصد عامل کاهشیه.
‫دیدین؟ نبوغ محضه.
‫خیلی خب، ببخشید.
‫اون رنگه؟
‫گفتم عامل کاهشیه.
‫خیلی خب، خب، نمی‌تونین این کار رو بکنین.
‫و واسه چی؟
‫رنگ زولکانوید رو آلوده می‌کنه، ‫باعث میشه بی ثبات بشه.
‫و تو از کجا می‌دونی؟
‫اصول اولیه‌ی شیمیه.
‫اصول اولیه‌ی شیمی؟
‫شاید اگه زمین‌های بیشتری برامون پیدا می‌کردی ‫لازم نبود اینو بدونم.
‫ما داریم از تنها منبع زولکانوید ‫شناخته شده در زمین استخراج می‌کنیم.
‫پیدا کردنش کار راحتی نیست.
‫می‌دونی پیدا کردن چی کار راحتیه، سم؟
‫چی؟
‫زمین شناس‌.
‫واسه همین شرکت تصمیم گرفته...
‫شما دیگه پاداش سالیانه‌تون رو دریافت نمی‌کنین.
‫چی؟
‫هیس. نه. صبر کنین. ‫بذارین حرفم رو تموم کنم.
‫اونقدر هم خبر بدی نیست.
‫به جای... پول،
‫که بذارین رو راست باشیم، ‫همه‌تون به هر حال به بادش میدین،
‫شرکت تصمیم گرفته بهتون...
‫این لباس‌های شرکتی محشر رو بده.
‫یعنی میگم، اینو ببینین!
‫ها!
‫ها؟
‫توی تحقیقات همچنین مشخص شده...
‫همکاران‌تون از نحوه‌ی برخوردتون ‫با اونا خوش‌شون نمیاد.
‫اونا میگن شما خصوصیات انسانی ندارین.
‫من می‌دونم چرا.
‫چون تمام روز سرتون توی کاربرگ حسابداریه.
‫شاید حتی کل شب.
‫کی می‌تونه بهم بگه، ‫مهم‌ترین چیز توی هر کاری چیه؟
‫بله.
‫مداد تیز.
‫تو هر روز توی کارت از مداد تیز استفاده می‌کنی؟
‫نه.
‫پس چرا فکر کردی این از همه مهم‌تره؟
‫چون روس‌ها در فضا ازش استفاده می‌کنن.
‫تو الان در فضایی؟
‫بله. فضای کاری.
‫کس دیگه‌ای نبود؟
‫تو رو خدا کس دیگه‌ای نیست؟ ‫خواهشا، یکی دیگه؟
‫بله.
‫- خودکار چی؟ ‫- لعنتی!
‫مشتری!
‫مشتری عامل حیات هر شرکتیه. خب؟
‫شما نمی‌دونین چون نمی‌تونین با مشتری ملاقات کنین.
‫ما امروز اینو تغییر میدیم.
‫همه‌تون مشتری شخصی‌تون رو دارین...
‫که هر جا میرین با خودتون می‌برین.
‫مشتری‌تون رو به آشپزخونه می‌برین.
‫مشتری‌تون رو به توالت می‌برین.
‫مشتری‌تون رو با خودتون می‌برین. مفهومه؟
‫ببخشید. کارول. ‫من با خودم عروسک به توالت نمی‌برم.
‫عروسک نیست! مشتریه!
‫تو هم مشتری رو با خودت ‫به توالت می‌بری. هر بار!
‫- متوجه شدی؟ ‫- بله، بله. خیلی خب، فهمیدم.
‫وای!
‫و متاسفانه تلمبه نداریم.
‫پس خودتون باید مشتری‌تون رو باد کنین.
‫فقط مراقب باشین دهن‌تون رو کجا میذارین. ‫می‌تونه خیلی گیج کننده باشه.
‫اه...
‫می‌دونین چی رو متوجه نمیشم؟
‫چرا ملوسی رو رئیس کرده؟
‫بی خیال، رفیق. پسرشه. ‫چیکار باید می‌کرد؟
‫می‌تونست سم رو رئیس کنه.
‫لعنتی، حتی منم رئیس می‌شدم ‫کارم از اون بهتر بود.
‫تو یه حسابدار خرده پایی ‫که عروسک دنبال خودت راه می‌بری.
‫- فکر نکنم لازمه‌اش رو داشته باشی. ‫- گمونم فکر کردی تو داری؟
‫- تو حتی جرئت نداری پورشا رو واسه شام دعوت کنی. ‫- هی.
‫- به نظرم می‌دونم داره چیکار می‌کنه. ‫- کی؟
‫ملوسی. اون داره از هزینه‌ها می‌زنه.
‫سعی داره نشون بده ‫اِی‌ام‌آی سودآورتر از اون چیزیه که هست.
‫واسه چی همچین کاری بکنه؟
‫که قیمت رو ببره بالا. خب؟
‫فکر می‌کنی می‌خواد شرکت رو بفروشه؟
‫فقط یه راه واسه فهمیدنش هست.
‫ازش می‌پرسم.
‫- ازش می‌پرسی؟ ‫- آره.
‫می‌دونی که اون ازت متنفره، نه؟
‫نمی‌خواد سر به تنت باشه.
‫مهم نیست.
‫فقط باید بفهمم ‫کدوم دکمه‌اش رو فشار بدم. ‫[کنایه از اینکه چه جوری تحت فشارش بذارم]
‫خیلی خب، خب، فقط اون دکمه‌ای رو نزن که نوشته،
‫"با مشت بخوابون توی صورت سم."
‫چون تو توی این مبارزه می‌بازی. بدجور.
‫مثل این می‌مونه ‫کرگدنی یه قورباغه رو له کنه.
‫فقط اینکه قورباغه از قبل ‫دیابت و درد و مرض داشته باشه.
‫مثلا توی ویلچر باشه، ‫و حتی نتونه بپره...
‫فهمیدم. فهمیدم.
‫- اوه! سلام، سم. ‫- سلام، گوگو.
‫چطوری؟
‫هی، خوبم. ممنون. ‫یه خرده...
‫- اوه. اوه، ممنون! ‫- یه خرده... آره.
‫این... پودر پزشکی واسه آلرژیمه.
‫خب، در مورد اون صحبت نمی‌کردم. ‫ولش کن.
‫هست؟
‫اوه، در شرف پروازه.
‫پرواز؟
‫خب، من میرم بگیرمش. ‫اونو بگیرم! بگیرم که نپره. ببخشید.
‫اوه، خدا.
‫هی. هی!
‫باید باهات حرف بزنم.
‫نمی‌دونستم الان تو رئیسی. ها؟
‫خب چه کمکی ازم ساخته‌ ست، رئیس؟
‫ببین، تو چند وقته اینجایی؟ ‫دو ماه؟
‫من از روز اول اینجا بودم.
‫فقط می‌خوام بدونم ‫قصد فروش شرکت رو داری یا نه.
‫کی بهت اینو گفته؟
‫راستش خودت.
‫یعنی میگم، توی تمام بخش‌ها ‫داری بودجه رو کاهش میدی.
‫خیلی مشخصه.
‫اینو ببین، ها؟ پسر معدنچی!
‫حالا فکر کردی سر از تجارت درمیاری.
‫اگه اینو به یه شرکت معدنی دیگه بفروشی ‫افرادمون شغل‌شون رو از دست میدن.
‫- اونا توی ساخت اینجا کمک کردن. تو نمی‌تونی... ‫- هی! هی! هی!
‫من اینجا رئیسم.
‫من! هر کار دلم بخواد می‌کنم.
‫اگه یه خرده واسه پدرت ‫و کاری که اینجا کرد...
‫احترام بیشتری قائل بودی، تو...
‫پدرم؟ پدرم؟
‫تو کی هستی که در مورد پدرم ‫باهام حرف بزنی؟
‫برو بیرون! برو بیرون!
‫مسخره.
‫خوبی؟
‫آره، خوبم. خوبم.
‫- کجاست؟ ‫- توی اتاقش.
‫- خیلی خب. ‫- غذات رو گرم می‌کنم.
‫ممنون.
‫سلام، پرنسس.
‫بابا، من ۱۵ سالمه. ‫دیگه نباید بهم بگی پرنسس.
‫می‌دونم. ببخشید.
‫ببخشید. چطوری؟
‫درد داری؟
‫همونطور که به مامان گفتم، خوبم. ‫اصلا چیز خاصی حس نمی‌کنم.
‫خیلی خب.
‫خب، عیبی نداره یه نگاه بندازم؟
‫این... این خیلی هم بد نیست.
‫- دیدی؟ ‫- آره.
‫یعنی میگم، جوری که مامانت ‫پشت تلفن می‌گفت،
‫آدم قسم می‌خورد هفت... یا هشته.
‫اصلا نزدیک ۸ نیست. ‫نهایتا ۴ باشه.
‫خیلی خب.
‫خب، اگه می‌دونستم، ‫یه سر می‌رفتم کافه،
‫یکی دو تا نوشیدنی می‌زدم.
‫تو؟ نوشیدنی؟
‫هی. خیلی چیزها رو در موردم نمی‌دونی. خب؟
‫من می‌تونم یه سری کارها بکنم.
‫- واقعا؟ ‫- دختر...
‫می‌خوای بگم مامانت بیاد تا...؟
‫واقعا؟ ‫واسه کرم زدن کمک لازم ندارم.
‫من دیگه دختر بچه نیستم.
‫آها.
‫بابا؟
‫خیلی خب. خیلی خب. ‫مزاحمت شدم.
‫هممم.
‫خب... میرم میذارم به کارت برسی.
‫خیلی خب.
‫- هی، بابا؟ ‫- بله؟ بله؟
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم، پرنسس.
‫کار چطور بود؟
‫بد شروع شد. بعدش هم به قهقهرا رفت.
‫می‌دونی، خیلی استاندارد.
‫گمونم تقصیر منه.
‫چی داری میگی؟
‫تو تمام عمرت لوس بزرگ شدی.
‫حالا تن به کار نمیدی.
‫من با کار کردن مشکلی ندارم.
‫با حسابدار بودن مشکل دارم.
‫می‌دونی، متوجه نمیشم.
‫مشکل بهیار بودن چیه؟
‫تو جربزه‌ی کار در خط مقدم رو نداری.
‫تو بزدلی.
‫همیشه بودی.
‫من... من بچه‌ای مضطرب بودم.
‫بله، اعتراف می‌کنم. ولی...
‫من دیگه اون بچه نیستم.
‫چرا، هستی.
‫تو ضعیفی. درست مثل مادرت.
‫می‌دونی چیه؟
‫دیگه کافیه، بابا.
‫یه آدم بزدل همچین کاری می‌کنه؟
‫چیزی می‌خواستی بگی، پسر؟
‫نه. نه...
‫فایده‌ای نداره.
‫شب به خیر.
‫بچه‌ها، میشه این نقاب‌های مسخره رو بردارین؟
‫خیلی خب، ببینین. ‫من خواسته‌ی زیادی ندارم.
‫فقط خواهشا دست به وسایل من نزنین.
‫خب، محض اطلاعت. ‫ما به اتفاقی که افتاده افتخار نمی‌کنیم.
‫دیگه تکرار نمیشه.
‫اگه دلت خنک میشه باید بگم، ‫ما خیلی از غذا لذت نبردیم.
‫نه، ابدا.
‫فاجعه بود.
‫مثل غذای سگ بود. ‫اگه از سگت متنفر باشی همچین چیزی بهش میدی.
‫قطعا باید کلاس آشپزی بری.
‫اوه، فکر خوبیه.
‫خیلی خب. متاسفم که ‫آشپزیم باب میل‌تون نبوده.
‫همم...
‫ولی باید خودتون واسه خودتون غذا درست کنین.
‫اه، کاش اینقدر راحت بود.
‫منظورت چیه؟
‫ما در طول روز خیلی سرمون شلوغه.
‫جفت‌تون بیکارین.
‫این حقیقت نداره.
‫- و منصفانه نیست. ‫- و خودت هم می‌دونی.
‫بذار بهت بگم که ما اینجا کلی کار می‌کنیم.
‫مثلا؟
‫خب، اولا مدیتیشن.
‫هر روز صبح مطمئن میشیم‌...
‫که توی تمام اتاق‌ها انرژی پاک باشه.
‫تمام اتاق‌ها.
‫دارین میگین شما دو تا ‫رفتین اتاقم روی تخت من...
‫مدیتیشن کردین؟
‫بحث اصلی این نیست. ‫بحث اینه که ما بیشتر از سهم‌مون داریم کار می‌کنیم.
‫خیلی بیشتر.
‫اوهوم.
‫خیلی خب.
‫یه کار دیگه بگین.
‫یه کار درست درمون.
‫خودکفا هستیم.
‫وقتی اینجا مشکلی پیش میاد، کی حلش می‌کنه؟
‫قطعا تو که نه. ‫تو هیچ وقت اینجا نیستی.
‫هر وقت دلت بخواد میای و میری.
‫چون من کار دارم!
‫حواست به تن صدات باشه. ‫بیارش پایین.
‫آره. آروم باش.
‫می‌دونین چیه؟
‫من تا حالا ندیدم شماها ‫اینجا چیزی رو درست کنین.
‫پس فکر می‌کنی امروز صبح ‫کی لوله‌ی ترکیده‌ی دستشویی رو درست کرد؟ ها؟
‫توی دستشویی لوله ترکیده؟
‫اوهوم.
‫چه جوری این اتفاق افتاد؟
‫نمی‌دونم.
‫ها! ها! ها! وا! وا! وا!
‫اوه!
‫مگان. مگان!
‫[دو هفته بعد]
‫پس یه خریدار پیدا کردن؟ ‫حتما همینه‌. کاملا مشخصه.
‫که یعنی بعضی‌هامون قراره ‫شغل‌مون رو از دست بدیم.
‫ما که اینو نمی‌دونیم. ‫بیاین وحشت نکنیم، خب؟
‫من چند هفته با رسیدن به پنج سال کار فاصله دارم.
‫اگه الان منو بندازن بیرون، بیچاره‌ام.
‫اگه الان منو بندازن بیرون،
‫تقریبا بی خانمان میشم.
‫اون منم.
‫ببینین، بیاین آروم باشیم، ‫فکرمون رو درگیرش نکنیم. خب؟
‫کسی چه می‌دونه؟ ‫این ممکنه اتفاق خوبی باشه.
‫اخیرا شرکت‌مون رو به موت بود.
‫تاریکی سهمگینی بر ما مستولی شده بود.
‫ولی بعد رهبری جدید انتخاب شد.
‫و روزی جدید و روشن برای اِی‌ام‌آی طلوع کرد.
‫مردی که از بلند پروازی نمی‌ترسه،
‫از جلوگیری از اسراف نمی‌ترسه،
‫مردی که حتی زمان رو تغییر داد!
‫و چرا تمام این کارها رو کرد؟
‫چون به آینده اهمیت میده.
‫و اون آینده از امروز شروع میشه!
‫آره، آره، آره.
‫وقتی من رهبرتون شدم،
‫توی چشم‌هاتون کلی شک و تردید می‌دیدم.
‫پیش خودتون فکر می‌کردین، ‫"این مرد جوون واقعا می‌تونه آینده‌مون رو تامین کنه؟"
‫خب، امروز براتون پاسخی دارم.
‫از اون طرف آب!
‫رهبران جدیدتون در اِی‌ام‌آی!
‫آره! آره!
‫آره!
‫چطورین؟
‫بیا با کارمندانت صحبت کن. ‫با کارمندانت صحبت کن.
‫خب، سلام، اِی‌ام‌آی.
‫آره، سلام.
‫نمی‌تونم بگم چقدر همگی‌مون هیجان‌زده‌ایم...
‫که بالاخره رو در رو همه‌تون رو می‌بینیم!
‫آره! زیارت‌تون می‌کنیم!
‫حالا قبل اینکه چیز دیگه‌ای بگم،
‫می‌خوام یه چیزی رو کاملا شفاف بیان کنم.
‫و اون اینه که ما قصد نداریم ‫تغییرات عمده‌ای ایجاد کنیم.
‫کسر بودجه نداریم‌. تنزل رتبه نداریم.
‫هیچ گونه تعدیل نیرو نداریم.
‫خیال همه‌تون راحت باشه.
‫میشه یه کف مرتب بزنین؟
‫- آره! ‫- آره!
‫ماه آینده به این چیزها رسیدگی می‌کنیم!
‫تموم شد. بی خانمان شدم.
‫خب حالا، همونطور که می‌دونین،
‫ملوسی قراره کنار بره، ‫و من قراره جانشینش بشم.
‫اه...
‫بدریک قراره معاون من باشه.
‫و آنیای زیبا مدیر تغییرات جدید‌مون میشه.
‫گرچه، همونطور که الان گفتم، ‫اصلا هیچ جای نگرانی ندارین.
‫فعلا.
‫خب به نظرم الان وقتشه که رهبر جدیدتون،
‫رئیس جدیدتون،
‫با گفتن تمام دستاوردهاش ‫حوصله‌تون رو تا سر حد مرگ سر ببره.
‫ولی به جاش من تریبون رو ‫در اختیار همکاران عزیزم قرار میدم...
‫تا چند کلام با شما دوستان گل صحبت کنن.
‫به نظرم، بدریک، اول تو بیا.
‫هشدار لو رفتن داستان،
‫اون یه خرده جدی و خشنه.
‫سه چیز رو باید در مورد من بدونین.
‫اول، تحمل گستاخی رو ندارم!
‫و دوم، اگه با من در بیفتین،
‫داغون‌تون می‌کنم!
‫سوم، هر اتفاقی هم بیفته...
‫همیشه من برنده میشم.
‫اگه منو توی جمراک بدون غذا ول کنین...
‫هیچ مشکلی نیست.
‫چون بدریک از خودش تغذیه می‌کنه.
‫ببخشید. ‫اون الان گفت خودش رو می‌خوره؟
‫ممنون، بدی!
‫آره، بدریک، خانم‌ها و آقایان.
‫ولی اون قلبی از طلا داره.
‫آره، می‌تونه تاریک‌ترین اتاق‌ها رو روشن کنه.
‫نه، جدی. آره. ‫خیلی خب، ممنون، بدی.
‫نفر بعدی آنیای عزیزه.
‫خب. تغییر چیه؟
‫دستت رو بنداز پایین.
‫آیا تغییر زمانیه که...
‫توی زهدان یه مارمولک کوچولو رو...
‫به بچه تبدیل می‌کنیم؟
‫کسی چه می‌دونه؟
‫چون تغییر خیلی مرموزه. ها؟
‫ممنون.
‫آنیا، خیلی ممنون. ‫واقعا نکته‌ی مهمی رو ذکر کردی.
‫تغییر، بچه ها، خیلی... مرموزه.
‫خیلی خب، همین دیگه. ‫بیاین برگردیم سر کارهامون.
‫ما زولکانوید بیشتری لازم داریم.
‫این یه دستوره!
‫سر به سرتون گذاشتم، منگل‌ها!
‫اوه، آره. دست‌تون انداختم.
‫آره، آره، آره. ‫ولی جدی، برین دیگه‌. یالا.
‫آره! برین!
‫- آره. آره. ‫- خداحافظ.
‫توی بوفه ژله داریم. یالا.
‫این دیگه چی بود؟
‫هنوزم فکر می‌کنی این ایده‌ی خوبیه؟
‫هر چقدر که فکر می‌کردیم قراره بد باشه،
‫اشتباه می‌کردیم.
‫خیلی اشتباه می‌کردیم.
‫لعنتی.
‫[یک هفته بعد]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫هممم.
‫[بیمه‌ی پزشکی اِی‌ام‌آی کنسل شد. ‫جزئیات بیشتر در آینده.]
‫به خاطر یه سری مشکلات بودجه‌ای،
‫دیگه نمی‌تونیم سلاحی در اختیارتون بذاریم.
‫به جاش یه چیز خیلی ارزشمندتر ‫بهتون ارائه میدیم.
‫توانایی مبارزه با مزاحمین...
‫با فقط استفاده از غریزه‌تون،
‫آموزش‌هاتون،
‫و یه سری وسایل دفتری ساده.
‫خب مهمون ویژه‌ی امروزمون ‫استاد استورم فورسه.
‫خالق ترکیبی‌ترین هنر رزمی دنیا،
‫کی‌ام‌کی‌جِی.
‫یا میشه گفت "کراو مگا کاراته جوجوتسو."
‫استاد.
‫توی کراو مگا کاراته جوجوتسو ‫فقط جریان و گردش مهمه.
‫مهم استفاده از ابزار اطراف‌تون ‫واسه تغییر انرژیه.
‫و واسه حمله‌!
‫حالا... این منگنه ست یا...
‫فک مرگ؟
‫کاملا مطمئنم اون فقط منگنه ست.
‫آره، منگنه ست. اه، از دست این یارو.
‫ما به کراو مگا کاراته جوجوتسو نیازی نداریم.
‫فقط باید هوشیار باشیم و تمرکز کنیم.
‫خفه شو!
‫من خیلی اهل خوندن نیستم.
‫- رک و پوست کنده حرفت رو بزن. ‫- خب، اون همیشه دیر می‌کنه.
‫همیشه‌ی خدا دروغ میگه. ‫رفتارش واقعا مزخرفه.
‫اساسا بدترین کارمندیه که تا حالا داشتیم.
‫خب اگه اینقدر آدم بدیه، چرا هنوز اینجاست؟
‫چرا شرش رو کم نمی‌کنی؟
‫کاش می‌تونستیم. باور کن.
‫ولی پدرش یکی از کله گنده‌ترین مشتری‌هامونه،
‫و من واقعا دلم نمی‌خواد ‫توی این مورد دردسری ایجاد کنم.
‫خب می‌خوای چیکار کنی؟
‫یعنی میگم... می‌تونم یه دل سیر بزنمش.
‫چند تا استخوونش رو بشکنم.
‫یه کم پوستش رو بکنم.
‫می‌تونی این کار رو بکنی؟
‫آره، مرد.
‫خیلی وسوسه کننده ست، ولی...
‫ولی راستش من نظرم یه کوچولو باهات متفاوته.
‫خیلی خب. بگو.
‫خب، من فکر کردم میشه...
‫جا به جاش کنیم.
‫می‌دونی؟ یه کار بهش بدیم ‫که سوهان روحش بشه...
‫و کاملا نابودش کنه. می‌دونی؟
‫روز‌هاش رو تبدیل به ‫یه شکنجه‌ی روانی، دردناک و طولانی کنه.
‫آره! آره، مرد.
‫هر کار دوست داری بکن. واسه من مهم نیست.
‫هی! واسه من مهمه!
‫واسه من مهمه!
‫راستی در مورد اون پوست کندن شوخی می‌کردی، نه؟
‫و محض شفاف سازی،
‫منظورت از شکنجه چی بود؟
‫- اون کجاست؟ ‫- ببخشید، چی؟
‫گرگوری. گرگوری کجاست؟
‫- اینجا. ‫- اونجا.
‫سلام، رفیق.
‫نمی‌تونی بیمه‌ی پزشکی رو کنسل کنی.
‫کارمند‌ها به اون متکی هستن. ‫من بهش متکی هستم!
‫هی، هی، هی، ‫آروم باش، ملوان. خودت رو کنترل کن.
‫خیلی خب، خب حالا، این...
‫صبر کن، نگو.
‫سم.
‫سم! سمی! آره، سمی. خیلی خب.
‫خب، بیا از اول شروع کنیم،
‫ولی این دفعه بدون نگاه غصب آلود. خب؟
‫خب، مشکل چیه؟
‫دخترم یه سری داروی خیلی گرون مصرف می‌کنه...
‫که بدون بیمه‌ی پزشکی پولش رو ندارم بدم. خب؟
‫فهمیدم! خیلی خب. آره.
‫خیلی خب. ولی متاسفانه چاره‌ای نداریم.
‫بخشی از توافق‌مون با رهبر سابق‌تون بود. پس...
‫خب... قرارداد رو تغییر بده.
‫خب، صبر کن. ‫صبر کن ببینم.
‫اوه، من تازگی داشتم ‫در مورد روش‌های درمانی طبیعی می‌خوندم.
‫خب؟ و می‌دونستی با جوشوندن...
‫چند تا گیاه با همدیگه ‫چه چیزهای خارق العاده‌ای میشه خلق کرد؟
‫می‌دونستی؟ معرکه ست!
‫و، می‌خوای یه چیز دیگه رو بدونی؟
‫هر چی لازم داری رو احتمالا بتونی ‫توی جنگل‌های دور و اطراف پیدا کنی.
‫اوه آره!
‫حالا از من بپرسی میگم این برده.
‫نه. نه، نه، نه!
‫اینا یه سری داروی پیچیده هستن! خب؟
‫نمیشه با گیاهان کوفتی درست‌شون کرد!
‫باید جوشوند.
‫باید اونا رو بجوشونی.
‫حالا قبل اینکه چیزی یادتون بدم،
‫باید بدونم دقیقا با چی سر و کار دارم.
‫کسی داوطلب نیست؟
‫ممنون. ممنون، آقا.
‫- اسمت چیه؟ ‫- ببخشید، نه. من داوطلب نشدم.
‫- اون عوضی بازی درآورد. ‫- اسمش جونیوره.
‫و داوطلب میشه. مگه نه؟
‫بله. عالیه.
‫بیا. ‫خجالت نکش. لطفا بیا جلو.
‫اوه، پرینس، پرینس، پرینس، پرینس.
‫خیلی وقت بود که باید این اتفاق میفتاد.
‫متوجهی که همش تقصیر خودته؟
‫این چیه؟
‫برنامه‌ ست، انیشتین.
‫آره، ولی واسه چی؟
‫واسه دستشویی.
‫از اونجایی که خیلی عاشق دستشویی هستی،
‫قراره واسه کارمندان زمان بگیری.
‫ببخشید؟ ‫زمان دستشویی کردن ملت رو بگیرم؟
‫دقیقا.
‫می‌دونی چقدر بازدهی از دست میره...
‫وقتی کارمندان میرن دستشویی؟
‫خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم. ‫التماست می‌کنم. این کار رو نکن.
‫ببخشید؟ این کار در شانت نیست؟
‫نه! نه، نه، نه، بحث این نیست. ‫فقط اینکه...
‫من هنوزم عضو دپارتمان مالی هستم، نه؟
‫نه، معلومه که نه!
‫عضو مجموعه هستی،
‫ولی برگه‌های زمان گیریت میاد دست من، ‫پس گند نزنی!
‫خیلی خب، ببین. ‫واسم مهم نیست. این کار رو می‌کنم.
‫اگه منو از دپارتمان مالی خارج کنی، من...
‫کل کمک هزینه‌ام‌ رو از دست میدم.
‫چی؟
‫آره.
‫- کل کمک هزینه‌ات رو؟ ‫- همش رو!
‫نمی‌دونستم.
‫آره، اگه ازم بپرسی میگم خیلی مسخره‌ ست.
‫کل کمک هزینه‌ات رو؟ محشره.
‫روزم رو ساختی.
‫اوه، لعنتی.
‫پس... اینجا بمونم؟
‫استرس نداشته باش.
‫به نظرم داری یه تغییری رو تجربه می‌کنی. ‫پس چطوره بشینی،
‫و می‌تونیم در مورد حال و احوالت صحبت کنیم؟ خب؟
‫حال و احوالم؟ اون...
‫واقعا داری جدی میگی؟
‫داریم در مورد جون دخترم حرف می‌زنیم!
‫آره، می‌دونیم چون بهمون گفتی.
‫منگل خان! ‫می‌خواد ایستگاه‌مون کنه!
‫خیلی خب‌.
‫مشخصا شماها فکر می‌کنین ‫این یه جور شوخیه، ها؟
‫این خنده داره؟
‫خب، ببین این خنده داره یا نه، خب؟
‫چطوره توی دادگاه ببینمت؟
‫- دادگاه؟ ‫- آره.
‫اصلا از این خوشم نیومد.
‫گوش کن ببین چی میگم.
‫چطوره ما دیگه اصلا نبینیمت؟
‫چون اخراجی.
‫خب این خیلی کِیف داد!
‫می‌بینی، تغییر ناگهانی، ‫مثل انفجار توی فیلم‌های اکشن.
‫میشه اینقدر در مورد تغییر ‫چرت و پرت بلغور نکنی؟ فقط...
‫می‌دونی چیه؟
‫این قضیه تموم نشده.
‫ماشالا به این روحیه، سمی! این قضیه تموم نشده!
‫آره!
‫من فکر می‌کردم سمی اسم دختره!
‫هر چی بخوای می‌تونی انتخاب کنی.
‫خیلی خب.
‫از شمشیر قوی‌تره.
‫نه. قطعا نیست.
‫می‌دونی شمشیر چیه، آقا؟
‫معلومه می‌دونم شمشیر چیه.
‫چیزی نیست. چیزی نیست، خنگول خان.
‫من سنجاب آموزش دادم ‫که با حس شامه مین پیدا کنه.
‫تو می‌تونی.
‫حالا شروع کنیم؟
‫ببخشید.
‫ببخشید، عینک واسه چیه؟
‫تمرکز کن. تمرکز کن!
‫یه روزی این ممکنه موقعیت مرگ و زندگی باشه.
‫حالا می‌خوام به سلاحت فکر کنی...
‫و اینکه چطور می‌تونی ‫ازش واسه محافظت از خودت استفاده کنی.
‫در برابر چی از خودم محافظت کنم؟
‫در برابر این!
‫هی! هی!
‫صبر کن! خب؟ ‫شاید یکی دیگه بتونه به جام داوطلب بشه؟
‫نه، آروم باش. آروم باش.
‫این فقط شبیه سازیه. ‫هیچی حس نمی‌کنی.
‫این حقیقت نداره. بی خیال!
‫لعنتی! گندش... اه!
‫اه! بس کن!
‫از خودت محافظت کن!
‫از حواس دیگه‌ات استفاده کن! ‫به چشم‌هات نیازی نداری.
‫چی چرت میگی، مرد؟ این فقط یه خودکاره!
‫فقط یه خودکار نیست!
‫- هر چیزی که بخوای هست! ‫- گندش بزنن!
‫اه! لعنتی، لعنتی! اه!
‫گندش بزنن!
‫تو مایه‌ی آبرو ریزی هستی.
‫ساعت‌های کاریت رو به ۳ شیفت در هفته کاهش میدم.
‫شان؟
‫سلام، پرینس.
‫وای، چه ساعت قشنگیه.
‫میشه بهش دست بزنم؟
‫می‌دونی چیه؟
‫راستش من فقط اجازه دارم بهش دست بزنم.
‫و ساعت نیست.
‫خب چیه؟
‫- کرونومتره. ‫- مگه اینم یه جور ساعت نیست؟
‫محض رضای خدا! ‫لطفا فقط برو پشت میزت.
‫خیلی خب.
‫کودن الدوله‌ی احمق!
‫من صبر نمی‌کنم که...
‫خیلی خب، پاتریک. سر جات.
‫آماده. و... برو.
‫باور نکردنیه.
‫با جون مردم بازی می‌کنی؟ ‫فکر می‌کنی شوخیه؟
‫فکر می‌کنی شوخیه؟ فکر...
‫خواهیم دید. خواهیم دید.
‫لعنتی‌.
‫سلام علیکم.
‫سلام، عزیزم. روزت چطور پیش میره؟
‫می‌دونی. خیلی عادی.
‫توی ماشینی؟
‫
‫آره. آره، من... کارم زود تموم شد.
‫گفتم سورپرایزت کنم.
‫خیلی خوبه.
‫می‌تونی بری داروخانه؟
‫لبو قرص‌هاش تموم شده.
‫واقعاً؟
‫آره. آره...
‫مشکلی نیست. من...
‫به زودی می‌بینمت.
‫خیلی خب. دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫لعنتی!
‫لعنتی.
‫نباید اون کارو می‌کردی. ‫اگه زپلر افسون انجماد بزنه چی؟
‫نمی‌تونه. ‫سپر گریندول رو برداشتم، یادته؟
‫سعی کن کم نیاری.
‫درسته. متاسفم. متاسفم.
‫- تا وقتی که ازم حمایت کنی. ‫- نگران اون نباش.
‫از کجا پول آوردید بازی جدید خریدید؟
‫
‫هی، بچه‌ها؟
‫یخچال کجاست؟
‫ساکت! لطفاً!
‫هی!
‫نگید که یخچال رو فروختید ‫تا بازی ویدیویی بخرید!
‫رفیق، درست حرف بزن!
‫ما نمی‌ریم بیرون از شغل تو بد بگیم.
‫هرگز اینکارو نمی‌کنیم.
‫مثل احمق‌ها لباس پوشیدید و بازی می‌کنید
‫این که شغل نیست!
‫شما جفتتون بازنده‌اید!
‫به گمونم غرورمون به چالش کشیده شده.
‫به گمونم همینطوره.
‫- می‌دونی یعنی چی عزیزم؟ ‫- یعنی چی عزیزم؟
‫یعنی من با قداره باید ترتیبش رو بدم!
‫
‫آروم باشید.
‫فقط شمشیر رو پایین بگذار، هری. لطفاً.
‫باید اونو از دست‌های سرد و مُرده‌ام بگیری.
‫- لعنتی. ‫- خودت رو مسلح کن.
‫حالا جنگ در جریانه.
‫لعنتی!
‫برگرد اینجا!
‫به سمت راهروهای والهالا!
‫- برگرد اینجا! ‫- هری، وایسا. وایسا. لطفاً!
‫- هری، لطفاً! ‫- سرش رو ببر!
‫نه، صبر کن! هری!
‫دارم بهت می‌گم، همه دیوونه شدن.
‫منظورم اینه که کی موقع دستشویی مزاحم آدم می‌شه؟
‫اگه مشکل داشته باشن چی؟
‫نباید اینکارو با کسی بکنی.
‫این کار باید غیرقانونی باشه.
‫می‌دونی چیه؟ باید با وکیل‌مون تماس بگیریم.
‫بیارش پشت خط...
‫همیشه یکی رو می‌شه مقصر کرد، مگه نه؟
‫چی؟
‫نشنیدی چی گفتم؟
‫قرار پنج ساله بوده،
‫و تو کم آوردی.
‫این منصفانه نیست.
‫من هرگز کنار نکشیدم. من کارو مهم جلوه دادم.
‫تو هرگز کار نکردی. ‫برات شوخی بود!
‫فکر کردی قراره چه اتفاقی بیوفته؟
‫بیخیال پدر. این کارو با من نکن.
‫بیدار شو پسر. ‫تو این کارو با خودت کردی.
‫خیلی خب، می‌دونی چیه؟ ‫نیازی نیست با این رفتار کنار بیام.
‫خب، همیشه می‌تونی بری.
‫منظورم اینه که، تو چند سالته؟ بیست و هفت؟
‫باشه. می‌خوای من نباشم؟ مشکلی نیست.
‫می‌خوای کجا بری؟
‫نمی‌دونم پدر!
‫می‌دونی چیه؟ برام مهم نیست.
‫من توی ماشین می‌مونم اگه مجبور بشم.
‫هر جا باشه، از اینجا بهتره. می‌دونی؟
‫صندلی‌های مسخره!
‫هی، چن. منم.
‫می‌خواستم بدونم که ‫هنوز زولکانوید برات جذابه یا نه؟
‫چون اگه هست،
‫من می‌تونم جور کنم.
‫خب، آره. بهم خبر بده، باشه؟
‫ممنون.
‫هی، چن.
‫وقتی گفتم بهم خبر بده، ‫منظورم همین الان نبود.
‫نمی‌خواستم نظرت عوض شه.
‫چقدر زود می‌تونی جورش کنی؟
‫نمی‌دونم. شاید توی چند هفته.
‫باید عجله کنی. وقتم داره تموم می‌شه.
‫آره، باشه. چن، ببین.
‫واقعاً باید بدونم ‫برای چی می‌خوای ازشون استفاده کنی.
‫واقعاً.
‫من که بهت گفتم.
‫برای تجهیزات پزشکی بچه‌ها ‫برای مبارزه با بیماری‌های قلبی.
‫فکر کردم گفتی سرطان؟
‫برای جفتشه، باشه؟ ببین، سم...
‫زولکانویده. اورانیوم که نیست.
‫نمی‌خوام بمب بسازم که، باشه؟
‫آره، خیلی خب. باشه. مشکلی نیست.
‫خوبه. حالا بریم سراغ پول.
‫پس می‌تونیم توی حیاط شما خوش بگذرونیم. هان؟
‫نمی‌دونی چه حسی داره.
‫زندگی باهاشون مثل کابوسه.
‫توی آپارتمان تو؟ ‫باید دیوارهای قشنگی داشته باشه.
‫می‌دونی چی قشنگ نیست؟
‫اینکه توسط یک مرد رقت انگیز
‫نابود بشی و مجبور شی برای زنده موندن التماس کنی.
‫ولی تو تمام روزهای پنج سال اخیر
‫رو خراب کردی و الان حسابی نابود شدی؟
‫- بودجه پس انداز چی؟ ‫- رفیق. لطفاً. نه.
‫فکر نکنم یکی داشته باشم. ‫از وکیل می‌پرسم.
‫- نداری. ‫- لیندا؟
‫خیلی خب. کافیه.
‫باشه؟ ‫همه زندگی سختی دارن. خیلی خب؟
‫می‌فهمیم.
‫غر زدن چیزی رو تغییر نمی‌ده.
‫پس پیشنهادت چیه؟
‫واقعاً می‌خوای بدونی؟
‫من توی ماشینم زندگی می‌کنم. ‫پس آره، می‌خوام بدونم.
‫خیلی خب. چیزی که ما لازم داریم چیه؟
‫که باعث می‌شه کل مشکلات ما حل بشه؟
‫نمی‌دونم. کلی پول؟
‫- آره. ‫- دقیقاً.
‫و من فکر کنم...
‫فکر کنم بتونم جورش کنم.
‫چی؟ چجوری؟
‫با گرفتن چیزی که برای ما نیست.
‫بیخیال سم. ‫تو حتی جریمه رانندگی هم نداری.
‫و الان می‌خوای چیکار کنی؟ بانک بزنی؟
‫نه، بانک نمی‌زنم! ‫تازه، دزدی هم به حساب نمیاد.
‫پس گرفتن چیزیه که براش تلاش کردیم.
‫چیزی که کل زندگی‌مون رو براش دادیم.
‫خیلی خب.
‫چی داری می‌گی؟
‫من یه پیشنهاد برای دوازده واحد زولکانوید دارم.
‫- و کلی پوله. ‫- چقدر؟
‫دو میلیون.
‫چی؟ از طرف کی؟
‫مهم نیست. ‫فقط باید بدونید که معتبره،
‫و آماده‌ست که نصف پول رو هم پیش بده.
‫برای دوازده واحد؟ همین؟
‫همین.
‫پرینس.
‫می‌دونی چیه؟ دیگه برام مهم نیست.
‫کمترین چیزیه که لایقش هستیم، ‫با مدلی که باهامون رفتار شده.
‫یالا بچه‌ها.
‫من کل زندگی طبق قانون زندگی کردم.
‫درسته؟
‫حتماً، این توی خونم رفته ولی...
‫خب، اگه بخوایم کثیف باشیم... می‌تونیم، درسته؟
‫آره.
‫بریم انجامش بدیم. ‫بریم انجامش بدیم.
‫خیلی خب، بچه‌ها. آروم باشید.
‫- انجامش می‌دیم. تمومه. ‫- متاسفم. خدای من.
‫فقط یک چیز.
‫ما جنایت‌کار نیستیم.
‫پس باید یکم کمک بگیریم.
‫چرا داری اینجوری بهم نگاه می‌کنی؟
‫باشه! من یکی رو می‌شناسم.
‫یک جور خلافکار؟
‫[بیمارستان روانی جنایت‌کاران جوبورگ]
‫من تنها کسی هستم که فکر می‌کنم این کار ایده‌ی بدیه؟
‫فقط آروم باش، باشه؟
‫اون‌ها هم آدم‌های عادی هستن، فقط یکم مشکل دارن.
‫چیز بزرگی نیست.
‫مردم عادی؟
‫با یکم مشکل؟
‫ببین، می‌دونم پدرته،
‫ولی فکر نمی‌کنم ‫کار درستی باشه که از یه دیوونه راه و چاه بپرسیم.
‫اون دیوونه نیست. ‫وکیل‌اش باعث شد بیاد اینجا، خب؟
‫- یا باید اینجا می‌بود یا زندان. ‫- خیلی خب.
‫ولی می‌دونی چی می‌گه.
‫و آدم فروش هم نیست.
‫با کسی که نمی‌شناسید حرف نزنید. ‫همیشه صداتون پایین باشه.
‫حرکت ناگهانی، سوت زدن، آواز خواندن، رقصیدن ممنوع.
‫و هیچ غذایی رو هم قبول نکنید.
‫آواز خواندن هم ممنوع؟ چه بد شد.
‫ببخشید. سوال دارم.
‫تا حالا به مهمونی حمله شده؟
‫فقط به ضعیف‌ها حمله می‌کنن.
‫ببخشید؟ چی؟
‫- شوخی می‌کنه...؟ ‫- یالا. بریم.
‫اونجاست.
‫یالا.
‫می‌خوام چشم‌هات رو دربیارم و بخورم!
‫مغزت رو دربیارم و بخورم!
‫می‌خوای بیای اینجا؟ ‫بیا مرد! بهت راهو نشون می‌دم.
‫چیزی می‌خوای؟
‫هی، پدر.
‫جونیور!
‫- هی، پدر. ‫- چه سورپرایز خوبی!
‫بیا اینجا، پسر.
‫حالت چطوره؟ خوبی، پدر؟
‫نه، من خوبم.
‫سرم پایینه. دنبال دردسر نیستم.
‫عالیه.
‫و این‌ها کی هستند؟
‫این‌ها دوستان من هستند. ‫پرینس و سم.
‫- پرینس! ‫- سلام.
‫- بیا اینجا مرد جوان. ‫- خیلی خب.
‫موهات بوی... خوبی می‌ده. بوی چیه؟
‫بیشتر ترس.
‫بامزه بود! ازش خوشم اومد.
‫آره. و اون...
‫سم. تو دوست باهوشی، مگه نه؟
‫رهبر گله.
‫این چیزها رو می‌فهمم.
‫من واقعاً رهبر نیستم. ‫ما همه با هم دوستیم.
‫دوست؟ عالیه. خب، به هر حال. ‫بنشینید، آقایون.
‫به گمونم برای دیدار عادی نیومدید؟
‫فکر می‌کنم شما جوون‌ها ‫یه چیزی از من می‌خواید.
‫ما می‌خواستیم یکم ازت راه و چاه بپرسیم.
‫باید یه چیزی رو گیر بیاریم
‫که کاملاً مال ما نیست.
‫اگه بخوایم یه چیزی رو از انبار بلند کنیم،
‫باید چجوری انجامش بدیم؟
‫خب، یه چیزهایی رو باید همیشه یادتون باشه.
‫پنج کلمه اصلی.
‫تعیین. محول کردن. انحراف. مخفی بودن.
‫و از همه مهم‌تر هم اینه که،
‫گیر نیوفتید.
‫همین؟
‫آره، تقریباً.
‫
‫سوال. اگه فرض کنیم توی جایی ‫که می‌خوایم ازش دزدی کنیم، کار می‌کنیم چی؟
‫این خط قرمزی یا کاری...
‫نه. نیازی نیست.
‫نه.
‫آقای موزس، لطفاً، ‫اشتباه برداشت نکنید ولی،
‫شما توی این کارها خبره هستید، درسته؟
‫تو بهم بگو.
‫عجب! اون... تو خیلی خوبی، آقا!
‫- ممنون. ‫- جدی؟
‫- چی؟ ‫- خیلی متاسفم.
‫بوش رو متوجه می‌شید؟
‫کسی کاری کرد؟
‫باز انجامش داد.
‫یک جور دسر خاصه.
‫- خدای من. ‫- خودم درستش کردم. باید یکم بخوری.
‫- خدای من! ‫- خوشمزه‌ست.
‫بهت قدرت ماورایی می‌ده.
‫
‫هی، دکتر.
‫ممنون.
‫تمرکز کن.
‫متاسفم!
‫متاسفم. تو خوبی؟
‫من خوبم.
‫- مطمئنی؟ ‫- من خوبم. قول می‌دم.
‫- خیلی خب. ‫- خب؟ آتش کجاست؟
‫- آتش؟ کجا؟ چی؟ ‫- انگار عجله داری.
‫
‫من... متاسفم. ‫باید برم شیفتم رو شروع کنم.
‫تو خوبی؟ ‫به نظر مضطرب میای.
‫مضطرب؟
‫عجیبه. من حس می‌کنم.
‫آره.
‫این... جای تاسف داره.
‫من فکر کردم شاید من بهت اضطراب دادم؟
‫راستش... آره، همینطوره.
‫من می‌خواستم حس بدی منتقل نکنم.
‫ولی، می‌دونی چی کمک می‌کنه؟
‫- چی؟ ‫- خب...
‫شاید ما بتونیم، می‌دونی،
‫یکم با هم وقت بگذرونیم.
‫اونجوری من اطراف تو مضطرب نمی‌شم.
‫- فکر می‌کنی کمک کنه؟ ‫- فکر کنم کمک کنه.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫
‫- بهت پیام می‌دم. ‫- عالیه.
‫- عالیه. ‫- عالیه.
‫درسته. عالیه.
‫من باید برم.
‫باید ساعت بزنم.
‫ساعت بزنم! ساعت بزنم.
‫ببخشید. معذرت می‌خوام.
‫باشه، خداحافظ.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫متاسفم.
‫خیلی خب، بچه‌ها. خب؟
‫کِی قراره اینکارو بکنیم؟
‫من می‌گم شنبه شب. ‫زمان خیلی خوبیه.
‫- چرا؟ ‫- مراسم بزرگه.
‫- همه باید توی دفتر باشن. ‫- تیم گشت زنی چی؟
‫اون‌ها باید هر سه ساعت یک بار حضور بزنن.
‫پس مشکلی نخواهیم داشت. ‫بهم اعتماد کنید.
‫می‌دونی چی کمک می‌کنه؟ ‫اگه بتونیم یه چیزی به خوردشون بدیم.
‫آره ولی چجوری؟
‫می‌تونیم کلی بیهوشی براشون بزنیم. درسته؟
‫و به جای مدیر از کارشون قدردانی کنیم.
‫بهشون بگیم از مراسم لذت ببرن. درسته؟
‫ممکنه جواب بده.
‫ولی همه قبول نمی‌کنن.
‫آره. حتماً.
‫- باید بی‌هوشی رو توی آب میوه بریزیم! ‫- چی؟
‫نه! نه، قطعاً نه. ‫نمی‌خوام کسی آسیب ببینه.
‫نه. کسی نباید آسیب ببینه.
‫اون دارو رو همیشه روی مادربزرگم امتحان می‌کنم. ‫کاملاً امنه.
‫چی؟ تو مامان بزرگت رو بیهوش می‌کنی؟
‫رفیق، به من گیر نده، باشه؟
‫تو هیچی از دردسرهای ما نمی‌دونی.
‫می‌دونستی وقتی خواب بودیم، ‫موهای ما رو کوتاه می‌کرد؟
‫- می‌خوای بدونی چرا؟ ‫- چرا؟
‫نمی‌دونم. هنوز برای خودم هم سواله.
‫پس جواب می‌ده.
‫مشکلی براشون پیش نمیاد. ‫مثل بچه گربه می‌خوابن. بچه‌ها قسم می‌خورم.
‫خیلی خب، توی ذهنمون باشه. ‫ولی تا زمانی که امن باشه.
‫همینطوره.
‫- خیلی خب، پس... ‫- ایول.
‫شنبه پس.
‫- شنبه! ‫- عالیه.
‫شنبه.
‫اگه کسی گیر افتاد، خبرچینی نداریم.
‫تف برای قول دادن؟ من دست نمی‌دم.
‫بیخیال، مرد! ‫باید اطمینان پیدا کنیم!
‫آره. نه، ممنون مرد. من خوبم.
‫آره. لازم نیست عهد ببندیم.
‫می‌دونی؟ ما به همدیگه اطمینان داریم. درسته؟
‫- آره، آره. ‫- آره؟
‫خب، باشه. ‫فکر کردم شاید لازم باشه.
‫نه، نیازی نیست... ‫نیازی نیست کاری کنیم. احمق.
‫[شنبه]
‫هی پورشا.
‫گفتم سوال کنم که ‫هفته بعد دوست داری با هم شام بخوریم؟
‫حتی من نصف پول رو هم می‌دم.
‫شوخی کردم. البته. باشه، ممنون.
‫باشه.
‫برای نینجاها داری آماده می‌شی؟
‫ببین، ترجیح می‌دم داشته باشمش تا نباشه.
‫چرا همیشه باید به من مزخرف بگی؟
‫- چون مسخره شدی. ‫- مسخره نیستم.
‫دارم آماده می‌شم.
‫به هر حال، چی آوردی؟ ‫سلاحت کجاست؟
‫می‌رم یکم هوا بخورم.
‫خیلی خب، می‌دونی چیه؟ ‫منو به خاطر اضطرابم بکش.
‫این کار قراره انجام بشه!
‫چجوری انقدر آرومی؟
‫نیستم. ‫فقط روی نقشه تمرکز کردم.
‫که اگه یادت رفته باید بگم که، ‫این مورد شامل شمشیر بازی نمی‌شه.
‫خدایا. اون چی داره؟
‫نمی‌دونم.
‫هی، بچه‌ها. همه چیز مرتبه؟
‫خیلی بستگی داره که توی اون کیسه چی باشه.
‫ماسک‌ها. یادتونه؟
‫برای سه تا ماسک این کیسه گنده لازمه؟
‫آره. اگه قرار باشه درست انجام بشه. ببینید.
‫این دیگه چیه؟
‫چی؟ مشکل‌اش چیه؟
‫هیچی. نمی‌دونستم قراره وارد برنامه کودک بشیم.
‫ماسک عادی کافی نیست! باشه؟
‫باید کل سرمون رو بپوشونیم!
‫امتحانش کنید.
‫فقط ماسک مرغ هست؟
‫نه.
‫عالیه. آره، ‫من اون یکی رو می‌خوام. ممنون.
‫باشه، خیلی خب. هرچی.
‫خیلی خب، ما چی داریم؟ عوضی...
‫- چی؟ ‫- اسب تک شاخ! جدی؟
‫- چی؟ ‫- چرا یه چیز خفن برامون نگرفتی؟
‫مثل رئیس جمهورهای مُرده؟ درسته؟
‫این خیلی خفنه. ‫باشه؟ بهم اعتماد کنید.
‫می‌دونی چیه؟ اون‌ها رو بده من.
‫ماسک‌ها خوبن.
‫می‌شه شما دو تا لطفاً تمرکز کنید؟
‫اگه گند بزنیم، می‌ریم زندان.
‫یادتون باشه.
‫آره، البته. زندان. من...
‫من حواسم جمعه.
‫من آماده‌ام. بریم.
‫آره، من زیادی هم آماده‌ام.
‫خدایا، باز اینکارو کردم. خیلی متاسفم.
‫تکون بخور.
‫- جلو برای من. ‫- اوه، جونیور!
‫جداً؟ چیزی از ماسک اسکی نمی‌دونی؟ ‫توی هر فیلم دزدی که دیدم ازشون استفاده می‌شه.
‫می‌دونی مشکل تو چیه؟ قدرنشناسی.
‫برای همینه که پدرت ازت خوشش نمیاد.
‫بچه‌ها، جواب داده! همه بیهوش شدن.
‫خیلی خب، خوبه. خوبه.
‫دوربین‌ها چی؟ ‫تونستی خاموش‌شون کنی؟
‫آره. درایو توی کیف منه.
‫گفتم که جواب می‌ده.
‫کسی نباید به خودش بگه نابغه ولی...
‫آره، بیا زیاده روی نکنیم، باشه؟
‫اونجا اوضاع چطوره؟
‫مثل شهر ارواحه.
‫خیلی خب. من دارم میام.
‫خیلی دردناکه.
‫حالا، من نمی‌خوام دنبال مقصر بگردم.
‫ولی مطمئنم که بهت گفتم آدم نخور.
‫- چرا فکر می‌کنی کار منه؟ ‫- چون همیشه کار توـه!
‫هر دفعه که میایم به این سیاره،
‫همین داستان لعنتی تکرار می‌شه.
‫محلی‌ها از گلوت می‌رن پایین!
‫چندشه!
‫می‌دونی چیه؟ شاید کار اون بوده!
‫نه، نه، نه. کار اون نبوده
‫چون به غذا حساسیت داره و خودت هم می‌دونی.
‫خب، برام سواله که الان چی می‌شه.
‫نمی‌دونم. ‫من دستورالعمل ذهن‌خوانی ندارم.
‫تو مشکل داری!
‫و مرکز کنترل هم خبردار می‌شه.
‫من دارم اسب تک شاخ مسخره رو می‌بینم.
‫داره می‌ره داخل.
‫چرا اسب تک شاخ؟
‫شما کی هستید؟
‫چرا دارید اینکارو می‌کنید؟
‫خب، مهم نیست که ما کی هستیم.
‫مهم اینه که چی هستیم.
‫ببین...
‫ما آدم فضایی هستیم.
‫از فضا اومدیم.
‫مثل توی فیلم‌ها.
‫می‌دونی؟ فیلم؟
‫از همونجا این لهجه‌ها رو برداشتیم.
‫من تصمیم گرفتم جاسوس جذاب روسی باشم.
‫آره، مرد. ‫و من تصمیم گرفتم بهتر از همه باشم.
‫یک راستافاری از جامایکا.
‫و من ترکیب دو تا از ‫بزرگ‌ترین انسان‌هایی هستم که زندگی کردن،
‫ماهاتما گاندی و کایلی مینوگ.
‫تو چی؟
‫هی. اوضاع اون تو چطوره؟
‫ده فوت با دیوار فاصله داره. ‫اون تو صدات رو نمی‌شنوه.
‫درسته. آره، آره. اشتباه از من بود.
‫تمام.
‫خیلی خب، عزیزم. ‫یه داستان برات می‌گم.
‫ولی فکر کنم برای تو کابوس باشه.
‫چون قراره ترسناک بشه.
‫چیزی که شما بهش می‌گید زولکانوید، ‫از یک شهاب سنگ به اینجا رسیده
‫که از انفجار ماه ما ایجاد شده.
‫وظیفه ما پیدا کردن اون‌هاست.
‫نه تنها پوست رو ترمیم می‌کنه،
‫بدن رو هم تعمیر می‌کنه،
‫بهمون انرژی می‌ده.
‫در کل، اون ما رو زنده نگه می‌داره.
‫می‌بینی؟
‫منو مثل یک زن جدید کرده.
‫توی چند روز آینده ‫ما کل زولکانویدها رو می‌گیریم.
‫این خبر خوبی برای تو و دوست‌هات نیست.
‫چون قراره اینجا مثل بابل به آتش کشیده بشه!
‫ما همه چیز رو می‌سوزونیم!
‫شخصی نیست، متوجهی؟
‫فقط دستورالعمله.
‫سم! ماشین رو روشن کن.
‫رؤسای جدید ما توی انبار هستن و انسان نیستن!
‫- هی! اینجا اسب اجازه نداره بیاد. ‫- نه. من اسب نیستم. این ماسکه.
‫- نه! باید بری خونه. ‫- از اینجا برو!
‫فرار کن! فرار کن!
‫یالا. یالا!
‫برو، برو، برو!
‫یالا! برو، برو، برو!
‫برو، برو، برو!
‫- خیلی خب! ‫- ما رو از اینجا ببر!
‫- دارم سعی می‌کنم! ‫- زود باش!
‫خدای من!
‫چی؟ الان چی؟
‫فکر کنم دست بود!
‫- چی؟ ‫- از جلوی شیشه رد شد!
‫چطوره یه خوراکی بخوریم؟
‫اینجا چه خبره؟
‫اون‌ها از کجا پیداشون شد؟ ‫چرا پوستشون برق می‌زد؟
‫نه! نه. امکان نداره!
‫- جونیور! هی! جونیور! ‫- امکان نداره.
‫چی؟ چی؟ چی؟
‫جونیور، ازت می‌خوام تمرکز کنی، باشه؟
‫- باید تمرکز کنی. ‫- باشه. تمرکز.
‫بگو چه اتفاقی افتاد. باشه؟
‫توی انبار چی شد؟
‫اون‌ها یکی رو بسته بودن.
‫گفتن برای بدن‌شون ‫به زولکانوید نیاز دارن.
‫پوستشون رو ترمیم می‌کنه و این چیزها.
‫لعنتی!
‫چی؟ چه خبر شده؟
‫اون‌ها...
‫اون‌ها قراره زولکانویدها رو بدزدن، ‫و می‌خوان همه رو بسوزونن.
‫همین. نقشه‌شون اینه.
‫بسوزونن... کی؟ کی قراره بسوزه؟
‫- کی قراره بسوزونه؟ ‫- آدم فضایی‌ها!
‫اون‌ها می‌خوان همه رو بسوزونن. آدم فضایی‌ها!
‫خدایا. باید توی یه چیزی نفس بکشم.
‫کیسه پلاستیکی یا همچین چیزی هست؟
‫خدایا...
‫سم. سم، باید چیکار کنیم؟
‫نمی‌دونم.
‫یه دقیقه لازم دارم فکر کن. باشه؟
‫وقتی تو داری فکر می‌کنی ‫مردم دارن تفکیک عضو می‌شن!
‫خدای من! ‫نباید انقدر احساساتی بشیم!
‫احساساتی؟ آدم فضاییه، سم!
‫قراره روده‌هات رو بخورن و بگن...
‫این دیگه چه صدایی بود؟
‫صدای آدم فضایی! ‫این صدای آدم فضاییه!
‫لعنتی!
‫تو ضعیفی. مثل مادرت.
‫همیشه دیر میاد. ‫همیشه دروغ می‌گه.
‫تو جرئتش رو نداری...
‫در واقع، اون بدترین عضویه که داشتیم.
‫برات شوخی بود. ‫فکر کردی قراره چی بشه؟
‫تمیزش کن یا بهت یه اخطار دیگه می‌دم.
‫ترسو.
‫- باید وایسیم. ‫- دوباره بگو.
‫باید وایسیم.
‫من الان واینمیسم.
‫حالا! همین حالا بزن کنار! دارم جدی می‌گم!
‫خیلی خب.
‫حق با پدرم بود.
‫من کل زندگی‌ام ترسو بودم.
‫و خسته شدم.
‫اگه ادامه بدیم، من تغییر نمی‌کنم.
‫آره، هرگز عوض نمی‌شم.
‫باید برگردیم.
‫باید برگردیم!
‫حق با اونه.
‫اونجا افرادی هستند که ما بیهوش‌شون کردیم.
‫ما اینکارو کردیم.
‫نمی‌تونیم ولشون کنیم و بریم.
‫نه. نه.
‫نمی‌تونیم. اون‌ها دوست‌های ما هستند.
‫برمی‌گردیم.
‫برمی‌گردیم لعنتی.
‫حالتون چطوره؟
‫سلاح لازم داریم.
‫مثلاً این؟
‫الان مسخره نیست، مگه نه؟
‫خدای من...
‫نانچیکو. ایول.
‫باهاش پوستر بروس لی هم دادن؟
‫آره، راستش دادن.
‫مشکلی هست؟
‫نه، اصلاً.
‫تا وقتی که ‫توی مبارزه با ادم فضایی‌ها شکست نخوریم،
‫همه چیز مرتبه.
‫اگه جای تو بودم، ‫بیشتر نگران وسیله تزئینی میزم بودم.
‫وسیله تزئینی؟
‫رفیق، باید بهت بگم که ‫این شمشیر توسط استاد بزرگ شمشیر سازی
‫در اوساکا ساخته شده.
‫پس تقریباً غیر قابل شکستنه.
‫بچه‌ها. هی.
‫ببخشید. ببخشید.
‫صبر کن.
‫
‫نباید بگذاریم فرار کنن. ‫باید تا پای مرگ مبارزه کنیم.
‫چرا انقدر روی خودت تف می‌کنی؟
‫مشکل تو چیه مرد؟
‫یالا، مرد! الان لازمه.
‫احتمالاً می‌میریم.
‫ما قرار نیست بمیریم. باشه؟
‫از کجا می‌دونی؟
‫می‌دونم دیگه.
‫حالا بریم این عوضی‌ها سرویس کنیم.
‫آخرین چیز، این خیلی حال بهم زنه.
‫تازه، عهد با تف هم رسمیت نداره.
‫- خیلی هم رسمیه. ‫- آره، اگر هشت سالت باشه.
‫- صبر کن. صبر کن! ‫- چیه؟
‫در انبار.
‫چی شده؟
‫- زندگی اون‌ها به زولکانوید بشتگی داره، درسته؟ ‫- درسته.
‫پس چرا باید در انبارو باز بگذارن؟
‫این یه تله‌ست.
‫لعنتی.
‫چه خبرها؟
‫لعنتی. ‫از دیدن ما خیلی خوشحال شدن.
‫نشونه خوبی نیست.
‫خودشه.
‫من می‌رم دفتر.
‫منم می‌رم انبار.
‫- موفق باشی. ‫- تو هم همینطور.
‫می‌خواید منو تنها بگذارید؟
‫اون‌ها سه نفرن، ‫ما هم سه نفریم.
‫تو شمشیر داری. اون نداره.
‫مشکلی نداری.
‫رفیق، از پسش برمیای.
‫قطعاً.
‫باشه. من از پسش برمیام.
‫انگار فقط من و تو شدیم پرینسی.
‫قراره خیلی خوش بگذره.
‫فقط من و تو توی شب با هم می‌رقصیم.
‫می‌رقصیم و می‌جنگیم. ‫دو تا کاری که بلد نیستم. لعنتی!
‫اونجا چی داری؟
‫یه شمشیر سامورائی.
‫آره، توی اوساکا ساخته شده و اصله.
‫
‫پرینسی شمشیر داره.
‫پرینسی شمشیر داره!
‫باهاش می‌خوای چیکار کنی؟ ‫سر منو قطع کنی؟
‫داشتم بهش فکر می‌کردم ولی...
‫یه مشکلی هست مرد.
‫تو با شمشیر به جنگ تفنگ اومدی.
‫بذار نشونت بدم چی دارم.
‫لعنتی!
‫پرینسی!
‫لعنتی!
‫خب چی؟ الان قراره قایم بشیم؟
‫مطمئن بودم که اینجاست.
‫سلام رفیق.
‫فک کنم شما انسان‌ها بهش می‌گید دورنوردی.
‫می‌دونستم برمی‌گردی. ‫تو عضو چابک‌شون هستی.
‫ولی اشتباه بزرگی کردی.
‫آره، خب، می‌دونی چیه؟ ‫از نظر من...
‫اگه دهنت رو سرویس نکنم... اشتباه کردم.
‫خب، سمی، مشکل همینه.
‫من اصلاً دهن ندارم.
‫اسم من سمی نیست!
‫پورشا! اینجا چیکار می‌کنی؟
‫دنبال تو می‌گشتم.
‫چی؟
‫مهم نیست! ‫گوش کن... بهمون حمله شده.
‫می‌دونم به نظرت عجیبه، ‫ولی رؤسای جدید ما آدم فضایی هستند.
‫و می‌خوان همه رو بکشن!
‫آروم باش. چیزی نیست.
‫منظورت چیه؟
‫مرگ جزئی از تغییره.
‫نگران چیزی نباش.
‫جانم؟
‫سورپرایز!
‫خدایا.
‫بذار یه چیزی بهت بگم.
‫می‌گذارم یکی بزنی.
‫تمام زورت رو بزن.
‫ببین می‌تونی گردنم رو بزنی یا نه.
‫خدایا، نگاه کردن بهت هم سخته.
‫یا باید به حرف زدن ادامه بدیم؟
‫فکر کنم کلی چیز می‌تونیم از همدیگه یاد بگیریم.
‫خب، سیاره‌تون چه شکلیه؟
‫مطمئنم خیلی دوست داشتنیه.
‫ضربه آزاد بزن، مرد!
‫تا می‌تونی بزن!
‫خیلی خب، پرینس. تو می‌تونی.
‫یالا، مرد! ترسو نباش!
‫سمی!
‫سمی! می‌دونستی انسان‌ها می‌تونن پرواز کنن؟
‫آره!
‫اگه می‌خواستید،
‫می‌تونستید مثل آهو توی هوا حرکت کنید.
‫فقط یه مشکل کوچک هست.
‫فرود اومدن.
‫
‫عجب!
‫رقت انگیزه.
‫چند درصد بدنت چربیه، هان؟
‫امیدوارم خیلی مو نداشته باشی.
‫شما انسان‌ها خیلی نرم هستید.
‫مثل ستاره دریایی.
‫برای همین هم خوشمزه هستید.
‫
‫داشتم مسخره بازی درمیاوردم!
‫من گیرنده درد ندارم. پس...
‫می‌دونی؟
‫ولی تو داری.
‫خدای من!
‫احتمالاً تزئینی بوده.
‫
‫لعنتی!
‫- یالا رفیق. ‫- لعنتی.
‫بیدار شو.
‫می‌خوای کجا بری؟
‫محض اطلاعت باید بگم ‫که من هر جایی بخوام می‌تونم برم!
‫لعنتی!
‫خیلی خب. کمک‌ات می‌کنم.
‫لعنتی.
‫هرچی زندگی هوشمندانه‌تر بشه، ماده کمتر می‌شه.
‫من 92 درصد از گاز تشکیل شدم رفیق.
‫بیشتر هیدروژن و یکم هم بوتان.
‫برای همین پرت کردن چیزها...
‫به سمت من جواب نمی‌ده.
‫می‌دونی چیه؟ حق با توـه.
‫خب، خدا رو شکر! ‫بالاخره فهمید!
‫ولی یه چیزی هست که باید بدونی.
‫آره؟ چیه رفیق؟
‫من زمین شناس‌ام.
‫که یعنی متخصص گازها هستم عوضی.
‫آخرین آرزو، پرینسی؟
‫آره راستش.
‫اگه قراره منو بکشی،
‫نمی‌خوام زانو زده باشم.
‫مشکلی نداره مرد.
‫ولی چشم‌هات رو ببند.
‫قراره درد داشته باشه.
‫مهم نیست.
‫من چشم‌هام رو نمی‌بندم.
‫با اینکه خیلی دوست دارم.
‫تو آدم شجاعه نیستی؟
‫هر جور راحتی.
‫لعنتی! لعنتی!
‫هی، مرد!
‫زمان بندی عالی بود.
‫واقعاً، عالی بود!
‫آره، تو خوبی؟
‫آره، من...
‫فکر کنم.
‫شلوارم خراب شد ولی...
‫بهتر از اینه که صورتم خراب شه، درسته؟
‫خوشحالم که می‌شنوم.
‫بریم. باید جونیور رو پیدا کنیم.
‫شاید توی ماشین باشه. می‌دونی چیه؟
‫- می‌رم ببینم. ‫- پرینس. بریم.
‫خیلی خب. خدایا.
‫می‌دونی توی سیاره‌مون بهم چی می‌گن؟
‫یه چیزی مثل "بلعنده." هان؟
‫می‌خوای بدونی چرا؟
‫آره؟
‫لعنتی!
‫ازش دور شو هیولا!
‫نه! پورشا، نه! فرار کن!
‫ممنون.
‫قابلی نداشت.
‫- خوبی؟ ‫- آره، من خوبم.
‫- مطمئنی؟ ‫- تو چی؟
‫- پات چی؟ ‫- من خوبم. نگران من نباش.
‫چیزی نیست. حسش نمی‌کنم.
‫از کجا می‌دونستی؟
‫فهمیدم از گاز ساخته شدن.
‫پس شانسم رو امتحان کردم.
‫تصمیم خوبی بود.
‫هی. خب تو کشتیش؟ آدم گندهه؟
‫آره. آره. آره. ‫زدم توی صورتش،
‫و بعد سرش رو بریدم. فقط...
‫پس سم نجاتت داده؟
‫آره، صد درصد.
‫درسته.
‫اون خودکاره توی پات؟
‫آره.
‫خدای من، رفیق. ‫باید درش بیاریم، همین الان.
‫چی؟ نه؟
‫ممکنه با جوهر مسموم بشی. کشنده‌ست.
‫مسمومیت جوهر نداریم.
‫رفیق. خیلی هم داریم.
‫متاسفم.
‫- فقط بذار... ‫- صبر کن!
‫اگه توی شریان باشه چی؟ هان؟
‫ممکنه انقدر خون ازم بره تا بمیرم.
‫شانسش کمه.
‫ولی توی پا شریان اصلی زیادی نیست.
‫حقیقت نداره.
‫خیلی خب، بهم اعتماد کن! ‫من مدرک پزشکی دارم، باشه؟
‫سه ماه آنلاین درس خواندی پرینس. ‫تو هیچی نمی‌دونی!
‫خیلی خب، این فقط حرفه.
‫- فکر کنم... فقط... ‫- می‌شه نکنی؟
‫- لطفاً. فقط... ‫- فقط شجاع باش!
‫برو بریم.
‫حالا، لطفاً می‌شه از اینجا بریم؟
‫باشه؟
‫باشه. البته.
‫می‌تونی یه چیزی روش... باشه.
‫خیلی خب.
‫باهات چیکار کرد؟
‫نمی‌دونم. منظورم اینه که بیهوش بودم.
‫تمام چیزی که یادم میاد ‫این بود که داشتم بیرون دفتر رو تمیز می‌کردم...
‫باشه پورشا! بچه‌ها، صبر کنید!
‫آروم باش.
‫حالش خوبه؟
‫فقط باید نفسم بالا بیاد.
‫از بینی نفس بکش ‫و از دهن خارج کن.
‫تمام این مدت فکر می‌کردم، ‫اول باید بدیم بیرون و بعد نفس بکشیم.
‫- چی؟ ‫- لعنتی.
‫عجب شبی بود.
‫هنوز دارم سعی می‌کنم همه چیزو هضم کنم. می‌دونی؟
‫برام بگو.
‫بعد از این به سال‌ها جلسه درمانی نیاز دارم.
‫منظورم اینه که اون آدم فضایی‌ها واقعی بودن، می‌دونی؟
‫ما تصور نکرده بودیم.
‫هی، مرد...
‫- تکون نخور. ‫- چی؟
‫نه! تکون نخور.
‫چیه؟
‫
‫هیچی نیست.
‫پرینس! رفیق، چی شده؟
‫لعنتی.
‫خیلی خب. من می‌تونم درستش کنم!
‫صبر کن، من بهیار می‌شم.
‫می‌تونم درستش کنم.
‫می‌تونم.
‫- پرینس. پا رو بده من. ‫- نه.
‫- پا رو بده من. ولش کن! ‫- نه! نمی‌تونم ول کنم!
‫- نه! اون لازمش داره. ‫- ول کن!
‫پا مهمه! باشه؟
‫پاشو لازم نداره چون مُرده!
‫رفته! خب؟
‫متاسفم ولی تو نمی‌تونی الان براش کاری کنی!
‫نه!
‫مهم نیست، باشه؟ ‫من فقط جعبه کمک‌های اولیه،
‫و کلی باند لازم دارم.
‫من می‌تونم. من می‌تونم.
‫باند؟
‫رفیق، چی داری می‌گی؟
‫داری گریه می‌کنی؟
‫نه. نه، اصلاً! من...
‫فکر کنم به آدم فضایی حساسیت دارم.
‫باز از اون توهم‌های مسخره زدی؟
‫نه، من توهم نزدم، باشه؟ خفه شو.
‫- می‌تونی راه بری؟ ‫- آره، می‌تونم.
‫آره، هواتو دارم.
‫ممنون.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫می‌دونی چی بده؟
‫ما همه رو نجات دادیم ‫و کسی قرار نیست بفهمه.
‫چیزی نیست. ما می‌دونیم.
‫لطفاً. جوری رفتار نکن که برات مهم نیست.
‫تو فقط می‌خوای دوستت رو تحت تاثیر بگذاری.
‫نه، اینطور نیست.
‫من... و اون دوستم نیست.
‫هستی؟
‫گاهی اوقات خیلی احمق می‌شی جونیور.
‫من دوستت دارم.
‫فکر کنم شانس بهم رو کرده!
‫الان چی شد؟
‫
‫ملوسی.
‫احتمالاً توی زولکانوید، رنگ ریخته.
‫ماشین داغ کرده.
‫داشتی راجع به شانس چی می‌گفتی؟
‫سم؟ داری چیکار می‌کنی؟
‫سم؟
‫گاهی اوقات راه حل خیلی نزدیک‌تر ‫از چیزیه که فکرش رو می‌کنیم.
‫گاهی اوقات درست جلوی چشم ماست.
‫خدای من! جواب داد.
‫معلوم شد که ارزش واقعی زولکانوید
‫برای درمان پوست آسیب دیده‌ست.
‫و این همه چیز رو تغییر داد.
‫رفیق، هنوز باورم نمی‎شه اینجا خونه‌ی توـه.
‫منظورم اینه که منظره رو ببین!
‫مسخره‌ست.
‫از ماشین من بهتره، قطعاً.
‫می‌دونی من قبلاً همخونه نداشتم؟
‫سفر جالبی خواهیم داشت مرد.
‫تو احیاناً صبح‌ها
‫مدیتیشن که نمی‌کنی؟
‫همچین چیزی، درسته؟
‫منظورم اینه که نه ‫ولی اگه بخوای می‌تونیم امتحان کنیم.
‫نه!
‫منظورم این نبود.
‫ببخشید. من اشتباه فهمیدم.
‫مهم نیست. بیا وانمود کنیم...
‫تو اصلاً چی گفتی؟
‫چی؟
‫من بیشتر کارهام رو صبح‌ها انجام می‌دم.
‫شما پسرها که مشکلی ندارید؟
‫مشکلی نیست. آره.
‫آب‌میوه توی یخچال هست.
‫ممنون.
‫- اینکارو نکن. ‫- خدای من. اون به من چشمک زد.
‫- نه، نزد. ‫- رفیق.
‫من متخصص پزشکی‌ام.
‫بدن انسان بدون من هیچ ارزشی نداره.
‫حقیقت نداره.
‫من قسم خوردم.
‫باورت ندارم.
‫- قسم خوردم. آره. ‫- پرینس!
‫اصلاً خنده‌دار نیست. ‫صبر کن. اینکارو نکن.
‫اِی‌ام‌آی نه تنها زنده موند،
‫بلکه یه رهبر جدید هم پیدا کرد.
‫یکی که همه قبولش داریم.
‫و اون مطمئن شد ‫که همه به چیزی که لیاقتش رو دارن می‌رسن.
‫هان؟
‫می‌‎گن بیشتر از 50 میلیون دزدیدی.
‫حقیقت داره؟
‫دروغه. من چیزی ندزدیدم.
‫هر چی تو بگی، رئیس.
‫به خونه جدیدت خوش اومدی.
‫هی. می‌خوای سگم رو نوازش کنی؟
‫شانس آوردی.
‫فینگرز دسرهای خاصی درست می‌کنه.
‫یک دستور مخت سری. ‫الان درگیر ساختنش هستم.
‫خدای من.
‫کسی می‌خواد بهم بگه این جای ترسناک کجاست؟
‫پالایشگاه قدیمی ماست. ‫اینجا زولکانوید وارد فرآیند می‌شد.
‫بی‌نظیره.
‫داشتم به این فکر می‌کردم ‫که یک روز شنبه برم تور محل کار.
‫این تور محل کار نیست، باشه؟
‫به عنوان رئیس جدید حراست، ‫من باید تمام مراکز رو بررسی کنم.
‫و دیشب، من یه چیز غیر قابل باور پیدا کردم.
‫و کاملاً باورنکردنی!
‫چرا ازش ویدیو نگرفتی
‫تا برام بفرستی؟
‫نه. یه چیزیه که باید خودت ببینی.
‫خیلی خب؟
‫- آماده‌اید؟ ‫- برای چی؟
‫برای ناامید شدن؟
‫احتمالاً پورشا همین حس رو داره.
‫فقط خفه شو! یالا.
‫بگید این خفن‌ترین چیزی نیست که دیدید؟
‫خدای من.
‫حالا اینجا چی داریم.
‫و حتی جای خوبش هم مونده.
‫منظورت چیه؟
‫صبر کن ببینی توش چیه.
‫چی توشه؟
‫توش چیه؟ توش چیه؟
‫لعنتی.
دانلود روزانه