دانلود روزانه
‫[آن که از قلمرو خویش دفاع می‌کند، ‫از جانش دفاع می‌کند]
‫[توگو]
‫[دو هفته قبل]
‫مهمون داریم.
‫بهتره که مراقب باشیم.
‫اینجا بلوک ما نیست.
‫«توگو»، من فردا نمی‌تونم بیام.
‫قراره چک بازنشستگیم رو پاس کنم.
‫باشه.
‫حواسم به بلوکت هست.
‫ساعت چنده؟
‫دیر شده. باید بری خونه.
‫عمرا. امکان نداره برم خونه.
‫همینجا می‌مونم.
‫بیا.
‫بذارش روی زمین. هوا سرد می‌شه.
‫باشه.
‫[خوش آمدید]
‫از طرف اون بلوکی؟
‫کدوم بلوک؟
‫بلوک فروشنده‌ها.
‫فروشنده‌های چی؟
‫برو پی کارت.
‫مگه پارکو خریدی؟
‫آره خریدم.
‫اینجا محل زندگی و کارمه.
‫راهنمایی کردن ماشین‌ها هم کاره مگه؟
‫فکر می‌کنی من فقط ‫ماشین‌ها رو راهنمایی می‌کنم؟
‫آره انگار.
‫فکر می‌کنی کار راحتیه نه؟
‫آپولو که هوا نمی‌کنی.
‫اون بلوک ساختمان رو می‌بینی؟
‫همون که بغل سوپرمارکته.
‫سر همه‌چیم شرط می‌بندم که نمی‌تونی ‫سه تا ماشین رو پشت هم راهنمایی کنی.
‫باشه. اگه شرطِ همه‌چیه، هستم.
‫عصات رو هم می‌دی پس؟
‫هوم.
‫صبر کن. اونو با خودم می‌برم.
‫می‌برمش. ممنون.
‫هی توگو. می‌شه این‌ها رو بدی به
‫آلبرتو؟
‫دستت درد نکنه. ‫خیلی ممنونم.
‫وایسین! وایسین!
‫وایسا بذار کمکت کنم.
‫یه لحظه صبر کنید آقا.
‫یه کم برین عقب. آهان.
‫ممنون رفیق. به امید دیدار.
‫ممنون.
‫قابلی نداشت.
‫اگه راحت بود تنهایی انجامش می‌دادی.
‫چیزی نشده حالا که.
‫داشتم کمکش می‌کردم.
‫بعدشم این‌جا که بلوک شما نیست.
‫پول رو هم می‌دم به خودت. ‫برای اون مَرده که ویلچری بود.
‫قرارمون این نبود.
‫از اینجا برو.
‫هر دوتون برین.
‫چیزی نشده که.
‫کمکش کردم.
‫ما که همه‌مون مثل همیم.
‫- برو. ‫ مشکلش چی بود؟
‫- اون پسره فقط اومد کمک کنه. ‫- گفتم برو.
‫آلبرتو.
‫خانم «میرتا» گفت این کلیدها رو بدم.
‫ممنون توگو.
‫بیا.
‫ممنون.
‫باشه، ‫الان باید برگردم سر کار خب؟
‫باشه. دوستت دارم. خداحافظ.
‫به‌به رفقا.
‫«ریتو».
‫چطوری «بارتولو»؟ سلام «ریوه‌رو».
‫چه خبره؟
‫چند بار باید این بحثو بکنیم؟
‫- می‌دونم ولی... بگو چند بار؟
‫چه می‌دونم. سخت نگیر.
‫- الان دارم کار می‌کنم. ‫- سخت نگیرم؟
‫- دارم کار می‌کنم رفیق. ‫- جواب ندادی.
‫- نگفتی چندبار؟ چه می‌دونم!
‫سه‌بار تاحالا! سه‌بار!
‫نه صبر کن صبر کن.
‫وایسا وایسا.
‫بریم بریم بریم.
‫زود باشین بریم!
‫نتونست از بلوکش محافظت کنه. ‫ شروع کرد به فروختن.
‫ولی
‫بیشتر از اینکه بفروشه مصرف می‌کرد.
‫وقتی با اینجور آدما در بیفتی. ‫زنده بیرون نمیای.
‫فقط 17 سالش بود.
‫سر و وضعش از من و تو بدتر بود.
‫اون‌ها نه بلوک از دست می‌دن، ‫نه خریدار رو.
‫از بیرون هم خریدار دارن.
‫یه کارهایی دارن می‌کنن نه؟
‫گفته بودم دارن یه کارایی می‌کنن.
‫صبح بخیر.
‫حالتون چطوره؟
‫صبح شما هم بخیر.
‫حالش چطوره؟
‫نشانگان ترکِ دارو در حال بهبودن.
‫چه خوب.
‫آره. بعد از چندماه از ما خواست ‫که شما رو ببینه.
‫اون عقبه.
‫فکر می‌کردم دیروز بیای.
‫شنبه بود.
‫بعضی وقت‌ها شنبه‌ها هم کار دارم.
‫برات از این‌ها آوردم.
‫گفتن که دارم بهتر می‌شم؟
‫گفتن.
‫خودت چطوری؟
‫منم بهترم.
‫دیگه چیزی نمی‌کشی؟
‫نه نمی‌کشم.
‫پیش روانشناس می‌ری؟
‫هر هفته.
‫دیگه نمی‌خوام اینجا بمونم.
‫اینجا که بهتر از خیابونه «شِنا».
‫آره. ولی هیچ آزادی‌ای ندارم.
‫به‌زودی یه جا برای زندگی پیدا می‌کنیم.
‫مشکلی با خیابون ندارم.
‫خیابون‌ها خطرناکن.
‫بیا. ‫برای توئه.
‫- ممنون. ممنون.
‫این هم بابتِ بدهکاری اون روز.
‫گفتی همه چی.
‫حتی عصام.
‫همه‌چی یعنی همه‌چی.
‫برو. همینا بسه.
‫یه جایی برای خواب می‌خوام.
‫پارک هم که برای تو نیست.
‫بهت کمک می‌کنم.
‫مثلا، وقت‌هایی که داری استراحت می‌کنی، ‫ولی هنوزم ماشین هست.
‫باید غذا بخورم.
‫می‌دونم. منم همینو می‌گم. ‫کمکت می‌کنم.
‫چرا می‌خوای تو خیابون زندگی کنی؟
‫حتی کارتِ بانکی هم که داری.
‫اول تو بگو، تا بعدش من بگم.
‫فردا بیا اینجا.
‫ببینیم چی‌کاره‌ای.
‫قبوله.
‫فردا میام پس.
‫اون کی بود؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی اوضاعش روبه‌راه نیست.
‫قراره بهم کمک کنه.
‫انگار آدمِ جدید پیدا کردن.
‫نه. ببخشید.
‫ببخشید. ‫شما تاحالا اینجا اومدین؟
‫واقعا؟ نیومدین؟
‫کشور قشنگیه‌ها.
‫بله.
‫نه، نه اوروگوئه.
‫اوروگوئه است، پاراگوئه نیست.
‫می‌شه درو ببندی؟
‫آره.
‫نه، نه.
‫نه، اوروگوئه است.
‫«مرسدس»!
‫چی‌کار داشتی می‌کردی؟
‫گفتم که گوشیم داشت خاموش می‌شد!
‫با دوستم بیرون بودم.
‫قرص‌هات رو می‌خوری؟
‫داری هنوز؟
‫اگه نمی‌خوردم به‌نظرت الان ‫توی این خراب‌شده می‌موندم؟
‫صدای موزیکو کم کن. ‫هندزفری بزن.
‫گم‌شون کردم.
‫سلام توگو. حالت چطوره؟
‫- خوبی؟ ‫ سلام.
‫راسته که دیشب اینجا یکی رو کشتن؟
‫می‌شناختیش؟
‫اون سمت بود. ‫بلوکِ اون‌طرف.
‫این محله دوباره داره خطرناک می‌شه نه؟
‫نه.
‫داشتم راجع‌به
‫یه مهمونی فکر می‌کردم. ‫هفتۀ بعد.
‫ولی هنوز تصمیم نگرفتم چون
‫اوضاع یه کم به‌هم ریخته، ‫و نمی‌دونم فکر خوبیه یا نه.
‫فکر کنم یه مهمونی برای محله خوب باشه.
‫نگران چیزی هم نباشین.
‫ممنون توگو.
‫ممنون.
‫اگه چیزی شد به ما هم بگو.
‫حتما.
‫سلام.
‫اون دستگاه با این شارژ می‌شه.
‫- بنداز اینجا! ‫ بنداز!
‫- بابا پاس بده! هی! هی!
‫قبلا چی‌کار می‌کردی؟
‫قبل از چی؟
‫قبل از اینجا بودن.
‫یه جای دیگه بودم.
‫یه خیابون دیگه؟
‫نه.
‫توی یه خونه.
‫چندین سال اونجا زندگی کردم.
‫بوکسور هم بودم.
‫کارم حرف نداشت.
‫چرا گذاشتیش کنار؟
‫یه روز که داشتم از تمرین برمی‌گشتم
‫یه ماشین اومد.
‫خیلی سرعت داشت.
‫از روم رد شد.
‫پام رو شکست و داغون کرد.
‫دیگه نتونستم برم بوکس.
‫الانم که ماشین‌ها رو می‌پایی.
‫چه سرنوشتی.
‫آره.
‫چه سرنوشتی.
‫خیالت راحت شد؟
‫بگیر بخواب.
‫چند روزه پیداش نیست.
‫داشتم از کنار خونه‌اش رد می‌شدم، ‫یه بوی گندی میومد.
‫چند وقتی هست بوی گند می‌ده.
‫به پلیس زنگ زدم.
‫آلبرتوی بیچاره.
‫نتونست با تنهایی کنار بیاد.
‫مُرده؟
‫آره.
‫مَردِ افسرده‌ای بود.
‫از وقتی اینجا کار می‌کردم
‫همیشه با زنش دوتایی بودن.
‫کنارِ هم.
‫ولی آلبرتو بیشتر به زنش نیاز داشت، ‫تا زنش به آلبرتو.
‫چرا خودشو کشت؟
‫مردم می‌میرن.
‫تو خونه‌شون، ‫تو خیابون‌ها.
‫بالاخره می‌میرن.
‫ولی این مرگ اتفاقی نبود.
‫خودش خودشو کشت.
‫تا حالا به خودکشی فکر کردی؟
‫تا حالا به مرگ فکر کردی؟
‫بلند شو.
‫بیا بریم.
‫وقتی یکی می‌میره، بهتره از مرگ حرف نزنی.
‫وقتی یکی خودکشی می‌کنه ‫از چی باید حرف زد؟
‫از هیچی.
‫ماشینِ آمبولانس، و پلیس، ‫به‌زودی می‌رن.
‫دوباره اوضاع آروم می‌شه.
‫[عبور ممنوع]
‫سلام جناب.
‫شما مسئول اون بلوکی هستین که ‫پارک داره؟
‫چیزی شده؟
‫یه سری چیزها قراره تغییر کنه. ‫باید راجع‌به‌ش صحبت کنیم.
‫با شریک‌تون حرف زدم، ‫اون اینو گفت.
‫گفت این بلوک مال شماست.
‫من شریکی ندارم.
‫همون دختره رو می‌گم که همش پیش شماست. ‫خودش این حرفو زد.
‫آره، خودش اینو گفت.
‫- باور نمی‌کنین بلوک منه؟ ‫- سخت نگیر، جا برای همه هست.
‫با همدیگه کار می‌کنیم.
‫من با کسی کار نمی‌کنم.
‫برا خودت.
‫به من مربوط نیست.
‫همونیه که باهات حرف زد؟
‫کی؟
‫اون پسره. ‫ازت سؤال پرسیده؟
‫نه، من با کسی حرف نزدم، ‫خودت گفتی حرف نزنم.
‫گفت که تو گفتی این بلوک مال منه.
‫آره، ببخشید.
‫- آخه می‌خواست از خیابون رد شه. ‫- گفتم با کسی حرف نزن.
‫با کسی حرف نزن، ‫متوجهی؟
‫این محل به شماها نیازی نداره. ‫از اینجا برین.
‫خب؟ برین! ‫از این‌جا برین اَلدنگ‌ها!
‫چیو نگاه می‌کنی؟ ‫برو پی کارت دیگه!
‫چی بهت گفت؟
‫گفت تغییراتی تو راهه.
‫گفت باید از الان برای اون‌ها کار کنم.
‫یعنی چی که «براشون کار کنی»؟
‫نمی‌دونم.
‫بفرما.
‫منظورشون این کارهاست.
‫- توگو. ‫ هوم؟
‫فردا دوباره دارم می‌رم دکتر.
‫ببخشید که نمی‌تونم بیام.
‫باشه اشکالی نداره.
‫- هوات رو دارم. ‫ ممنون رفیق.
‫می‌شه لطفا درو باز کنی؟
‫اوهوم.
‫ممنون.
‫بیا.
‫بیا بیا.
‫آهان.
‫زنیکۀ خرفت.
‫سلام.
‫سلام عرض شد.
‫خدمت شما.
‫ممنون.
‫بهم گفتن این بلوک برای کسیه که
‫روی... ‫روی ویلچر می‌شینه.
‫اینجا به کسی تعلق نداره.
‫هر کسی جای خودش رو داره.
‫درسته.
‫چیزی که برای توئه، برای توئه دیگه.
‫می‌دونی کار و بار ممکنه که... ‫سود زیادتری داشته باشه
‫اگه یه شغل حاشیه‌ای داشته باشی.
‫از شغلم راضیم.
‫کار دیگه‌ای نمی‌خوام.
‫شنیدی می‌گن پیشرفت همیشه ادامه داره؟
‫اگه بیای تو تیم ما ‫قول می‌دیم بد نگذره.
‫چیزی شده؟
‫نه چیزی نشده.
‫می‌شه یه لطفی بکنین؟
‫چه لطفی؟
‫می‌شه اینو شارژ کنین؟
‫آره حتما.
‫ممنون.
‫خیلی ممنون.
‫خونوادم خیلی به‌دردنخورن.
‫هیچ خونواده‌ای معمولی نیست.
‫پس بدون خونواده آدم راحت‌تره.
‫نه حرفت درست نیست.
‫همه‌مون به یه سری آدم‌ها تعلق داریم. ‫به یه جایی تعلق داریم.
‫به یه چیزی.
‫نمی‌شه خونواده رو راحت کنار گذاشت.
‫حتی اگه نبینیم‌شون.
‫خونواده همیشه خونواده است.
‫تو خونواده داری؟
‫برو غذا بخور.
‫از اینجا برو. این خیابون برای تو نیست.
‫یعنی برای توئه؟
‫خیابونه دیگه. ‫برای کسی نیست.
‫برای ماست. ‫چون که ما مراقبشیم.
‫چرا دهن گشادت رو نمی‌بندی ‫و بری خونه، بچه پولدار؟
‫ادای آدم‌های قوی رو در نیار. ‫یه چیزیت می‌شه. یه اتفاقی میفته.
‫کی می‌خواد بهم آسیب بزنه؟ تو؟
‫من که خیلی کارها ممکنه بکنم.
‫می‌خوای نشونت بدم؟
‫بهتره برای ما کار کنی، ‫وگرنه می‌بینی چه بلاهایی سرت میاد.
‫به رئیستم بگو، این آخرین شانس‌تونه.
‫حالت خوبه؟
‫آره، آره.
‫صبح بخیر، حالتون چطوره؟
‫خوبیم.
‫بارِ خوبی داریم.
‫توگو! صبح بخیر.
‫صبح شما هم بخیر.
‫امروز یه صبحونه‌ی دونفره می‌خوام ‫اگه ممکنه.
‫باشه. میگل، وایسا.
‫می‌بینم که... ‫نامزد پیدا کردی نه؟
‫کار سختی نبود نه؟
‫- آره؟ اسمش مرسدسه.
‫شریکمه.
‫یعنی... ‫باهام کار می‌کنه.
‫نامزد کجا بود بابا.
‫اون یه بچه است.
‫راستی. ‫میلتون کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫امروز ندیدمش.
‫آهان.
‫یادم رفت پسش بدم.
‫شارژش کردم.
‫دستت درد نکنه.
‫بدنم خیلی درد می‌کنه.
‫دکترها می‌گن دیگه نباید زور بزنم.
‫با پول بازنشستگی و کمک همسایه‌ها،
‫زنده می‌مونم.
‫بیا.
‫حواسم به بلوکت بود.
‫اونقدری نیست.
‫شنبه است.
‫ممنون.
‫چیه؟
‫دستت چی شده؟
‫چیزی نیست. ‫دیروز خوردم زمین.
‫یه همسایه دادم رو شنید، ‫اومد کمک.
‫فکر کنم دو ساعت داشتم داد می‌زدم.
‫برای همین‌، نمی‌تونم دیگه کار کنم.
‫تو هم همینطور؟
‫همینطور چی؟
‫تو هم اومدی میلتون رو بزنی؟
‫نه.
‫من دوست میلتون‌ام.
‫به همه بگو که میلتون دوستِ توگوئه.
‫جانی؟
‫بیا تو!
‫زود باش!
‫زود باش بیا.
‫[اتاق خواب با حمام برای اجاره]
‫بیا!
‫بیا بیا!
‫بیا عقب.
‫خب، راه بیفت.
‫خب، ممنونم.
‫از این سمت.
‫همونجا رفیق، همونجا.
‫برو حواست به بلوک باشه.
‫چی شده بابابزرگ؟
‫باید به جَوون‌ها احترام بذاری.
‫فکرهاتو کردی؟
‫فکرِ چی؟
‫مگه کارمندت بهت نگفت؟ ‫آخرین هشدار!
‫پس بهتره گوش کنی.
‫برگرد سر بلوکت، ‫توپمون رو هم پاره نکن پیرمرد.
‫مگه مرض داری مرتیکه؟
‫ببین.
‫این بلوک، ‫مال شما نیست.
‫برای اون مرده است که ویلچرنشینه.
‫اگه اون نباشه، من هستم.
‫داری با دم شیر بازی می‌کنی.
‫بهتره بزنی به چاک. ‫اون بچه رو هم با خودت ببری.
‫شما باید بزنین به چاک.
‫با بد کسایی در افتادی.
‫بلند شین از اینجا برین.
‫از اینجا برین!
‫امشب نه.
‫چی نه؟
‫امشب اینجا نمی‌مونی.
‫قراره برگردن نه؟
‫من نگران اون‌ها نیستم.
‫کمکت می‌کنم.
‫بگیرش.
‫برای توئه.
‫این خیلی جدّیه.
‫مگه گفتم نیست؟
‫باید دوباره روند درمان رو شروع کنی.
‫تنهام بذارین.
‫خسته‌ام. می‌خوام بخوابم.
‫تنهام بذارین!
‫برید دیگه!
‫حتما باید خودم بلند شم بیام سراغت پیرمرد؟
‫چرا انقدر کله‌شقی آخه؟
‫اوضاع خوب نیست.
‫نمی‌دونی آدم‌های من باید کار کنن ‫تا شکم خونواده‌شون رو سیر کنن؟
‫به کسی کاری ندارن که.
‫رئیسم سعی کرد خیلی آبرومندانه ‫باهات صحبت کنه.
‫یه گپی بزنه.
‫این بلوک لعنتی رو هم می‌تونستی ‫برای خودت نگه داری.
‫جای تمیزیه. ‫همسایه‌های خوبی داره.
‫رئیس من خواست استثنا قائل بشه.
‫به آدم‌های محترم احترام می‌ذاره.
‫گفت: ‫«می‌خوام بذارم بلوکش برای خودش باشه».
‫«ولی بهتره با افراد من در نیفته».
‫بلوک میلتون رو بهش پس بدین.
‫اون فلجه رو می‌گی؟
‫مثل اینکه متوجه نیستی پیرمرد؟
‫تو رئیس نیستی.
‫سلام آقایون.
‫چیزی شده؟
‫نه چیزی نشده.
‫دوستته؟
‫داریم آشنا می‌شیم.
‫مگه نه؟
‫آره.
‫ما اومدیم قبل از خوابیدن، ‫سگمون رو بگردونیم.
‫کاری داشتین بهمون بگین.
‫به‌زودی دوباره صحبت می‌کنیم.
‫نخواستیم اذیتت کنیم.
‫ولی داری به بختت لگد می‌زنی.
‫تو هم همینطور.
‫آی!
‫لعنت بهت.
‫جایی برای خواب ندارم.
‫- معلومه که داری. ‫- دارم، ولی نمی‌خوام برگردم اونجا.
‫دیگه نمی‌تونی اینجا بخوابی.
‫فهمیدی؟
‫قراره کلی ماشین بیاد، ‫باید تمیزشون کنیم.
‫برای پارک کردن هم باید راهنمایی کنیم.
‫راه بیفت. ‫بلوک میلتون امروز مال تو.
‫این بلوک هم مال من.
‫تا چند روز اینجا نیا.
‫ای خدا. دوباره؟
‫مثل اوندفعه نیست، ‫از اوندفعه بدتره.
‫اگه به‌خاطر اون عوضی‌هاست،
‫می‌تونیم بریم پیش پلیس و
‫بهت گفتم. ‫پلیس هیچ‌کاری نمی‌کنه.
‫حرف من برات مهمه؟
‫معلومه.
‫آره. برام مهمه.
‫پس کاری که می‌گم رو بکن.
‫چند روزی اینجا نیا.
‫باشه.
‫مراقب خودت باش.
‫اون‌ها باید مراقب خودشون باشن.
‫از سر راه برش دارین.
‫اگه با ما نیست، یعنی علیه ماست.
‫ما اون بلوک رو هم می‌خوایم ‫تا محل رو صاحب شیم.
‫چاگو، ما داریم قوی‌تر می‌شیم.
‫یا صاحبشون شیم.
‫این پیرمرد همش چوب لای چرخمون می‌کنه.
‫عجب کودنیه.
‫حسابشو برسین.
‫زود.
‫«خورخه داسیلوا».
‫متولّدِ اوروگوئه، ‫و مدرک شناسایی‌تون
‫شمارۀ مدرک شناسایی 13333799.
‫آدرسی ندارین، چیزی به اسم‌تون ثبت نیست، ‫و اینجا نوشته
‫شاهد هیچ‌چیزی هم نبودین.
‫«او ادعا می‌کند که نمی‌داند چه کسی ‫متعلقاتش را سوزانده است»،
‫«برخی متعلقات باقی مانده ‫این‌ها هستند»:
‫یک پخش‌کنندۀ موسیقی، ‫یک شارژر برای آن دستگاه،
‫و یک هندزفری
‫که او توانسته از آتش نجات دهد.
‫اظهارات دیگر عبارتند از:
‫«هیچ صدای شلیکی نشنیده»،
‫«چیز غیرعادی‌ای ندیده، و موفق نشده،
‫هیچ فرد یا ماشینِ مشکوکی را شناسایی کند».
‫«او این ماجرا را اتفاقی قلمداد کرده،
‫و ادعا می‌کند که حتی ‫شاید کار خودش بوده
‫که باعث این اتفاقات شده، ‫بدون اینکه متوجهش باشد».
‫درسته؟
‫بله درسته.
‫همسایه‌ها گفتن صدای شلیک شنیدن
‫بعد متوجه یه موتوری شدن، ‫بعدش هم آتیش رو دیدن.
‫آره.
‫مردم حرف‌های ضدونقیض زیاد می‌زنن.
‫طبیعیه.
‫من اونجا زندگی می‌کنم، ‫چیزی هم ندیدم.
‫از چیزی می‌ترسین؟
‫گفتم از چیزی می‌ترسین؟
‫از چی مثلا؟
‫هر چیزی.
‫همسایه‌ها حرف زدن.
‫منو آوردین چون منم که اونجا ‫زندگی می‌کنم.
‫کجا رو امضا کنم؟
‫باید برگردم سر کار.
‫صبح بخیر.
‫گفتن می‌تونم برم.
‫نمی‌دونم باید همراه داشته باشم یا نه.
‫چیز زیادی بهم نگفتن.
‫ولی اگه شما بیای دنبالم خیلی خوب می‌شه.
‫خیلی خوشحالم.
‫برای چی امروز اومدین؟
‫دلم تنگ شده بود.
‫گفتم بیام ببینمت.
‫نمی‌خوام توی خیابون زندگی کنیم.
‫منم نمی‌خوام.
‫یه چیزی برات آوردم.
‫- چی؟ ‫ یه سورپرایزه.
‫باید چشم‌هات رو ببندی.
‫باشه.
‫ببندشون.
‫چقدر باحاله.
‫راسته؟
‫آره، راسته.
‫«شنا» خودش همۀ کارها رو کرد.
‫دختر خیلی باهوشی دارین.
‫خیلی شجاعه.
‫این‌ قرص‌ها برای شِناست؟
‫هوم، نه.
‫البته قرص‌های شنا از همین ‫آزمایشگاه‌اند.
‫برای همین شبیه همن.
‫این قرص‌ها برای افسردگی شدیدن.
‫برای خودتونه؟
‫نه. ‫برای دوستمه.
‫خواستم بپرسم فقط.
‫این قرص رو فقط روان‌پزشک باید تجویز کنه.
‫نباید سرخود مصرفشون رو قطع کرد.
‫خیلی ممنون.
‫یه لحظه صبر کنید جناب.
‫این مرد رو می‌شناسین؟
‫چند روز پیش اومده بود اینجا.
‫گفت پسرخالشه، می‌خواد ببیندش.
‫باور نکردم، نذاشتم بیاد تو.
‫خوب کردین.
‫خیلی ممنون.
‫ممنون توگو. ‫حوصلۀ دردسر ندارم.
‫حواسم به بلوکت بوده.
‫این هم نصفش.
‫دستت درد نکنه.
‫راستشو بگو.
‫بهم گفتن اگه می‌خوام بمونم، ‫باید مواد بفروشم.
‫اینجوری می‌تونم بمونم.
‫گفتم نه.
‫گفتن برم.
‫گفتم نمی‌رم.
‫یه شب، اومدن اینجا، ‫حسابمو رسیدن.
‫گفتن دفعۀ بعدی اگه بیان، ‫زندم نمی‌ذارن.
‫به‌نظرم بهتره باهاشون کنار بیای.
‫یا برو یه بلوک دیگه کارت رو بکن.
‫ولی باهاشون در نیفت.
‫چرا؟
‫چون خطرناکن.
‫احمقن. ‫یه عالمه آدم احمق تو دنیا هست.
‫می‌دونی تنها سلاحی که در برابر ما دارن چیه؟
‫ترس.
‫ترس یقۀ آدم رو می‌گیره.
‫ولی نباید ترسید.
‫یه لطفی ازت می‌خوام.
‫چند روز از اینجا برو.
‫یه جای دور.
‫یه جایی پناه بگیر.
‫چی‌کار کنم؟
‫صبر کن.
‫- می‌بینمت رفیق. ‫- باشه. می‌بینمت.
‫توگو کجاست؟
‫چرا مثل بچۀ آدم نمی‌ری خونه‌تون‌؟
‫بگو کجاست.
‫میلتون کجا زندگی می‌کنه؟
‫بذار رُک بگم.
‫باید بری خونه.
‫ادای خلاف‌کارها رو در نیار.
‫خلاف‌کار تویی عوضی.
‫آشغال!
‫اون شب رفیقت چه شعبده‌بازی‌ای کرد.
‫تو سیرک کار می‌کرده؟
‫دیگه پیداش نیست.
‫شاید عقلش رسیده،
‫شاید هم رفته، ‫سراغ نَوه‌ای که چند وقته ندیدتش.
‫شعبده‌بازی چیه؟
‫تو مگه دنبال کار نیستی؟ ‫بیا با ما کار کن.
‫اینجوری مشتری‌های زن هم
‫راحت‌تر میان برای خرید
‫کلی مشتری جدید!
‫شغلت بخوره تو اون سرت.
‫توگو کجاست؟
‫مگه بهت نگفته؟
‫پیش ما که خوب خودشو زد به مردن.
‫بچه‌ها می‌گن برمی‌گرده،
‫اگه برگرده خیلی احمقه.
‫تو رو هم که غال گذاشته. ‫ترسوی پیر.
‫ببند دهنتو بی‌شعور.
‫اینجا قلمرو ماست.
‫دختر مظلوم من.
‫داری بهتر می‌شی.
‫نه؟
‫مراقب باش.
‫آفرین.
‫اینو بخور عزیزم.
‫آهان، همینجوری آروم.
‫آفرین.
‫دنبالم بیا. ‫می‌خوام برت گردونم خونه‌تون.
‫اینجاست.
‫قرص‌هات برای افسردگیه؟
‫برای چی می‌پرسی؟
‫آره یا نه؟
‫نه.
‫باید قرص‌هات رو بخوری.
‫خونوادم و دکترم هم همینو می‌گن.
‫فکر می‌کنن اگه بخورمشون،
‫می‌رم مدرسه، یا دوست پیدا می‌کنم.
‫همین حرفا.
‫من یه دختر دارم.
‫تو مرکز توانبخشیه، ‫دارو مصرف می‌کنه.
‫وقتی مادرش... ‫ما رو ترک کرد،
‫رفت با افرادی گشت که ‫نباید باهاشون می‌گشت.
‫من مراقبش نبودم.
‫چرا نبودی؟
‫بیشتر نگرانِ غمِ خودم بودم تا غمِ اون.
‫اولش با کشیدنِ چیزهای معمولی شروع کرد.
‫نمی‌تونستم چیزی بهش بگم چون ‫خودم هم می‌کشیدم.
‫یه روز غیبش زد.
‫بعد از چندهفته، ‫برگشت.
‫ولی انگار دیگه زنده نبود.
‫خیلی از چیزهای ساده فراتر رفته بود.
‫برای همینه نمی‌خوام تو هم ‫اون راه رو بری.
‫می‌دونم پدرت نیستم.
‫ولی تنهات نمی‌ذارم.
‫نمی‌تونم تحمل کنم اون بلاها ‫سر تو هم بیاد.
‫ازت خواهش می‌کنم، ‫که برگردی خونه.
‫همونجا بمونی.
‫اونجا چی‌کار کنم؟
‫صبر کنی تا خبرت کنم.
‫- نمی‌خوام خبرهای بد برام بیاد. ‫- پس صبر کن.
‫تا خبرهای خوب بیان.
‫پدر و مادرم خیلی پیرن.
‫خیلی دیر بچه‌دار شدن،
‫حس می‌کنم
‫انقدر پیرن که ممکنه ‫بمیرن.
‫انگار من نوه‌شونم و نمی‌تونن مراقبم باشن.
‫با خیلی بهم اهمیت می‌دن، ‫یا اصلا بهم اهمیت نمی‌دن.
‫حس می‌کنم منم پیر شدم.
‫ولی تو پیر نیستی.
‫اون پیرمرد برمی‌گرده. ‫مطمئنم.
‫برنمی‌گرده.
‫سه روز شده، ‫هنوزم مزخرف می‌گی.
‫اون پیرمرده برمی‌گرده. ‫چه اوضاعی بشه.
‫- از من به تو نصیحت. ‫- مگه دیوونه است برگرده؟
‫دیوونه است دیگه.
‫برو اونجا. انقدر رو اعصابم نرو. ‫برو یه سر به بچه‌ها بزن.
‫چی‌کار می‌کنی احمق؟
‫گفتم انقدر نَکِش.
‫چه غلطی دارین می‌کنین؟
‫دارین غاز می‌چرونین؟
‫هی.
‫رفیق.
‫عوضی!
‫- چیزیت شد؟ به پام شلیک کردی.
‫وای لعنتی.
‫برو گمشو دنبال اون یارو.
‫خودت خواستی پیرمرد!
‫ای آشغالِ به‌دردنخور.
‫عوضی.
‫پیرِ خرفت.
‫دهنتو ببند تا نزدم خون بالا بیاری.
‫بگو رئیست کجاست؟
‫می‌خوای رئیسم بکشتت؟
‫بگو تا خودم نکشمت.
‫می‌خوای بمیری؟
‫من که بالاخره پیداش می‌کنم.
‫خودت می‌دونی.
‫رفته «سیتی».
‫توی کافه. ‫تو ساحل «پونتا کارتا».
‫چه لبخندی. ‫حرفشو شنیده بودم.
‫چیزی هم مونده؟
‫نه زیاد.
‫میدونِ سمت پارکِ «رودو»، ‫برجِ فانوس، و پارکِ کنار سوپرمارکت.
‫راستی حواست باشه چون بعضی‌ها ‫می‌خوان بیشتر بفروشن.
‫پس معلومه خوب فروش می‌ره.
‫خیلی خوبه.
‫برو پیش «مارتا»، بگو باز هم بهت بده.
‫ولی زیاده‌روی نکنین.
‫حواستونم باشه نشینن خودشون مصرف کنن، ‫جای اینکه بفروشن.
‫مثل همیشه.
‫همه باید حدشون رو بدونن.
‫چرا نوشیدنیت رو تموم نمی‌کنی ‫و بری به کارت برسی؟
‫ولی تو،
‫دنبالم بیا.
‫«رینولد»! بیا اینجا.
‫باید برم تو، برمی‌گردم.
‫رینولد!
‫کیفو بده من.
‫بده بچه‌ها تا بشمارنش.
‫بچه‌ها!
‫انقدر مصرف می‌کنین می‌میرین‌ها!
‫پول‌ها رو بشمارین و برین غذا بگیرین.
‫چشم رئیس.
‫رینولد!
‫افتادی مُردی؟
‫چه مرگته بابابزرگ؟
‫چرا اصرار داری بکشمت؟
‫بگو رئیست کجاست؟
‫وگرنه انقدر مشت می‌زنم تو سرت ‫تا بمیری.
‫می‌دونم دخترت کجاست.
‫بگو رئیست کجاست.
‫وگرنه یه مشت دیگه بزنم، ‫دچار مرگ مغزی می‌شی.
‫چی شده پیرمرد؟
‫هنوز زنده‌ای؟
‫به اندازۀ کافی کتک نخوردی؟
‫دوباره فکر کردن که مُردی؟
‫باید نوچه‌هام رو عوض کنم.
‫کاری به پارک نداشته باش.
‫به اون بلوک کاری نداشته باش.
‫می‌دونی که راحت نیست؟
‫اگه دستِ من بود، ‫بلوک رو می‌دادم به خودت.
‫ولی می‌دونی که بقیۀ همسایه‌ها ‫چه فکری راجع‌به‌م می‌کنن؟
‫می‌شم یه بازنده.
‫کسی که از یه پیرمرد باخته.
‫توی دو روز ورشکسته می‌شم.
‫همین الان هم بازنده‌ای.
‫این بازی یه بازنده داره،
‫تو.
‫می‌دونم دوست داری نوکرِ پولدارها باشی.
‫از خونه‌شون مراقبت کنی، ‫ماشین‌شون رو تمیز کنی،
‫آشغال‌هاشون رو بندازی سطل آشغال.
‫ولی خیلی سرسختی.
‫ببین پیرمرد.
‫من می‌خوام از زندگیم لذت ببرم. ‫نه اینکه زجر بکشم.
‫نمی‌خوام بقیه زجرم بدن.
‫دندون‌هام!
‫دیگه تو قلمروی من پا نذار.
‫اگه دوباره ببینمت
‫می‌کشمت!
‫چه تو باشی چه هر کس دیگه.
‫دندون‌هام!
‫حالت چطوره؟
‫خوبی؟
‫خوبم.
‫از اینجا چه خبر؟
‫کار زیاده؟
‫معمولیه.
‫وسایلت کو؟
‫- جابه‌جا شدی؟ ‫ آره.
‫توی یه خونه زندگی می‌کنم. ‫یه خونۀ خوب. با دخترم.
‫ممنون.
‫پدر و مادرم دارن پیش روانپزشک می‌رن.
‫هنوز چیزی براشون تجویز نکرده، ‫ولی کسی چه می‌دونه؟
‫پدر و مادرت چی‌کاره‌ان؟
‫اگه من بگم... ‫تو هم می‌گی؟
‫شاید.
دانلود روزانه
‫[پایان]