دانلود روزانه
‫نه، نه، اشتباه نمی‌کنید.
‫اون واقعا یه دلقک قاتل دیوانه ست
‫که داره سعی می‌کنه ‫سرم رو با یه پتک له کنه.
‫خب، می‌پرسید چطوری خودم رو ‫توی این وضعیت پیدا کردم؟
‫خب، برای جواب، باید ‫شما رو برگردونم.
‫تاحالا شده تعطیلات رفته باشید،
‫و سعی کرده باشید زیر آفتاب ‫یه‌کم نوشیدنی بخورید،
‫یه دونه یا 12 تا کوکاکولا بزنید،
‫ولی تیکه‌ی آرمان‌شهرتون
‫توسط یه گروه رقصنده ‫از معتادهای مسخره داغون بشه؟
‫خب، برای من شده.
‫مثل اینی که اینجاست رو مقصر می‌دونم.
‫می‌تونم یه «اوی-اوی» داشته باشم؟
‫اوی-اوی!
‫این دستگاه‌های آتش‌ساز خیلی مزخرفن.
‫یه چیز بهتر بهم بده، ‫یه چیز بزرگ‌تر!
‫فکر نکنم ایده‌ی خوبی باشه، رئیس.
‫فشار گاز خیلی بالاست. ‫ممکنه خطرناک باشه...
‫همین الان انجامش بده! ‫دی‌جی رمی دوست نداره معطلش بذارن!
‫حالا هرچی.
‫- آماده‌ایم. ‫- وقتش بود.
‫کیا آماده‌ی چندتا انفجار بزرگ هستن؟
‫آره، یه اوج داریم!
‫تا سه... دو... یک...
‫پس وقتی برگزارکننده‌ی این ‫دی‌جی عوضی بخصوص
‫تصمیم می‌گیره برای سرش جایزه بذاره
‫چون که توی ‫مسابقه ثبت‌نام کرده،
‫با کمال میل مشارکت کردم.
‫و آره، کار کثیفیه. ‫ولی اگه فراموش کردیم،
‫من حاضرم بابت یه قیمت خوب
‫دستم رو تا تهِ توی ‫کثافت فرو کنم.
‫و اگه چیز باشه که فکر کنم همه‌مون ‫بتونیم روش اتفاق‌نظر داشته باشیم،
‫اینه که بعضی عوضی‌ها ‫واقعا مستحق مُردن هستن.
‫بعد از اتفاقی که توی
‫لندن افتاد، من باید ‫سر خودم رو پایین می‌انداختم.
‫پس یه گذرنامه‌ی جعلی، و ‫چندتا کارت اعتباری برداشتم،
‫و مستقیم رفتم فرودگاه هیترو ‫و اولین پرواز به هرجا که میشد رو
‫سوار شدم، کاشف‌ به‌عمل ‫اومد مقصدش مالت بود،
‫که برای یه‌کم خودکاوی ‫جای محشری بود.
‫ولی باید اعتراف کنم، ‫وقتی فهمیدم
‫شکلات مالتیزرز اصلا از اینجا نیست ‫و حتی اینجا نمی‌فروشنش
‫یه‌کم اعصابم خرد شد...
‫اینجا مالته!
‫...که مزخرفه.
‫ولی اینو بذاریم کنار، واقعا این ‫گوهر مدیترانه‌ای رو دوست داشتم.
‫آفتاب همیشه می‌درخشه، ‫نوشیدنی‌ها همیشه جاریه،
‫و با وجود خاورمیانه، اروپا ‫و آفریقای شمالی
‫فقط یه‌کم اون‌ورتر،
‫می‌تونم توی دبی ‫کلک یه نفر رو بکّنم
‫و قبل از اینکه برنامه‌ی «مسابقه‌ی ‫روز» شروع بشه برگردم.
‫اوه، خیلی‌خب، یه حسی ‫داشتم که قراره امشب باشه.
‫بریم تو کارش.
‫وای! وای! وای! خدایا!
‫این یه تلویزیون نوئه، ‫8کی و اولده!
‫خدایا!
‫هنوز 8 قسمت از
‫سریال « کیک‌پزی» مونده ‫که تماشا کنم.
‫فلامینگو!
‫فلامینگو! فلامینگو!
‫خدایا، سیولینگ، ‫من بهت پول میدم که منو کتک بزنی،
‫نه اینکه آپارتمان رو بترکونی. ‫آخه وضعیت خونه رو ببین.
‫عجب بلبشویی شد.
‫اگه می‌خوای بس کنم باید ‫کلمه‌ی رمز رو زودتر بگی.
‫فکر کردی می‌تونم ذهنت رو بخونم؟
‫مرتیکه‌ی احمق!
‫این سیولینگه.
‫حالا، توی نگاه اول، ‫ممکنه مهربان و
‫معصوم به‌نظر بیاد، ‫ولی همونطور که می‌بینید،
‫مشکلات مدیریت خشم ‫خیلی جدی‌ای داره
‫و انتهای دُمش نیش داره.
‫جدا از این، اون شاید ‫بهترین رزمی‌کاری باشه که
‫تاحالا باهاش درگیر شدم.
‫هی، ولم کن!
‫اولین‌بار وقتی پیشخدمت
‫یه رستوران محلی بود دیدمش.
‫حالا، ظاهرا اون توی خیابون‌های ‫خشن هونگ‌کونگ بزرگ شده
‫و از نوادگان وانگ فی‌هانگ بزرگه،
‫تعداد ورزش‌های رزمی‌ای که بلد بود
‫از تعداد دفعاتی که من ‫شام گرم خورده بودم بیشتر بود.
‫اگه اون صبح از روی ‫دنده‌ی چپ بیدار بشه،
‫امکان نداره بدونیم ‫قادر به چه کارهاییه.
‫ببخشید. اینجا چقدر ‫بهت پول میدن؟
‫یه افزایش حقوق می‌خوای؟
‫من چینی بلد نیستم.
‫چی داری میگی؟ ‫به انگلیسی بگو.
‫بی‌شرف!
‫باید حرف بزنی، فالن.
‫خودت روال رو می‌دونی. اگه ‫«فلامینگو» نگی من بس نمی‌کنم!
‫و فکر کنم موافقت کردیم که ‫به شکمم ضربه نزنی.
‫اینو یادت میاد؟ ‫ولی تو چیکار کردی؟
‫سعی کردی شکمم رو سفره کنی.
‫و دیگه چیکار کردی؟
‫کوزه رو توی سرم شکوندی.
‫تلویزیون لعنتی رو ببین. ‫تو عقلت پاره‌سنگ برداشته.
‫دفاع کن، احمق‌خان! باید ‫تمام مدت از خودت دفاع کنی.
‫بهم دست نزن.
‫باید بهم کمک کنی ‫اینجا رو تمیز کنم.
‫چون که تنهایی نمی‌تونم. ‫اصلا وقت ندارم.
‫چی؟! خودت تمیز کن. ‫من خدمتکارت نیستم!
‫من برای تمیز کردن ملحفه‌های ‫کثیفت اینجا نیستم.
‫من اینجا اومدم که بجنگم. ‫همین.
‫حالا، پولم کجاست، خارجی؟
‫باشه. مبارزه‌ی خوبی بود.
‫احتمالا اوسط هفته‌ی ‫آینده می‌بینمت، آره؟
‫شاید. یا شاید منو زودتر ببینی. ‫هیچ‌وقت نمی‌دونی. خداحافظ.
‫باید روراست باشم.
‫سر کاری که با دوست‌هام
‫توی انگلستان کردم، چندان ‫خواب به چشم‌هام نمیاد.
‫بعضی ‌وقت‌ها برام سؤاله هفته‌ای ‫یه بار کتک‌خوردنم از سیولینگ
‫فقط یه جلسه‌ی ‫آموزشی دیگه نیست
‫و بیشتر انگار دارم بابت
‫عذاب وجدان‌هایی که دارم ‫طلب بخشش می‌کنم.
‫از رستوران من گمشو بیرون.
‫خب، اون‌ قدیما بود. ‫این الانه.
‫در هر صورت تنها وضعم بهتره.
‫از این به‌بعد فقط ‫خودم‌ هستم و خودم.
‫نه رفیقی، نه دختری،
‫نه قاتل عوضی‌ای که ‫برام جایگاه پدر رو داشته باشه
‫و نه هیچ‌کس نا امیدم کنه ‫یا سر راهم قرار بگیره.
‫- فقط ولش کن! ‫- ولم کن!
‫- پاهاشو بگیر. ‫- دست از سرم بردارید!
‫- عوضی! ‫- فرد؟
‫امشب سرخ شو!
‫لعنتی!
‫به‌نظر میاد آدم ناجوری رو ‫عصبانی کردی، فرد.
‫مایک؟ تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫فکر کنم حق با توئه. ‫بجنب.
‫شانس آوردم که ‫به‌موقع پیدات شد.
‫می‌خواستم حساب اون ‫دوتای دیگه رو هم برسم.
‫آره، اینطور به‌نظر می‌اومد.
‫خب، چطوره که بهم بگی
‫وسط مالت چیکار می‌کنی ‫و ملت رو آتیش می‌زنی، فرد؟
‫اوه، اون وسیله‌ی کوچولویی که ‫ساخته بودم رو باهاش کار کردی؟
‫- آره، مشکلی نداشت. ‫- اون عوضی برشته شد.
‫آره، بعدش اون دو نفر دیگه‌شون ‫شروع کردن کتک زدنت.
‫کارت حرف نداشت، رفیق. ‫خب، اونجا چیکار می‌کردی؟
‫دخترا رو اذیت می‌کردی ‫یا همچین چیزی؟
‫نه، اینطوریا نبود.
‫دنبال یه نفر می‌گشتم.
‫دنبال یه نفر می‌گشتی؟ ‫هی، دنبال من می‌گشتی؟
‫- ری گنده‌بک تو رو فرستاده؟ ‫- نه!
‫من اصلا نمی‌دونستم ‫تو اینجایی. فکر کردم...
‫- بهم دروغ نگو، فرد! ‫- برای همیشه مُردی!
‫من اصلا دیگه با ‫ری گنده‌بگ حرف نمی‌زنم.
‫هیچ‌کس باهاش حرف نمی‌زنه. ‫مگه نشنیدی؟
‫چی رو نشنیدم؟ ‫ری «واحه» رو از دست داد.
‫بعد از اینکه تو میلتون
‫و بقیه رو کُشتی دیگه هیچ‌کس ‫ما رو استخدام نمی‌کنه.
‫عجیبه، ولی وقتی ‫شرکت آدم به این معروف میشه که
‫سر مشتری‌هاش رو قطع می‌کنه
‫دیگه به کسی بهش زنگ نمی‌زنه.
‫بخاطر اون قضیه بهم ‫عذاب وجدان نده، باشه، فرد؟
‫پیت و میلتون ‫انتظارشو داشتن، و...
‫خب، بقیه‌شون چاره‌ی زیادی ‫برام باقی نذاشتن، مگه نه؟
‫می‌تونستی یه‌کم بهتر ‫ترتیب‌شو بدی.
‫احتمالا درست میگی.
‫- پس ری گنده‌بگ حتما حسابی عصبیه، آره؟ ‫- خب، می‌تونی اینطوری بگی.
‫نمی‌دونم اون‌موقع ‫چی تو سرت می‌گذشت،
‫ولی فکر کنم کم‌کم دارم ‫بهتر درکش می‌کنم.
‫مایک...
‫من عاشق شدم.
‫- چی؟ ‫- آره، عاشق شدم.
‫با یه دختر آشنا شدم. ‫زیباترین دختر جهانه.
‫مثل فرشته می‌مونه. ‫اسمش لیلوئه.
‫اوه، خوشگله. ‫کجا باهاش آشنا شدی؟
‫خب، راستش، ‫از لحاظ فنی،
‫هنوز ندیدمش،
‫ولی داریم توی اینترنت ‫باهمدیگه چت می‌کنیم.
‫اینترنت، فرد؟ ‫خدای من، واقعا که عوض شدی.
‫آره، بألاخره جرأتم رو ‫جمع کردم که برم توی اینترنت،
‫و همون روز بعد ‫لیلو جواب ایمیلم رو داد.
‫اوه، پس همینطوری یهویی. ‫اینطوری، درسته؟
‫خب، روال عشق همینه، درسته؟
‫این کلاهبرداریه، رفیق.
‫ری گنده‌بگ هم همین رو گفت. ‫و جفت‌تون اشتباه می‌کنید.
‫این یه کلاهبرداری لعنتیه. شرط ‫می‌بندم ازت پول خواسته، مگه نه؟
‫- چی باعث میشه این حرف رو بزنی؟ ‫- چون این یه کلاهبرداریه، مردک.
‫بهم بگو که بهش ‫پولی ندادی، تو رو خدا.
‫اوه، دادی، خوب هم دادی، مگه نه؟ ‫مرتیکه‌ی دیوانه.
‫خیلی‌خب، بجنب.
‫باید قبل از اینکه سروکله‌ی پلیس‌ها ‫پیدا بشه از اینجا ببریمت.
‫و رفیق، پایین اتاق بازی‌هاست،
‫جکوزی اون پایینه، ‫اتاق خواب اونجاست،
‫فوتبال دستی، استخر، ‫تلویزیون ماهواره‌ای. هرچی می‌خوای.
‫عالیه، مایک. تو همیشه از چیزهای ‫پر زرق و برق خوشت می‌اومد.
‫اوه، منو می‌شناسی، رفیق. ‫ولی بذار بهت بگم چیه،
‫باید خونه رو اون روزی می‌دیدی. ‫ریخت و پاش بود...
‫خدایا، واقعا باید برای ‫خودم یه میز اسفنجی بخرم.
‫آهای، تو!
‫لعنتی، سیولینگ، ‫الان وقتش نیست.
‫یعنی چی؟! ‫نیروی پشتیبانی آوردی؟
‫بس کن.
‫- جفت‌تون رو می‌کُشم. ‫- فلامینگو. فلامینگو!
‫خدایا.
‫یه هفته‌ هم نشده بود، مگه نه؟
‫نه، ولی دفعه‌ی پیش ‫این‌قدر وضعت بد بود که
‫فکر کردم به تمرین ‫اضافی نیاز داری.
‫خوشبختانه، این دفعه فقط یه ‫میز قهوه‌خوری تلفات دادیم.
‫اوه، و گمونم تو، فرد؟
‫جریان چیه؟
‫این کیه؟
‫سیولینگ، این دوست قدیمیم فرده، ‫فرد، با سیولینگ آشنا شو.
‫اوه، ببخشید. فکر کردم تو رو ‫به‌عنوان نیروی کمکی آورده.
‫- از آشناییت خوشوقتم، فرد. ‫- من اینجا یه‌کم گیج شدم.
‫اون دوستته یا سعی ‫داره بکُشتت؟
‫راستش یه‌کم از هر جفتش.
‫سیولینگ بهم کمک می‌کنه بعد از یه مدت ‫تمرین نکردن، روی فرم قرار بگیرم،
‫اگه منظورم رو بفهمی.
‫فالن رزمی‌کار خوبیه.
‫با من تمرین می‌کنه، ‫و من مهارت‌ش رو بالا می‌برم.
‫ببین، من و فرد باید ‫یه‌کم باهم گپ بزنیم
‫پس بذار بهت بگم چیه، ‫این یکی رو مساوی حساب کن
‫و سر مبارزه‌ی بعدی می‌بینمت، باشه؟
‫بابت صورتت متأسفم، فرد.
‫نه، اشکال نداره.
‫از آشناییت خوشوقتم.
‫می‌‌بینمت.
‫گوش کن، می‌تونی امشب رو بمونی.
‫چون‌که پلیس‌ها احتمالا ‫دارن خیابون‌ها رو می‌گردن
‫و دنبال یه عوضی با ‫شعله‌افکن جیبی می‌گردن.
‫ولی بعدش باید بری.
‫لازم نیست اینطوری باشی، مایک.
‫من دنبال لیلو می‌گردم.
‫دوستش دارم. و با کمک تو ‫واقعا می‌تونم پیداش کنم.
‫اون یه کلاهبرداره، رفیق. باشه؟
‫اون یه کلاهبرداره که فقط احمق‌های ‫تنهایی مثل تو گولش رو می‌خورن.
‫چقدر بهش پول دادی؟
‫کم و بیش، پنجاه هزار تا.
‫پنجاه هزار تا، مرتیکه‌ی احمق.
‫بابت ویزاها و بلیت‌های ‫هواپیماها لازم داشت.
‫سوار یه هواپیما از هائیتی شد، ‫و از اون به‌بعد دیگه جایی دیده نشد،
‫تا اینکه یکی از رفیق‌های قدیمیم
‫توی یه کلوب اینجا دیدش.
‫خوشبختانه، تو اونجا ‫بودی تا بهم کمک کنی.
‫خوشبختانه و زهرمار، رفیق.
‫حس می‌کنم این ‫نشونه‌ی خیلی بدیه.
‫یه نشونه یه جایی بین ‫فرصت و داناییه، مایکل.
‫ببین، من وقت این‌کارها رو ندارم، باشه؟
‫از یه کاری عقب افتادم و ‫باید تمومش کنم.
‫خب، بذار من یه ‫نگاهی بهش بندازم.
‫اگه مشکلت رو با کسی درمیون ‫بذاری اون مشکل نصف میشه.
‫شاید بتونم کمکت کنم.
‫با آقای میکلیف آشنا بشید، ‫یه زاهد خودساخته.
‫چه شب باشه چه روز، ‫هیچ‌وقت از خونه بیرون نمیره.
‫اگرچه روزی یه بار، ‫بدون از قلم انداختن
‫به گل‌های دوست‌داشتنیش آب میده.
‫برای فرد زیاد طول ‫نکشید که به سیستم
‫پیشرفته‌اش نفوذ کنه.
‫بذارید ببینیم جواب میده یا نه.
‫لعنتی. از این بهتر ‫نمی‌تونست پیش بره.
‫دیدی سرش چطوری خورد زمین؟
‫اوه، رفیق، خیلی چسبید.
‫به افتخارش. خیلی خوبه که ‫دوباره برگشتم سرکار.
‫- هومم. ‫- خب...
‫کار دیگه‌ای رزرو کردی
‫- که توش کمکت کنم...؟ ‫- یه دقیقه صبر کن، فرد.
‫من نگفتم می‌تونی بمونی.
‫ولی ما تیم خوبی می‌شیم.
‫خب، من اخیراً خیلی ‫سرم شلوغ بوده.
‫می‌دونی چیه؟ مشخص ‫شد تو این گوشه‌ی دنیا
‫اون‌قدر آدم نیاز به کُشتن ‫دارن که فراتر از حد منه.
‫پس من می‌تونم بمونم، مایک؟
‫چطور می‌تونستم نذارم؟ ‫آخه نگاهش کنید.
‫من تا جایی که بتونم به ‫بیشتر آدم‌ها اعتماد نمی‌کنم
‫ولی فرد مثل روز روشن روراسته.
‫خب، روراست در حد یه قاتل.
‫- خیلی‌خب، می‌تونی بمونی... ‫- ایول!
‫...برای یه مدت. و به ‫ری گنده‌بگ هم خبر نده.
‫- البته که نمیدم. ‫- چون که می‌دونی
‫اگه بفهمه داریم باهمدیگه ‫کار می‌کنیم چی میشه.
‫- خوشحال نمیشه، مگه نه؟ ‫- نه.
‫خیلی‌خب، باشه.
‫به‌نظر میاد باید دوباره کلاه ‫کمک خلبانی بذاری و بهم کمک کنی، رفیق،
‫چون باید خرج خودت رو دربیاری.
‫آجیل مسموم چطور؟
‫برو بریم، رفیق.
‫ایول.
‫فلامینگو، فلامینگو!
‫الان 3:00 صبحه. ‫باید بخوابم، باشه؟
‫باورم نمیشه می‌خوام اینو بگم،
‫ولی پس از مدت‌های ‫طولانی برای اولین بار،
‫اگه صورتم رو می‌دیدید شاید ‫واقعا فکر می‌کردید خوشحالم.
‫اوه، لعنتی! گندش بزنن، مایک!
‫بدجوری نفله‌اش کردی.
‫فکر کردم مجبورم ‫باهاش بیشتر گپ بزنم.
‫هم صحبت خوبی بود.
‫آفرین.
‫با سکه‌شدن کار و کاسبی
‫و اینکه فرد می‌خواست نقشه‌ها ‫و برنامه‌هاش رو یه جایی
‫یه مقدار خلوت‌تر تست کنه، ‫یه اتاق کوچولوی خوب پیدا کردیم
‫و تصمیم گرفتیم روی یه ‫مقر فرماندهی یه‌کم خرج کنیم.
‫خب، یه جورایی.
‫اینجا «شمبلز»ـه، ‫بعد از شکست‌های زیاد
‫توی اجراهای آزمایشی ‫فرد اسمش رو این گذاشت،
‫که واقعا اسم درخوری بود،
‫چون که توی انگلیسی ‫به معنای کشتارگاهه.
‫- اینجا آزمایشگاه ماست... ‫- فکر کنم داریم فیلم می‌گیریم.
‫...که اون تکنیک‌های ‫جدیدش رو امتحان می‌کنه
‫و منم افتخار اینو دارم که ببینیم
‫آیا واقعا در دنیای واقعی ‫واقعا جواب میدن یا نه.
‫بجنب، فرد.
‫اوه، ایول! ایول! ‫عجب شلیکی. آفرین، رفیق.
‫- آماده‌ای؟ ‫- آماده‌ام.
‫سه، دو، یک.
‫یه‌کم به خودت فضا بده. ‫برو عقب‌تر.
‫- پس آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫سه، دو، یک، برو.
‫وای!
‫اوه.
‫اوه، لعنتی.
‫فوتش کن، فرد.
‫فرد، خاموش‌کننده‌ی ‫آتیش این پشته.
‫فرد! ‫یه خاموش‌کننده‌ی آتش داریم!
‫فقط برو کنار. ‫از سر راه برو کنار!
‫بهت گفتم اونجا یه ‫خاموش‌کننده آتیش هست.
‫می‌خواستی کل اینجا رو ‫به آتیش بکشی؟
‫آره، فکر کنم همینه.
‫آره؟
‫داری فیلم می‌گیری، فرد؟ ‫آره؟ آماده‌ای؟
‫مردها رو از پسربچه‌ها ‫اینطوری میشه تشخیص داد.
‫سه، دو، یک...
‫اوه، لعنتی.
‫چرا کار نمی‌کنه؟
‫شعله‌اش روشنه، ‫چرا کار نمی‌کنه؟
‫شاید واسه شب آتش‌افروز ‫درست کار کنه،
‫ولی این چطور می‌تونه تصادفی باشه؟
‫اوه، خفه شو، فرد.
‫لعنتی، الان مجبورم ‫برم رسیدش رو پیدا کنم.
‫همیشه می‌تونی برای ‫پاک‌کردن رنگ ازش استفاده کنی.
‫لعنتی.
‫یک، دو، سه.
‫بهت گفتم کار نمی‌کنه.
‫نابرده رنج گنج میسر نمی‌شود، ‫مگه نه، رفیق؟
‫متوجه شدم.
‫ماشه‌اش رو بی‌نقص تنظیم کردم.
‫به‌درد نمی‌خوره، فرد، مگه نه؟
‫بیشتر چیزهایی که می‌سازی
‫بعضی‌هاشون خوبن. بیشترشون،
‫مثل اینی که اینجاست، ‫مزخرف هستن.
‫مثل کت‌وشلوارهای اونجا.
‫ولی باهام روراست باش، فرد. ‫واقعا فکر می‌کنی
‫که اونا جواب میدن؟
‫کار می‌کنن.
‫کابل چاشنی رو مثل ‫یه رشته‌ی کوچیک تراشیدم
‫و گذاشتم توی درزها.
‫توی آسترها ‫تیکه‌های سی‌فور ریختم،
‫و توی یکی از دکمه‌ها ‫یه کلاهک انفجاری
‫و توی اون یه دکمه هم ‫یه دریافت‌کننده کار گذاشتم.
‫پس تنها کاری که باید بکنیم ‫اینه که بهش زنگ بزنیم و بوم.
‫فرد، جواب نمیده، باشه؟ ‫قرار نیست بازده داشته باشه.
‫در بهترین حالت یه‌کم سوختگی براش ایجاد ‫می‌کنه. بی‌خیال، خواهش می‌کنم.
‫وایسا یه لحظه.
‫فکر کنم داره برامون ‫یه کار میاد.
‫اِ جدی؟
‫پاشو.
‫یه نگاهی بنداز.
‫همین الان ردش کن.
‫چرا؟
‫هیچ‌وقت دستی که بهت ‫غذا میده رو گاز نگیر، رفیق.
‫و اون دست کی باشه؟
‫چیزی از زوزر شنیدی؟
‫- نه. ‫- نه؟
‫خب، پس باید می‌شنیدی.
‫بدجوری خشنه، ‫کوزا نوسترای عهد عتیق،
‫رئیسش یه جادوگر خل‌ وچله
‫و شهرتش در حد خط موهاشه.
‫واقعا آدم‌ های جهنمی‌ ای هستن، رفیق.
‫پس مخلوطی از کوزا نوسترا ‫و یونان باستان هستن؟
‫- از نظرم باب طبع به‌نظر نمیاد. ‫- نه، نیست،
‫ولی دستمزدش خفنه، مگه نه؟
‫اینو می‌بینی؟ این بچه‌ ی ‫تخس خانم زوزره.
‫- اوه. ‫- این‌کار فقط برای آدم
‫دردسر درست می‌کنه. ‫بذار بهت بگم چیه،
‫هرکس این کار رو قبول کنه ‫دل و جیگرش بزرگ‌تر از مغزشه.
‫اگه کسی بهش دست ‫بزنه غافلگیر میشم.
‫پس می‌خوای ردش کنم؟
‫قطعا. از شرش خلاص شو.
‫فلامینگو. فلامینگو.
‫قهوه می‌خوری، فرد؟
‫اوه، آره، لطفا.
‫میشه یه دونه ‫هم به من بدی؟
‫این تنش بعد از قتلت رو حل کردی؟
‫یه چیزی رو می‌دونی؟ ‫اگه مجبور نبودی بعد از هر کار
‫این‌قدر آش و لاش بشی ‫خیلی کارهای بیشتری می‌گرفتیم.
‫نمی‌تونی فقط ترتیب یه نفر رو ‫بدی و تمومش کنی؟
‫اینو امتحان کردم، فرد. ‫جواب نمیده.
‫توی قهوه‌ی تو تف کردم.
‫اوه...
‫ممنون.
‫چه دختر خوشگلی.
‫اون عشق زندگی منه، سیولینگ. ‫یه مدته گم شده.
‫گم شده؟ کجا؟
‫کاش می‌دونستم. ‫اون‌وقت دیگه گم نبود.
‫منم یه دوست مثل ‫اون داشتم. اونم گم شد.
‫ولی آخرسر مجبور شد
‫برخلاف میلش توی ‫یه جای کثیف حمالی کنه.
‫این اتفاق هیچ‌وقت ‫برای من نمی‌افته.
‫یکی از دوست‌هام فکر می‌کنه ‫اینم توی یه همچین جایی دیده‌.
‫من یه نفر رو می‌شناسم که به همچین ‫دخترهایی کمک می‌کنه. پرس‌وجو می‌کنم.
‫واقعا، سیولینگ؟ ‫این فوق‌العاده ست.
‫اسمش لیلوئه و...
‫و یه کلاهبردار لعنتیه!
‫اوه، تف بهش!
‫کمکت می‌کنم پیداش کنی، فرد.
‫ممنون، سیولینگ.
‫- آفرین. ‫- بعداً می‌بینمتون.
‫خودت می‌ذاری کتکت بزنه، مگه نه؟
‫نه، نه. کارش درسته، رفیق.
‫درسته؟ پشت کله‌اش چشم داره.
‫هشت نوع مختلف ‫کونگ‌فوی حیوانات بلده.
‫مثل این می‌مونه آدم یه ‫تیکه باغ وحش داشته باشه.
‫تو اجازه داری که خودت رو ‫ببخشی، خودت اینو می‌دونی.
‫- چی؟ ‫- بابت اتفاقی که توی لندن افتاد.
‫یه عالمه عذاب وجدان داری.
‫باید بی‌خیالش بشی، ‫وگرنه توش غرق میشی.
‫ببین، بذار بهت بگم چیه، ‫تنها چیزی که راجع‌بهش عذاب وجدان دارم
‫اینه که حماقت کردم و ‫برگشتم سر کار و کاسبی با تو
‫اگه اردک پلاستیکی جواب نده.
‫- جواب بده. ‫- جدی؟ پس خاطرجمع شو که جواب بده،
‫چون که تا یه ساعت دیگه می‌ریم.
‫همه‌چی حاضر و آماده ست.
‫خوبه.
‫عوضی بدبخت.
‫الو؟
‫شب بخیر، قربان.
‫ببخشید که مزاحم‌تون شدم.
‫فقط برام سؤال بود ‫آیا شما می‌دونید
‫در سال 973 بعد از میلاد مسیح ‫شاه ادگار از انگلیس
‫توی کدوم شهر تاجگذاری شد؟
‫حموم!
‫اون دیگه چه کوفتی بود؟
‫اوه، جریان چیه؟
‫ما کجا هستیم؟ ‫شما کی هستید؟
‫پس تو «مرد حادثه‌آفرین» ‫مشهور هستی؟
‫نه، رفیق، فک کنم منو با ‫یه نفر دیگه اشتباه گرفتی.
‫پس بگو پنج‌شنبه‌ی ‫هفته‌ی پیش کجا بودی؟
‫پنج‌شنبه‌ی هفته‌ی پیش؟
‫اوه، آره، درسته.
‫فکر کنم داشتم کتک خوردن ‫پدرت رو تماشا می‌کردم.
‫مرتیکه‌ی عوضی.
‫ما تو و اون بی‌عرضه‌ات رو ‫خیلی ثروتمند کردیم.
‫یه‌کم احترام نشون بده!
‫بی‌عرضه‌؟
‫خدایا، رفیق. ‫زورت فقط همین‌قدره؟
‫اوه، خیلی‌خب.
‫- اینا برات بامزه ست، مگه نه؟ ‫- آره، خیلی بامزه ست، رفیق،
‫چون مثل بچه‌ها مشت می‌زنی.
‫همینه، رفیق. خودشه.
‫چرا رفتی اون گوشه؟ ‫بجنب ببینم!
‫این مردانگی مسموم بسه دیگه.
‫ما دقیقا می‌دونیم تو کی هستی
‫از اونجایی که یکی از سربازان ‫باوفام خودش رو فدا کرد
‫تا ما بتونیم تو رو بکِشیم بیرون.
‫یه دقیقه صبر کن. تو گذاشتی ‫یکی از اعضای تیمت بمیره
‫تا فقط رو در روی من قرار بگیری؟ ‫مفتخر شدم.
‫باید به‌ جفت‌تون اعتراف کنم. ‫اون حرکت وان حموم نبوغ‌آمیز بود.
‫اوه، خوشت اومد، آره؟ ‫ایده‌ی فرد بود.
‫خیلی مبتکرانه بود.
‫اون روز توی دفتر، ‫خانم...؟
‫زوزر.
‫- اوه، لعنتی، مایک. ‫- ما توی جهنم هستیم!
‫درسته، رفیق، آره.
‫از ترس دوستت متوجه شدم
‫که از شهرت ما خبر دارید.
‫ما می‌دونیم تو کی هستی.
‫خوش بحال‌تون. و ‫این آقا کوچولو چطور؟
‫ایشون رو می‌شناسید؟
‫اینطور که به‌نظر میاد ‫یه بچه‌ی لوس و ننره.
‫متأسفانه، پر بی‌راه نگفتید.
‫این پسرم دانته ست.
‫اون خوب تربیت شده، ‫توی بهترین مدرسه‌ها تحصیل کرده،
‫راه و رسم دنیا بهش ‫آموزش داده شده.
‫ولی از همه‌ی اینا گذشته،
‫بازم موفق شده
‫به این وضعیت آشفته‌ی ‫معتادِ رقت‌انگیزی
‫که الان جلوتونه بیفته.
‫- منم دوستت دارم، مامان. ‫- ساکت!
‫پس شما دوتا تاحالا ‫اونو ندیدید؟
‫هیچ‌وقت.
‫دانته تصمیم گرفته ‫تربیت‌های اعلای خودش
‫و درهایی که من براش ‫باز کردم رو به باد فنا بده.
‫همه‌ش بخاطر یه رؤیای خیالی
‫که ستاره‌ی موسیقی پاپ بشه.
‫یه چیزی که خیلی مصممه
‫می‌تونه بهش دست پیدا کنه، ‫حتی با اینکه صداش
‫مثل یه حیوان تو تله افتاده ست.
‫مامان! چطور جرأت می‌کنی؟
‫ساکت! وگرنه میدم دهنت رو ‫ببندن و شلاقت بزنن!
‫هر شب منو به چالش می‌کِشه، ‫خودشو فلج می‌کنه،
‫مواد مخدر می‌کشه
‫و گوش‌های همه رو اذیت می‌کنه.
‫برای اینکه نمک به زخم
‫تمام عادات بدش بزنه،
‫دانته سیگار هم می‌کِشه.
‫که این اعتیاد مزخرفش
‫هفته‌ ی پیش ثابت کرد مشکل‌سازه.
‫تیم امنیتی دانته هر 12 دقیقه ‫یه بار دانته رو به بیرون از
‫کافه‌ آواز همراهی می‌کرد
‫تا اون بتونه ریه‌های خودش
‫به‌همراه بقیه‌ی اعضای ‫داخلی‌ش رو مسموم کنه.
‫بهت گفتم سیگار کِشیدن ‫تو رو به کُشتن میده، مگه نه؟
‫آره، خب، قبلش می‌گفتی
‫اینکه تند تند گربه رو بوس ‫می‌کنم منو به کُشتن میده.
‫این...
‫تصادفی نبود، اگرچه طوری ‫صحنه‌سازی شد که انگار تصادفیه.
‫یکی از تخصص‌های تو.
‫افرادمون درباره‌اش تحقیق کردن.
‫گفتن لوله‌ی گاز توی فاضلاب ‫دستکاری شده بود.
‫کارِ من نبوده.
‫پیشنهاد اون کار بهمون شد. ‫ولی... ولی ما ردّش کردیم.
‫آره، ردّش کردیم. ‫گفتی پنج‌شنبه‌ی هفته‌ی پیش بود؟
‫ما یه عذر موجه داریم.
‫تولدت بود، مگه نه، رفیق؟
‫- دوباره بیست و یک سالم شد. ‫- هه هه، درسته.
‫راستش اتفاقا ما توی یکی ‫از کلوب‌های شما بودیم.
‫دوربین‌های امنیتی‌تون ‫احتمالا بتونن ما رو تبرئه کنن.
‫تصادفیه، هان؟
‫اسم اون کلوبه چی بود؟
‫«صدف براق.»
‫صدف براق، ‫آره، همین بود.
‫حتی به اسمش هم می‌خوره ‫یه بیماری عفونی باشه.
‫می‌شناسیش، همونی که وسط صحنه ‫یه گوساله‌ی بزرگ درحال آواز داره.
‫حدس می‌زنم زنِ توئه.
‫حالت خوبه، رفیق؟ ‫به خودت صدمه زدی، مگه نه؟
‫لعنتی، واقعا فقط ‫هیکل گنده کردی.
‫پس گمونم این تو رو ‫تبرئه می‌کنه.
‫- اینطور فکر کنم، آره. ‫- فعلا.
‫به‌نظر میاد
‫که مدیر عامل یه شرکتِ ‫بی‌بته از اسکاندیناوی
‫برای پسرم یه جایزه گذاشته.
‫هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم ‫کسی تا این حد احمق باشه.
‫و از اونجایی که تو خیلی ‫پیمان‌کار قابلی هستی،
‫فقط یه نفر مثل تو مهارت ‫اینو داره که ته‌وتوشو دربیاره
‫این قاتل کیه.
‫ازت می‌خوام هر شخصی که ‫این ممکنه باشه رو تحویل بدی،
‫و ازت می‌خوام بکُشی‌شون.
‫ترجیح میدم آرنج کثیف ‫یه معتاد رو لیس بزنم.
‫بسیار خب. اگه قبول نمی‌کنی، ‫ما دوستت رو می‌کُشیم.
‫چی؟
‫بفرما، بکُشیدش. ‫پشیزی برام مهم نیست.
‫عزم من رو محک نزن، آقای فالن.
‫اوه، خواهش می‌کنم بفرمایید. ‫ذره‌ای اهمیت نمیدم.
‫این مردک سال‌هاست روی مخمه.
‫می‌دونی چیه؟ بکُشیش در حقم لطف کردی. ‫بفرما، رفیق، بکُشش.
‫مایک! امکان نداره!
‫آرماندو. با شماره‌ی سه...
‫یک...
‫دو...
‫- سه... ‫- باشه. باشه!
‫انجامش میدم، ‫به ازای سه برابر دستمزد.
‫به ازای جون اون انجامش میدی. ‫قضیه ساده ست.
‫هر کسی رو که داره سعی می‌کنه
‫پسرم رو بکُشه جلوشو بگیر و بکُشش
‫و می‌تونی رفیقت رو پس بگیری!
‫این یعنی چی؟
‫آره، دست‌تون درد نکنه، آقایون.
‫با اینکه خیلی دوست داشتم ‫همه‌چی رو ول کنم
‫و از اونجا بزنم به چاک، ولی ‫نمی‌تونستم این‌کارو با فرد بکنم.
‫و می‌دونید چی باعث میشه کل ‫وضعیت عجیب‌تر بشه
‫اینه که اون حمله‌ ی شکست ‌خورده ‫واقعا به کارهای من می‌خورد.
‫حالا چه غلطی باید بکنم؟ ‫یه نوشیدنی می‌خوام.
‫از کجا پیدام کردی، ری؟
‫- گوش کن، ری... ‫- می‌دونی
‫چی واقعا اعصابم رو خرد می‌کنه؟
‫اینکه به یه عوضی خارجی ‫مثل این یارو اعتماد می‌کنی،
‫که ادعا می‌کنه صبحونه‌ی ‫کامل انگلیسی کلاسیک می‌فروشه...
‫ولی آخرسر یه غذای خوک ‫این شکلی جلوت می‌ذاره.
‫این سوسیس رو ببین، باشه؟
‫ظاهرش خوب به‌نظر میاد.
‫و اعتماد می‌کنی که سوسیسش
‫سالم، مغذی، و خیلی خوشمزه ست.
‫ولی بعدش یه‌کم فراتر ‫از ظاهرش رو می‌بینی
‫ولی یه گاز می‌زنی...
‫و متوجه میشی
‫یه مایه‌ی ناامیدی ‫مزخرف خائنانه ست.
‫درست مثل تو.
‫ولی الان خیلی گرسنه‌مه، ‫پس همینه که هست.
‫شنیدم تو اینجا برای خودت
‫کار و کاسبی راه انداختی.
‫نمی‌دونم منظورت چیه، ری.
‫ری عزیز، امیدوارم حالت خوب باشه.
‫فقط می‌خواستم بدونی که ‫من اوضاعم روبراهه،
‫پس نیازی نیست نگران باشی. ‫من و مایک...
‫- محض رضای خدا! ‫- منظورم اینه، اگر انصاف رو برای فرد رعایت کنیم،
‫دقیقا نگفت اینجا کجاست.
‫ولی اون کله‌پوک نامه‌اش رو ‫روی یه دستمال کاغذی نوشته
‫که از کافه‌ی گراز سیاه از والتا نوشته.
‫ببین، ما اینجا فقط یه ‫شغل فرعی کوچیک داریم.
‫اینجوری نیست که مشغول ‫بانک‌زدن و اینجور چیزها باشیم.
‫پی‌نوشت: ما مشغول بانک‌زدن هستیم.
‫خب، خودت می‌دونی فرد چطوریه، ‫ری. اون اغراق می‌کنه.
‫کارهایی که ما اینجا ‫می‌کنیم مزاحم تو نمیشه...
‫مزاحم من؟ شوخیت گرفته؟
‫تو مزاحمم شدی. ‫نه، اینو فاکتور نگیر.
‫تو گند زدی به زندگیم.
‫فکر می‌کنی بعد از کاری که کردی ‫دیگه کسی ما رو استخدام می‌کنه؟
‫نیازی نیست بهش جواب بدی،
‫چون که جواب مشخصه: نه.
‫تو برام هیچی باقی نذاشتی.
‫و حالا که فکر می‌کنم...
‫خیلی جیگر داشتی که دوباره ‫شروع کردی قرارداد بستن.
‫تو چیزی که ده‌ها سال برام ‫طول کشیده بود بسازم نابود کردی.
‫بابت این، باید بهاء بدی.
‫خب، بهای صبحونه‌ی ‫انگلیسیت رو میدم، باشه؟
‫باید بیشتر از اینا بهاء بدی.
‫تو منو از بازنشستگی درآوردی.
‫راستش من برای ‫یه کار اینجا هستم.
‫و اینکه بر حسب اتفاق ‫کارم توی مالت هستش
‫و می‌تونم با چندتا رفیق ‫احول‌پرسی کنم
‫راستش یه پاداش اضافه ست.
‫کارِ تو بود، مگه نه؟ آره، اون حمله‌ی ‫شکست‌خورده‌ی بچه‌ی زوزر.
‫کارِ تو بود، درسته؟
‫از تو بعیده خطا بزنی، ری.
‫آره، خب، همونطور که گفتم، ‫یه‌کم از میادین دور بودم.
‫اشتباه می‌کنم، ‫پس اشتباهی که توی لندن کردم.
‫باید فقط به اون بی‌شرف شلیک می‌کردم. ‫به سبک قدیی.
‫گوش کن، ری. باید این کارِ ‫بچه‌ی زوزر رو بی‌خیال بشی، باشه؟
‫فکر کردم کارِ من بوده که ‫اون لوله‌ی گاز رو دستکاری کردم
‫چون سعی کردی کاری ‫کنی که تصادفی به‌نظر بیاد.
‫حالا فرد رو گروگان گرفتن.
‫اگه اتفاقی برای اون بچه بیفته، ‫فرد رو می‌کُشن.
‫خب، مشکل من نیست، ‫مگه نه؟
‫- اون الان رفیق توئه، نه من. ‫- اوه، بی‌خیال!
‫جفت‌تون اینو خیلی ‫شفاف بهم گفتید.
‫اصلا نمی‌دونم چرا از اولش ‫این کار رو قبول کردی.
‫اگه یه‌کم تحقیق می‌کردی،
‫می‌دونستی که چرا ‫ما ردّش کردیم،
‫چرا همه ردّش کردن.
‫اون وارث خانواده‌ی زوزره، ‫محض رضای خدا.
‫خب، سوژه هرکسی که هست، ‫کار کاره دیگه.
‫من از هیچ خانواده‌ی جنایتکاری
‫- که از ناکجاآباد به‌عمل اومدن نمی‌ترسم. ‫- باید بترسی.
‫خب، نمی‌ترسم!
‫یه زمانی بود که برامون پشیزی ‫اهمیت نداشت سوژه کیه.
‫خب، تو سنت به ‫اون‌موقع‌ها قد نمیده.
‫تنها چیزی که الان باید ‫بهش اهمیت بدی
‫خانم زوزره، چون اگه این حمله رو
‫لغو نکنی، گلوی فرد رو می‌بره.
‫- نشنیدی، مگه نه؟ ‫- چی رو نشنیدم؟
‫خب، ارباب رجوع جایزه رو ‫افزایش داده به...
‫یه عالمه.
‫من دیگه تنها پیمان‌کار نیستم. ‫عمومی شده.
‫از چی داری حرف می‌زنی؟ ‫برای کیا؟
‫هرکسی که سرش به تنش بیارزه.
‫بهترین افراد ممکن الان ‫وارد خاک مالت شدن.
‫داری شوخی می‌کنی. برای جلسه‌ی ‫توجیهی همه‌مون رو فراخوندن.
‫مشتری‌ای رو یادم نمیاد
‫اون‌قدر گستاخ باشه ‫که چنین کاری کنه،
‫ولی به‌گمونم پول حرف اولو میزنه.
‫پنجاه هزار تا پول بی‌زبون رو داد ‫تا فقط بیایم زندان.
‫دونه به دونه، مجبور شدیم بریم جلو
‫و اطلاعات بانکی‌مون ‫رو وارد کامپیوتر کنیم.
‫نه میلیون یورو خشک
‫گیر آدمی میاد ‫که کار رو تموم کنه.
‫می‌شه ۷.۶۷۵.۰۵۶ یورو.
‫داریم درباره کی حرف میزنیم؟ ‫کیو دیدی؟
‫اویومی اونجا نبود، بود؟
‫اوه، اونجا بود.
‫آره. پس نیازی نیست
‫زیاد از حد ازش تعریف کنی، ها؟
‫چون اویومی یه نینجای واقعیه.
‫و اگه اسم تو رو گفته باشه، ‫متوجه اومدنش نمیشی.
‫انگاری باید بگیم ‫خدا فرد رو رحمت کنه.
‫چون اگه من این کار رو نکنم، ‫خیالت راحت که بقیه کار رو تموم می‌کنن.
‫ری، تو رو خدا، ‫باید توی این قضیه کمکم کنی.
‫مگه مغز خر خوردم؟
‫پس سر راهم سبز نشو.
‫و وقتی دستم به اون کوتوله رسید،
‫برمی‌گردیم سر بدهکاریت.
‫ببین، جریان هر چی هست ‫میشه بعدا انجامش داد چون...
‫چه خبره؟
‫انگاری اون کوتولهٔ کودن
‫بهش ردیاب وصله.
‫الان مشتریم لینک فرستاده.
‫پس بهتره آماده بشی
‫چون بازی داره شروع میشه.
‫هی!
‫دیوونه شدی؟
‫- هی، آهنگو قطع کن. ‫- از استیج بیارش پایین.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫آروم، رفقا. من با پرچم سفید اومدم. ‫همه‌مون توی یه تیم هستیم.
‫ولی فورا باید اونو بیارید پایین!
‫به کمک تو نیازی نداریم، کثافت انگلیسی.
‫چرا، دارید، رفیق، ‫چون اون احمقِ بی استعداد
‫ردیاب بهش وصله.
‫الاناست یه گله آدمکش بریزه اینجا،
‫- و تک‌تکتون رو بکشه. ‫- معلومه ردیاب داره، خنگ خدا.
‫توی ساعتشه. ‫وگرنه چطوری ردشو بگیریم؟
‫از وقتی یه فسقل بچه بود ‫بهش ردیاب وصله.
‫الان اون ردیابش حکم بمب داره. ‫باید بِکَنیدش. جداش کنید.
‫فکر کردی چه خری هستی، الاغ خان؟
‫تو کارمند منی.
‫این ساعت، کلاسیکه.
‫نظیر نداره. باید از روی جنازه‌ام رد بشی ‫تا این ساعتو در بیارم.
‫برو به درک.
‫ساعت رو دربیارید و نابودش کنید.
‫- الان چی زرزر کردم؟ ‫- تصمیم خوبی گرفتی.
‫فکر می‌کنید چه خری هستید؟ ‫عوضی‌ها...
‫مشکل حل شد.
‫فریا دی پری، فرشته مرگ.
‫اینترپل اونو توی ژوهانسبورگ استخدام کرد
‫و تحت تعلیم افرادی بود که فکر می‌کنن...
‫جیمز باند یه آدم ابلهه، ‫هنرهای سیاه آموزش دیده.
‫برو!
‫ایست!
‫فریا.
‫- فالن. ‫- چند وقتی میشه همو ندیدیم.
‫فکر کنم پنج سال بیشتره. ‫آخرین بار روسیه بود، نه؟
‫اون سیاستمدار فاسد ‫رو از دستم قاپیدی.
‫روالو که خودت بلدی. ‫هر کی زودتر پیدا کنه، برنده‌ست.
‫همیشه واست احترام قائل بودم، فالن.
‫آدمکش خیلی خوبی هستی.
‫اما اگه انتخاب بین کشتن تو
‫و نه میلیون توی حسابم باشه،
‫آره، بابا، متاسفانه ‫اصلا چاره‌ای ندارم.
‫این موضوع واسم شخصیه، فریا.
‫پس به عنوان حسن‌نیت حرفه‌ای،
‫باید ازت بخوام بری گم بشی.
‫نمی‌تونم برم گم بشم، ‫ولی می‌تونم جوری بزنمت که واسه همیشه گم شی.
‫خیلی‌خب، فریا، ‫واقعا از دیدنت خوشحال شدم.
‫فکر کنم باید همین‌جا تمومش کنیم، نه؟
‫فهمیدم.
‫خدای من!
‫خب، کلهٔ زشتتو ببر اونور.
‫تو رو خدا، تو رو خدا، تو رو خدا. ‫پولدارت می‌کنم. تو رو خدا!
‫خدایا ... لعنتی.
‫لعنتی!
‫این چه کاری بود. ‫خدای من!
‫داره چه اتفاقی میفته؟
‫بیا ببینم!
‫آقای فالن، پسرم دست شماست؟
‫دست منه، آره. ‫اما یه جنگ حسابی به‌پا شد،
‫و کل تیم امنیتی‌تون تلف شدن.
‫- حالش خوبه؟ ‫- خوبه، آره.
‫جدا از این‌که تصمیم گرفت ‫ساعتشو قورت بده.
‫اگه از توی روده‌اش درنیارم، ‫مثل یه هدف متحرک می‌مونه
‫تا وقتی که دستشویی کنه ‫و خارجش کنه.
‫آخرین بار که رفتی دستشویی کی بود؟
‫به تو ربطی نداره!
‫مامانمه؟ ‫می‌خوام باهاش حرف بزنم. مامان جون!
‫می‌خوام به هر قیمتی شده ‫از پسرم محافظت کنی. مفهومه؟
‫گوش کن، خیلی‌خب. ‫من پرستار بچه نیستم.
‫من یه آدمکش حرفه‌ای هستم.
‫و با کمال احترام، ‫پسرت یه کودن تمام عیاره.
‫- من و اون آبمون توی یه جوب نمیره. ‫- مامان جون! این کثافت
‫- با مشت زد تو صورتم! ‫- لازم نیست باهاش کنار بیای.
‫فقط کافیه تهدیدها رو از بین ببری ‫و اونو زنده نگه داری.
‫اگه خودم این بچه ننر رو نکشم ‫باید بری خداتو شکر کنی.
‫اگه می‌خوای دوباره ‫دوستت رو ببینی،
‫چنین اشتباهی نمی‌کنی.
‫صحیح و سالم بیارش.
‫قبوله، آقای حادثه آفرین؟
‫خیلی‌خب، باشه.
‫پس یعنی قبوله.
‫- تن لشتو بیار. ‫- چیکار می‌کنی؟
‫منو ببر پیش مامان جونم. ‫فقط اون می‌تونه ازم محافظت کنه.
‫گوش کن چی میگم، احمق جون.
‫مامان جونت منو استخدام کرده ‫تا ازت محافظت کنم.
‫پس هر چی میگم، میگی چشم.
‫تو... تو... تو... ‫تو یه غول زشتی.
‫تا حالا بهت گفتن، آره؟
‫شبیه بن افلک آب شده‌ای.
‫به مامان جونم میگم ‫باهام چطوری رفتار کردی.
‫تقاص کارتو میدی.
‫خوب می‌دونه با آدمی ‫مثل تو چطوری رفتار کنه.
‫و اگه یه بار دیگه منو بزنی...
‫خدای من... ‫اینجا اومدی چیکار؟
‫وقت نداریم ‫واسه اون موهای قشنگت شامپو بخریم!
‫خفه شو!
‫- مُلَیّن دارین؟ ‫- آره.
‫خب، یکی بده. ‫زود باش، بجنب!
‫بفرما.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- گاله رو ببند.
‫تو... چی...؟ ‫تو...
‫خوردی، حالا از اونور بده بیرون، درسته رفیق؟
‫منو ببر خونه، پسر.
‫یه بار دیگه بهم بگو پسر،
‫به خدا، با دستای خودم می‌کشمت.
‫وقتی زمانش برسه ‫به کشتن ننه پیرت
‫هم فکر می‌کنم. فهمیدی؟
‫منو ببر پیش مامان جونم. ‫منو ببر پیش مامان جونم. منو...
‫من...
‫- در پشتی دارید؟ ‫- آره. اونجا.
‫- بیا. برو. جم بخور. ‫- ولم کن.
‫تو رو خدا پنج دقیقه وایسا. ‫نمی‌تونم نفس بکشم.
‫من آسم دارم، فکر کنم البته. ‫تو رو خدا.
‫- آهای؟ صدامو می‌شنوی؟ ‫- خیلی‌خب، خفه شو! خفه شو.
‫یندی کبیر،
‫متولد غنا، اسمشو از روی شهری گذاشتن ‫که اونجا ولش کرده بودن.
‫خودشو یه خون آشام کوفتی معرفی می‌کنه،
‫ولی در کل یه قصاب بی رحمه.
‫این خون فریاست؟
‫اکثرش.
‫ب مثبت.
‫چه میشه کرد، رفیق.
‫پسرک احمق. ‫خون ب مثبت کم‌یابه.
‫حدود ۸٪ مردم گروه خونی‌شون ب مثبته، ‫اما کم‌یاب‌ترین گروه خونی نیست.
‫- گروه خونی تو چیه؟ ‫- آخرین باری که نگاه کردم،
‫اکتان تو رگم بود، رفیق.
‫تو رو خدا، اونو بکش ‫و مامان جونم پولدارت می‌کنه.
‫اینطوری نیست.
‫همونطوریه که من میگم.
‫بلند نشو.
‫دلم می‌خواد اونو بکشم،
‫ولی اول به حساب تو میرسم ‫بعد میرم سراغ اون!
‫بلند شو!
‫عوضی...
‫از این طرف.
‫لعنت بهش.
‫برو بالا، برو بالا.
‫- برو بالا! ‫- هلم بده، گاو... هل بده.
‫برو بالا دیگه، احمق جون.
‫دارم زور میزنم.
‫هل بده!
‫- از دستت استفاده کن، برو بالا. ‫- دارم از دستم استفاده می‌کنم.
‫فکر کردی از دندونم استفاده می‌کنم؟ ‫لعنتی!
‫می‌خوام خونتو مزه کنم.
‫کمک! کمک!
‫احمق جون، کجایی؟
‫یه روانیِ چکش به دست ‫می‌خواد منو بکشه!
‫- یه نفر... ولم کن! ولم کن! ‫- هی، بیا ببینم.
‫برو اون تو و بیرون نیا
‫- البته اگه بدونی چی به نفعته. ‫نه، من از تاریکی می‌ترسم!
‫بگو چه مزه‌ای میده.
‫خوشمزه‌ست؟
‫آ.ب منفی.
‫کم‌یاب‌ترین و بهترین گروه خونی دنیا.
‫من یا تو؟
‫من خاص و منحصر به‌فردم، کم‌تر ‫از یک درصد مردم دنیا این گروه خونی رو دارن.
‫تو گروه خونیت رایجه، پسرهٔ چرک.
‫کارتو تموم کنه؟
‫نه.
‫بذار برادرت خونریزی کنی.
‫باشه. زود باش.
‫مرد؟
‫الان مرد.
‫حالا چیکار کنیم؟ ها؟
‫خب، حالا چیکار کنیم، احمق؟
‫احمق. به من میگی احمق؟
‫نظرت چیه اینم بذاریم کنار ‫اسامی که نباید استفاده کنی؟
‫دارم کارها رو ردیف می‌کنم. ‫بیا.
‫سولینگ، وقتی این پیغام رو گرفتی،
‫می‌خوام یه لطفی کنی.
‫یه کافه آواز هست ‫نزدیک خیابون استریت.
‫می‌خوام بری موتورمو برداری.
‫اینجا بغل صخره ساخته شده،
‫پس این دیوارها مثل جمجمهٔ من سفت و محکمه.
‫امیدوارم یه‌کم واسمون وقت بخره ‫تا وقتی که بفهمیم...
‫با اون ردیابی که قورت دادی چیکار کنیم.
‫فهمیدم. ‫از دکوراسیون خونه‌ات خوشم میاد.
‫بشین.
‫خیلی‌خب. ‫این واسه استفراغ و دستشویی
‫و هر کثافت دیگه‌ست.
‫دیوونه شدی؟ من توی سطل دستشویی نمی‌کنم. ‫ناسلامتی حق و حقوقی دارم.
‫حقتو از دست دادی ‫وقتی که تصمیم گرفتی
‫تا اون ساعت کلاسیک رو قورت بدی، کودن خان.
‫و اگه فکر می‌کنی اجازه میدم ‫از جلوی چشمم جُم بخوری،
‫باید دوباره فکر کنی.
‫بگذریم، ‫می‌دونم مامانت ممکنه فکر کنه
‫به ما آدم ‌های عادی ربط نداره، ‫اما میشه توضیح بدی
‫چرا پنج تا از بهترین آدمکش‌های دنیا
‫به صف شدن تا سرتو از تنت جدا کنن؟
‫حتما آدم‌های کله گنده‌ای ‫رو عصبانی کرده.
‫فکر می‌کنی مامان جونم ‫به من چیزی میگه؟
‫اون با دزدها و خلافکارها بی رحمه،
‫تصور کن با اون بزرگ شدن چطوریه.
‫انگار یه عقرب بزرگت کنه.
‫فکر می‌کنی زندگی بدی داشتی؟ ‫اصلا نمی‌فهمی، رفیق، خب؟
‫فکر کنم ترمیناتور پدر خونده‌ات باشه.
‫نمی‌فهمی چی میگی.
‫تمام چیزی که می‌دونم اینه که، ‫هر کی یه بار مامانمو اذیت کرده
‫بار دومو به چشم ندیده.
‫مامانم انقدر بدجنسه
‫که حتی شیطان هم روحشو پس می‌فرسته.
‫- مامانم... ‫- مامانم...
‫خفه ‌شو! خدای من، ‫کاش زبونم لال شده بود و نپرسیده بودم.
‫میشه... ‫میشه لطفا آب بدی؟
‫نه.
‫لطفا.
‫پیش تو جام امن نیست. ‫تو روانی‌ها رو به خودت جذب می‌کنی.
‫من جذب می‌کنم؟ ‫نه، نه، نه.
‫من نیستم که ردیاب قورت دادم
‫و الان توی روده‌مه، رفیق. ‫جنابعالی هستی.
‫به نفعته خدا خدا کنی ‫دستشون به من نرسه.
‫وگرنه، دوست عزیزت، ‫میره اون دنیا.
‫ببین، روز سختی در پیش داریم، خب؟
‫اصلا دلم نمی‌خواد ‫به چرت و پرت‌هات گوش بدم.
‫می‌دونی چیه؟ شنیدم ‫آدم وقتی بخوابه
‫سیستم گوارشیش ‫سه برابر بیشتر کار می‌کنه.
‫شاید بهتر باشه چرت بزنی.
‫وسط روز؟ ‫هنوز خسته نشدم.
‫باشه.
‫فوق العاده‌ست، نه؟
‫زیباست.
‫طیف رنگ...
‫شگفت انگیزی داره.
‫سنت آنتونی...
‫ایفاگر معجزات.
‫درسته.
‫میگن در زمان قدیم
‫وقتی سنت آنتونی ‫توی خیابون‌های پادوا پیاده‌روی می‌کرده،
‫یه مرد رو دیده ‫که از یه برج بلند افتاد.
‫سنت آنتونی دستور داد بایسته...
‫و مرد وسط هوا معلق شد.
‫جونش نجات پیدا کرد.
‫خیلی جالبه.
‫این داستان رو برای این تعریف می‌کنم
‫که اگه امروز...
‫یه کوتولهٔ رو مخ و عینکی
‫از ارتفاع بلند افتاد،
‫نمی‌دونم سنت آنتونی ‫این اطراف باشه
‫تا معجزه کنه.
‫درست نفهمیدم منظورت چیه.
‫منظورش اینه، کوتوله،
‫سیگنال دانته رو از دست دادیم.
‫خبر خوبی واست نیست.
‫مایک کار رو تموم می‌کنه. ‫شما مثل من اونو نمی‌شناسید.
‫ایمانت به همکارت تحسین برانگیزه.
‫احترام می‌ذارم.
‫ولی اگه دوستت پسرمو نیاره...
‫میاره. میاره!
‫به نفعته دعا کنی بیاره، دوست کوچولوی من.
‫این خونه ضدآب نیست. ‫و اگه این عقب‌مونده
‫به این زودیا ساعت رو تخلیه نکنه،
‫امکان داره بهمون حمله بشه.
‫شروع شد.
‫انگار اولین مهمون جشن رسید.
‫موتورتو دم کافه آواز پیدا کردم.
‫بمب بهت خورده؟ ‫تو بودی؟
‫هی، هی، کجا میری؟
‫اینجا کجاست؟
‫محل کار من و و فرده.
‫- نگران نباش. ‫- منظورت جاییه که آدم می‌کشید؟
‫ببخشید، چی؟
‫فکر کردی من مثل تو احمقم؟ ‫می‌دونم کارت چیه.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫باشه. ‫اذیتت نمی‌کنه؟
‫نه. فهمیدم آدم‌هایی ‫رو می‌کشی که حقشونه.
‫آره، آره. اون‌ها...
‫مطمئنا حقشونه.
‫شاید منم باید بیام پیشت.
‫نظرت چیه، فالن؟ ‫فکر می‌کنی می‌تونم کسی رو بکشم؟
‫می‌دونی چیه، سولینگ؟
‫با این خشمت، آره، ‫فکر کنم احتمالا بتونی.
‫اما وقتی این مسیر رو طی کنی...
‫راه برگشتی وجود نداره. خب؟
‫فکر نکنم بخوای چنین کاری کنی. ‫بریم.
‫چرا؟ تو دردسر افتادی؟
‫من نسبت به تو مبارز بهتری‌ام. ‫بذار کمک کنم.
‫از من بهتر نیستی.
‫ولی می‌دونی چیه؟
‫دوست خوبی هستی.
‫و با این‌که تنها کاری که می‌کنی
‫اینه که منو به فحش می‌بندی
‫و با زانو کتکم میزنی،
‫دلم نمی‌خواد ببینم چیزیت میشه.
‫پس بیا، باید بریم.
‫خب، ببین کی اینجاست.
‫سایلاس، خفه‌کن سان‌فرانسیسکو.
‫ظاهرا بدل برد پیت قبلا مدل بوده.
‫اما وقتی یه عکاس ‫مرتکب یه اشتباه مرگبار شد
‫و بهش گفت چاق هستی، ‫سایلاس اونو خفه کرد و کشت
‫و از اون‌موقع هیچ‌وقت ‫به عقب نگاه نکرد.
‫مثل مار افعی بی رحم و خشنه
‫و دستاش مثل مار آناکوندا می‌مونه.
‫آفرین. قشنگ بود.
‫این عوضی دوستته؟
‫هنوز دوست نشدیم.
‫ولی روز قشنگیه، نه؟
‫- روز قشنگی برای چی؟ ‫- برای خفه کردن
‫خوک‌های کوچولو ‫توی ناز و نعمت بزرگ شده.
‫از اینا اینجا نداریم، رفیق.
‫هر دومون می‌دونیم ‫حداقل یکی اینجا هست.
‫و می‌خوام نفس نفس زدن
‫و خفه شدن اون خوک کوچولو رو ببینم.
‫می‌دونی چیه، رفیق، ‫نمی‌دونم چطوری قافیه‌بازی کنم،
‫ولی میشه یه لطفی کنی؟
‫این کت بلند و شلوار لی زشتتو بردار
‫و بزن به چاک ‫قبل این‌که نزدم سرتو قطع کنم.
‫شنیدم بودم پررویی.
‫منم شنیده بود یه احمق خرفتی.
‫پس حدس میزنم ‫هر دو شایعه‌ها درست بوده.
‫نیازی به این نوع حرف زدن نیست.
‫برگشتیم سراغ پوکو.
‫پوکو، دلقک قاتل.
‫میگن توی یه خرابه به دنیا اومده
‫و مثل عروسک دلقک خیلی عصبیه،
‫فقط یه قدم فاصله داره تا آتیشی بشه.
‫فکر می‌کردم این یارو افسانه باشه،
‫ولی از نظر من خیلی واقعیه.
‫الان دلقک هم داریم.
‫از دلقک‌ها خوشم نمیاد، فالن.
‫♪ من حرفی زدم؟ ♪ ‫♪ می‌دونستم مرده ♪
‫♪ کاش می‌تونستم بکنم ولش ♪ ‫♪ اما زدم کشتمش ♪
‫♪ پوکو اومده، پوکوی قاتل ♪
‫گمشو، رفیق.
‫منو غرقِ عسل کردی ‫و سگ‌های شکاری رو آزاد کردی.
‫می‌دونی دوست دارم ‫با پسر کوچولوهای مزاحمی مثل تو چیکار کنم؟
‫کتکشون بزنم.
‫آره، حتما که دوست داری، عجیب‌غریب.
‫اوه!
‫خفه شو. کافیه!
‫گم شو، دلقک. ‫این جایزه منه.
‫آره.
‫خداحافظ.
‫و تو، مردی.
‫همینطور دوست عزیزت.
‫اما مرگ راحتی نیست.
‫نه، قراره قشنگ و جذاب باشه.
‫وقتی که خوب شناختمش.
‫منو که می‌شناسی، فالن.
‫می‌خوام...
‫خب، یکی از مسابقه کم شد، نه بچه‌ها؟
‫خب، پسری که تولدشه کجاست؟
‫مطمئنم خیلی هیجان زده‌ست ‫که پوکو واسه جشن تولدش اومده.
‫ریزه‌میزهٔ آب‌زیرکاهی هستی، نه؟
‫فکر کنم تیغه بینی‌م رو شکستی.
‫عوضی
‫تقریبا حسش کردم.
‫آره، درباره شرایطت شنیده بودم، عجیب‌غریب.
‫حقیقت داره؟ ‫واقعا درد رو احساس نمی‌کنی؟
‫به هیچ‌وجه.
‫بیماری عدم حساسیت مادرزادی به درد دارم.
‫باحال نیست، ها! نوبت توئه.
‫اگه لیسش بزنی، ‫اجازه میدم دماغمو فشار بدی.
‫اوه...
‫درد داشت؟
‫- درد داشت؟ ‫- نه.
‫این چطور؟ بی‌خیال، ‫این یکی باید درد داشته باشه.
‫حسش کردم...
‫و لذت داشت!
‫بیا ببینم.
‫تمام توانت همین بود، خوک کثیف؟
‫دارم بهت رحم می‌کنم!
‫عوضی!
‫از اونی ‫که به‌نظر میاد سرسخت‌تری، اژدهای کوچولو.
‫خدای من! خدایا!
‫کارهای بدی که کردم رو ببخش. ‫زود باش! خدایا!
‫بدو بیا.
‫دیوونه!
‫تو روحت، فرد.
‫اوه. ایول.
‫حالا...
‫این حتما درد داره.
‫می‌بینمت.
‫احمق جون، بیا پایین! ‫باید بریم!
‫سولینگ، حالت خوبه؟ ‫اون کجاست؟
‫خفه‌اش کردم. ‫فکر کنم مرد.
‫باشه، باشه.
‫و چه حالی داشت؟
‫خیلی خوب بود.
‫آره! موفق شدم.
‫دستشوییش کردم.
‫نه!
‫اویومی. گندش بزنن!
‫من جای تو بودم حسابی ‫به حرکت بعدیم فکر می‌کردم، رفیق.
‫اگه یه انگشتتو تکون بده،
‫جفتتونو به آتیش می‌کشم.
‫چرا باید این کار کنی؟
‫چون من بازندهٔ بی ظرفیتی‌ام، به خاطر این.
‫پس حقیقت داره. ‫مرد حادثه آفرین معروف،
‫زمانی شکارچی بزرگی بود، ‫و الان محافظ شده.
‫فکر می‌کنی به قدر کافی فرز هستی؟
‫امتحان کن.
‫می‌تونم گلوی این
‫و اون دختره رو بِبُرم
‫قبل این‌که بتونی پلک بزنی.
‫همین دختره مثل پیرمردهای ۸۰ ساله تف کرد.
‫نمیگم به کجا میرسه، ‫ولی خواهش می‌کنم، راحت باش.
‫بیا.
‫دوست دارم بدونم ‫می‌تونم له‌ات کنم یا نه.
‫بدون حقه و حادثه.
‫فقط من و تو ‫توی مبارزه رزمی.
‫دل و روده‌تو میریزم بیرون، کثافت.
‫تو دخالت نکن، سولینگ.
‫گوش کن، رفیق، ‫می‌خوای با من دربیفتی؟
‫راحت باش. ولی به نفعته ‫بذاری اون نفس بکشه.
‫ولش کن و اگه بخوای می‌تونیم...
‫چند دور مبارزه کنیم.
‫بسیار خب. ‫این یکی جایی نمیره.
‫- خودم این احمقو از پا در میارم. ‫- نه!
‫تقاصشو میدی.
‫بعید می‌دونم.
‫پس چنین حالی داره...
‫بازنده بودن.
‫مایکی‌سان، تموم شد؟
‫ناامید شدم.
‫نه، تموم نشده، رفیق.
‫تموم نشده.
‫می‌دونی چیه؟
‫نشده ضربه‌ای بخورم ‫که یاد نگرفته باشم.
‫می‌خوای دوباره امتحان کنی، آره؟
‫باشه.
‫سعی کن این‌دفعه پابه‌پام بیای.
‫بازی تموم شد... مرد حادثه آفرین.
‫خب، کافیه.
‫ری.
‫ری!
‫بیا بیرون، عوضی!
‫ری، این کار رو نکن، لطفا. ‫فرد چی میشه؟
‫اون چی؟ ‫تلفات جانبیه، خب؟
‫درست مثل بقیه اعضای واحه
‫که توی لندن کشتی.
‫انگار واست مهمه. ‫گفتم بیا بیرون، ترسوی فسقلی.
‫ببین، سرزنشت نمی‌کنم
‫که از دستم عصبانی‌ای.
‫عصبانی؟ منو نابود کردی.
‫هر چیزی که توی عمرم واسش جون کندم ‫به خاطر تو نیست و نابود شد.
‫و وقتی اون کثافت رو بکشم،
‫به هیچ‌کس نیازی ندارم.
‫چون چند میلیون یورو دارم ‫که همراهیم کنه.
‫آره، شاید.
‫اما بازم یه پیرمرد بدبختی، نه؟ ها؟
‫از سر راهم برو کنار، ‫وگرنه به خدا قسم،
‫کله‌تو منفجر می‌کنم.
‫نه، نمی‌کنی. ‫تو لندن منو نزدی
‫و الان هم نمیزنی، درسته؟
‫- امتحانم نکن، پسر. ‫- ببین، بابت اتفاقی...
‫که توی لندن افتاد متاسفم، باشه؟ متاسفم.
‫ولی باید مسئولیت این کار رو قبول کنی.
‫وقتی بچه بودم، تو بزرگم کردی.
‫آره، من بزرگت کردم..
‫و به قول شاعر ابدی،
‫تیزتر از نیش افعی،
‫تحقیر یه بچه ناشکره.
‫باید ممنون من باشی.
‫بدون من، تو هیچی نبودی.
‫نه، به خاطر تو من یه آدم عوضی‌ام، خب؟
‫به خاطر توئه ‫که من هیچ دوستی ندارم
‫و از آدم‌ها فاصله می‌گیرم.
‫جوری تربیتم کردی که جز خودم
‫هیچ‌کس برام مهم نباشه، نه؟
‫پس تنها دلیلی که اینطور آدمی هستم ‫به خاطر توئه.
‫ولی می‌دونی چیه؟ ‫از وقتی با فرد آشنا شدم
‫و فهمیدم چه حالی داره
‫تا یه دوست واقعی ‫توی زندگی داشته باشم،
‫یکی که واقعا واست مهم باشه،
‫باعث شد بفهمم ‫که یه رودهٔ راست توی شکمت نیست.
‫- چی گفتی؟ ‫- شنیدی چی گفتم.
‫اشتباه فکر می‌کردی ‫که دوست و رفیق به ضرر آدمه.
‫و احمق بودم ‫که به حرفت گوش دادم.
‫نه، نه، نه. ‫اگه به حرفم گوش نکنی، احمقی!
‫ما قاتلیم، پسر. ‫باید همین‌جوری زندگی کنیم.
‫بهای این شغله.
‫بهای این شغله؟
‫می‌دونم که نباید وجدان داشته باشیم
‫و این‌جور مزخرفات دیگه، ‫ولی حتی قاتل‌ها هم دوست نیاز دارن، خب؟
‫چند تا آدم که بهش اهمیت بدی. ‫به خانواده نیاز داری.
‫به چند نفر نیاز داری ‫تا واسشون مهم باشی.
‫چون بذار بهت بگم، ‫اگه نداشته باشی...
‫خب، پس قراره...
‫یه پیرمرد بدبخت بشم، نه؟ ‫درست مثل تو.
‫بهم شلیک نمی‌کنی، ری.
‫و اجازه نمیدی هم فرد بمیره.
‫بیا بیرون!
‫خداااا!
‫سخنرانی خوبی بود.
‫چند وقت روش کار کردی؟
‫از وقتی از لندن بیرونم کردی.
‫اون ردیاب رو بده
‫اگه یه وقت دو تا ابله دیگه اومدن دنبالت.
‫حالا که فکرشو می‌کنم، پرتش کن.
‫تنها کادوی قشنگی بود ‫که مامانم جونم بهم داده بود.
‫آره، می‎دونم.
‫واسه همین باید ازش محافظت کنیم ‫تا فرد زنده بمونه.
‫شانس ما رو ببین.
‫خب، بهتره این بدبختو ‫ببریم پیش مامان جونش
‫و رفیق بدقلق کوچولومونو پس بگیریم، ها؟
‫- آره. ‫- آره.
‫نمی‌تونیم با این ریخت و قیافه ‫که کل هیکلت غرق کثافت
‫و خون‌ـه برگردونیمت، ‫میشه، موجود زشت و کریه؟
‫خودتو تر و تمیز کن ‫و یه دست کت‌شلوار بپوش.
‫نه، اون‌ها کت‌شلوار فرده.
‫- واقعا؟ ‫- فالن!
‫لعنتی. سولینگ.
‫سولینگ، حالت خوبه؟
‫سرم درد می‌کنه؟
‫مثل فیلم ترسناک می‌مونه. ‫تو کردی؟
‫آره.
‫خب، یه‌جورایی.
‫بد نیست. بد نیست.
‫صورتت چی شده؟
‫- با مامان جونت مهربون باش ‫- بیشعور.
‫مامان جونم حسابی کفری میشه
‫وقتی بفهمه چطوری ‫باهام رفتار کردین.
‫تو و دوستای قاتلت
‫مثل توپ فوتبال ‫منو شوت می‌کردین.
‫فکر کنم بیشتر عصبانی بشه ‫وقتی بفهمه
‫که جلوی دوربین، دستشویی کردی، نه؟
‫- می‌تونم فیلمو نشونش بدم. ‫- جرئتشو نداری.
‫ندارم؟ به هر حال، آروم باش.
‫باز خودتو خراب نکنی.
‫وقتی سیگنال رو از دست دادیم ‫خیلی ترسیدیم.
‫خب، سرباز کوچولوتون، بزرگ شد
‫و رفت دستشویی، نه؟
‫میشه لطفا یه بلایی سرش بیاری؟
‫سر و وضعمو ببین!
‫از اونجایی که اینجاییم،
‫فکر می‌کنم به تمام مشکلاتمون رسیدگی کردی.
‫آهای. آهای؟ صدامو می‌شنوی؟ ‫سلام، مامان.
‫سلام، دانته. خب؟
‫مامان!
‫یه کلمه دیگه از دهنت در بیاد، پسرم،
‫خودم می‌بندمش.
‫مطمئنم نه میلیون یورو ‫تو غم و ناراحتیم بهم کمک می‌کنه.
‫خب؟
‫خب، به لطف من، ‫جاش امنِ امنه.
‫حالا، ردیابشو نابود کردیم
‫و اون آدمکش‌ها ‫ریق رحمتو سر کشیدن.
‫همه‌شون؟
‫اونایی که می‌شناسیم، آره.
‫- بقیه چی؟ ‫- نمی‌تونم نگران چیزهایی باشم...
‫که هنوز نمی‌دونیم، ‫می‌تونم، غول کودن؟
‫باید بگم تحت تاثیر قرار گرفتم، آقای فالن.
‫برای مردی که بهش اعتماد داشتیم ‫یکی دو تا ماشین رو داغون کنه،
‫واقعا روی دست خودت زدی.
‫پس آفرین، آقا.
‫می‌دونید چیه، خانم زوزر؟
‫این‌که ازم تعریف کردین ‫ارزش این همه بدبختی رو داشت.
‫شوخی بهت میاد،
‫اما خودپرستی افراطیـت ‫تو رو به کشتن میده.
‫اگه دوباره ببینمت ‫از این بابت مطمئن میشم.
‫- قبلا هم شنیدم. ‫- شک ندارم.
‫حالت چطوره، بدقلق؟
‫خوبم، مایک. ‫آخر هفته خوبی داشتی؟
‫نه راستش، رفیق. نه.
‫خب، شروع کنیم؟
‫چی؟ نه! چـ... چی؟
‫به همین راحتی میره، نه؟ ‫ها؟ این میمون وحشی؟
‫مثل سگ منو زد.
‫ازم سوء استفاده کرد، ‫تهدید کرد منو می‌کشه.
‫ضمنا، حرف‌های خیلی زشت و ناشایستی
‫پشت سرت گفت...
‫بیا. بیا، فرد.
‫به چی نگاه می‌کنی، بدبخت؟
‫خوبی، رفیق؟ آره.
‫تموم شد دیگه، آره؟
‫توافق کرده بودیم ‫که بهش احترام می‌ذارم،
‫ولی احترامی که حقم هست ‫رو بهم نشون بده.
‫از جزیره برو
‫و بدبیاری‌های کوچیکتو ‫یه جای دیگه ببر.
‫خوشحال میشم.
‫بریم، فرد.
‫چی؟ به همین راحتی؟
‫چی؟ می‌خوای بذاری بره؟
‫آره، آره، خداحافظ، کودن احمق!
‫مامان...
‫ری؟ اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫یادداشتمو گرفتی؟
‫آره، یادداشتتو گرفت.
‫خوشحالم می‌بینم تلاش کردی، فرد.
‫به هر حال، آسیاب به نوبت.
‫حالا ببینیم مهارت‌های آنچنانیت
‫- مور رضایت هست، امتحان کنیم؟ ‫- ایدهٔ منه؟
‫امیدوارم بمیرید!
‫- ایول! ‫- باورم نمیشه!
‫گفتم جواب بده.
‫رفیق، فکر کردم ایده‌ات مزخرف باشه
‫ولی مثل ضربه‌ آزادهای دیوید بکام ‫بی عیب و نقص بود.
‫دیگه بهت شک نمی‌کنم، رفیق.
‫کودن نیستم، نه، مایک؟
‫نه، رفیق.
‫خیلی‌خب، بیاید جلو، رفقا. ‫بیاید تو عکس.
‫و بعد از روی صندلی افتاد.
‫فرد،
‫یه نفر اومده با تو کار داره.
‫واقعا خودتی، فرد؟
‫جلل الخالق!
‫فرد بالاخره عشق زندگیشو دید
‫و تا آخر عمر ‫به خوبی و خوشی زندگی کردن.
‫واقعا؟ چرت گفتم.
‫عشقشون دو هفته بیشتر طول نکشید ‫و وقتی دختره فهمید
‫فِرد یه قاتل بی‌رحمه، فلنگو بست.
‫ولی با این قضیه کنار اومد.
‫ری گنده‌بک تصمیم گرفت ‫اختلاف‌ها رو کنار بذاره
‫و با نه میلیونِ از کار زوزر،
‫اونو صرف یه گروه جدید کردیم
‫و دنیا به کام ما بود.
‫پس برای قسمت بعدی،
‫که برای آدمی مثل من،
‫احتمالا قراره استثنایی باشه.
دانلود روزانه
‫فلامینگو! فلامینگو!
‫خدااا!
‫ساکت باش!
‫خبر خوبی واست نیست.