دانلود روزانه
‫[برگرفته از رمانی به همین نام، نوشته‌ی اریکا لی]
‫واقعا می‌خوای ازم جدا شی؟
‫دیدی که وسایلم رو جمع کردم.
‫نکنه فکر کردی دارم میرم مسافرت؟
‫ما آدم‌های بالغی هستیم.
‫باید میومدی مستقیم به خودم می‌گفتی.
‫دقیقا چون بالغ هستیم
‫نباید همه چیو مستقیم به هم بگیم.
‫آدم باهوشی هم نیستم.
‫ولی برای زندگیم هدف دارم.
‫ "مسدودکننده‌ی ضربان قلب"
‫اون همه‌ش واسه خوشگذرونی ‫با دوستاش میره بیرون.
‫تازه، با بی‌احتیاطی رانندگی می‌کنه.
‫چطور می‌تونم نگرانش نشم؟
‫می‌دونم، یعنی انقدر سخته که ‫بهش زنگ بزنی یا پیامک بدی؟
‫پدر ایوا فقط یه آرزو داشت.
‫اینکه دخترش یه همسر خوب پیدا کنه.
‫خانم لویی،
‫من به ازدواج فکر کردم.
‫قول میدم جوری خوشبختت کنم
‫که اون 77 باری که ‫قلبت رو شکستم رو جبران کنه.
‫تو که قبلا این قضیه رو تموم کرده بودی،
‫من اون دفترچه رو عمدا ‫گذاشتم توی دید، که تو ببینیش.
‫به نظرم اون دختر هم اینو عمدا ‫گذاشته توی دید، که من ببینمش.
‫گوش کن،
‫[ادامه‌ی ماجرا...]
‫[77 دلگرمی]
‫وکیل ایوا لویی!
‫آماده‌ای بریم؟
‫تو که آدم قاطعی هستی!
‫ولی الان همه‌ش داری بهونه میاری.
‫فوقش اگه تو انتخابت اشتباه کرده باشی،
‫ازش طلاق می‌گیری دیگه.
‫من زمین و زمان رو به هم ریختم
‫تا این عروسی سر بگیره،
‫اونوقت برم طلاق بگیرم؟
‫طبق آمار،
‫در سال گذشته، 11 میلیون و 61 هزار ‫ازدواج در کل کشور ثبت شده.
‫- "افزایش آمار طلاق." ‫- با این حال،
‫2میلیون و 32 هزار نفرشون طلاق گرفتن.
‫و آمار طلاق 20 درصد افزایش پیدا کرده.
‫یعنی از هر پنج ازدواج، ‫یکیش به طلاق ختم شده.
‫یعنی هر سه دقیقه
‫یک طلاق صورت گرفته.
‫براساس پرونده‌هایی که ‫شرکت ما بهش رسیدگی کرده،
‫ده دلیل اصلی طلاق عبارتند از:
‫اون یکی دیگه رو دوست داره.
‫درسته،
‫من دیگه دوستش ندارم.
‫ما بیشتر از 40 ساله که با هم حرف نزدیم.
‫اون واسه بزرگ کردن این بچه‌ها ‫یه قرون هم بهم نمیده.
‫دست نزن، بچه.
‫خیلی آدم بی‌مصرفیه.
‫اون یه آشغال بی‌مصرف و به درد نخورـه!
‫اگه طلاق نگیرم که بهم نفقه نمیده.
‫اونوقت چجوری باید خرجمو دربیارم؟
‫بذار برات بگم، خانم.
‫توی چین، هر خونواده ‫فقط می‌تونه یه خونه بخره.
‫عزیزم،
‫اگه هر دومون مجرد بشیم،
‫می‌تونیم یه خونه‌ی دیگه هم بخریم!
‫اینجوری هر کدوممون ‫می‌تونیم یه خونه داشته باشیم!
‫اون عوض شده!
‫قبلا از منم لاغرتر بود!
‫زنم کتکم می‌زنه!
‫دهنتو ببند!
‫بهم محل نمیده!
‫نمی‌دونم چرا باهم ازدواج کردیم!
‫در سال گذشته، دفاتر شرکت ما
‫در هنگ‌کنگ، گوانژو و شنژن ‫کسب و کارشون دو برابر شده.
‫به هر حال
‫اینم تراژدی نسل ماست دیگه.
‫"ما هشت سال پیش ‫برای اولین بار همدیگه رو دیدیم."
‫بیا تو.
‫دِیزی میگه وقتی برسی به فرودگاه لندن،
‫یه راننده اونجا منتظرته.
‫اون واقعا تو زندگیش یه بَرنده‌ست.
‫حتی جشن یک ماهگی ‫بچه‌اش هم باید بین‌المللی باشه.
‫چرا نمیای زودتر با پرواز من بریم؟
‫آهان، فهمیدم.
‫نمی‌خوای توی هواپیمایی باشی ‫که اِن‌تی تانگ توشه، درسته؟
‫سلام، آقای تانگ،
‫من ایوا هستم.
‫علیک سلام.
‫می‌تونی منو اِن‌تی صدا کنی.
‫اون به عنوان یه تازه‌کار خیلی کارش خوبه.
‫خیلی از دخترها آرزوی ازدواج با اون رو دارن.
‫طرف خیلی خر پوله.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫آخی، دل گوشیت واسه آدام تنگ شده؟
‫خب یه ساله که از هم جدا شدین.
‫خیلی خوبه که همیشه از گوشیت بک‌آپ می‌گیری.
‫خودت باش! خوشحال باش!
‫ "خودت باش، خوشحال باش"
‫کاش می‌تونستم.
‫خوشحال باش
‫هی، دخترجون
‫دیگه می‌خوایم مغازه رو ببندیم.
‫عه، ببخشید.
‫خانم.
‫ما اطلاعات گوشی‌تون رو ‫سه سوته منتقل کردیم.
‫یه نگاه بندازید.
‫رمز این گوشی چیه؟
‫طبق تنظیمات کارخونه‌اش
‫رمز این گوشی‌ها حرف "اِم" ـه.
‫یه اِم بنویسید باز میشه.
‫اگه خواستی رمزش اِم نباشه،
‫وقتی رفتی خونه عوضش کن.
‫حالا آنلاین شید، ببینید کار می‌کنه یا نه.
‫عالیه، تموم شد.
‫ " چرا هنوز مجردی؟"
‫ "چون خودم رو بیشتر از بقیه دوست دارم."
‫"من مشغله‌ی فکری زیاد دارم، واسه همین ‫برام سخته که یه آدم جدید وارد زندگیم بشه."
‫ "چون نمی‌تونم یه خیانت دیگه رو تحمل کنم."
‫ "چون نمی‌خوام واسه یه نفر دیگه فداکاری کنم."
‫ "آزادی!"
‫"ما هشت سال پیش ‫برای اولین بار همدیگه رو دیدیم."
‫قول میدم با مادرت بهتر رفتار کنم.
‫با احتیاط بیشتر رانندگی کنم.
‫دیگه هم از اون شیرینی کشمشی‌ها نمی‌خرم.
‫"تو تمام عمرم فقط یک بار عاشق شدم،
‫ولی قدرش رو ندونستم!"
‫انقدر مزخرف نگو!
‫شماها یه سال پیش از هم جدا شدین،
‫تا ابد که نمیشه بشینی و غصه بخوری.
‫در عوض باید،
‫لطفا یکی هم برای من بیار.
‫برای منم همینطور.
‫چشم.
‫فرانسیس کجاست؟
‫فکر کنم زنش نذاشته بیاد.
‫تو حالش رو می‌فهمی،
‫داشتن آزادی واسه تماشای فوتبال
‫یه سعادت بزرگه.
‫ما قبلا هم خوشحال بودیم.
‫یادته می‌رفتیم خونه‌شون فوتبال می‌دیدیم؟
‫ایوا خیلی حواسش بهمون بود.
‫برامون نوشیدنی میاورد،
‫برامون نودل درست می‌کرد،
‫حتی مرغ سوخاری هم برامون درست می‌کرد.
‫وای خیلی خوشمزه بود.
‫می‌دونی چقدر سخته
‫یه رفیق داشته باشی که نامزدش
‫بتونه انقدر خوب آشپزی کنه؟
‫ببین، ما اومدیم اینجا که فوتبال ببینیم،
‫کلی عشق و حال کنیم.
‫ما می‌بریم!
‫- نوش جان، بچه‌ها! دمت گرم!
‫عجب فوتبالی بشه.
‫چشم.
‫بالاخره از زندان فرار کردی؟
‫نه بابا.
‫زنم و مادر زنم ‫رفتن خونه‌ی یکی از فامیلاشون.
‫خداروشکر بهم گیر ندادن که باهاشون برم.
‫منم تا فرودگاه رسوندمشون و
‫مستقیم اومدن شما اراذل رو ببینم.
‫واقعا خیلی وقت بود ندیده بودمت.
‫آره.
‫آخرین بار که دیدمت
‫یه کوچولو چاق شده بودی.
‫ولی الان داری منفجر میشی.
‫خفه شو، بابا.
‫رفیق،
‫تو مگه چی کم داشتی که
‫رفتی زن گرفتی؟
‫مگه خر مغزت رو گاز گرفته بود؟
‫مثلا،
‫آدم به خاطر یه برنامه که نمیره
‫کل برنامه‌های گوشیش رو پاک کنه.
‫من واقعا زنم رو دوست دارم.
‫چون کنارش خوشحالم، چاق شدم.
‫اصلا دوست دارم هی بهم دستور بده، ‫به شماها چه؟
‫نیمه‌ی دوم هم الان شروع میشه، ‫پس خفه شید.
‫نبودی، نیمه‌ی اول رو باختیم.
‫عیب نداره، عوضش نیمه دوم جبران می‌کنیم.
‫اصلا همین چیزاست که ‫به بازی هیجان میده، مگه نه؟
‫اون توی نیمه‌ی اول 77 به صفر، به ایوا باخت.
‫چجوری جبران کنه؟
‫بس کن.
‫تقصیر خودت بود که خیانت کردی.
‫همون شبی که از ایوا جدا شدی،
‫رفتی با یکی دیگه قرار گذاشتی. ‫هر بلایی سرت اومد، حقت بود.
‫من قبول ندارم.
‫این کار خیانت به حساب نمیاد،
‫چون اون موقع اون و ایوا از هم جدا شده بودن.
‫دخترها همیشه انتظار دارن
‫مثل خودشون باشیم.
‫باید بعد از جدایی یه مدت غصه بخوری.
‫اگه همون روزای اول با یکی دیگه قرار بذاریم،
‫انگار به رفتگانشون توهین کردیم!
‫نوشیدنی‌تون رو بخورید و خفه شید.
‫می‌دونی، من همیشه واسه عذرخواهی کردن ‫از زنم، از این برنامه استفاده می‌کنم.
‫بیا یه نگاه بهش بنداز.
‫مزخرفه!
‫مامان، من برگشتم.
‫خوش اومدی.
‫امروز حالت چطوره؟
‫معده‌ات بهتر شده؟
‫خودت چی؟
‫باید مرتب داروهات رو بخوری.
‫اون داروها
‫همه‌ش خواب‌آلودم می‌کنه.
‫نمی‌دونم چه گناهی کردیم ‫که به این روز افتادیم.
‫من که افسردگی دارم،
‫تو هم که مشکل معده داری.
‫به نظرم بهتره از اینجا اسباب‌کشی کنی.
‫باید بری یه جای راحت‌تر زندگی کنی.
‫برای چی؟
‫اینجا خونه‌امه.
‫وقتی تو خونه مرد نباشه، ‫بعضی از کارها سخت میشه دیگه.
‫الان دیگه همه از لامپ‌های ‫کم‌مصرف استفاده می‌کنن.
‫این مهتابی‌ها دیگه قدیمی شدن ‫و خریدنشون هم سخت شده.
‫به بابات گفته بودم عوضشون کنه،
‫ولی هی پشت گوش مینداخت.
‫درست شد.
‫بابا
مامان خیلی وقته از پیشمون رفته،
‫اگه می‌خوای گریه کنی، ‫بیا تو اتاق پذیرایی گریه کن.
‫فضای آشپزخونه خیلی دلگیرـه.
‫زن‌ها دیگه مجبور نیستن ‫خودشون رو اینجوری اذیت کنن.
‫من اذیت نمی‌شم.
‫بهت که گفتم،
‫شاید تو انتخاب شوهر اشتباه کرده باشم،
‫ولی عوضش یه دختر خوب نصیبم شده.
‫ولی تو همه‌ی زندگیت رو ‫صرف شوهر و دخترت کردی.
‫دیگه باید به فکر خودت باشی.
‫خوشحال باش.
‫وقتی تو خوشحالی، منم خوشحالم.
‫راستی،
‫فردا برای دیدنِ دِیزی ‫میرم به انگلستان.
‫دیگه اینجا نیستم که ازت مراقبت کنم.
‫باید به دوست‌هات بگی بیان پیشت.
‫من احتیاجی به دوست‌هام ندارم.
‫خیلی رو مخم راه میرن.
‫حداقل یه دوست خوب که داری.
‫دارم.
‫یه نفر هست.
‫ولی چندین ساله که ندیدمش.
‫حتی شماره‌اش هم ندارم.
‫این روزها پیدا کردن آدم‌ها خیلی راحته.
‫اسمش رو بهم بگو،
‫خودم برات پیداش می‌کنم.
‫واقعا می‌تونی؟
‫اسمش "تسانگ پوواه" ـه.
‫تسانگ پوواه
‫اصلا ولش کن.
‫ده سال بیشتره که ندیدمش.
‫حتی نمی‌دونم الان زنده‌ست یا مُرده.
‫یادت نره داروهای معده‌ات رو هم ببری.
‫نه، حواسم هست.
‫چیزی می‌خوای از انگلستان برات بیارم؟
‫بالاخره باید یه جوری پولم رو خرج کنم دیگه
‫معذرت می‌خوام، ایوا.
‫خیلی مسخره‌ست!
‫بیا از اینور بریم.
‫باید مسیر درست رو پیدا کنیم.
‫مگه هزارتوئه که
‫همینجوری راه خروج و حدس می‌زنی؟
‫بیا بریم بابا!
‫بذار کمکت کنم
‫وگرنه دوباره کمردرد می‌کنی.
‫ببینم، پاسپورتت رو آوردی؟
‫می‌دونی که چقدر فراموشکاری.
‫معلومه که آوردم.
‫ای وای، پاسپورتم نیست!
‫دیدی گفتم؟
‫همیشه خنگ بازی درمیاری.
‫این اولین بارت که نیست
‫می‌دونستم عصبانی میشی.
‫دیرمون شده، اونوقت شوخیت گرفته؟
‫بذارید کمکتون کنم.
‫ممنون.
‫ایوا.
‫می‌دونی امروز چه روزیه؟
‫سالگرد اولین ملاقات‌مون نیست.
‫سالگرد اولین باری که ‫با هم رفتیم بیرون هم نیست.
‫اولین سالگرد جدایی‌مونه.
‫از پارسال،
‫همه‌ش احساس می‌کنم که ‫یه چیزی رو از دست دادم.
‫احساس می‌کنم خودم رو گم کردم.
‫نمی‌دونم باید چیکار کنم
‫تا برای بار 78‌اُم منو ببخشی.
‫ولی اگه یه فرصت دیگه بهم بدی،
‫ناامیدت نمی‌کنم.
‫نفر بعد، لطفا.
‫ببخشید،
‫باتری گوشیم تموم شده،
‫کجا می‌تونم شارژش کنم؟
‫ما داخل یه ایستگاه شارژ موقت داریم.
‫- چه عالی. ‫- می‌تونید برید داخل، ممنونم.
‫مارول!
‫ببخشید.
‫اشکالی نداره، اون بی‌خطرـه.
‫این برای شماست.
‫ممنون.
‫تو رو یادمه،
‫تو ملودی هستی.
‫مارول عجله داره.
‫دیگه باید بریم.
‫مارول.
‫خبر بدی برات دارم.
‫پدر و مادرم دارن طلاق می‌گیرن.
‫من باید چیکار کنم.
‫چطور می‌تونم با این شرایط کنار بیام؟
‫چطور می‌تونم دوباره خوشحال باشم؟
‫طرفدارت،
‫ملودی.
‫ممنون.
‫نمی‌دونستم این روزا ‫دخترها بافتنی هم می‌بافن.
‫این برای یه فرد خاص‌ـه.
‫یه فرد خاص؟
‫آهان، برای بچه‌اتونه، درسته؟
‫نه.
‫نه، برای بچه‌ی دوستمه.
‫شما باید خیلی صبور
‫مهربون و... سنتی باشین.
‫شما هم باید خیلی مرتب
‫و
‫احساساتی باشین.
‫من؟ احساساتی؟
‫وقتی اون قلب کاغذی دست‌تون بود، ‫انگار غمگین شده بودین.
‫منظورتون اون اوریگامیه؟
‫نباید اینو بگم،
‫ولی به نظرم آشنا میاین.
‫قربان، پرواز اچ دبلیو 77،
‫اعلام کردن که سوار شین.
‫عه، باید برم.
‫اوه، گوشیم.
‫خدانگهدار.
‫خیلی ازتون ممنونم.
‫خانم، لویی.
‫دارن برگ جریمه می‌نویسن.
‫اشکالی نداره.
‫ماشینت رو چندبار این اطراف دیدم.
‫من واقعا شما جوون‌ها رو درک نمی‌کنم.
‫زمان ما، قطع ارتباط کردن با یکی، همیشگی بود.
‫ولی الان پیدا کردن آدما خیلی راحت شده.
‫میشه با یه تماس ‫یا گشتن توی اینترنت پیداشون کرد.
‫هیچ کاری هم فایده نداره
‫خانم لویی!
‫ "ایوا"
‫[بانکوک، تایلند]
‫الو؟
‫[فرودگاه هیترو لندن، بریتانیا]
‫این دیگه چیه؟
‫چرا زبونش تایلندی شده؟
‫گوشیم.
‫خدانگهدار.
‫خیلی ازتون ممنونم.
‫ای بابا
‫- [پاتایا، تایلند] ‫- ایوا،
‫می‌دونی امروز چه روزیه؟
‫سالگرد اولین ملاقات‌مون نیست.
‫سالگرد اولین باری که ‫با هم رفتیم بیرون هم نیست.
‫اولین سالگرد جدایی‌مونه.
‫از پارسال،
‫همه‌ش احساس می‌کنم که ‫یه چیزی رو از دست دادم
‫[لستر، بریتانیا]
‫این برای توئه.
‫چه خوشگله.
‫خودت بافتیش؟
‫عجب کادوی خوبی.
‫مثل بقیه نیست که
‫فقط طلای ارزون قیمت آوردن!
‫نمی‌دونم باهاشون باید چیکار کنم!
‫- سلام، خانم‌ها. ‫ خیلی خوشگله
‫سلام عزیزم.
‫اشکالی نداره اگه ‫پرنسس کوچولو رو ازتون بدزدم؟
‫چه اشکالی داره؟ خیلی هم ایده‌ی خوبیه.
‫ممنون.
‫برو پیش بابایی.
‫- خدافظ. ‫- ممنون، بابایی.
‫خدافظ، دِیزی.
‫موندم کِی وقت کردی کلاه ببافی.
‫سر بچه خیلی کوچولوئه، ‫توی هواپیما بافتم.
‫خب؟
‫هنوز گوشیم رو پیدا نکردی؟
‫نه هنوز.
‫اگه گوشیت خاموش باشه،
‫نمیشه ردیابیش کرد.
‫شاید پسره هنوز توی هواپیماست.
‫حالا چیکار کنم؟
‫آخه این چه گندی بود که زدی؟
‫اصلا چجوری گوشیت ‫با گوشی یه پسر تایلندی عوض شد؟
‫فکر کنم اسم گوشیت رو باید بذاری گوشی توم‌یام! ‫ "سوپ میگوی تایلندی"
‫شوخیت خیلی بی‌مزه بود.
‫ببینم یارو گوشیت رو برده،
‫یا دلت رو؟
‫- چی دارین میگین؟ ‫ دلش رو برده.
‫هی، اینو ببین.
‫این عکس‌ها
‫خیلی باحالن.
‫- ببینم؟ چیه؟
‫به نظرم آشناست.
‫اسکله‌ی اِستار فری‌ـه.
‫آهان، اوریگامی "دلفین دلشکسته" ست.
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫اینم "بعدازظهر تنبل" ـه.
‫اسم این اوریگامی‌ـه.
‫کسی که اینا رو درست می‌کنه
‫بهش میگن "اخلالگر فضا و زمان".
‫تا همین امروز،
‫کسی نمی‌دونه که اون کیه.
‫ولی در حال حاضر، ‫به بیش از 35 شهر نفوذ کرده،
‫و 890 تا اوریگامی رو به در و دیوار چسبونده.
‫چطور شماها نمی‌دونستین؟
‫برام مهم نیست کار کیه.
‫چسبوندن اینجور چیزا ‫روی یه همچین ساختمون‌هایی
‫خلاف قانون‌ـه.
‫خب اگه بگیرنش، توی دردسر میوفته.
‫هفته‌ی پیش با ساختمون مرکزی اینکار رو کرد.
‫اصلا شاید این گوشی ‫واسه اون یارو "اخلالگر فضا و زمان" نباشه.
‫شاید فقط طرفدارشه.
‫چه اهمیتی داره؟
‫از شکل این اوریگامی‌ها
‫معلومه پسر خوشتیپ و رمانتیکیه!
‫یه ذره فکر کنید.
‫همون مدل گوشی.
‫همون الگوی رمز.
‫این یعنی سرنوشت.
‫درسته، سرنوشته.
‫کاملا موافقم.
‫به نظر منم همینه.
‫برای این مدل گوشی، 389هزار و 112 تا ‫الگوی رمز احتمالی وجود داره.
‫حالا دو نفر که الگوی رمزشون ‫یکسانه، به هم برخوردن
‫پس کار سرنوشته.
‫الگوی رمز این گوشی، ‫پیش‌فرض تنظیمات کارخانه‌ست.
‫این سرنوشتی که ازش حرف می‌زنید،
‫فقط به این خاطر اتفاق افتاده که ‫وقت نکردم رمزش رو عوض کنم.
‫بچه‌ها، من یه فکری دارم.
‫چطوره بریم پیام‌های گوشی توم‌یام رو بخونیم؟
‫حرفش هم نزنید، این‌کار ‫تجاوز به حریم خصوصی صاحبشه.
‫ببخشید، خانم‌ها.
‫- فکر کنم دختر کوچولوی ما خرابکاری کرده. ‫- وکیل بازی در نیار
‫میشه بیای کمکم کنی؟
‫من باید برم طبقه بالا.
‫ببخشید.
‫بعدا می‌بینمتون.
‫سلام، ایوا!
‫خوبم، ممنون!
‫اون که اصلا حالتون رو نپرسید!
‫از آخرین باری که دیدمت
‫یک سالی میشه که گذشته.
‫مطمئنم دلت خیلی برام تنگ شده بود.
‫باید برم دستشویی.
‫- من همینجا منتظرتم. ‫ الو؟
‫چرا به گوشی من زنگ زدی؟
‫ایوا، آدام با تو کار داره.
‫بپرس چیکار داره.
‫- میگه چیکارش داری؟ ‫- ببخشید، چی گفتید؟
‫چی شده، بچه‌ها؟
‫پسر تایلندیه زنگ زد،
‫گفت می‌تونه بیاد هنگ‌کنگ ‫تا گوشی‌هاتون رو عوض کنید.
‫واقعا؟ کِی؟
‫زمانش رو نگفت.
‫گفت دوباره تماس می‌گیره.
‫ایوا، آدام میگه مامانت توی بیمارستانه.
‫باشه.
‫ممنون.
‫امشب بلیط هواپیما گیرت نمیاد.
‫همه‌ش رزرو شده.
‫مسئول فروش بلیط گفت ‫اولین پرواز برگشتی، فرداست.
‫من حلش کردم.
‫وسایلت رو جمع کن و برو فرودگاه.
‫خانم لویی.
‫این نوشیدنی محصول ‫شرکت آقای تانگ، با طعم گل رزـه.
‫اسم این گل رز، "عشق ابدی" ـه.
‫این گل‌ها منحصرا در باغ ‫گل رز آقای تانگ پرورش داده میشن.
‫این هم شکلات تلخ 77 درصدـه.
‫محصول مشترک کارخانه ‫شکلات سازی و شرکت اِن‌تی.
‫ممنون از توضیحاتت، می‌تونی بری.
‫چشم، قربان.
‫ایوا، حدس بزن اسم این شکلات رو چی گذاشتیم.
‫اینا شبیه
‫اشک ذوب شده‌.
‫شبیه یه قطره اشک‌ـه که داره ذوب میشه.
‫خیلی احساساتی ام، نه؟
‫معذرت می‌خوام، آقای تانگ،
‫که مجبور شدین ‫به خاطر من به هنگ‌کنگ برگردین.
‫هزینه پرواز رو بهتون میدم.
‫دیگه خیلی باید
‫بی وجدان باشم که
‫بخوام از تو پول بگیرم.
‫پول اصلا برای من مهم نیست.
‫برای زمان و تلاشم بیشتر ارزش قائلم.
‫پس راحت باش و به پولش فکر نکن.
‫روی زمان حال تمرکز کن،
‫و از امکاناتی که برات فراهم کردم لذت ببر.
‫قرارـه فیلم ببینیم؟
‫از فیلم دیدن خوشم میاد.
‫ولی حرف زدن رو ترجیح میدم.
‫درست مثل آدم‌های باهوش.
‫از حرف زدن با من پشیمون نمیشی.
‫پس بیا با هم گپ بزنیم.
‫تو شروع کن.
‫خب
‫چطوره جوک بگیم؟
‫فکر خوبیه.
‫یه بار، رفتم قارچ کاترپیلار گرون قیمت خریدم،
‫از خدمتکارم خواستم اونو بپزه.
‫اونم قارچ‌ها رو پخت و جای غذا آورد برای من.
‫ولی در اصل اونو برای سگم خریده بودم.
‫باورم نمیشه که اینو نمی‌دونست.
‫خنده‌دار نیست؟
‫نوبت توئه.
‫من
‫من زیاد جوک بلد
‫خیلی خنده‌دار بود!
‫جوک خوبی بود.
‫جوک گفتن خیلی باحاله‌ها،
‫ولی دلم می‌خواد
‫باهات درمورد
‫مسائل رمانتیک حرف بزنم.
‫تو می‌دونی
‫جی.دی.پی مخفف چیه؟
‫تولید ناخالص داخلی؟
‫باریکلا، درسته.
‫حالا بذار یه داستان برات بگم.
‫یه زمانی دوتا اقتصاددان بودن
‫به اسم آدام و اسمیت.
‫اونا داشتن با هم قدم می‌زدن،
‫که یه تیکه مدفوع سگ روی زمین می‌بینن.
‫آدام به اسمیت میگه:
‫"اگه اونو بخوری، ‫من یک میلیون دلار بهت میدم."
‫اسمیت هم واقعا اونو می‌خوره!
‫واسه همین آدام یک میلیون دلار بهش میده.
‫بعدش به قدم زدن ادامه میدن،
‫تا اینکه روی زمین مدفوع گربه می‌بینن.
‫این دفعه اسمیت به آدام میگه:
‫"اگه اونو بخوری،
‫یک میلیون دلارت رو پس میدم."
‫آدام اونو می‌خوره و
‫اسمیت هم یک میلیون دلارش رو پس میده.
‫خب، کارشون احمقانه بود.
‫پول که گیرشون نیومد، هیچ،
‫هردوتاشون مدفوع هم خوردن.
‫ولی اقتصاددان‌ها اینجوری فکر نمی‌کنن.
‫درسته که کسی پول گیرش نیومد،
‫و به جاش مدفوع خوردن،
‫ولی جی.دی.پی دو میلیون دلار افزایش پیدا کرد.
‫هر دوتاشون احساس کردن ثروتمند هستن.
‫من خیلی رمانتیکم، نه؟
‫خوابم گرفت.
‫می‌خوام یه کم بخوابم.
‫تو خیلی شبیه مادر خدا بیامرزم هستی.
‫البته نه وقتی چشم‌هات بازه،
‫وقتی چشم‌هات رو می‌بندی.
‫وقتی فوت کرد، دقیقا همین شکلی بود.
‫انقدر وول نمی‌زد.
‫نفس کشیدنش کمتر شد.
‫یهو قلبش وایساد.
‫اینجوری مُردن حق شوهرت نبود!
‫چرا انقدر زود مُردی؟
‫- هنوز قسط‌های خونه تموم نشده بود، پسرم. ‫- بشین، آبجی. بشین
‫الو؟ آره، مُرد!
‫حالا قسط‌های خونه رو چیکار کنیم؟
‫ایوا.
‫مامانم کجاست؟
‫دنبالم بیا.
‫مامان.
‫- چقدر زود برگشتی؟ حالت خوبه؟
‫خوبم، دخترم.
‫دکتر چی گفت؟
‫گفت به خاطر کم‌خونی حالش بد شده،
‫ولی به نظر من بهتره ‫چندتا آزمایش دیگه هم بده.
‫زحمت کشیدی، آدام.
‫من که کاری نکردم.
‫باید از خدمتکار خونه‌مون تشکر کنی.
‫وقتی فهمید شما توی بیمارستان بستری شدی،
‫براتون یه کم سوپ درست کرد.
‫دستش درد نکنه.
‫میرم برات آب بیارم.
‫من میارم.
‫ممکنه دکترش هر لحظه برسه،
‫بهتره همینجا بمونی و باهاش صحبت کنی.
‫هی.
‫بشین.
‫چندبار دیدم آدام جلوی خونه‌مون منتظرته.
‫ولی دلش نمی‌خواست تو بفهمی.
‫اون تو رو آورد بیمارستان؟
‫من حالم خوبه.
‫بهتره دراز بکشی.
‫دسر هم میل دارین، بیارم؟
‫ما دو مدل دسر داریم،
‫کیک انگورسیاه،
‫و شیرینی ماکارون.
‫کیک انگورسیاه که نه.
‫چون تو میوه‌های فرآوری شده نمی‌خوری.
‫دوتا شیرینی ماکارون، لطفا.
‫حتما، ممنون.
‫ممنون.
‫چطوری گوشیت رو گم کردی؟
‫خودمم هنوز باورم نمیشه.
‫خوب شد به کَت زنگ زدی.
‫اینم شیرینی ماکارون شما.
‫ممنون.
‫- ممنون. ‫- نوش جان.
‫اینم مال تو.
‫می‌دونم دوست داری.
‫خب
‫چیکارا می‌کنی؟
‫پدرم بازنشسته شد و با نامادریم ‫رفتن ونکوور و اونجا زندگی می‌کنن.
‫سهامش توی شرکت ‫حقوقی رو هم فروخت به شُرکاش.
‫خودت که منو می‌شناسی.
‫هیچوقت دوست نداشتم ‫توی شرکت پدرم کار کنم.
‫درضمن، هیچ مهارتی برای کارکردن
‫توی اینجور شرکت‌ها ندارم.
‫خوبه، پس می‌تونی به آموزش ‫کیک‌بوکسینگ ادامه بدی.
‫همین کار هم دارم می‌کنم.
‫به شرطی که خوشحال باشی.
‫ولی دارم یه سری چیزهای ‫جدید هم امتحان می‌کنم.
‫مثلا چی؟
‫ببخشید.
‫مثل مامان‌ها دارم سوال‌پیچت می‌کنم.
‫اشکالی نداره، بپرس.
‫خیلی وقته که کسی سوال‌پیچم نکرده.
‫ببخشید،
‫وقت آخرین سفارش‌تونه.
‫چیز دیگه‌ای میل دارین، بیارم؟
‫نه، ممنون.
‫صورتحساب، لطفا.
‫ممنون.
‫حالت خوبه؟
‫مشکل از معده‌امه.
‫بعد از خوردن قرصم خوب میشم.
‫راستی... پیامکم به دستت رسید؟
‫کدوم پیامک؟
‫مهم نیست.
‫اصلا شک نکن.
‫من مطمئنم توی اون پیامک ‫ازت خواسته که برگردی.
‫اون یه ساله که داره تنبیه میشه،
‫دیگه وقتشه اونو ببخشی.
‫احساسم میگه عوض شده،
‫ولی عقلم میگه آدما عوض بشو نیستن.
‫ایوا، حالا می‌خوای چیکار کنی؟
‫هیچ کار.
‫شاید برم راهبه بشم.
‫من دلم می‌خواد یه پایان خوش ببینم!
‫امکان نداره.
‫خودت که آدام رو خوب می‌شناسی، مگه نه؟
‫مجرد موندن خیلی هم خوبه.
‫بدون نگرانی زندگی می‌کنی.
‫هر جا هم دلت می‌خواد میری.
‫تو خیلی حوصله‌سر بری.
‫پس نمی‌خواد نظر بدی.
‫سابقه و تجربه‌ی من ‫توی متاهل بودن، از همه‌تون بیشترـه.
‫بهم اعتماد کن.
‫بس کن، توروخدا.
‫نکنه فکر کردی قاضی هستی؟
‫دادگاه
‫دادگاه رسمیه.
‫محاکمه؟
‫شوخیتون گرفته؟
‫ساکت!
‫عالیجناب،
‫بنده از اینکه شاکی پرونده
‫برگرده پیش متهم، مخالفم.
‫به قول آلبرت اینشتین:
‫"زنی که یک اشتباه رو تکرار می‌کنه،
‫به همون سرنوشت هم دچار میشه،
‫و مهم نیست چندبار برای جبرانش تلاش می‌کنه."
‫اینشتین کِی این حرف رو زده؟
‫عالیجناب،
‫بنده شواهدی دارم که
‫ثابت می‌کنه، متهم ‫همچنان دلتنگ شاکی پرونده‌ست.
‫آخی، دل گوشیت واسه آدام تنگ شده؟
‫من می‌خوام به بهترین دوستم ‫توی انتخاب لباس عروس کمک کنم
‫اعتراض دارم!
‫من دلم نمی‌خواد دوباره ‫لباس ساقدوش‌ها رو بپوشم.
‫علاوه بر این، نمی‌دونم چرا ‫مردم هنوز ازدواج می‌کنن.
‫عالیجناب،
‫شواهد نشون میده که
‫کلی خواستگار دیگه منتظر شاکی پرونده‌ست.
‫برای مثال، رئیس خرپول و دیوونه‌ی بنده،
‫اِن‌تی تانگ.
‫دوستان،
‫برای شاکی پرونده، ‫پول، مهم‌ترین مِلاک نیست.
‫مهم‌ترین ملاک اون
‫اینه که زنان امروزی حق انتخاب دارن.
‫مجرد بودن، جرم نیست!
‫با این حال، خیلی از خانم‌ها ‫شب و روز تلاش می‌کنن
‫تا به دعواهای خانوادگی‌شون پایان بدن.
‫بیاید چند واقعیت عینی ‫از شاکی پرونده بشنویم.
‫ما باید منفعت شاکی رو هم در نظر بگیریم.
‫من اونو هر روز توی اداره می‌بینم،
‫من تنها کسی هستم که واقعا درکش می‌کنه.
‫نخیر، فقط من درکش می‌کنم.
‫من بیشتر از تو درکش می‌کنم.
‫ساکت!
‫وگرنه همه‌تون رو از دادگاه اخراج می‌کنم.
‫ایوا لویی،
‫برای دادگاه حرفی داری؟
‫در این لحظه، می‌خوام در دادگاه اعلام کنم
‫که تو، ایوا لویی،
‫دوست داشتن رو بهم یاد دادی
‫بسه دیگه!
‫من، ایوا لویی،
‫می‌خوام به کل دنیا بگم که
‫تنها کسی که عاشقشم
‫مادرمه.
‫لین؟
‫لین تویی؟
‫پوواه!
‫- خودتی؟ ‫ آره!
‫من 40 ساله که دارم دنبالت می‌گردم!
‫تو یه ذره هم عوض نشدی.
‫انگار چشمات خیلی ضعیف شدن.
‫نه بابا.
‫تازه همین پارسال ‫عمل آب مروارید انجام دادم.
‫ببین هردوتامون چقدر
‫پیر شدیم.
‫اتفاقا خیلی خوشحالم.
‫اگه کار جفتمون به بیمارستان نمی‌کشید که
‫هیچوقت همدیگه رو نمی‌دیدیم.
‫به نظر من که تصادفی بود.
‫راستش
‫توی تموم اون سال‌هایی که ندیدمت،
‫هیچوقت دختری
‫به خانمی تو پیدا نکردم.
‫تو اوضاعت چطور بود؟
‫خوب بودم.
‫یه دختر دارم.
‫الان دیگه بزرگ شده.
‫یه وکیل‌ـه.
‫ایناهاش.
‫الان نشونت میدم.
‫خیلی خوشگله.
‫شبیه خودته.
‫این پسر هم
‫نامزدشه که همه‌ش با هم دعوا می‌کنن.
‫چرا با اون ازدواج کردی؟
‫مادرم مجبورم کرد.
‫من خواستگار زیاد داشتم.
‫از بین اون خواستگارها
‫اون بیشتر از همه
‫شبیه تو بود.
‫مثل من هم
‫باهات رفتار می‌کنه؟
‫چه بد چه خوب، ‫بالاخره ازدواج کرده بودیم.
‫توی یه چشم به هم زدن هم گذشت.
‫اون دیگه فوت کرده.
‫منم معلوم نیست چقدر دیگه قرارـه عمر کنم.
‫لین، این حرف رو نزن.
‫زن‌های هنگ‌کنگی
‫تو کل دنیا، بیشتر از زن‌های دیگه عمر می‌کنن.
‫حتی بیشتر از مردها.
‫برای چی توی بیمارستانی؟
‫سه تا گزینه بهت میدم،
‫اگه درست حدس بزنی، ‫برات بستنی قیفی می‌خرم.
‫الف: فشار، کلسترول، قند.
‫ب: سکته.
‫ج: سرطان.
‫آخه این چه جور شوخیه؟
‫من طاقتش رو ندارم.
‫من که با مُردنم مشکلی ندارم.
‫فقط دلم برای دوست‌هام تنگ شده.
‫من 40 سال به عنوان راهنمای تور کار کردم.
‫کل دنیا رو گشتم و
‫کلی تجربه کسب کردم.
‫وای، خوش به حالت.
‫من که هروقت یه جای دیدنی ‫توی تلویزیون می‌دیدم،
‫توی تخیلاتم به اونجا سفر می‌کردم.
‫تو خیلی شانس آوردی.
‫تنها حسرتم اینه که ‫نتونستم با عشق اولم ازدواج کنم.
‫ببین چقدر پیر شدیم.
‫این حرفا دیگه از ما گذشته.
‫تو چی شد که توی بیمارستان بستری شدی؟
‫من توی خیابون بیهوش شدم.
‫دکتر میگه کم‌خونی دارم.
‫آزمایش‌هاشون هم که تمومی نداره.
‫ببینم، دیابت که نداری؟
‫اگه نداری،
‫بیا بریم بستنی بخوریم.
‫فروشگاه بیمارستان
‫همون برند "آپولو" که ‫قبلا دوست داشتی رو داره.
‫بریم؟
‫هنوز هم یادته؟
‫مگه میشه یادم بره؟
‫پاشو بریم.
‫الان کجا زندگی می‌کنی؟
‫زیاد از اینجا دور نیست.
‫بزن.
‫هی، آدام.
‫ببخشید.
‫چی شده؟
‫شاگرد سابق‌ات... اونجاست.
‫وقتی داشتم شهریه می‌دادم،
‫خودتون گفتین که قابل برگشته.
‫نه
‫خب میگی چیکار کنم؟
‫برم گزارشتون رو به شورای مصرف‌کننده بدم؟
‫طبق سیاست‌های شرکت ما،
‫فقط در شرایط خاص می‌تونیم ‫شهریه رو بهتون برگردونیم.
‫بر اساس سوابق ما،
‫شما اصلا برای گرفتن ‫مرخصی با ما تماس نگرفتین.
‫این مربی شماست که ‫نمی‌خواد به من آموزش بده!
‫حتی بهم فرصت مرخصی گرفتن هم نداد.
‫بذارید خودم حلش می‌کنم.
‫حتما.
‫ببخشید، صف دستگاه ‫عابربانک خیلی شلوغ بود.
‫اینم شهریه‌ات.
‫بشمارش.
‫اون قبلیه رو انداختم دور.
‫بدهی‌ات رو تسویه کردی؟
‫ایوا حالش چطوره؟
‫تقریبا داشتیم آشتی می‌کردیم،
‫ولی قاب لنز تو همه چیو خراب کرد.
‫من که اومده بودم ‫دفترچه‌ی ایوا رو بهت برگردونم.
‫قاب لنزت چی؟
‫اونو عمدا جا گذاشتی؟
‫نمی‌دونم.
‫اگه عمدا هم این کار رو کرده باشم،
‫باید می‌دونستی که مال ایوا نیست.
‫مقصر خودتی که خنگی.
‫اگه پشتیبانِ گوشی من نبود،
‫می‌دونی تا حالا چند بار ‫گوشیت رو گم کرده بودی؟
‫همه‌ی خاطراتت، صفحات مجازیت،
‫همه‌ی چیزای مهم زندگیت
‫توی گوشیت ذخیره بود دیگه.
‫تازه انقدر نوشیدنی خورده بودی که ‫گریه می‌کردی و می‌گفتی: "ایوا، ایوا."
‫به هر حال، از این به بعد ‫مراقب رفتارت با بقیه باش.
‫من واقعا ازت متنفرم.
‫ولی یه جورایی هم ازت خوشم میاد.
‫هنوز هم شماره‌ام رو داری؟
‫پاکش کردم.
‫من دیگه باید برم.
‫اشکالی نداره. من هنوز شماره‌ات رو دارم.
‫ "77 دلگرمی."
‫خبرای خوبی براتون دارم.
‫من 3 روزه که با مندی آشنا شدم ‫و می‌خوام باهاش ازدواج کنم.
‫ببخشید، من هنوز ایوا رو دوست دارم.
‫ "پیام از طرف آنون."
‫مارول، یه کم استراحت کن.
‫سه ساعت دیگه میریم فرودگاه، باشه؟
‫باشه، می‌بینمت.
‫ملودی عزیز،
‫اگه می‌خوای پایان خوش داشته باشی،
‫بستگی داره که کجا می‌خوای ‫داستان رو متوقف کنی.
‫همیشه می‌تونی یه صحنه جدید رو ‫شروع کنی و بهش یه کم شادی اضافه کنی.
‫اگه بهش باور داشته باشی، ‫رویاهات به حقیقت می‌پیوندـه.
‫تو اسمت ملودی‌ـه.
‫پس بذار یه آهنگ شاد توی قلبت نواخته بشه.
‫مارول.
‫ "تام‌یام کونگ: من فردا میام هنگ‌کنگ."
‫[بذار بدونه الان داری چیکار می‌کنی.]
‫"آدام: من یه مصاحبه‌ی کاری دارم، ‫یه کم استرس گرفتم."
‫"ایوا: می‌خوام بیام خونه‌تون، چندتا از ‫وسایل‌هام رو بردارم، اشکالی نداره؟"
‫ "آدام: هروقت خواستی می‌تونی بیای."
‫"اِن‌تی تانگ: می‌خوام بهت بگم که ‫الان دارم چیکار می‌کنم."
‫ایوا، کاری که من دارم می‌کنم، اسمش هست
‫یوگای شیتالی پرانایاما.
‫یعنی تنفس خنک‌کننده.
‫کلیدش توی نفس کشیدنه، ‫پس سوراخ‌های دماغت خیلی مهم هستن.
‫بیا نزدیک‌تر.
‫فکر کنم برات جالب باشه، ایوا.
‫الان بهت نشون میدم ‫چجوری باید انجامش بدی.
‫انگشت اشاره‌ی دست چپت رو بذار روی ‫سوراخ دماغ سمت راستت و نفس بکش.
‫یک، دو، سه.
‫بعد انگشت اشاره‌ی دست راستت رو ‫بذار روی سوراخ دماغ سمت چپت.
‫دست چپت رو هم بردار، بعد نفس بکش.
‫یک، دو، سه.
‫مرحله‌ی آخرش یه کم سخته.
‫دوتا انگشت‌های اشاره‌ات رو بیار بالا
‫و بذار روی دوتا سوراخ‌های دماغت.
‫یک، دو، سه.
‫مامان.
‫عه، اومدی؟
‫کی این همه بستنی برات آورده؟
‫شیرینی باعث خوشحالیم میشه.
‫دیشب یه خواب خیلی خوب دیدم.
‫چه خوابی؟
‫خواب عروسیت رو دیدم.
‫می‌دونی، لباس عروست خیلی خوشگل بود.
‫تا اومدم به لباست دست بزنم
‫اون پرستارـه بیدارم کرد.
‫نه، نمی‌تونم این کار رو انجام بدم.
‫مارول، خواهش می‌کنم ناراحت نشو.
‫اصلا فیلم‌نامه رو خوندی؟
‫خیلی مسخره‌ست.
‫پدرـه می‌میره، ‫مادرـه می‌میره، پسرـه می‌میره،
‫دخترـه می‌میره، ‫من می‌میرم، همه می‌میرن.
‫دقیقا، آخرش همه‌مون می‌میریم.
‫جینی، بهتره دوباره با استودیو صحبت کنی.
‫بی‌فایده‌ست، استودیو ‫فیلم‌نامه رو تغییر نمیده،
‫قراردادی که امضا کردیم رو هم تغییر نمیده.
‫مهم نیست کارمون به کجا می‌کشه.
‫برای سفر زندگی، فقط یه نقشه وجود داره،
‫و اون نقشه توی قلب‌های ماست.
‫[باهاش شام بخور.]
‫خوش اومدی.
‫از کی تاحالا اهل بازی ویدئویی شدی و
‫کتاب‌های روانشناسی می‌خونی؟
‫کار دیگه‌ای ندارم انجام بدم.
‫بهت نمیاد انقدر مرتب باشی.
‫چرا به جای مبل، ‫روی زمین میشینی؟
‫اینجوری موقع بازی راحت‌ترم.
‫اینطوریه ببین... وای مامان!
‫چی شده؟
‫سوسک!
‫کوش؟
‫زیر مانیتورـه.
‫نرو روی کیبوردم!
‫روی کیبوردته!
‫برو گمشو!
‫کتابم! نرو روی کتابم!
‫- نترس! ‫- کمک! کمکم کن!
‫خوب شد اینجا بودی.
‫منم ترسیده بودم، ولی یه نگاه به خودت بنداز!
‫زهره‌ترک شدی!
‫چاره‌ی دیگه‌ای هم داشتم؟
‫به نظرت مُرده؟
‫صبرکن، صبرکن. چیکار می‌کنی؟
‫سوسکه شبیه نشانگر کتاب شده!
‫میشه از سرویس بهداشتی خونه‌ات استفاده کنم؟
‫خونه‌ی خودته!
‫میندازمش توی دستشویی.
‫منم میرم ماهی رو بخارپز کنم.
‫دیدی خونه رو چقدر خوب تمیز کرده؟
‫چون تو نیستی که براش تمیز کنی.
‫یعنی همه‌ی زحمت‌هایی که ‫کشیدی بی‌فایده بوده.
‫اون پیش خونواده‌اش خیلی سختی کشیده بود.
‫اول طلاق گرفتن پدر و مادرش، ‫بعد هم مریض شدن مادرش.
‫خیلی ناراحت بود. ‫دلم نمیومد اذیتش کنم.
‫الان هم که جز بازی کردن ‫کاری بلد نیست انجام بده.
‫به این میگن اشتیاق.
‫می‌دونی که همه‌ی آدما ‫باید یه جور سرگرمی داشته باشن.
‫قبلا از اینجور حرفا نمی‌زدی.
‫بعدا نگی بهت نگفتما. ‫ولی وقتی ازت خواسته برگردی،
‫خب معلومه که ‫روی خوبش رو بهت نشون میده.
‫وقتی که برگردی، ‫دوباره میشه همون آدم سابق.
‫نمی‌فهمم چرا تو همیشه انقدر منفی‌بافی.
‫تو برنگشتی که وسایلت رو برداری.
‫می‌خواستی بیای ببینی قاطی لوازمش، ‫لوازم زنونه هم هست یا نه.
‫من وقت بحث کردن با تو رو ندارم.
‫الان ماهی بخارپز شده‌ام سرد میشه.
‫هی، روی اون پل چیکار می‌کردی؟
‫چی؟
‫شام حاضرـه.
‫بیا امتحانش کنیم.
‫نگفتی، مصاحبه‌ات چطور پیش رفت؟
‫گفتن من به سوالاتشون خیلی خوب جواب دادم.
‫مگه چی پرسیدن؟
‫تصور کن
‫بیرون کولاک شده و ‫با ماشینت داری میری سمت خونه.
‫ماشینت هم فقط دوتا صندلی داره.
‫کولاک هم داره شدیدتر میشه.
‫از کنار یه ایستگاه اتوبوس رد میشی.
‫و می‌دونی که اتوبوس ‫هر سه ساعت یک‌بار میاد.
‫سه نفر توی ایستگاه منتظرن.
‫نفر اول، بهترین دوستت‌ـه.
‫نفر دوم، یه پیرزن مریض‌احوال‌ـه.
‫و نفر سوم، دختر رویاهاته.
‫یادت باشه که ماشینت فقط دوتا صندلی داره.
‫اگه تو راننده بودی، ‫کدومشون رو سوار می‌کردی؟
‫با شناختی که من ازت دارم، ‫مطمئنم دوستت رو سوار می‌کردی.
‫نه.
‫پس پیرزن مریض‌احوال رو. ‫مثل مادرم که رسوندیش بیمارستان.
‫اگه گفتی دختر رویاهات، ‫پس توی مصاحبه رد میشی.
‫پس چی گفتی؟
‫گفتم
‫ببخشید.
‫الو؟
‫هی، می‌خوای گوشیت رو پس بگیری؟
‫معلومه، خیلی برام مهمه.
‫وکیل خوب سراغ داری؟
‫بله.
‫به کمکت احتیاج دارم.
‫لطفا بیا به ایستگاه پلیس وان‌چای.
‫باشه، الان میام.
‫ببخشید، باید برم.
‫همه چی مرتبه؟
‫ببخشید.
‫چی شده؟ می‌خوای برسونمت؟
‫نه، ممنون. تاکسی می‌گیرم.
‫بابت شام ممنون.
‫خداحافظ.
‫مراقب خودت باش.
‫دیگه می‌تونید برید.
‫باشه.
‫اینم وسایل‌تون.
‫بله.
‫اینجا رو امضا کنید.
‫گوشیم
‫ممنون که برام وثیقه گذاشتین.
‫گوشیم کجاست؟
‫اوه، بله، البته.
‫فردا باید می‌رفتم سرکار.
‫اگه اون تو می‌موندم، ‫توی بد دردسری میوفتادم.
‫همین الان هم توی بد دردسری افتاده بودی.
‫واسه همین نمی‌تونستی بیای بیرون.
‫وکیل کجاست؟
‫منم.
‫ایوا، لطفا دستمزدت رو ازم بگیر.
‫میشه کارت ویزیتت رو داشته باشم؟
‫حتما.
‫خب باید صورتحساب رو برای ‫اخلالگر فضا و زمان بفرستم یا برای مارول؟
‫تو فیلم‌هام رو دیدی؟
‫بیخیال، تبلیغات گوشیت همه جا هست.
‫رازم رو پیش خودت نگه می‌داری؟
‫کدومش رو؟
‫منظورت هویت اصلی اخلالگر فضا و زمان‌ـه،
‫یا دستگیری مارول، ‫ستاره فیلم‌های تایلندی؟
‫گوش کن، کسی نباید از رازم باخبر بشه.
‫وگرنه به ضرر خودم، مشتری‌هام، ‫مدیربرنامه‌هام و طرفدارهام تموم میشه.
‫پس ازم می‌خوای ‫درمقابل اشتباهاتت ساکت باشم؟
‫در عوض، به عنوان وکیلم استخدامت می‌کنم.
‫می‌تونیم یه قرارداد محرمانه ببندیم.
‫می‌تونی دو یا سه برابر هم ازم دستمزد بگیری.
‫باشه، بهش فکر می‌کنم، خداحافظ.
‫هی، یه چیز دیگه.
‫فکر کنم بهترـه با آدام آشتی کنی.
‫صبرکن ببینم،
‫تو پیام‌های منو چک کردی؟
‫پیام‌های آدام صادقانه‌ست.
‫لطفا پایان خوش رو خراب نکن
‫تو حق نداری وارد حریم خصوصی من بشی.
‫لطفا بهم نگو که باید تو زندگیم چیکار کنم.
‫تو نه چیزی درمورد من می‌دونی، ‫نه درمورد آدام.
‫اصلا به تو ربطی نداره.
‫من حتی طرفدارت هم نیستم!
‫عالیه، هیچکس هم مثل تو ‫باهام اینجوری حرف نزده بود.
‫آدام، یه شاگرد منتظرته.
‫دوباره اومده؟ ‫من که پولش رو بهش پس دادم.
‫یه شاگرد جدیدـه. ‫قبل از باز شدن باشگاه اینجا بود.
‫ممنون.
‫راستی، اسمش مارول‌ـه. ‫چینی هم بلد نیست.
‫سلام.
‫پس آدام شمایی؟
‫شما هم باید مارول باشی؟
‫منو از کجا می‌شناسی؟
‫ما توی شبکه مجازی ‫یه دوست مشترک داریم.
‫می‌خواستم باهات آشنا بشم.
‫از آشناییت خوشحالم.
‫اهل کجایی؟
‫تایلند.
‫موی‌تای بلدی؟
‫آره، یه کم.
‫ولی بیشتر کیک‌بوکسینگ کار می‌کنم.
‫بیا امتحان کنیم.
‫حتما.
‫من اونو میشناسم. یه بازیگرـه!
‫میگم چقدر برام آشناست!
‫به نظر نمیاد واسه آموزش اینجا اومده باشه.
‫اومده مبارزه کنه.
‫کیک‌بوکسینگ‌ات رو نشونم بده.
‫موی‌تای‌ات رو نشونم بده.
‫تو دنبال مربی نمی‌گردی.
‫دنبال یه رقیب می‌گردی.
‫پیدا کردن یه مدعی مثل تو، کار آسونی نیست.
‫همینطور مثل تو.
‫دفعه بعد می‌بینمت.
‫حتما.
‫تو یه ذره هم عوض نشدی. ‫هنوزم یواش یواش چیزی می‌خوری.
‫تو هم اصلا عوض نشدی. ‫هنوزم تند تند چیزی می‌خوری.
‫هنوزم دور دهنت رو کثیف می‌کنی.
‫خب بستنی زود آب میشه، مگه نه؟
‫خوردن بستنی قیفی ‫مثل مسابقه دادن با زمان‌ـه.
‫اونوقت کی برنده شده؟
‫من تو تموم این سال‌ها ‫دور دنیا سفر کردم و
‫آدم‌های مختلفی رو دیدم، ولی ندیدم ‫کسی بتونه زمان رو شکست بده.
‫واسه همین باید ازش لذت ببری و ‫قدرش رو بدونی.
‫لین.
‫ما مگه اونموقع توافق نکردیم فرار کنیم؟ ‫پس چرا نیومدی؟
‫آخه خونواده‌ام مخالف بودن.
‫نتونستم خودخواه باشم.
‫از اون موقع، هر وقت بستنی می‌خوردم ‫یا جایی می‌رفتم،
‫دلم برام تنگ میشد.
‫یه بستنی فروشی توی اوکیناوا هست ‫که حتما باید نشونت بدم.
‫هروقت بهتر شدم، میریم.
‫حتما.
‫چرا انقدر دیر اومدی؟
‫قرار بود مامانم رو ببرم خونه، ‫ولی سرش درد گرفت.
‫واسه همین اونجا موندم، ‫تا دکترش بیاد معاینه‌اش کنه.
‫حالش خیلی بدـه؟
‫حتی نمی‌دونم بیماریش واقعا کم‌خونیه یا نه.
‫به دکترش یه چیزای دیگه می‌گفت.
‫به هر حال، باید تو بیمارستان بمونه ‫و بازم ازش آزمایش بگیرن.
‫به قول مرد عنکبوتی:
‫ "قدرت زیاد، مسئولیت رو زیاد می‌کنه."
‫به نظر من که برعکسه،
‫مسئولیت زیاد، قدرت رو زیاد می‌کنه.
‫درضمن، من که مرد عنکبوتی نیستم، ‫یه آدم معمولی‌ام.
‫امروز سه تا سوپرایز برات دارم.
‫تبریک میگم.
‫برای چی؟
‫من به جات یه چیزایی رو بررسی کردم.
‫ "حرکت امروز: براش گل بفرست."
‫اسم این برنامه "77 دلگرمی" ـه. ‫الان خیلی معروف شده.
‫ببینم کی اینا رو فرستاده.
‫اِن‌تی تانگ.
‫آدام.
‫آنون؟
‫اون دیگه کیه؟
‫بله؟
‫ایوا، از ایستگاه پلیس تماس گرفتن.
‫لطفا پشت خط نگهشون دار.
‫حتما.
‫میشه یه قرارداد محرمانه برام بیاری؟
‫حتما، اسم مشتری رو بهم بگو.
‫محرمانه‌ست.
‫از دست تو و رازهات
‫کات!
این یه قرارداد محرمانه‌ س.
‫بذار توضیح بدم. اول اینکه... هی!
‫تو نباید قبل از خوندن
‫شرایط و ضوابط، ‫چیزی رو امضا کنی.
‫من به وکیلم اعتماد دارم.
‫خیلی ازت ممنونم،
‫ولی واقعیت که مثل فیلم‌ها نیست.
‫تو تنها کسی هستی که ‫هر دوتا هویت منو می‌دونه.
‫به هرحال، فعلا نمی‌تونن ‫هیچ اتهامی بهت بزنن.
‫پس تو ستاره‌ی شانس منی.
‫ولی هنوزم، روش هنرنمایی‌ات غیرقانونی‌ـه.
‫دفعه بعد نمی‌تونم برات وثیقه بذارم.
‫ "کائو سای".
‫یعنی "متوجه شدم".
‫تا بیرون همراهت میام.
‫من وقتی سر صحنه فیلمبرداری هستم، ‫احساس می‌کنم دارم توی تونل زمان سفر می‌کنم.
‫آدما می‌تونن فقط یه بار زندگی می‌کنن،
‫ولی تو می‌تونی هر چقدر که می‌خوای زندگی کنی.
‫تو هم نقش‌های متفاوتی داری.
‫یه وکیل،
‫یه دختر و یه نامزد خوب.
‫بذار روشنت کنم.
‫درسته من یه وکیلم.
‫فکر می‌کنم یه دختر خوب هم هستم.
‫ولی نامزد ندارم.
‫فکر کنم هنوز با آدام آشتی نکردی.
‫پس اون مال گذشته بود، ‫به جمع مجردها خوش اومدی.
‫به نظرم اینکه ما، توی این ‫مکان و زمان کنار هم هستیم،
‫کار سرنوشته.
‫می‌خوای با همدیگه کار ‫اخلالگر فضا و زمان رو انجام بدیم؟
‫داری از وکیلت می‌خوای که قوانین رو زیرپا بذاره؟
‫زندگی یعنی زیرپا گذاشتن قوانین ‫و شناختن خودِ واقعی‌ات.
‫من فردا برمی‌گردم.
‫نمی‌دونم کی دیگه می‌تونم ببینمت.
‫می‌تونی هر وقت خواستی بهم پیام بدی.
‫پیام دادن روش خوبی برای ارتباط برقرار کردن نیست.
‫ما نباید اینجوری با هم در ارتباط باشیم.
‫پس چجوری؟
‫باید تصویر لبخندت
‫سلام، کَت،
‫لطفا یه لطفی کن امروز
‫قرارداد وکیلِ تانگ رو بفرست به دفتر گوانژو.
‫آره.
‫آخه امروز نمیام سرکار.
‫اگه کاری بود بهم زنگ بزن.
‫باشه، خداحافظ.
‫من دیگه باید برم.
‫هی، من به خاطر تو برگشتم.
‫مثل یه خواب می‌مونه، ‫باید هر دومون یه جوری بیدار شیم.
‫حداقل الان نه.
‫نمی‌خوام دوباره اذیت بشم.
‫نمیشی، قول میدم.
‫زود اومدی.
‫خودت هم که زود اومدی. ‫مگه سرکار نرفتی؟
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫هیچی؟ یه چیزی شده.
‫خانم لویی
‫دیگه نباید از ایوا مخفیش کنیم.
‫چی شده، مامان؟
‫هیچی.
‫توروخدا بهم بگو.
‫باور کن چیزی نیست.
‫آدام.
‫بهت نگفتیم، چون نمی‌خواستیم نگرانت کنیم.
‫دکتر همین الان اومد و
‫تایید کرد که خانم لویی
‫تومور مغزی داره.
‫قابل درمان‌ـه؟
‫دخترم، مهم نیست که قابل درمانه یا نه.
‫بالاخره همه یه روزی می‌میرن، مگه نه؟
‫مامان، این حرف رو نزن.
‫من دخترتم، چرا زودتر بهم نگفتی؟
‫باید همون اول بهم می‌گفتی.
‫وقتی گریه می‌کنی، قلبم می‌شکنه.
‫گریه نکن.
‫اشکالی نداره.
‫چرا زودتر بهم نگفتی؟
‫من خوبم. چیزیم نمیشه.
‫انقدر نگران نباش، ‫با نگرانی که چیزی درست نمیشه.
‫من فقط می‌خوام ‫مامانم یه زندگی شاد داشته باشه،
‫ولی حالا وقتش داره تموم میشه.
‫نمی‌دونم باید چیکار کنم،
‫انگار مغزم از کار افتاده.
‫من تا آخرش کنارتم.
‫چند روز از شرکت مرخصی بگیر.
‫اینجوری می‌تونی یه مدت کنار مادرت باشی.
‫وقتی مامانم سرطان گرفت، ‫با چند تا دکتر ماهر آشنا شدم.
‫باهاشون تماس می‌گیرم.
‫توی تموم این سال‌ها، ‫مادرت با من مثل پسر خودش رفتار کرد.
‫من هر کاری از دستم بربیاد براش انجام میدم.
‫ممنون.
‫می‌خوای تا بالا همراهت بیام؟
‫راستی
‫یکی از دوستام که دکترـه، ‫این دارو رو برای معده‌ات تجویز کرد.
‫امتحانش کن.
‫الو؟
‫سلام، ایوا، حالت چطوره؟
‫همه چی خوبه.
‫امیدوارم واقعا خوب باشی.
‫مارول.
‫لطفا منو فراموش کن.
‫چرا؟
‫من به خاطر تو اینجا موندم.
‫معذرت می‌خوام، خدانگهدار.
‫ایوا
‫مارول، یه خبر خوب.
‫استودیو، پایان خوشی که ‫برای فیلم‌نامه پیشنهاد دادی رو قبول کرد.
‫اوه، فهمیدم.
‫ممنون، جینی.
‫خانم پرستار، لین کجاست؟
‫لین کیه، پدرجان؟
‫همون بیماری که روی این تخت بود.
‫حالش خوبه؟
‫- من نمی‌دونم... ‫- به خاطر سرگیجه بستری شده بود.
‫توروخدا بگید کجا بردنش؟
‫باشه، پیداش می‌کنم.
‫من براش بستنی قیفی خریدم.
‫توروخدا.
‫- باشه، الان می‌پرسم... ‫- حالش خوبه؟
‫بهت گفتم انقدر گریه نکن.
‫وقتی می‌خندی خیلی خوشگل‌تر میشی، ‫برای مامان بخند ببینم.
‫ "پوواه".
‫ "27 تماس از دست رفته از طرف پوواه".
‫وای، سگ بیچاره هیچ جا رو نمی‌بینه.
‫نمی‌تونه راه بره!
‫چقدر خنگوله!
‫ "پوواه: نگرانتم، چرا جوابمو نمیدی؟"
‫ "آیا می‌خواهید مکالمه‌ی خود با پوواه را حذف کنید؟"
‫ "حذف".
‫من تمام عمرم،
‫فقط کارایی رو انجام دادم ‫که بقیه ازم خواستن.
‫یعنی واقعا می‌تونم این دفعه خودم تصمیم بگیرم؟
‫من دیگه نمی‌خوام بیمارستانم رو عوض کنم.
‫دیگه نمی‌خوام دکترم رو عوض کنم.
‫درد دارم.
‫برام مثل شکنجه‌ست.
‫ایوا.
‫این برای توئه.
‫واقعا؟
‫چقدر خوشگله.
‫تا کردن اینا تا ابد طول می‌کشه.
‫"اون پاش شکسته، باید گچ بگیره..." ‫"اولین باری بود که برام گل گرفت."
‫- "اولین باری که دیدمش شوکه شدم..." ‫- اونقدرا هم زیاد نیست.
‫- "درست مثل افسانه‌ها!" ‫- فقط 3 هزارتاست.
‫- 3 هزارتا؟ ‫- با همدیگه تاشون می‌کنیم.
‫حتی می‌تونی روشون چیزی بنویسی.
‫بذار ببینم چی نوشتی.
‫"اولین باری که دیدمش شوکه شدم، ‫درست مثل افسانه‌ها!"
‫"برای اولین سفرمون، ‫پاسپورتش رو جا گذاشت!!!"
‫"برای اولین بار ‫گواهینامه رانندگیش رو گرفت!"
‫راستی... پیامکم به دستت رسید؟
‫کدوم پیامک؟
‫نمی‌دونم باید چیکار کنم ‫تا برای بار 78‌اُم منو ببخشی.
‫ولی اگه یه فرصت دیگه بهم بدی،
‫ناامیدت نمی‌کنم.
‫من هرشب دارم یه خواب می‌بینم.
‫خواب می‌بینم دخترم عروسی کرده.
‫میشه خوابم رو به حقیقت تبدیل کنی؟
‫بهترـه امشب یه خواب دیگه ببینی.
‫چقدر بلایی تو دختر!
‫خواب خودت رو ببین.
‫بعد از جدایی‌مون، با خودم فکر کردم
‫شاید برای شروع زندگی مشترک‌مون ‫ازت توقعات فانتزی زیادی داشتم.
‫شاید زیادی قصه‌های ‫شاهزاده‌ها و پرنسس‌ها رو خوندم.
‫شاید باید بیشتر شبیه آدمای اطرافم باشم.
‫باید توقعاتم رو بیارم پایین و ناامید نشم.
‫مجبور نیستی.
‫اگه بعد از عروسی، ‫احساس کردی پشیمون شدی،
‫می‌تونی همه چی رو تموم کنی.
‫فعلا، برآورده کردن آرزوی مادرت، ‫از همه چی مهم‌ترـه.
‫خیلی‌خب، آدام. اینور رو نگاه کن
‫خوبه، به همدیگه نگاه کنید.
‫یک، دو، سه.
‫چرا اینجوری نگاش می‌کنی؟
‫قشنگ شده؟
‫خیلی به همدیگه میاید!
‫اینو ببین.
‫خیلی به هم میاید!
‫انگار واسه هم ساخته شدین!
‫وای، عزیزم، چقدر لباست قشنگه!
‫دخترم خیلی خوشگل شده، مگه نه؟
‫"ازدواج بین دو نفرـه، ‫ولی جشن عروسی دنیا رو در برمیگیره."
‫ماشین عروس، ردیفه.
‫سریع و خشن.
‫ "گل‌فروشی هم، ردیفه."
‫ "آرایشگاه هم ردیفه."
‫ "محل عروسی هم رزرو شد."
‫لطفا یه کار هم به من بدین. ‫اعصاب هم ندارم.
‫البته به جز چیدن صندلی‌ها.
‫"این طرح، برای پس‌زمینه چطوره؟ ‫35درصد هم از رفیقم تخفیف گرفتم."
‫دوباره میگم، من اعصاب ندارم.
‫مجبورم نکنید لباس ساقدوش‌ها رو بپوشم. ‫علامت تعجب!
‫[عاشق همه‌تونم.]
‫ببخشید.
‫بله؟
‫من می‌خوام فردا ‫واسه تعطیلات برم مسافرت.
‫میای امشب بریم بیرون یه نوشیدنی بخوریم؟
‫چند روز دیگه عروسیمه.
‫اوه، با ایوا؟
‫آره.
‫پس تو سلیقه‌ات از ایوا بهترـه.
‫حالا هر چی
‫ممنون که برام لینک ‫برنامه‌ی 77 دلگرمی رو فرستادی.
‫من نفرستادم. چرا باید همچین کاری کنم؟
‫تو نفرستادی؟
‫بهت تبریک میگم.
‫اگه طلاق گرفتی، خبرم کن.
‫هی
‫بفرمایید.
‫این نامه‌های طرفدارهاته.
‫ممنون.
‫چقدر قشنگن.
‫قهوه‌ی منو بخور.
‫ممنون.
‫برای فیلمبرداری برگشتی؟
‫امیدوارم واسه کار ‫اخلالگر فضا و زمان نیومده باشی.
‫من به خاطر تو برگشتم.
‫مارول، چند روز دیگه جشن عروسیمه.
‫پس
‫تصمیم گرفتی به مخاطب‌ها ‫یه پایان خوش نشون بدی؟
‫خودت گفتی: ‫زندگی یعنی زیرپا گذاشتن قوانین
‫و شناختن خودِ واقعی‌ات.
‫این یعنی زندگی و عشق با هم در تضاد هستند.
‫هر فیلمی یه پایانی داره.
‫چرا باید اینجا تموم بشه؟
‫به خاطر مخاطب‌ها.
‫من به خاطر خودم ازدواج نمی‌کنم.
‫پرونده‌ات بسته شد.
‫اگه من جات بودم، پایانش رو عوض می‌کردم.
‫ولی من فقط یه دختر معمولی‌ام.
‫من اخلالگر فضا و زمان نیستم.
‫ممنون.
‫خانم لویی.
‫همینجا منتظر بمونید.
‫مامان، امروز خیلی خوشگل شدی.
‫اینا دارن چیکار می‌کنن؟
‫من و آدام یه سوپرایز برات داریم.
‫این مادرته.
‫این یکیو ببین.
‫این برای توئه.
‫ممنون.
‫ما زمان زیادی رو از دست دادیم.
‫امروز در مقابل دخترت و دامادت، آدام
‫می‌خوام ازت بپرسم
‫با من ازدواج می‌کنی؟
‫بله.
‫مامان، یه لباس هم برات انتخاب کردم.
‫ببین.
‫این لباس... شبیه اون ‫لباس عروسیه که توی خواب می‌دیدم.
‫مطمئنم خیلی بهت میاد.
‫ممنونم.
‫از همگی ممنونم که امروز به جشن عروسی
‫صبرکن! ازدواج نکن!
‫این جنایت رو متوقف کنید!
‫بازم این؟
‫صبر کن ببینم
‫حق نداری عروسی رو بهم بزنی.
‫شما کی باشی؟
‫به تو چه؟
‫عروسی من نیست که. ‫بشین روی صندلی مهمون‌های ویژه!
‫عروسی مادر ایواست.
‫مبارک باشه، مادر زن عزیزم!
‫چی؟ مادر زن؟
‫- بیاید شروع کنیم. ‫- بهش اهمیت نده!
‫از همگی ممنونم که امروز به جشن ‫عروسی می‌لین و پوواه تشریف آوردین.
‫تنها سرگرمیش مراقبت از دخترشه،
‫و هیچوقت از دخترش نخواسته که مراقبش باشه.
‫زنان هم سن و سال اون ‫هیچوقت چیز زیادی نخواستن.
‫همین که خونواده‌هاشون ‫در کنار هم شاد باشن،
‫احساس رضایت می‌کنن.
‫توی تموم این سال‌ها، مسئولیت‌های لین
‫براش مهم‌تر از خوشبخت بودنش بوده.
‫این جشن به درخواست لین نبوده.
‫ولی به عنوان دخترت و شاهد عروسیت،
‫امیدوارم بقیه روزهای عمرت، خوشبختی که
‫واقعا لایقش هستی رو پیدا کنی.
‫تسانگ پوواه،
‫آیا شما حاضرید چائو می‌لین رو ‫به عنوان همسر خود قبول ‌کنید
‫و اون رو خوشحال کنید؟
‫بله.
‫چائو می‌لین
‫آیا حاضرید تسانگ پوواه رو ‫به عنوان هم همسر خود قبول کنید
‫و اون رو خوشحال کنید؟
‫بله.
‫لطفا حلقه‌ها رو دست همدیگه کنید.
‫پس بدینوسیله شما رو زن و شوهر اعلام می‌کنم.
‫از زندگیت لذت ببر و نگران من نباش.
‫تو هم باید از زندگیت لذت ببری.
‫مراقب مامانم باشیا.
‫نگران نباش. هستم.
‫با دخترم خوب رفتار کن.
‫چشم، مادر جان، نگران نباش.
‫تو چی میگی این وسط؟
‫اگه دخترت رو بدی به من، ‫خرج ماه عسل‌تون رو میدم.
‫تا حالا ندیده بودم مامانم انقدر قشنگ بخنده.
‫مهم نیست یه زن چند سالشه، ‫همیشه یه دختر جوون درونش زندگی می‌کنه.
‫استیون هاوکینگ هم یه بار همین حرف رو زد،
‫حتی اونم نمی‌تونه شما زن‌ها رو درک کنه.
‫یعنی درک کردن ما انقدر سخته؟
‫آره سخته، ولی من ‫همه تلاشم رو می‌کنم که یاد بگیرم.
‫می‌خوام یه چیزی نشونت بدم.
‫ماس‌ماسک چیه؟
‫بهش میگن: شیشه‌ی ستاره‌های تو.
‫خیلی وقت بود که ‫این شیشه رو گذاشته بودم کنار و
‫دیگه ستاره‌هاش رو تا نزدم.
‫از اون موقع به بعد، انگار دیگه ‫هیچ خاطره خوبی رو یادم نمیاد.
‫موافقم، انگار آدم‌ها فقط ‫خاطرات بدشون رو یادشون می‌مونه.
‫از این به بعد پیش تو باشه.
‫هرچند وقت یه بار، ‫یه ستاره‌اش رو دربیار و بازش کن.
‫منو با خاطرات خوب به یاد بیار.
‫باشه، حتما.
‫تو این برنامه رو برای من فرستادی؟
‫یعنی تو این برنامه رو ‫برای آشتی کردنمون نفرستادی؟
‫آنون؟
‫اون دیگه کیه؟
‫محرمانه‌ست.
‫فکر کنم بهترـه با آدام آشتی کنی.
‫تو پیام‌های منو چک کردی؟
‫ "پیام از طرف آنون."
‫این برنامه بهت میگه که چیکار کنی؟
‫اون رو به کاری که ‫تا حالا انجام نداده، دعوت کن.
‫چه کاری رو تا حالا انجام ندادم؟
‫اینجا کیک‌بوکسینگ آموزش میدی؟
‫آره، بیا تو.
‫همه‌ش یادم میره ازت بپرسم.
‫چه جوابی به اون سوال
‫مصاحبه‌ات که درمورد کولاک بود، دادی؟
‫بهشون گفتم
‫کلید ماشینم رو می‌دادم
‫به بهترین دوستم.
‫تا پیرزنه رو برسونه به بیمارستان.
‫و خودم
‫توی ایستگاه اتوبوس
‫کنار دختر رویاهام منتظر اتوبوس می‌موندم.
‫عشق یه جور غریزه‌ست.
‫ولی یادگیری هم لازم داره.
‫از کی تا حالا اهل بازی ویدئویی شدی و
‫کتاب‌های روانشناسی می‌خونی؟
‫تندتر، تندتر.
‫یک، دو!
‫بیا شروع کنیم.
‫بگیر.
‫بزن.
‫یواش‌تر بزن.
‫انگار یه چیزی توشه.
‫اینم اون برنامه بهت گفته انجام بدی؟
‫نه، من به برنامه گفتم این کار رو انجام بده.
‫ایوا، آیا حاضری بقیه عمرت رو ‫کنار من سپری کنی؟
‫آدام، ما به خلاقیت شما کاملا اطمینان داریم.
‫این برنامه‌ی 77 دلگرمی که ساختید
‫توسط شرکت ما پذیرفته شد.
‫هرکسی که برای این کار لازمه رو استخدام کنید، ‫ما ازتون پشتیبانی می‌کنیم.
‫هرکدوم از جواب‌های شما
‫یه سری استدلال پشتش هست.
‫درمورد خود من،
‫یه نفر خیلی خاص هست
‫که زندگیم رو تغییر داد.
‫اون بهم یاد داد که چجوری بیشتر مراقب باشم
‫و بیشتر درک کنم.
‫اون از من یه نسخه بهتر ساخت.
‫پنج.
‫چهار.
‫سه.
‫دو.
‫یک.
‫برنامه منتشر شد!
‫خیلی براش زحمت کشیده بودیم.
‫مطمئنم این برنامه می‌ترکونه!
‫واقعا دلم می‌خواد دوباره کنار هم باشیم.
‫ولی این تنها دلیل من ‫برای ساخت این برنامه نیست.
‫دلم می‌خواد آدم‌هایی که ‫مدام سرشون توی گوشیه
‫به آدم‌های اطرافشون هم توجه کنن.
‫من برنامه 77 دلگرمی رو ساختم ‫تا به مردم یادآوری کنم که چجوری
‫عشق بورزن.
‫یعنی این همون پایان خوشیه که می‌خواستی؟
‫میشه یه کم بیشتر بهم وقت بدی؟
‫آره، ما وقت زیاد داریم.
‫ایوا.
‫اونجا رو ببین.
دانلود روزانه