دانلود روزانه
‫ایستگاه رادیویی شماره یک ‫پورتلند برای موسیقی راک. موج 107.1.
‫گذشته.
‫اوه، لعنتی.
‫این آهنگ خوراک مامانمه.
‫خوابیده بودی؟
‫ببخشید.
‫هی! نه، نه، نه، نه. داری چیکار ‫می‌کنی؟ جفت‌مون رو به کُشتن میدی.
‫- هی. ‫- ممنون، عزیزم.
‫خواستم یه چیز گیاه‌خواری بدن،
‫ولی فقط چندتا برگ انداخت توی جعبه، پس...
‫بهتره تا وقتی به مقصد ‫می‌رسیم اونو حفظ کنی.
‫تو حفظی‌ش؟
‫معلومه که حفظم.
‫واقعا؟ خیلی‌خب. ‫اینی که اینجاست چیه؟
‫اون؟ کاری نداره.
‫- آهان. ‫- رز شیرین پیکادیلی .
‫حتی نزدیکش هم نگفتی.
‫ببین، اگه حفظش کرده بودم،
‫مجبور نبودم اونو با خودم ‫این‌ور اون‌ور ببرم، مگه نه؟
‫هومم، انگار مهمون داریم.
‫سلام، رفیق.
‫می‌تونم آشغال‌تون رو ببرم.
‫ممنون، نیازی نیست... ‫آره، تازه شروع کردیم.
‫پس میشه بهمون ده دقیقه وقت بدی؟
‫جیمی. منو اینجا کمک می‌کنی، لطفا؟
‫دیدید که ستاره‌ی قرمز پایین اومد؟
‫خیلی‌خب، بجنب.
‫این دیگه چه کوفتی بود؟
‫برو بریم.
‫آماده‌ای؟
‫اوهوم.
‫آره، چیزه...
‫اگه وقت بیشتری نیاز داری می‌تونیم ‫توی ماشین‌ ریلکس کنیم.
‫ولی دارم بهت میگم،
‫به‌محض اینکه بریم،
‫دیگه اضطراب برطرف میشه، باشه؟
‫این چهارمین بارمه که ‫از این مسیر جنگلی میرم.
‫قول میدم، هیچ‌چیز ترسناکی نداره.
‫باشه؟
‫با ماشین سرکار رفتن ریسک‌دارتره.
‫یا موج‌سواری. موج‌سواری ‫خیلی خطرناک‌تره.
‫ممکنه گردنت بشکنه،
‫یه کوسه بخورتت. ‫ممکنه...
‫می‌دونم که فرق داره.
‫من توی اقیانوس راحتم.
‫تمام زندگیم داشتم همین‌کارو می‌کردم.
‫نه، می‌دونم، ولی
‫بعد از این راحت‌تر کوله‌گَردی می‌کنی.
‫باشه؟ تازه، وقتی 80 سال‌مون شد
‫و به تمام این ماجراجویی‌هایی ‫که باهمدیگه داشتیم نگاه می‌کنیم،
‫می‌دونی، «یلو اِستون» یا
‫کلیمانجارو یا ماچو پیچو یا ‫همچین چیزی،
‫اون‌وقت به اضطراب الانت می‌خندی.
‫باشه. خیلی‌خب.
‫ایول!
‫ممنون. عالیه. برو بریم.
‫از این‌کارت پشیمون نمیشی.
‫تو ممکنه پشیمون بشی.
‫دوستت دارم.
‫حوالی 13 سالم بود.
‫اسمش چی بود؟
‫بلیندا.
‫- اوه، خدای من. بلیندا نبوده. ‫- چیه؟
‫نه، به‌خدا همین بود.
‫بلیندا کالدول. آره، ‫توی حیاط پشتی‌شون سوار ترامپولین میشد.
‫- وای! ‫- آره.
‫خب، اول کدوم‌تون اون یکی رو بوسید؟
‫به‌نظرم نصف نصف بود، می‌دونی؟
‫ما 20 دقیقه درباره‌اش حرف زدیم، ‫همه‌چی خیلی علمی بود، می‌دونی؟
‫چطور بود؟
‫اوه! خوب نبود.
‫واقعا خوب نبود، می‌دونی؟ ‫دهن‌هامون رو به همدیگه فشار دادیم
‫و یه جورایی تکونش دادیم.
‫یادمه فکر می‌کردم،
‫«چرا این‌قدر دندون‌ها دخیل هستن؟»
‫مثلا می‌گفتم: «نکنه می‌خواد ‫لوزه‌ام رو از دهنم بکِشه بیرون؟»
‫مثلا داخل دهنم...
‫نباید...
‫آهای! بیا بریم. ‫داریم روشنایی روز رو هدر می‌دیم.
‫هی، آم...
‫اون پشت اوضاع چطوره؟
‫اوضاع بده. منظورم اینه، بده.
‫می‌خوای یه کمکی بکنی، شاید؟
‫عزیزم، ما داریم سعی می‌کنیم ‫به‌صورت گروهی از پسش بربیایم، می‌دونی؟
‫من غذا رو آماده می‌کنم، ‫تو خونه رو آماده می‌کنی.
‫اگه قدرت‌هامون رو باهمدیگه ترکیب کنیم ‫شاید بتونیم شب رو بگذرونیم.
‫فقط بیا اینجا و اینو امتحان کن، باشه؟
‫بعداً می‌تونیم چادر رو درست کنیم.
‫محشره .
‫بگیر.
‫فقط امتحانش کن.
‫جالبه.
‫این اولین غذامون از هشت نُه تا غذاست یا...
‫بذار درباره‌ی بدن انسان یه چیزی رو ‫توضیح بدم، باشه؟
‫بدن انسان در صورتی پربازده کار می‌کنه ‫که به مقدار کافی بهش سوخت بدی، باشه؟
‫چون که اگه زیاد بخوری، ‫اون‌وقت کرخت و سنگین میشی.
‫باید مقداری غذا بخوری که ‫فقط معده‌ات خالی نباشه. می‌دونی؟
‫اوه. فهمیدم. خیلی‌خب، ‫پس یه جورایی اینطوری غذا می‌خورم، مثلا...
‫آره، فهمیدی.
‫- چیه؟ ‫- چیه؟
‫داری عجیب‌غریب نگاهم ‫می‌کنی. جریان چیه؟
‫دارم خیلی عادی نگاهت می‌کنم.
‫گوش کن، تو چادر رو راه بنداز، ‫اون‌وقت درباره‌اش حرف می‌زنیم.
‫جدی؟
‫این کاسه رو نگه دار.
‫یه دقیقه. زمان بگیر. ‫برای برپایی چادر.
‫چون بذار بهت بگم، ‫نزدیک 30 ثانیه طول می‌کشه.
‫روث؟
‫اوه، خدای من. ‫بدجوری ترسوندیم.
‫ببخشید، فقط... ‫توی چادر بیدار شدم و تو اونجا نبودی.
‫نمی‌دونستم کجا رفتی.
‫آره، می‌خواستم برم دستشوئی ‫ولی بعدش یه چیزی دیدم.
‫جدی؟ چی؟
‫فکر کنم یه گوزن بود.
‫اوه، لعنتی. فکر کردم منظورت ‫اینه که یه چیز ترسناک دیدی.
‫ترسناک بود. ‫صاف تو چشم‌هام زل زده بود.
‫خب کارشون همینه دیگه. ‫فقط زل می‌زنن.
‫- دستشوئیت تموم شد؟ ‫- آره. آره.
‫چیزی نمونده.
‫جلوی پات رو بپا.
‫بفرمایید.
‫بهتره چیز خوبی باشه.
‫آره، عجب چیزیه، مگه نه؟
‫برو بریم.
‫هومم؟
‫آم...
‫می‌دونی، شش سال پیش ‫اصلا نمی‌دونستم توی زندگی چی می‌خوام.
‫و به خدا قسم وقتی دیدمت...
‫خب، حس کردم همه‌چی ‫عوض شده.
‫چون الان حس می‌کنم ‫دارم به یه جایی میرم، می‌دونی؟
‫و خودمم حتی نمی‌دونم کجا، ولی فقط ‫می‌دونم که دلم می‌خواد با تو برم اونجا.
‫تو باهوش و بامزه‌ای.
‫کنجکاوی و...
‫دوستت دارم.
‫پس، فقط می‌خواستم ‫ازت بپرسم که...
‫باهام ازدواج می‌کنی؟
‫روث؟
‫- هی، هی، هی، هی. ‫- فقط بس کن. بس کن.
‫هری... متأسفم.
‫آره، اشکال نداره.
‫اشکال نداره.
‫هری، می‌دونی که ‫هیچ ربطی به تو نداره.
‫- بخاطر تو نیست یا... ‫- می‌دونم، می‌دونم. اشکال نداره. نه، می‌دونم.
‫نه. دیگه لازم نیست ‫چیزی بکی.
‫فقط حس می‌کنم ‫یه احمق لعنتی‌ام.
‫این هنوزم چشم‌اندازِ خیلی قشنگیه.
‫لعنتی.
‫هری.
‫ببین، لازم نیست ‫این‌کارو بکنیم.
‫معذرت می‌خوام، باشه؟ ‫فقط همینجا تمومش کن بره.
‫فقط...
‫آخه چرا اون‌کارو کردی؟
‫خودت می‌دونستی.
‫خودت می‌دونستی نسبت بهش چه حسی دارم. ‫گفتی باهاش موافقی.
‫گفتی ازدواج مسئله‌ی خاصی نیست.
‫می‌خوای چی بگم؟ ‫می‌خواستم تو رو بترسونم؟
‫این کارِ خوبی نیست؟
‫- فکر می‌کردم کار خوبیه. ‫- کارِ خوبی هست.
‫من می‌خوام باهات باشم. ‫تو هم می‌خوای با من باشی.
‫فقط همین اهمیت داره.
‫تنها کاری که ازدواج می‌کنه اینه که زندانیت ‫می‌کنه و ممکنه کنترل زندگیت رو از دست بدی.
‫روث، روث، روث. ‫من و تو که مثل پدر و مادرت نیستیم.
‫پدر و مادرم چه ربطی ‫به این مسئله دارن؟
‫شوخیت گرفته؟
‫خیلی‌خب، باشه. آم...
‫فکر می‌کنم جدا شدن پدر و مادرت
‫بیشتر از اون که دوست داشته باشی ‫بهش اعتراف کنی روت تأثیر گذاشته.
‫عجب. دست‌خوش.
‫من این‌کارو نمی‌کنم. ‫تو روانشناس من نیستی.
‫آره، صحیح. ‫انگار به اون چیزی میگی.
‫جان؟
‫تو چیزی رو بهش میگی که دلش می‌خواد ‫بشنوه تا داروهات رو برات تجویز کنه.
‫- شوخیت گرفته؟ ‫- خودت اعتراف کردی.
‫ببین، شاید اگه باهاش روراست می‌بودی، ‫یا نمی‌دونم، سعیت رو می‌کردی،
‫اون‌وقت بخاطر این لعنتی ‫این‌قدر مضطرب نمی‌شدی.
‫بخاطر کدوم لعنتی؟
‫اوه، خدای من. روث، من ازت ‫خواستگاری کردم و تو دچار حمله‌ی عصبی شدی.
‫تو بخاطر تعهد مضطرب میشی. ‫تو بخاطر مسافرت مضطرب میشی.
‫روالش اینطوری نیست.
‫من مضطرب نیستم.
‫نمی‌دونی درباره‌ی چی ‫داری صحبت می‌کنی،
‫پس فقط خفه‌خون بگیر!
‫هری...
‫[میرم یه قدم بزنم ذهنم آروم بشه. ‫زیاد طولش نمیدم -هری]
‫مطب دکتر لدلو. ‫چطور می‌تونم کمک‌تون کنم؟
‫الو؟
‫چی‌چی...
‫هی. هی، هی، هی. ‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫فقط منم. هی. هی، ‫چیزی نیست. فقط منم.
‫جریان چیه؟
‫چرا اومدی بیرون...
‫اوه، یا خدا.
‫داشتم راه می‌رفتم و این شکلی پیداش کردم.
‫خدای من.
‫کارِ چی می‌تونه باشه؟
‫نمی‌دونم. خداوندا.
‫اون چیزها چیَن روش؟
‫شاید یه جور قارچ باشن؟
‫این همون گوزنیه که دیشب دیدم؟
‫نه. نه، امکان نداره.
‫هیچ می‌دونی توی این جنگل ‫چقدر گوزن هست؟
‫خدایا، داری می‌لرزی.
‫هی. هی، هی، هی.
‫چیزی نیست. ‫بیا برمی‌گردیم توی چادر
‫برات یه‌کم ناهار درست می‌کنم ‫و آروم می‌شیم.
‫باشه. خیلی‌خب.
‫خدایا.
‫ایناها: «زگیل‌های گوزن‌ یا تارتودهای ‫پوستی توسط ویروس پاپیلوم ایجاد می‌شوند.
‫«معمولا موقتی هستند
‫«و می‌توانند از یک سانتی‌متر ‫تا چندین سانتی‌متر رشد کنند.»
‫گمونم ممکنه همین باشه.
‫هرچی اون گوزن رو کُشته ‫هنوز اون بیرونه.
‫آره، ولی برای ما مزاحمتی ‫ایجاد نمی‌کنه.
‫ما خیلی سروصدائیم. ‫آتیش هم داریم.
‫عمراً نزدیک‌مون نمیاد.
‫ببین.
‫نمی‌دونم الان رابطه‌مون ‫توی چه وضعتیه.
‫ولی قسم می‌خورم نمی‌ذارم ‫هیچ اتفاقی برات بیفته.
‫باشه؟
‫معذرت می‌خوام.
‫هری، می‌تونی بهم دست بزنی.
‫اوه، آره. نه، می‌دونم. ‫فقط بابت همه‌چی، می‌دونی؟
‫راستش، اصلا فکر نکردم اگه بگی نه ‫چه اتفاقی می‌افته.
‫اینکه چقدر برات افتضاح میشه که
‫مجبوری همراه من توی جنگل راه بری و...
‫هری، من حاضرم همیشه ‫همراه تو توی جنگل راه برم.
‫دوستت دارم.
‫- جدی؟ ‫- آره، البته که دوستت دارم، احمق خان.
‫ولی...
‫آدم‌ها عوض میشن،
‫و یه روزی تو هم عوض میشی
‫و شاید اون نسخه‌ی جدیدت ‫منو دوست داشته باشه یا شاید نداشته باشه.
‫ولی نباید هیچ‌کاری رو ‫زوری انجام بدیم.
‫چیزی که داریم خوبه.
‫خیلی خوبه.
‫بخاطر همین نمی‌خوام ازدواج کنیم. ‫نمی‌خوام گند بزنم توش.
‫خودم دیدم که ممکنه چه اتفاقی بیفته، ‫خودت می‌دونی.
‫من همراهت هستم چون دوستت دارم.
‫همین کافی نیست؟
‫آره.
‫آره، کافیه.
‫داشتم فکر می‌کردم شاید ‫برم یه قدمی بزنم.
‫جدی؟ می‌خوای باهات بیام؟
‫نه، تو به آشپزیت برس.
‫مطمئنی؟ می‌تونم اینو ‫تموم کنم و باهات بیام.
‫می‌خوام برم دستشوئی، باشه؟
‫اوه.
‫تو یه هیولای حال بهم‌زنی.
‫امکان نداره.
‫رز شیرین پیکادیلی.
‫چی‌چی؟
‫روث!
‫خدایا.
‫هی!
‫روث. هی. هی.
‫سلام.
‫سلام؟
‫نزدیکِ نیم‌ساعته رفتی.
‫می‌دونم. حواسم پرت شده بود. ‫داشتم به یه سری چیزمیز فکر می‌کردم.
‫خیلی‌خب.
‫منظورم اینه، می‌دونی، اشکال نداره. فقط...
‫باید در نظر بگیری کجا هستیم.
‫تو دیروز هم توی جنگل غیب‌ت زد، پس...
‫می‌دونم. می‌دونم. متأسفم. ‫دیگه این‌کارو نمی‌کنم.
‫اشکال نداره. ‫نمی‌خوام که...
‫اشکال نداره.
‫حالت خوبه؟
‫اوهوم.
‫باشه. خوبه.
‫بیا برگردیم، هان؟ تا قبل از اینکه ‫پرنده‌ها صبحونه‌مون رو بخورن.
‫بحنب.
‫روث؟
‫لعنتی! خدایا!
‫داری سعی می‌کنی منو سکته بدی؟ ‫این بیرون چیکار می‌کنی؟
‫اون چاقوی منه؟
‫فکر کردم صدای یه حیوون شنیدم.
‫آخه این ماسماسک که ‫کار زیادی ازش برنمیاد.
‫شب بخیر.
‫تونستی یه‌کم بخوابی؟
‫اوهوم.
‫می‌دونی، استیفن‌سان گفت ‫می‌خواد آخرِ سال بازنشسته بشه.
‫پس اگه فوق لیسانسم رو به‌موقع تموم کنم،
‫اون‌وقت می‌تونم زودتر معاون بشم.
‫می‌دونی، قراره کاندیده‌های ‫دیگه‌ای هم باشن، پس...
‫زیاد هیجان‌زده نشو.
‫که نباید برات مشکلی باشه.
‫- ببخشید. ‫- چی گفتی؟
‫ببخشید که دیشب عجیب‌غریب بودم.
‫فقط...
‫اخیراً تو حس‌وحال خودم نیستم.
‫اشکال نداره.
‫لازم نیست عذرخواهی کنی.
‫می‌دونم سفرمون یه‌کم عجیب شده.
‫مشخصه که همچین قصدی نداشتم.
‫راستش داشتم درباره‌اش فکر می‌کردم.
‫می‌دونم احتمالا حرفم غافلگیرت می‌کنه.
‫ولی فکر کنم اشتباه می‌کردم.
‫راجع‌به چی؟
‫راجع‌به ازدواج‌ کردن‌مون.
‫داری جدی میگی؟
‫آره.
‫فقط... حق با تو بود. ‫ما مثل پدر و مادرم نیستیم.
‫مشکل اونا هرچی که بود، ‫داستان خودشونه.
‫ولی ما هم باید واسه ‫خودمون یه شانسی داشته باشیم.
‫پس نمی‌دونم، فکر می‌کنم...
‫فکر می‌کنم باید این‌کارو بکنیم.
‫مطمئنی؟
‫چون اگه تو کامل مطمئن نیستی ‫نمی‌خوام این‌کارو بکنم...
‫آره، مطمئنم.
‫ولی یه شرط داره.
‫خیلی‌خب. باشه.
‫می‌خوام دوباره ازم درخواست کنی.
‫ولی می‌خوام جوری وانمود کنی ‫که انگار دفعهٔ اوله.
‫باشه. باشه، حتما. قبول.
‫باشه.
‫نه. اینجا نه.
‫منظورت چیه؟
‫خیلی قشنگه.
‫آره.
‫دوباره اومدیم اینجا.
‫خوشحالم پرتش نکردم.
‫حاضری؟
‫جدی جدی داریم این کار رو می‌کنیم؟
‫روث میلر، باقی زندگیت رو با من می‌گذرونی؟
‫بله.
‫دوستت دارم، هری.
‫دوستت دارم.
‫نه. نه، نه! نه.
‫خدای من.
‫ویو؟
‫ویویان؟
‫خدای من.
‫حالت خوبه؟
‫آب بدنش کم شده.
‫چیزی نیست. ‫یه قلپ بخور.
‫چه بلایی سرت اومده؟
‫یادم نمیاد.
‫زنگ میزنم آمبولانس.
‫لعنتی. آنتن نیست.
‫می‌دونی چیه؟ ‫می‌خواستیم کمپ بزنیم.
‫چرا باهامون نمیای، ها؟
‫یه لقمه غذا بهت میدیم. ‫دوست داری؟
‫ری؟
‫آره.
‫هنوز هم حرف نزد؟
‫آره. ‫جیکش در نمیاد.
‫یه بار دیگه امتحان می‌کنم.
‫عزیزم؟
‫بهتری؟
‫اول صبح برمی‌گردیم، قول میدم.
‫ولی می‌تونی بگی ‫چه اتفاقی واست افتاد؟
‫گفتم یادم نمیاد.
‫شاید همین اطراف چادر زده باشی؟
‫تجهیزاتت چی؟
‫چیزی با خودت نداشتی. ‫تنها اومدی؟
‫این همه راه رو که تنهایی نیومدی، نه؟
‫می‌دونی چیه؟ ‫فراموش کن.
‫وقتی یادت اومد می‌فهمی.
‫بیا دربارهٔ یه چیز دیگه حرف بزنیم، ها؟
‫دوست داری چیکار کنی، روث؟ ‫سرگرمیت چیه؟
‫من...
‫موج سواری دوست دارم.
‫اوه! عالیه. ‫ما هم دوست داریم.
‫می‌دونی، ما قبلا تخته‌هامونو برمی‌داشتیم
‫و توی ساحل می‌نداختیم،
‫اما چند دفعه آخر،
‫خیلی کوسه بود.
‫گرمایش جهانی اون‌ها ‫رو به خشکی آورده بود. پس...
‫عزیزم، حالت خوبه؟
‫من میرم یه‌کم پیاده‌روی کنم،
‫و ببینم آنتن میاد. ‫زنگ بزنم.
‫فکر می‌کنم اون یه ایرادی داشته باشه.
‫عزیزم، فکر نکنم ‫بتونیم تا صبح صبر کنیم.
‫باشه.
‫عزیزم...
‫با اون چیکار می‌کنی؟
‫بس کن، بچه‌جون. ‫بندازش زمین.
‫نه.
‫هی. اینجایی.
‫اون کیه؟
‫اوه!
‫خودشه.
‫هی، روث.
‫چیکار می‌کنی؟
‫نه. نه.
‫نه.
‫هی. کافیه.
‫دوست‌هات کی‌ان؟
‫نه، نه. ‫ما همین‌جاییم، عزیزم.
‫- نه، باید فرار کنیم. ‫- نه، چیزی نیست.
‫کجا میری؟
‫برگرد!
‫بار آخره بهت میگم، رفیق. ‫سر جات بمون!
‫یه‌کم خشن شدی، رفیق.
‫خیلی‌خب. ‫بهت هشدار دادم.
‫هی. آروم باش، رفیق. ‫من با پرچم سفید اومدم.
‫هی. ممنون که اونو پیدا کردین.
‫روث؟
‫خدای من.
‫چیکار می‌کنی؟
‫- باید قایم باشیم. ‫- باشه.
‫اون کیه؟
‫نامزدته؟
‫اون هری نیست.
‫آهای! ویو!
‫نه، نه، نه. خواهش می‌کنم. ‫خواهش می‌کنم، نه. بمون.
‫عزیزم، چیزی نیست. ‫ری‌ـه. شوهرم.
‫اینجاییم.
‫خدا رو شکر.
‫حالت خوبه؟
‫من خوبم.
‫خب...
‫خب، اون یارو چی؟
‫خب، کجاست؟
‫پشت سرم.
‫بیا بیرون، روث.
‫اگه تو نکشیش، ‫خودم می‌کشمش.
‫هی. دخترمون اومد.
‫باهاش چیکار کردی؟
‫با اون؟
‫نگران نباش. ‫درستش می‌کنم. نگاه کن.
‫نه!
‫از کجا فهمیدی؟
‫- از کجا؟ ‫- نمی‌خوام بمیرم.
‫دیدم کجا بردیش.
‫غار رو پیدا کردم.
‫چی؟
‫خدای من.
‫هری.
‫خدای من. ‫خدای من.
‫روث!
‫روث! خدای من.
‫هی!
‫دیدمش.
‫لعنتی. غار.
‫می‌دونستم خیلی نزدیکه.
‫تو چی هستی؟
‫عصبانی‌ام، روث.
‫من دیده‌بانم.
‫نفر اول وارد سیاره میشم، ‫بعد به بقیه گزارش میدم.
‫دارم چه غلطی می‌کنم؟
‫چرا دارم اینو بهت میگم؟
‫خداحافظ، روث.
‫نه، نه، نه. نه. خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم.
‫دارم چیکار می‌کنم؟ ‫تمومش کن. تمومش کن بره.
‫خداحافظ، روث.
‫نه، نه. نه. من... ‫تو رو خدا. تو رو خدا.
‫چه مرگم شده؟
‫از بین همه موجوداتی که می‌تونستم باشم، ‫چنین آدمی شدم.
‫خیلی‌خب.
‫گوزن بودم بهتر بودم. ‫تمومش کن! تمومش کن بره.
‫نه، لطفا. به کسی نمیگم. ‫قول میدم.
‫قول میدم چیزی نگم. ‫نمیگم.
‫نه. صبر کن، چی...
‫من دوستت دارم؟
‫واقعا دوستت دارم؟ ‫این...
‫اصلا ممکنه؟
‫آخه...
‫دست‌هاتو دوست دارم.
‫چی...
‫لبخندتو دوست دارم.
‫خندیدنتو دوست دارم.
‫لعنتی!
‫دوستت دارم.
‫من دوستت دارم، روث.
‫نه! صبر کن!
‫روث! نگران نباش.
‫کاریت ندارم.
‫من دوستت دارم!
‫حالم فوق العاده‌ست!
‫روث، بذار توضیح بدم.
‫باشه.
‫می‌دونم عصبانی هستی.
‫از من فاصله بگیر.
‫هی. نظرت چیه آروم بگیریم ‫و در این مورد حرف بزنیم؟
‫مثل همیشه‌مونه.
‫ببین، درک می‌کنم چرا عصبانی هستی. ‫چون هری رو کشتم.
‫ولی نیمه پر لیوانـو ببین، ‫من هری‌ام.
‫نه، نیستی.
‫چرا، خودمم. ‫من کپی دقیق بیولوژیکی اونم.
‫تمام افکار و ترس و خاطراتش، ‫افکار من،
‫ترس و خاطرات من هستن.
‫قرار اولمون توی کارناوال شروود بود.
‫- روی دستگاه بودیم بهت ابراز علاقه کردم. ‫- بس کن. بس کن!
‫هی، روث. ‫گوش کن چی میگم.
‫من چیزهای مختلف زیادی بودم.
‫فکر می‌کردم تماس احساسات دنیا ‫رو تجربه کردم، خب؟
‫معلوم شدم، الان فهمیدم، ‫در واقع اون چیزها رو احساس نکردم.
‫فقط اون موجودی که بودم ‫اون‌ها رو حس می‌کردم.
‫ولی به دلایلی، ‫وقتی که عاشق شدم، یه دفعه
‫اون احساسات رو تجربه کردم.
‫و صرفا احساسات دیگه‌ای ‫از اون احساسات رو تجربه نمی‌کنم.
‫منظورمو می‌فهمی؟
‫از جون من چی می‌خوای؟
‫من...
‫می‌خوام یه چیزی نشونت بدم.
‫می‌دونی، نکته دیوانه‌وار اینجاست،
‫عشق هیچ‌جای دیگه وجود نداره.
‫اختصاصا احساس انسانیه.
‫چیزهای مختلفی که بودم،
‫چنین حسی نداشتم. ‫احمقانه نیست؟
‫بگو کجا میریم.
‫کدوم قسمت این‌که سوپرایزه رو نمی‌فهمی؟
‫خیلی‌خب، می‌دونی چیه؟
‫خیلی صبور بودی.
‫حاضری؟
‫برای چی؟
‫سواری خیلی قشنگیه، نه؟
‫خدای من.
‫خیلی‌خب.
‫ببین، میدونم عاشق زمین هستی.
‫فکر می‌کنم تغییر محیط ‫خیلی واست مفید باشه.
‫می‌دونی، از نظر ذهنی.
‫مشخصه که خیلی از عوامل تنش‌زا،
‫و عوامل اضطراب رو اینجا می‌گیری، ‫ولی اگه یه جای دیگه بریم،
‫یه سیاره کوچیک و ساکت،
‫جایی که هیچ‌کس نتونه پیدامون کنه، ‫می‌تونیم از نو شروع کنیم.
‫مسئله مهم‌تر اینه،
‫من واقعا بهت اهمیت میدم.
‫و دلم نمی‌خواد ببینم آسیب می‌بینی.
‫افراد بیشتری مثل من دارن میان.
‫قاطی جمعیت میشن ‫و سیاره رو فتح می‌کنن،
‫و این سیاره رو به جایی تبدیل می‌کنن ‫که دلت نمی‌خواد اینجا باشی.
‫بهم اعتماد کن.
‫می‌تونم یه زندگی فوق العاده ‫واست فراهم کنم، روث.
‫واقعا می‌تونم.
‫نظرت چیه؟
‫باشه.
‫واقعا؟
‫باشه. باشه.
‫همینو میگم.
‫وقتی داخلشو ببینی خل میشی.
‫به نظر تنگ میاد، ‫ولی وقتی وارد میشی مثل قصر می‌مونه.
‫یه‌جورایی سخته...
‫دست بردار. ‫دوباره قراره شروع کنیم؟
‫سوار سفینه شو، روث.
‫خدای من.
‫حتما شوخیت گرفته.
‫روث!
‫غرق میشی.
‫بس کن! ‫مسخره بازی در نیار.
‫روث، لطفا!
‫روث، آخر داستان چیه؟ ‫جدی میگم.
‫اینطوری نگاهم نکن.
‫من قصدم کمکه. ‫بیا برگردیم و حرف بزنیم...
‫خدای من.
‫نه.
‫درک نمی‌کنم، روث.
‫چرا همه‌اش فرار می‌کنی؟
‫من می‌خوام نجاتت بدم.
‫نمی‌خوای نجات پیدا کنی؟
‫لازم نبود اینطوری باشه.
‫فقط می‌خواستم ‫همدیگه رو دوست داشته باشیم، روث.
‫نمی‌خواستم بهت صدمه بزنم.
‫می‌تونست خیلی راحت پیش بره.
‫اما خودت نخواستی.
‫برای همین یه راه دیگه پیدا کردم.
‫یه حالت خالص‌تر عشق.
‫فکر می‌کنی عشق چیه، روث؟
‫میل و علاقه‌ست.
‫درسته، ولی برای چی؟
‫نمی‌تونه به سادگی ‫وقت گذروندن با یه نفر دیگه باشه...
‫یا صرفا ابراز علاقه،
‫یا گفتن سیاه‌ترین رازهای زندگی...
‫چون تو و هری ‫همه اون کارها رو کردین،
‫و یک‌بار هم عشقش کم نشد.
‫اما نباید تضعیف بشه؟
‫وقتی غذا می‌خوریم ‫گرسنگی‌مون از بین میره.
‫وقتی می‌خوابیم ‫احساس خستگی محو میشه.
‫اما برای عشق صدق نمی‌کنه.
‫همیـنه که اون رو خیلی خاص می‌کنه.
‫هدف دست نیافتنی هست.
‫دو روح که بی‌تابانه ‫می‌خوان یکی بشن.
‫و این میل و علاقه‌ای هست ‫که انسان هیچ‌وقت نمی‌تونه برآورده کنه.
‫ولی من می‌تونم.
‫مشتاق بودن درونت رو ببینم.
‫تمامی رنگ‌ها، هیجان و اشتیاق.
‫عشق.
‫اونو دوست داری.
‫اما خیلی درد داری.
‫الان منطقیه.
‫حس می‌کنم بالاخره درکت می‌کنم.
‫نگران نباش.
‫نمی‌ذاره درد بیشتر از این مانعت بشه.
‫می‌خوام اون زندگی رو بکنم ‫که همیشه باید می‌کردی.
‫می‌خوام یه چیزی ازت درست کنم.
‫خداحافظ، روث.
‫نه. این غیر ممکنه.
‫چی؟
‫گفتی نمی‌ذاری دردم ‫مانعت بشه.
‫اما غیر ممکنه ‫چون نمی‌تونی کنترلش کنی.
‫درد جزوی از توئه.
‫نمی‌تونی از شخصیتت جداش کنی.
‫اگه سعی نادیده‌اش بگیری، ‫بیشتر بهت فشار میاره.
‫به آینده‌ات فکر می‌کنی،
‫اما تمام چیزی که می‌بینی گذشته‌ست.
‫صدای جیغ‌شون رو می‌شنوی، ‫صدای شکستن شیشه،
‫همه‌چیز دورت از هم می‌پاشه.
‫و یادت میاد منشاش از همین‌جاست.
‫مامان دیگه هیچ‌وقت ‫از خونه نمیره.
‫بابا تا تا سرحد مرگ نوشیدنی می‌خوره.
‫قراره کدوم یکی باشی؟
‫ها؟ ها؟
‫بس کن.
‫نمی‌تونی نفس بکشی، نه؟
‫- حس می‌کنی داری می‌میری؟ ‫- لطفا بس کن. بس کن!
‫چرا؟
‫فکر می‌کردم انسان بودن رو دوست داری.
‫می‌خوای تمام احساسات ما رو تجربه کنی.
‫مگه نه؟ مگه نه؟
‫تموم شده. ‫چیزی نیست نجاتت بده.
‫تا ابد ناراحتی.
‫بی ارزشی.
‫هیچ‌وقت خوشحال نمیشی.
‫آخه فایدهٔ تو بودن چیه؟
‫بس کن، لطفا. لطفا. ‫نمی‌تونم نفس بکشم.
‫نمی‌تونم. لطفا بس کن.
‫لطفا. لطفا.
‫لطفا.
‫چیزی... چیزی نیست.
‫هی، چیزی نیست. ‫چیزی نیست، چیزی نیست.
‫دراز بکشی بهتر میشی.
‫خوبه.
‫نفس بکش.
‫خوبه.
‫[ مسیر رد ریج ]
‫خدای من، روث. ‫می‌دونستم مشکل داری اما وای.
‫نمی‌دونستم می‌تونی ‫انقدر خشن باشی.
‫واقعا فکر کردی می‌تونی فرار کنی؟
‫من تمام جیک و پوکتو می‌دونم.
‫نمی‌تونی از دست من قایم بشی.
‫یا چیزی که داره میاد.
دانلود روزانه