‫ایول!
‫یوهو!
‫رفیق، مواظب باش!
‫وای، نه...
‫ای وای!
‫- هاپو؟ ‫- سلام.
‫وقتشه من برم.
‫- از کدوم سمت رفت؟ ‫- دیدیش؟
‫کجا رفت؟
‫نمی بینمش. رفت.
‫- باورنکردنی بود. ‫- شماها چیزی شنیدید؟
‫- چی بود اصلا؟ ‫- دختر بود؟
‫دختر نبود. یه حیوان بود.
‫- یالا، بیایید بریم. ‫- باورنکردنی بود.
‫- شبیه گرگینه بود. ‫- مهم نیست،
‫- بیاین از اینجا بریم. ‫- وحشتناک بود.
‫نه، نه، نه، نه!
‫- بابا؟ ‫- کلودین!
‫بی حرکت! همون جا بمون! چشم هات رو ببند.
‫باشه. هان، بابا؟
‫ببخشید، ببخشید. نه، نه، نه، خوبه.
‫- خوبه، آره. ‫- چی شده؟
‫هیچی، فقط، فقط وایستا.
‫باشه، خیلی خب.
‫خیلی خب، چشم هات رو باز کن. سورپرایز!
‫برام جشن تولد گرفتی؟
‫سعی کردم،
‫ولی زود از پیاده روی برگشتی خونه.
‫ببین، کیک درست کردم.
‫قضاوت ممنوع!
‫متشکرم، بابا.
‫زحمت کشیدی.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫باشه، خوبه.
‫برات خوراک فلفل ژالاپنو که دوست داری درست کردم،
‫این سری حسابی داخلش بادوم ریختم.
‫بابا، گوش کن.
‫باید درباره یه چیزی باهات حرف بزنم.
‫این چیه؟
‫این نامه پذیرشم به دبیرستان هیولاست.
‫دخترم، ما که درباره اش حرف زده بودیم.
‫مامان که اونجا بود کلی بهش خوش گذشت.
‫مادرت یه هیولای کامل بود.
‫من انسانم، و متأسفم، عزیزم.
‫اون ها نیمه هیولاها رو قبول نمی کنن.
‫خب، من رو که قبول کردن.
‫کل زندگیم خودم رو مخفی کردم.
‫حتی وقتی می رم پارک، مردم دنبالم می کنن.
‫دنبالت کردن؟
‫آره، و شاید توی دنیای هیولاها
‫شانس بهتری داشته باشم.
‫من فقط همین رو می خوام، یه فرصت برای اینکه حس کنم به جایی تعلق دارم
‫باید جات رو توی دنیا پیدا کنی.
‫می فهمم.
‫دختر کوچولوم داره بزرگ می شه.
‫پس یعنی قبول کردی؟
‫آرزو کن.
‫اینجاست؟
‫آره، یه جایی همین جاهاست.
‫دبیرستان هیولا یه مشت درخته؟
‫جالبه.
‫نه، یه...یه چیزی هست.
‫می درخشه. مادرت بهم نشونش داده بود.
‫کجاست، بابا؟
‫همین جا.
‫وای، تو پیداش کردی.
‫نه...
‫اون تو رو پیدا کرد.
‫من تا همین جا می تونم بیام،
‫چون تمام و کمال یه انسانم.
‫اوه، باید وسایلت رو برداری.
‫یادت نره هر شب محافظ دندون نیشت رو بذاری.
‫پنجه گیرت رو برداشتی؟
‫- آره. ‫- وسایل مدرسه؟
‫- اوهوم. ‫- شارژر گوشیت؟
‫- اوهوم. ‫- و لباس هات؟
‫لباس هام، لباس هام رو یادم رفت.
‫- واقعا؟ ‫- نه، بابا.
‫همه چی رو برداشتم. نگران نباش.
‫یه جوری می گی انگار یه دکمه ای هست
‫که می شه خاموشش کرد.
‫اوه، عزیزکم.
‫خیلی خب، برو که رفتیم.
‫یادت باشه،
‫مدرسه اصلا انسان ها رو راه نمی ده.
‫باید این بخش از خودت رو مثل یه راز نگه داری.
‫و اگه مشکلی پیش اومد، همیشه می تونی برگردی خونه
‫من بیدار می مونم، تا فارغ التحصیل بشی.
‫می دونم، بابا.
‫دوستت دارم!
‫♪ همه عمرم رو مخفی شدم ♪
‫♪ دزدکی این طرف و اون طرف رفتم ‫تا یه جایی برای خودم پیدا کنم ♪
‫♪ شب هام رو با احساس تنهایی سپری کردم ♪
‫♪ به این فکر می کردم که قراره چی بشه ♪
‫♪ ولی اینجا باید خودی نشون بدم ♪
‫♪ شاید نگران باشم، اما خوش بینم ♪
‫♪ این یه ماجراجوییه و من هم ‫خطرش رو به جون می‌خرم ♪
‫♪ دنبال هیولاهام، دنبال خانواده ام ♪
‫♪ یعنی این همونی هست که من منتظرش بودم؟ ♪
‫ای بابا، دیر کردم!
‫نه، دراکولارا،
‫تو باید سرمشق باشی.
‫من اینجا شاگرد ممتاز بودم، ‫مثلِ...
‫پدربزرگ، پدرِ پدربزرگ و پدرِ پدرِ پدربزرگ،
‫که هزار سال پیش اینجا می‌اومدن.
‫می‌فهمم، بابا، هول نکن.
‫نه، باید هم هول کنم. ‫اون‌ها مُرده‌ی متحرکن.
‫و همش به من زنگ می‌زنن
‫و می‌پرسن داری چی کار می‌کنی.
‫- کلئو! ‫- لاگونا!
‫رسیدن به خیر، دوست جونیم. ‫همین الان دوس رو دیدم.
‫برام مهم نیست. ‫از تابستون دیگه باهاش نامزد نیستم.
‫چی؟ ‫معذرت می‌خوام.
‫می‌خوای بخورمش؟
‫نه، نمی‌خواد. ‫دیگه برام مهم نیست.
‫دوس، رسیدن به خیر.
‫کیت، چه خبر، پسر؟
‫یه حسی دارم ‫که امسال قراره بترکونیم.
‫هی، آماده‌ای ‫شر به پا کنیم؟
‫آره، من، ام...
‫دلم برات تنگ شده بود، پسر، ‫اما راستش...
‫امسال دارم رفتارم رو عوض می‌کنم،
‫سعی می‌کنم شر به پا نکنم.
‫آره، به نظر که افتضاحه.
‫سلام، اَبی بامینبل هستم، ‫سال اولی‌ام.
‫کلودین وولف هستم، سال اولی‌ام.
‫جناب گورگن!
‫امسال حواسم بهت هست، دوس.
‫امسال قرار نیست ‫دردسر درست کنم، خانم مدیر.
‫گورگن‌ها همیشه دردسرسازن.
‫اوه، یه گورگن عمو استن من رو ‫تبدیل به سنگ کرد.
‫زن‌عمو ریتا مجبور شد ‫بذارتش توی حیاط.
‫هوم.
‫خیلی هیجان‌زده‌ام که اینجام، ‫خانم مدیر، تغییر زندگی...
‫و تغییر رفتار مرده‌های متحرک.
‫- داریم تغییر ایجاد می‌کنیم. ‫- اوهوم، خب،
‫ببینیم بعد از ‫چند صد سال درس‌دادن
‫چه حسی داری، جناب کوموس.
‫حالا، اگه من رو ببخشین، ‫باید با یه فارغ‌التحصیل پولدار صحبت کنم
‫که بتونیم حقوق‌هامون رو دربیاریم.
‫دراک، به مدرسه خوش اومدی. ‫چقدر بی‌روح به نظر میای.
‫وقت چابلوسی نیست، بلادگود.
‫شورای دانش‌آموزی ‫گزارش‌های موثقی شنیده
‫که بچه‌ها دارن مخفیانه ‫توی محوطه‌ی مدرسه تمرین جادوگیری می‌کنن.
‫اوه، خدای من، ‫این موضوع مهمیه.
‫نفرت‌انگیزه!
‫باید تمام تلاشمون رو بکنیم ‫تا این عمل منزجرکننده‌ی انسانی رو
‫از بچه‌هامون دور نگه داریم.
‫مطمئن باشین ‫تمام تلاشمون رو می‌کنیم
‫تا این رفتار نفرت‌انگیز رو ‫ریشه‌کن کنیم.
‫اوه، به‌خاطر پول زیادی که پارسال
‫برای کمک به مدرسه اهدا کردین، ‫ازتون واقعا ممنونم.
‫همیشه صحبت باهاش لذت‌بخشه.
‫ببخشید، چطوری باید ‫اتاقمون رو پیدا کنیم؟
‫به ما ایمیل کردن ‫یا...
‫تو اتاقت رو پیدا نمی‌کنی. ‫اتاقت تو رو پیدا می‌کنه.
‫مدرسه زنده‌ست.
‫خیلی خب، سال اولی‌ها ‫همیشه با این کارم می‌ترسن.
‫ببخشید، آخه یه چیزی لای دندونته.
‫- من کلودین هستم. ‫- من گولیام.
‫سلام، گولیا. ‫می‌شه کمکم کنی...
‫خیلی خب، مدرسه زنده‌ست. ‫بپرس.
‫اوه.
‫مدرسه زنده‌ست.
‫ام...
‫می‌شه کمکم کنی اتاقم رو...
‫وای، این برای منه؟
‫می‌دونم، نه؟
‫مدرسه اتاق‌هامون رو ‫کاملا طبق خواسته‌ی خودمون چیده.
‫خیلی دنجه.
‫من فرانکی هستم، ‫با ضمیر جمع صدام کن.
‫تازه 15 روزم شده.
‫- سلام، کلودین، من رو با ضمیر مفرد مؤنث ‫صدا کن. از آشنایی باهات خوشبختم.
‫اسم کاملم فرانکی اشتاینه.
‫پدر و مادرم من رو ساختن،
‫البته نه اون‌جوری که بقیه،
‫مثل گرگینه‌ها، توسط پدر و مادرشون ‫ساخته می‌شن.
‫راستش من رو ‫توی آزمایشگاه درست کردن،
‫اون هم با بخش‌های ‫تاثیرگذارترین شخصیت‌های تاریخی.
‫می‌دونستی کلمه‌ی گرگینه
‫از ریشه‌ی انگلیسی کهن "وِروولف" ‫نشأت گرفته،
‫البته خیلی‌ها معتقدن ‫ریشه‌ی اصلیش
‫از کلمه‌ی اسکاندیناوی "وارولفور" میاد، ‫که البته تلفظش سخته.
‫معنیش می‌شه "یکی در پوست گرگ".
‫هیچ کدوم از این‌ها رو نمی‌دونستم.
‫خودمم نمی‌دونستم این‌ها رو می‌دونم.
‫مغز کلی از آدم‌های مشهور ‫توی سرمه،
‫مثل انیشتین، ماری کوری، ‫افلاطون، یه خانمی به اسم لیز
‫که ظاهرا اینترنت رو اختراع کرده
‫اما اعتباری نصیبش نشده.
‫فکر کنم این اطلاعات به منم رسیده.
‫اوه، ببخشید، مفصل‌هام شلن.
‫پس فقط ما دو تا اینجاییم؟
‫فکر نکنم، چون...
‫اون هم هست.
‫از کجا بفهمیم خونه‌ست؟
‫شاید باید در بزنیم.
‫هرگز به یه تابوت بسته در نزنین.
‫سلام، من کلودینم، ‫و این هم فرانکیه.
‫- و ما... ‫- هم‌اتاقیم هستین.
‫خوش اومدین، من دراکولارا هستم.
‫اولین بارتونه اومدین خوابگاه؟
‫- آره. ‫- آره، اولین باره.
‫باشه، عالیه. ‫بیاین قوانین اساسی رو مشخص کنیم.
‫و سوءتفاهم نشه.
‫من آدم گوشه‌گیری‌ام. ‫این سمت اتاق مال منه.
‫اون سمت مال شماست. ‫حله؟
‫- آره. ‫- وای.
‫اینجا خونه‌اته یا تخت‌خوابته؟
‫خیلی خب، بیا بیرون. ‫اینجا سمت منه، یادته؟
‫اون دسته از هیولاها رو می‌شناسین
‫که عاشق این هستن ‫بقیه اطرافشون باشن
‫تا حس کنن توی گروهن ‫و با بقیه ارتباط بگیرن؟
‫- آره، من برای همین اینجام.
‫- آره، من از اون دسته ‫از هیولاها نیستم.
‫پس لطفا، سمت اتاق خودتون بمونین،
‫و این‌جوری منم ‫خون‌تون رو نمی‌خورم.
‫و سیر ممنوع، ‫حتی پودر سیر یا ماهی کولی هم ممنوعه،
‫چون واقعا چندشن.
‫- اون باحاله.
‫من که مطمئن نیستم خون داشته باشم.
‫خب، فردا اولین روز کلاسه.
‫حسابی شارژم، ‫یا بهتره بگم شارژ می‌شم.
‫یادت باشه، این مدرسه
‫اصلا انسان‌ها رو راه نمی‌ده.
‫صبح بخیر، دبیرستان هیولا!
‫امروز کلاس‌ها شروع می‌شه.
‫دوزیستان حواسشون باشه ‫آب بدنشون کم نشه.
‫باورم نمی‌شه، مدرسه!
‫ما اینجاییم، ‫داریم توی راهرو راه می‌ریم،
‫و بقیه‌ی بچه‌ها هم هستن، ‫مثل توی فیلم‌هاست.
‫خیلی باحاله، فرانکی.
‫همه‌ی این‌ها خیلی گیج‌کننده‌ست.
‫بیش‌تر قسمت‌های انسانیم ‫خودآموز بودن
‫یا قبل از اینکه مدرسه به وجود بیاد، ‫رشد کردن.
‫دبیرستانی‌ها این‌جوری راه می‌رن؟
‫چه جور فیلمی نگاه کردی ‫که خودت رو آماده کنی؟
‫اصلا فیلم چی هست؟
‫ایول، این کمد‌هامونه.
‫♪ چون من همینم، من همینم ♪
‫دل توی دلم نیست تزئینش کنم.
‫♪ یکی که بتونه درک کنه ♪
‫خیلی خوشحالم ‫کمدهامون کنار همه.
‫♪ چون می‌تونم ‫خود واقعیم باشم، آره ♪
‫ببین! چقدر باحاله؟
‫ماشین خوراکی.
‫ژله‌ی چشم سمندر آبی،
‫باشه، چیزی نیست که خوشم بیاد، ‫اما بازم جالبه.
‫تکون بخورین، غول‌ها.
‫وای.
‫- هی، داداش. ‫- هی، پسر.
‫چه خبر؟
‫لاگونا، قیافه‌ام چطوره؟
‫مثل همیشه فوق‌العاده.
‫می‌دونستم.
‫هی، دوس.
‫هی، کلئو.
‫موهات آتیش گرفته، هیث.
‫ممنونم، امروز صبح ‫قشنگ بالشم رو آتیش زدم.
‫بوی پنیر سوخته می‌داد.
‫ازت تعریف نکردم. ‫پانسمانم داره داغ می‌کنه.
‫لطفا برو کنار.
‫از خدامه.
‫چه خبر؟
‫اوه، فقط خواستم بگم...
‫من خیلی خوشحالم ‫که دیگه کاری به کارت ندارم.
‫واقعا راضی‌ام.
‫خیلی از موجودات دیگه‌ای هستن
‫که از خداشونه نامزدم بشن.
‫خوشحالم می‌بینم ‫داری به زندگیت ادامه می‌دی، کلئو،
‫و هنوزم همون هیولای مغرور
‫و خودبینی هستی ‫که دیگه هیچ کاری باهاش ندارم.
‫هی، هیث، وایسا، پسر.
‫مشخصه می‌خواد برگردی پیشش.
‫پازل متحرک هم تشریف آورد.
‫سلام، من فرانکی‌ام.
‫من از بخش‌های بدن ‫آدم‌های مُرده ساخته شدم.
‫و اون مو، ‫یه دلیلی داره
‫که یه جنازه موهاش رو بهت داد.
‫کاملا مخالفم. ‫من عاشق موهاشم.
‫آخی، این هاپو کوچولوی گمشده ‫با پنجه‌های بنفشش کیه؟
‫به کی گفتی کوچولو؟
‫خیلی خب، بیا بریم ‫تا بهمون شپش ننداخته.
‫کلودین، یه هیولای جذاب...
‫داره بهت نگاه می‌کنه.
‫- اوه، ام... ‫- هی.
‫اون ‌جوری جلوی کلئو ایستادی؟
‫حرکت شجاعانه‌ای بود.
‫من دوس هستم.
‫تو یه گورگنی.
‫اوه، آره، اما نه از اون نوع گورگن‌ها.
‫گازگرفتن مارها
‫یا تبدیل‌کردن کسی به سنگ ممنوعه.
‫در نتیجه، از این عینک‌های ‫پر زرق و برق می‌زنم.
‫بهت میاد. ‫من کلودینم.
‫من فرانکی‌ام. ‫تازه 16 روزم شده.
‫از آشنایی با هر دوتون خوشبختم.
‫و به حرف‌های کلئو گوش نکنین. ‫اون مشکل مومیایی‌شدن داره.
‫هزار سال توی پارچه پیچونده بودنش.
‫برای قلب خوب نیست.
‫من این رو خوب می‌دونم. ‫قبلا باهاش نامزد بودم.
‫قلب من مال یه ماهی‌گیر مُرده ‫به اسم اِرل بوده.
‫تو باهاش نامزد بودی؟
‫ام، آره، اما دارم سعی می‌کنم
‫کسی که قبلا بودم نباشم، ‫البته اگه قابل درکه.
‫به‌طرز عجیبی، قابل درکه.
‫به هر حال، این اطراف می‌بینمتون.
‫کلودین وولف، لطفا ‫به اتاق خانم مدیر.
‫اووه، خانم مدیر، ‫اون خیلی ترسناکه.
‫گفتم کلودین وولف، به دفتر خانم مدیر بیاد!
‫- از پسش برمیام. ‫- ایول.
‫منم از دوشنبه‌ها متنفرم. ‫روزهای اول هفته‌ست.
‫صد در صد از استخون دیو ساخته شده، ‫خیلی کمیابه.
‫ژان دارک بعد از مرگش ‫این رو بهم داد،
‫البته، اون روز دوشنبه بود.
‫دلیلی داره که بهم گفتین ‫بیام اینجا خانم مدیر بلادگود؟
‫آره، درسته.
‫خواستم شخصا بهت خوش‌آمد بگم.
‫مادرت، خب،
‫اگه یه هیولای واقعی وجود داشته، ‫بی‌شک اون مادرت بوده.
‫به نشانه‌ی احترام به اون،
‫می‌خوام افتخار بزرگی رو بهت بدم.
‫چند هفته دیگه روز بنیان‌گذارانه،
‫روزی که افتتاح‌‌شدن مدرسه رو جشن گرفتیم،
‫وقتی که خودمون رو
‫از استبداد جامعه انسان‌ها آزاد کردیم.
‫شام سالیانه داریم، ‫خیلی ویژه‌ست،
‫مهم‌ترین و بخشنده‌ترین رئیس‌ها قراره بیان،
‫و من تو رو به‌عنوان ‫نماینده دانش‌آموزها انتخاب کردم.
‫واقعا، من؟
‫آره، خیلی از مهمون‌ها ‫با مادرت دوست بودن.
‫نماینده‌ی دانش‌آموزها می‌شی،
‫چند کلمه در مورد خودت ‫و خانواده‌ات می‌گی.
‫باعث افتخارمه.
‫- صبر کنین، ام، خانواده‌ام؟ ‫- خوب شد یادم اومد،
‫توی فرمت اسمی از پدرت نبردی.
‫پدر داری دیگه؟
‫اوه، آره، اسمش...
‫پیر.
‫پیر؟
‫به اسم هیولاها نمی‌خوره.
‫انسان که نیست، هست؟
‫انسان‌ها دشمن‌هامون هستن، ‫همیشه دشمن‌مون بودن.
‫دبیرستان هیولا ‫جایی برای انسان‌ها نیست،
‫اینجا فقط برای هیولاهای واقعیه.
‫نه، انسان نیست. ‫کاملا گرگینه‌ست.
‫پیر وولف، اون فرانسویه.
‫هوم، گرگینه فرانسوی.
‫همچین چیزی کم پیش میاد ‫و واقعا شگفت‌انگیزه.
‫آره، دندون‌های بزرگ داره، ‫و آشپز فوق‌العاده‌ایه.
‫اوه، و وقتی غرش می‌کنه ‫لهجه فرانسوی قشنگش مشخص می‌شه.
‫عاشق هیولاهایی هستم ‫که لهجه دارن.
‫مشتاقم ببینمش.
‫عالیه.
‫اگه من رو ببخشین، ‫باید برم بخوابم.
‫- اوه. ‫- آره.
‫دختره‌ی عجیب غریب.
‫چه بلایی داره سرم میاد؟
‫آره، قبلا توی خیابون مال کار می‌کردم، ‫جای خلوتی بود.
‫پولش خوب بود، ‫اما مناسب من نبود.
‫می‌دونین، می‌خواستم حقم رو ادا کنم،
‫برای همین استعفا دادم، ‫و اومدم اینجا.
‫- هی، رفیق! ‫- داداش؟
‫اوه، هی، هم‌اتاقی. ‫گوشی گرفتم.
‫کمکم می‌کنه ‫روابط مجازی سالمی داشته باشم،
‫که البته
‫طبق چند صدتا مقاله‌ای که خوندم
‫برای داشتن تجربه‌ای موفق ‫از دبیرستان ضروریه.
‫آره، ادامه بده، اَبی!
‫آره، بگیر که اومد!
‫ایول، خوب گرفتی.
‫آره، من عاشق فوتبالم!
‫الان این رو بخوریم؟
‫بعد از بازی، اَبی. ‫پا رو بعد از بازی می‌خوریم.
‫- اوه، خوب شد پای من نیست. ‫- خیلی خب!
‫ام، گوش کن، تو مغزت فوق‌العاده‌ست.
‫تا حالا شنیدی که هیولاها ‫یهویی تغییر کنن؟
‫مثلا، چه می‌دونم،
‫شاید تبدیل به چیز مسخره‌ای بشن، ‫مثلا تبدیل به انسان یا همچین چیزی بشن؟
‫نه، فکر نکنم.
‫راستش، آره، می‌دونم. ‫همه چی در موردش می‌دونم.
‫این اتفاق فقط برای ‫نیمه‌هیولاها می‌افته.
‫وقتی بزرگ‌تر می‌شن، ‫معمولا دوران نوجوانی،
‫وقتی ترس یا عصبانیت رو تجربه می‌کنن،
‫ذات واقعی‌شون خودش رو نشون می‌ده،
‫پاسخ عصبی باعث می‌شه
‫موقتا به انسان تبدیل بشن.
‫وای، چقدر بلدم. ‫عالیه.
‫- آره. ‫- اوه، هی، دانش‌آموزها!
‫سلام، بچه‌ها. ‫منم گوشی دارم.
‫گفتم منم گوشی دارم.
‫فکر کنم دارن ‫با استفاده از گوشی
‫با همدیگه ارتباط برقرار می‌کنن، ‫می‌دونی، شبکه‌های مجازی و این حرف‌ها.
‫اوه، با عقل جور درمیاد. ‫منم شبکه مجازی می‌خوام.
‫مثل خودم نابغه‌ای.
‫- هیث! ‫- اَه!
‫- ایش! ‫- رفیق!
‫ببخشید.
‫خیلی خب، من آقای کوموس هستم، ‫و می‌دونم دارین به چی فکر می‌کنین.
‫تاریخ، خیلی کسل‌کننده‌ست، نه؟ ‫اشتباه می‌کنین.
‫چطوره با تاریخ باحال بومی شروع کنیم،
‫تاریخ خود دبیرستان هیولا؟
‫کی می‌تونه بگه ‫دبیرستان هیولا کی ساخته شد؟
‫آره، تو بگو.
‫اسمم فرانکیه، از چند بخش ساخته شدم، ‫پس به‌صورت جمع صدام کنین.
‫مدرسه در سال 1071 ساخته شده.
‫فرانکی، امتیاز گرفتی.
‫و کی می‌تونه بهم بگه ‫دبیرستان هیولا چرا ساخته شد؟
‫بازم فرانکی.
‫که هیولاها جای امنی
‫برای نشون‌دادن ذات واقعی‌شون داشته باشن.
‫وای، همه‌تون دارین عالی جواب می‌دین.
‫کی می‌تونه بهم بگه
‫بزرگ‌ترین خطری ‫که هیولاها رو تهدید می‌کنه چیه؟
‫اوه!
‫می‌شه یه دستی به فرانکی برسونین؟ ‫می‌شه؟
‫باشه، فرانکی، ‫این‌جوری فرض می‌کنم
‫قبل از اینکه سوالی بپرسم
‫تو جواب همه‌شون رو بلدی.
‫تو بهمون بگو.
‫انسان‌ها. انسان‌ها بزرگ‌ترین خطری هستن ‫که هیولاها رو تهدید می‌کنن.
‫دقیقا درسته، برای همین...
‫انسان‌ها حق ورود ‫به دبیرستان هیولا رو ندارن.
‫اینجا، ما فقط کسانی رو قبول می‌کنیم
‫که کاملا هیولا باشن.
‫جناب کوموس، سوال داشتم. ‫همه‌ی انسان‌ها بد هستن؟
‫ممنوم، کلودین.
‫این سوالت دقیقا منظورم رو می‌رسونه.
‫می‌خوام یه داستان کوچیکی
‫در مورد اینکه انسان‌ها ‫چقدر می‌تونن بد باشن، بهتون بگم.
‫خواهش می‌کنم آواز نخون.
‫تا حالا داستانِ
‫جناب هاید پیر عزیز رو شنیدین؟
‫و داره آواز می‌خونه.
‫نصفش هیولا بود و نصفش انسان، ‫همه ازش متنفر بودن.
‫این قصه‌ی پندآموز ‫نباید فراموش بشه.
‫رازش باعث نابودیش شد.
‫بعدش همه چی افتضاح از آب درمیاد.
‫پا بکوبین!
‫هی!
‫بله، کلودین.
‫عاقبت چه بلایی سرش میاد؟
‫سوال خوبی بود.
‫بعد از اینکه از دبیرستان هیولا ‫می‌اندازنش بیرون،
‫یه مشت انسان عصبانی ‫دنبالش می‌افتن و می‌کشنش.
‫می‌بینین، کی گفته ‫تاریخ جالب نیست؟
‫اوه، خیلی خب، ‫کلاس فوق‌العاده‌ای بود.
‫یادتون نره، برای تحویل اولین گزارشتون ‫دو هفته وقت دارین.
‫- می‌بینمت. ‫- دو هفته، سه هفته نه.
‫- تا بعد. ‫- تا بعد، هی.
‫- عالی بود. ‫- هی، ممنونم.
‫فرانکی، بزن قدش.
‫ببخشید، نمی‌دونم ‫معنیش چی می‌شه.
‫اوه، یه جور ابراز خوشحالیه.
‫دست‌هات رو می‌زنی بهم.
‫بزن قدش!
‫بدک نیست، باشه.
‫سلام، سوال داشتم، ‫برای گزارش،
‫خواستم بپرسم می‌شه ‫در مورد آقای هاید گزارش تهیه کنم؟
‫آقای کوموس، می‌شه بگم
‫چقدر هیجان‌زده‌ام ‫که با شما کلاس دارم؟
‫ اوه، عالیه، ‫کلئو، ممنونم.
‫می‌خوای در مورد هاید ‫گزارش تهیه کنی؟
‫به نظرم واقعا جالبه.
‫منم در مورد گزارش سوال داشتم...
‫فعلا دارم به کلودین کمک می‌کنم،
‫اما بعد از ناهار توی دفترم هستم.
‫چطوره اون موقع بهم سر بزنی؟
‫- ممنونم. ‫- نه، من ازت ممنونم.
‫داشتی می‌گفتی؟
‫آره، داستان آقای هاید ‫خیلی جالب بود.
‫دوست دارم بیش‌تر یاد بگیرم.
‫هر معلمی از خداشه ‫این جمله رو بشنوه.
‫اون فوق‌العاده باهوش بود، ‫ذهن علمی شگفت‌انگیزی داشت.
‫همش سعی می‌کرد ‫انسان‌بودن خودش رو درمان کنه.
‫شایعات می‌گن ‫یه آزمایشگاه مخفی ساخته،
‫همینجا توی مدرسه.
‫اما هیچ کسی تا حالا پیداش نکرده.
‫فهمید چطوری باید ‫کاملا تبدیل به هیولا بشه؟
‫طبق افسانه‌ها، آره.
‫معجونی درست کرد ‫که تونست بُعد انسانیش رو از بین ببره،
‫اما قبل از اینکه بتونه ازش استفاده کنه، ‫از مدرسه انداختنش بیرون.
‫احتمالا هنوز داخل آزمایشگاهش باشه،
‫البته تحقیقات جالبش هم ‫داخل آزمایشگاهه.
‫کاش می‌شد پیداش کرد.
‫خیلی خوشحالم انقدر ‫بهش علاقه پیدا کردی.
‫می‌دونی، اون روزنوشت‌های ‫آزمایشگاهی تهیه می‌کرد.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫امضاش دو تا دسته ‫که به همدیگه گره خوردن.
‫شنیدم هنوزم ‫داخل اسناد بخش علمی هستن.
‫شاید خوب باشه گزارشت رو ‫از اونجا شروع کنی.
‫باشه، عالیه. ‫ممنونم.
‫دست‌های گره‌خورده، ‫نماد هاید.
‫سلام؟ ‫کسی اونجاست؟
‫باشه، گولیا، من رو ترسوندی.
‫جدی می‌گم، اصلا خنده‌دار نیست.
‫وای، نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫آخ، آخ، آخ، آخ.
‫چی؟
‫سلام؟
‫این چیه؟
‫منیزیم کربنات. ‫خیلی آرام‌بخشه.
‫راستش، نمی‌فهمم ‫چرا انقدر شلوغش می‌کنی.
‫من یه انسان واقعی و زنده‌ام.
‫نصفم انسانه.
‫برای همین در مورد ‫تبدیل هیولاها ازم پرسیدی؟
‫آره، و خودت که شنیدی ‫آقای کوموس چی گفت.
‫هاید عاقبت خوشی نداشت.
‫وای، عجب معضلی.
‫چطوری می‌تونم کمک کنم؟
‫باشه.
‫این یارو هاید، ‫ممکنه درمانی
‫برای انسان‌نبودن ‫یه جایی داخل آزمایشگاه مخفیش داشته باشه،
‫البته اگه بتونم پیداش کنم.
‫امیدوار بودم یه سرنخی ‫از این روزنوشت‌های قدیمی پیدا کنم،
‫اما همش چرت و پرته.
‫نمی‌دونم چرت و پرت یعنی چی، ‫اما به نظر خوشمزه میاد.
‫اوه، اینکه دست‌نوشته نیست. ‫این رمزگذاری شده‌ست.
‫- تو چطوری... ‫- قشر مخ آلن تورینگ.
‫توی جنگ جهانی دوم، ‫کد آلمانی‌ها رو رمزگشایی کرد
‫و دنیا رو نجات داد.
‫اون فوق‌العاده بود.
‫این مطمئنا دفترچه خاطرات هایده.
‫" تا حالا انقدر خوشحال نبودم"
‫"بالاخره حس می‌کنم ‫به یه جایی تعلق دارم"
‫درکش می‌کنم.
‫"باید کارم رو قایم کنم"
‫"کارکردن توی آزمایشگاه مدرسه ‫خیلی خطرناکه"
‫- کجا قایمش کرده؟ ‫- این چیه؟
‫درجه‌های حدودی، ‫دقیقه، ثانیه.
‫اون‌ها مختصات نقشه‌ان.
‫آره.
‫نه.
‫بیا.
‫مختصات اینجا رو نشون می‌ده، ‫قبرستون مدرسه،
‫اما ناحیه‌ی ورود ممنوعه.
‫درسته.
‫پس شب قایمکی ‫می‌ریم اونجا، عزیزم.
‫بزن قدش!
‫باید روش کار کنیم.
‫با خون نوشته شده؟ ‫آخه کی این کار رو می‌کنه؟
‫پاک نمی‌شه.
‫محکم‌تر تمیزش کن، گریگور.
‫ممنونم، تا الان نمی‌دونستم.
‫خیلی گیج شدم.
‫فکرش رو نمی‌کردم ‫از دانش‌آموزهامون
‫همچین کار زشتی سر بزنه.
‫کار جالبی نبود.
‫بهتره امیدوار باشیم ‫کار یه دانش‌آموز بوده باشه.
‫اوه، پس چی می‌تونه باشه؟
‫خوبه، گریگور. ‫خانم مدیر؟
‫مدرسه برای هفته‌ی اولیاء
‫دعوت‌نامه فرستاده.
‫برای کسی به اسم ‫پیر وولف ارسال شده.
‫اوه، آره، در مورد اون، ‫ما حتما باید
‫این حقیقت رو، می‌دونی که، ‫نباید بذاریم کسی ازت خبردار بشه.
‫از خدامه.
‫این اولین باریه که توی زندگیم
‫واقعا موجود خطرناکی شدم.
‫مرد بین‌المللی مرموز.
‫هوم.
‫جدا از این‌ها، خودت خوبی؟
‫آره، یه دوست پیدا کردم.
‫راستش، ‫امشب یه برنامه‌هایی داریم،
‫و حتی قراره برای شام فارغ‌التحصیلی ‫سخنرانی کنم.
‫وای!
‫آره، مثل اینکه افتخار بزرگیه.
‫به‌خاطر مامان من رو انتخاب کردن.
‫- خیلی خوبه. ‫- آره.
‫باید برم بخوابم، بابا. ‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم، کلود.
‫اوه، هی، فرانکی.
‫اوه، هی! ‫این خیلی چیز خلاقیه.
‫کل بخش‌های مغزم عاشقش شدن.
‫چراغ قوه و قطب‌نما داره.
‫امشب بهش نیاز داریم.
‫و کی دوربین سلفی رو اختراع کرد؟
‫انگار توی دوربین آینه‌ست.
‫و عاشق اینم که همش ‫با بقیه ارتباط داشته باشم.
‫توی هشت شبکه‌ی مجازی ‫ثبت نام کردم.
‫البته، هنوز نفهمیدم چطوری باید
‫ارتباط برقرار کنم.
‫هیچ دنبال‌کننده‌ای ندارم.
‫وایسا، یکی دنبالم کرد.
‫اوه، من بودم. ‫حالا، می‌تونیم هیولاهای مجازی همدیگه باشیم.
‫جالبه.
‫شب بخیر، غول‌ها.
‫می‌دونی چیه؟ ‫اون رو ولش کن.
‫خودم همین الان ‫صفحه‌ات رو دنبال می‌کنم.
‫- اینکه حساب نیست. ‫- اوه.
‫اووه، گورگن خوشگله.
‫سلام، کلودین، فرانکی. ‫خوبین؟
‫دوس، سلام، خوبیم.
‫هی، قراره برای شام بنیان‌گذاران
‫سخنرانی کنی، درسته؟
‫- آره، درسته. ‫- من معمولا توی این موضوع کمک می‌کنم.
‫سخنرانی یه سری ‫از نماینده‌ها رو شنیدم.
‫اگه خواستی سخنرانیت رو ‫سر هم کنی،
‫شاید بتونم کمکت کنم.
‫وای، به نظر...
‫اجباری نیست.
‫فقط، می‌دونی، ‫اگه خواستی بریم بیرون...
‫باید برم، خداحافظ.
‫منم با اونم، پس...
‫هی.
‫باشه.
‫خوبی؟
‫قضیه‌ی واکنش عصبی ‫و این‌ها رو یادته؟
‫ظاهرا، دوس بدترش می‌کنه. ‫واقعا باعث می‌شه حالم بدتر شه.
‫اوه. نمی‌دونم دلیلش چیه. ‫اوه، نکنه دوستش داری؟
‫چی... نه! بس کن!
‫واکنش احساسیت ‫با عقل جور درمیاد.
‫خیلی جالبه وقتی هیولاها
‫عاشق همدیگه می‌شن.
‫راستش، طحالم خیلی چیزها ‫در موردش نوشته.
‫- طحالم مال شکسپیره. ‫- من ازش خوشم نمیاد.
‫کاملا درکت می‌کنم. ‫اون خوشتیپه، مهربونه...
‫- نه، نه، نه، نه، نه... ‫- یذره خطرناکه...
‫نه، من ازش خوشم نمیاد.
‫- چقدر سر و صدا. ‫- قضیه این نیست.
‫اون، می‌دونی، ‫اون فقط یه پسر مهربونه.
‫سلام، اتفاقی شنیدم
‫تو از دوس خوشت میاد.
‫- بازم سر و صدا. ‫- نه، من ازش خوشم نمیاد.
‫و در ضمن، این قضیه ‫به تو هیچ ربطی نداره، کلئو.
‫خب، بذار یه نصیحت کوچیکی ‫بهت بکنم.
‫لطفا، نکن.
‫فراموشش کن. ‫بد برداشت نکن.
‫می‌دونم چه حسی داری.
‫حتی منم یه زمانی ‫یه دختر مومیایی ساده‌لوح بودم.
‫شاید باورتون نشه.
‫باورمون نمیشه.
‫بهم اعتماد کن، باشه؟ ‫من گاز نمی‌گیرم، اما دوس گاز می‌گیره.
‫- من از دوس خوشم نمیاد. ‫- باشه.
‫خب، خوبه، چون اون از سرت زیاده.
‫روی پوست صورتش، ‫جای یه جوش خالیه.
‫هاپو کوچولو، تو هیچ شانسی نداری.
‫کلئو، ای وای من.
‫مثل اینکه یه دوست جدید پیدا کردی.
‫- چی؟ ‫- وای.
‫چطوری...
‫من هرگز جوش نمی‌زنم! ‫پوست صورتم عالیه!
‫توجه، ساعت خاموشیه.
‫دانش‌آموزان، برای امنیت‌تون ‫لطفا به خوابگاهتون برید
‫و همونجا بمونید.
‫هیولاهایی که شب غذا می‌خورن،
‫لطفا به سالن غذاخوری بیان.
‫انقدر توی راهرو غذا نخورین.
‫وقتشه دست به کار بشیم.
‫باشه.
‫- چی؟ ‫- می‌دونم.
‫وای، قدرت گرگینه‌ای باحاله.
‫دیگه چه کارهایی بلدی؟
‫خب، گوش‌هامون خیلی تیزه، ‫شب‌ها دیدمون خیلی خوبه،
‫هر بویی رو فوری حس می‌کنیم، ‫اما این یکی زیاد چیز خوبی نیست.
‫اوه، هی، ‫این قبر عمو فیلیپه.
‫تنها و ناراحت از دنیا رفت.
‫لگنش رو من دارم.
‫نمی‌دونم مهارت‌های اجتماعیش رو ‫دارم یا نه.
‫می‌شه یه چیز شخصی ‫بهت بگم، کلودین؟
‫فرانکنی، تو رسما شخصی‌ترین ‫و تاریک‌ترین رازم رو می‌دونی.
‫پدر و مادرم من رو جوری ساختن ‫که توی همه چی بااستعداد باشم،
‫و البته همین‌طور هم هستم،
‫به جز این قضیه‌ی دوست پیدا کردن.
‫- مغزم از این همه بخش ساخته شده. ‫- اوهوم.
‫می‌دونم از نظر هر کسی متفاوته،
‫اما حس می‌کنم برای همه‌ی این چیزها ‫یه دفترچه‌ی راهنمایی باید باشه
‫که من نخوندمش.
‫توی تمام صفحات مجازیم،
‫به جز تو فقط یه دوست دیگه پیدا کردم، ‫که اونم کلئو هست،
‫و اون فقط این کار رو ‫برای مسخره کردن من انجام داده.
‫فرانکی، من کل زندگیم تنها بودم
‫برای همین منم چیزی ‫در مورد دفترچه‌ی راهنما نمی‌دونم.
‫فقط این رو می‌دونم ‫که من دوستتم،
‫و تو رو دوست دارم، مغزت ‫و تمام بخش‌هات رو دوست دارم.
‫ممنونم، همه‌ی بخش‌هام ‫از شنیدن حرفت خوشحال شدن.
‫می‌شه از روی تختم برید کنار؟ ‫می‌خوام بخوابم.
‫ببخشید، گولیا.
‫خیلی خب، مختصات نقشه ‫داخل این چیز سنگی
‫و خیلی محکم رو نشون می‌ده.
‫هوم.
‫- هیچ دستگیره‌ای نداره. ‫- حتی جای کلیدم نداره.
‫وایسا.
‫چیه؟
‫معجون قدرت، ‫من رو به حرکت در بیار.
‫غیرمنتظره بود.
‫چی؟
‫اه.
‫یالا.
‫اه.
‫وای خدای من!
‫- شماها اینجا چی کار می‌کنین؟ ‫- خودت اینجا چی کار می‌کنی؟
‫اون سحر و جادوئه؟
‫چی؟ ‫نه، البته که نیست.
‫هست، نه؟
‫وایسا، تو یه کاری کردی ‫صورت کلئو جوش بزنه.
‫نه... آره، آره.
‫فقط خواهش می‌کنم ‫به پدرم نگین.
‫قرن‌هاست که خون‌آشام‌ها ‫با جادوگرها سر جنگ دارن.
‫اگه نامیرا نبودم، ‫خودش من رو می‌کشت.
‫دهن‌هامون قفل قفله.
‫اگه بخوای می‌تونی ‫واقعا دهنم رو بدوزی.
‫واقعا؟
‫چطوری یاد گرفتی ‫این کار رو انجام بدی؟
‫خب، آسون نیست. ‫باید خیلی تمرین کنی.
‫و با بو کردنش شناور می‌شی؟
‫آره، بهش می‌گن معجون قدرت.
‫باید حسابی از زمین بلندت کنه.
‫اما بهتره بهش بگن ‫معجون بی‌مصرف.
‫یه چیزی رو اشتباه انجام دادم. ‫فقط نمی‌دونم چی.
‫هنوز خیلی بلد نیستم.
‫به نظر که خیلی خوبی.
‫می‌دونم همه می‌گن
‫جادوگری کار کثیفیه که انسان‌ها انجامش می‌دن، ‫اما من عاشقشم.
‫صبر کنین ببینم، شماها ‫اینجا چی کار می‌کنین؟
‫ام...
‫پس تو نیمه‌انسانی، ‫و باید معجونی پیدا کنی
‫که یه دانشمند نیمه‌هیولا ‫که الان مُرده درستش کرده،
‫که تازه شاید اون معجون ‫داخل آزمایشگاه مخفیش...
‫که پشت اون در هست باشه،
‫همه‌ی این‌ها هم باید تا قبل هفته‌ی بعد ‫که روز بنیان‌گذارانه انجام بشه؟
‫- آره. ‫- وای، چقدر خوب
‫- خلاصه‌اش کردی، آره. ‫- اوهوم.
‫واقعا پیچیده‌ست.
‫دختر، راز من بزرگه، ‫اما راز تو زیادی بزرگه.
‫آره، از تنها جایی که ‫بهش تعلق دارم
‫پرتم می‌کنن بیرون.
‫این چیه؟
‫- جای دسته؟ ‫- قفل داره.
‫فقط یه جور قفل دستی زیست‌سنجه.
‫اگه هاید این رو درست کرده باشه، ‫واقعا از علم زمان خودش خیلی جلوتر بوده.
‫ما تونستیم.
‫ام، باشه.
‫می‌گم پدر و مادرت ‫دست هاید رو که بهت ندادن، دادن؟
‫فریدا کلو.
‫حتما خودنگاره‌هام رو ببین.
‫می‌دونین، احتمالا ‫یه طلسمی برای اون در وجود داشته باشه.
‫وایسا ببینم، کمکم می‌کنی؟
‫ایناهاش، این بهترین طلسمه، ‫انتشار مِه.
‫- بیش‌تر شبیه داروی ملینه. ‫- آره.
‫اوه، نه، این یه طلسم قدرته. ‫واقعا پیشرفته‌ست.
‫حتی نمی‌تونم طلسم‌هایی ‫که با دیگ می‌کنن رو انجام بدم.
‫مطمئن نیستم می‌تونم ‫از پسش بربیام یا نه.
‫پس تمرین کن.
‫اگه تمرکز کنی، ‫می‌تونی از پس هر کاری بربیای.
‫تو می‌تونی.
‫و ما اینجاییم که بهت کمک کنیم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫چی شده؟
‫فقط اینکه، هرگز فکرش رو نمی‌کردم ‫بقیه‌ی هیولاها
‫از این کارم حمایت کنن.
‫جالبه.
‫اگه اتفاقی بود، ‫اصلا اشکال نداره.
‫اوه، منظورم اینه، به نظرم انگار ‫بخشی از طلسم بود.
‫- اوه! ‫- آره.
‫چرا با قدرت خفاشیت ‫پرواز نکردی؟
‫به فکرم نرسید.
‫صبح بخیر، دبیرستان هیولا.
‫گردهمایی مسابقات بسکتبال
‫به سالن کنفرانس انتقال پیدا می‌کنه.
‫زنده‌باد تیم اهریمن!
‫♪ عادت داشتم تنهایی پرواز کنم ♪
‫♪ حس عجیب و جدیدیه ♪
‫♪ که سه تایی گروه تشکیل دادیم ♪
‫♪ و به همدیگه اعتماد داریم ♪
‫♪ چون شماها رازم رو می‌دونین ♪
‫♪ و وقتی حرفی برای گفتن ندارم، ‫شماها زبونم می‌شین ♪
‫خیلی خب، برای طلسم انتشار مِه،
‫یه سری مواد اولیه هست ‫که باید پیداشون کنیم.
‫مثل مسابقه‌ی جست و جو؟ ‫عاشقشم.
‫- خیلی خب، خیلی‌هاشون آسونن. ‫- اوهوم.
‫عنبر سائل، رزماری، مایونز...
‫اما پیداکردن بعضی‌هاشون سخته.
‫پودر بال گرز، استخون دیو...
‫- استخون دیو؟ ‫- آره، چطور؟
‫لیوان بلادگود، ‫از استخون دیو ساخته شده.
‫فقط باید یه زمانی پیدا کنیم ‫که اون از دفترش بره بیرون،
‫بعدش یذره استخون ‫از لیوان می‌تراشیم.
‫ساعت 9:17 صبح.
‫- هان؟ ‫- هر روز صبح دقیقا ساعت 9:17،
‫از دفترش می‌ره بیرون ‫که بره سرویس بهداشتی.
‫خیلی آدم منظمیه.
‫باشه، نگران نباشین، ‫فکر نکنین عادت دارم
‫بقیه رو تعقیب کنم که ‫کی می‌رن دستشویی.
‫مغزم همه چی یادش می‌مونه،
‫هر کاری که بقیه کنن یادم می‌مونه.
‫می‌دونستی هر 32 ‫تا 34 ثانیه،
‫به لب‌هات آب دهن می‌زنی؟
‫چی؟
‫پس، فردا ساعت 9:17، ‫بلادگود می‌ره دستشویی،
‫ما قایمکی می‌ریم داخل ‫و لیوان رو می‌تراشیم.
‫بیا، همین الان انجامش دادی. ‫سی و چهار ثانیه.
‫اوه.
‫چقدر عجیب، دقیقا رأس ساعت 9:17.
‫خیلی خب، پنج تا هفت دقیقه وقت داریم.
‫طبیعتا زمانش متغیره.
‫خیلی خب، شما دوتا ‫نگهبانی بدین.
‫- چهار دقیقه. ‫- چرا انقدر طولش داده؟
‫اوه. صبح بخیر، ترسناک خانم.
‫بلادگود نه!
‫- چی؟ معطلش کن. ‫- آخه چطوری؟
‫باهاش حرف بزن. ‫الکی یه چیزی سر هم کن.
‫- برو دیگه! ‫- باشه.
‫- خانم مدیر! ‫- اوه، سلام.
‫دستشویی چطور بود؟ ‫خوش گذشت؟
‫این یه موضوع شخصیه، فرانکی.
‫حالا، لطفا من رو ببخش.
‫- اوه، صبر کنین. ‫- بله؟
‫حالا که حرف دستشویی شد،
‫می‌دونستین سیفون دستشویی
‫در سال 1596 توسط ‫جان هرینگتون اختراع شده؟
‫اون پسرخونده‌ی ملکه الیزابت اول بوده،
‫البته همه‌مون می‌دونیم، ‫الان دیگه تبدیل به روح شده.
‫شگفت‌انگیزه.
‫خانم مدیر بلادگود، ‫صورت جلسه‌ی
‫شورای امروز دانش‌آموزی همراهمه.
‫لطفا بذارشون روی میزم، کلئو.
‫- چشم. ‫- اوهوم.
‫- نه...
‫و می‌دونستین...
‫که قدیمی‌ترین توالت دنیا
‫هنوزم داره کار می‌کنه، ‫با اینکه 4هزار سال پیش ساخته شده؟
‫هی، کلئو!
‫اشتباه اومدی.
‫بچه‌های بی‌دفاعی ‫که دوست‌ داری بهشون توهین کنی
‫تا خودت احساس خوبی داشته باشی، ‫اینجا نیستن.
‫برای من رئیس‌بازی درنیار.
‫باید این رو بذارم ‫روی میز بلادگود.
‫توی دفترش؟
‫آره، چون میزش توی دفترشه.
‫حالا، از سر راهم برو کنار، دختر خفاشی.
‫باشه، کلئو.
‫وای، نه.
‫چی؟
‫ظاهر و صورتت رو تغییر بده،
‫یکی دیگه رو به جای خودت بذار، ‫اما ذاتت تغییر نکنه،
‫ظاهرت تغییر می‌کنه، ‫و بقیه می‌تونن این تغییر رو ببینن.
‫چی؟
‫کی اونجاست؟
‫اوه، خدای من. ‫خانم مدیر بلادگود.
‫آره، خودمم...منم.
‫این منم، خانم مدیر بلاد گود، ‫سر و مر و گنده.
‫توی دفترم چی کار می‌کنی؟
‫خودتون بهم گفتین ‫این‌ها رو بذارم روی میزتون.
‫- من گفتم؟ ‫- آره، همین الان توی راهرو.
‫اوه، حتما. ‫کاملا...درسته.
‫چطوری انقدر سریع ‫اومدین اینجا؟
‫ام، خب، ام...
‫من خون عقرب کافئین‌دار زیاد خوردم.
‫سرعتم رو بالا برده.
‫اوم، چندشم شد.
‫وای. به هر حال، رفع زحمت کن.
‫یه سری امور مربوط به مدیریت دارم ‫که باید انجامشون بدم.
‫- و کلئو؟ ‫- بله؟
‫- مهربون‌تر باش. ‫- چی؟
‫توی زندگی مهربون‌تر باش.
‫اینکه ملکه مومیایی‌ها باید بدجنس باشه، ‫دیگه از مُد افتاده،
‫جالب نیست.
‫تمومش کن. ‫حواسم بهت هست.
‫- فهمیدی؟ ‫- بله، خانم.
‫بزن به چاک.
‫چه عجیبه.
‫دیگه ببین من چه حسی دارم.
‫اوه.
‫مهربون‌تر باش؟
‫تیری بود توی تاریکی.
‫و از اونجایی که کاغذ مصنوعی ‫تا قرن پونزدهم
‫توی اروپا اختراع نشده بود،
‫سال 1857،
‫دستمال توالت به دست مردم رسید ‫و...نمی‌تونم حرف بزنم، می‌بینمتون.
‫اه...
‫- خانم وولف؟ ‫- بله؟
‫سخنرانیت برای شام بنیان‌گذاران
‫چطور پیش می‌ره؟
‫اوه، آهان، آره. عالیه. ‫حسابی می‌ترکونه.
‫عالیه.
‫برای همین تا عهدنامه سال 1375،
‫در مورد اژدهایان سوءتفاهم وجود داشت.
‫که البته وقتی مردم فهمیدن...
‫- چطور پیش می‌ره؟ ‫- تقریبا آخرشه.
‫پودر بال گرز، عنبر سائل، ‫رزماری.
‫کی فکرش رو می‌کرد ‫پیداکردن مایونز انقدر سخت باشه؟
‫مایونز؟ اون با من.
‫اوه، خیلی خب، بچه‌ها، ‫کلاستون عالی بود.
‫یادتون نره، ‫برای گزارش تحقیقاتی‌تون،
‫لطفا یادداشت برداری کنین ‫که بتونین منابع‌تون رو بنویسین.
‫فرانکی؟
‫هی، کلودین، ‫باید گزارشت رو دیروز می‌دادی.
‫خوبی؟ ‫هنوز هم داری در مورد هاید می‌نویسی؟
‫اوه، آره.
‫ببخشید، یذره توی تحقیقم ‫به مشکل برخوردم.
‫خب، ببین، فردا می‌خوام ‫روی میزم باشه، قبوله؟
‫ممنونم. ‫چشم، تا فردا آماده‌ست.
‫- تو می‌تونی. ‫- ممنونم.
‫نقاشیت همش ساکت بود، دراکولارا.
‫چرا زنگ نزدی؟
‫بچه‌ها الان دیگه ‫از گوشی استفاده می‌کنن، بابا.
‫اه، گوشی. ‫مدرسه چطوره، شاهزاده خانم؟
‫همه چی خوبه. ‫دارم خیلی چیزها یاد می‌گیرم.
‫امتحان اولت رو چند گرفتی؟
‫اوه، می‌دونی، خوب گرفتم.
‫خوب دقیقا یعنی چند؟
‫نوزده گرفتم.
‫نوزده؟ ‫دیگه بگو نزدیک بود بیفتی.
‫سعیم رو کردم، بابا. ‫واقعا تلاشم رو کردم.
‫باید بیش‌تر سعی کنی، دراکولارا.
‫یه تکونی به خودت بده، ‫وگرنه عواقبش با خودته.
‫منم از صحبت باهات خوشحال شدم، بابا.
‫- آدم سخت‌گیریه. ‫- فقط یذره.
‫بالاخره کوتاه میاد.
‫خودت باید آینده‌ات رو بسازی، ‫نه اون.
‫بهش می‌گم، ‫توی چشم‌هاش نگاه می‌کنم
‫و می‌گم، ‫"بابا، من جادوگیری تمرین می‌کنم"
‫"آره، می‌دونم خون‌آشام‌ها ‫و جادوگرها قرن‌هاست"
‫"که با همدیگه سر جنگ دارن، ‫اما من همینم."
‫وای، من هرگز نمی‌تونم ‫همچین کاری کنم.
‫برای اولین بار توی زندگیم، ‫حس می‌کنم به جایی تعلق دارم.
‫اگه خود واقعیم رو بشناسن، ‫همه چی رو از دست می‌دم.
‫در و تخته با هم جوریم.
‫پس چی کار کنیم؟
‫درستش می‌کنیم، همه چی رو.
‫اون معجون رو پیدا می‌کنیم،
‫و منم حقیقت رو ‫یه جورهایی به پدرم می‌گم.
‫آره، ما انجامش می‌دیم.
‫اما تا اون موقع، ‫یه چیزی رو خوب می‌دونم،
‫اینکه با حرف‌زدن در موردش ‫حالمون بهتر می‌شه.
‫آره.
‫مایونز پیدا کردم!
‫همگی دانش‌آموزان توجه کنید.
‫کلاس زیست‌شناسی هیولا لغو شده ‫و زمان کلاس جبرانی بعدا بهتون اطلاع داده می‌شه.
‫لطفا همه‌ی دست و پاهای دزدیده‌شده رو ‫به بخش زیست‌شناسی برگردونین،
‫و اگه اون اندام رو خوردین ‫و نمی‌تونین پسش بدین،
‫لطفا هضمش کنین ‫و این پیام رو نادیده بگیرین.
‫خیلی خب، بذار ببینم.
‫فقط یه چیز دیگه مونده که باید پیداش کنیم، ‫و خیلی هم عجیب و غریبه.
‫سم مار.
‫تنها مار بومی‌ای ‫که توی اکوسیستم دبیرستان هیولا هست
‫یه مار افعی غول‌پیکره،
‫اما طولش 12 متره
‫و اگه زیادی نزدیکش بشی، ‫سرت رو گاز می‌گیره و می‌کنه.
‫اما من احتمالا بتونم یه سر دیگه جایگزین کنم، ‫پس من پایه‌ام.
‫نه، من می‌دونم ‫از کجا می‌تونیم پیداش کنیم.
‫فقط اینکه آسون نیست.
‫♪ من اینجام ♪
‫♪ مطمئنم این از ‫نور خورشید بهتره ♪
♪ ‫ ♪ برعکس حمله عصبی چی می‌شه؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫بازم می‌خوای فرار کنی؟
‫این دفعه دیگه نه، البته امیدوارم.
‫از اونجایی که یه چیزهایی
‫در مورد سخنرانی ‫شام بنیان‌گذراران می‌دونی،
‫گفتم شاید بتونم از پیشنهادت استفاده کنم ‫و ازت بخوام روی سخنرانیم کار کنی؟
‫قبوله.
‫پس اینجا میای ‫که به افکارت سر و سامان بدی؟
‫آره، همین کار رو می‌کنم.
‫دبیرستان هیولا بعضی وقت‌ها ‫می‌تونه واقعا سخت‌گیر باشه.
‫مادرت اینجا شخص مهمی بود، نه؟
‫ام، آره.
‫می‌دونی، من اولین کسی ‫از خانواده‌ام هستم
‫که به دبیرستان هیولا اومدم.
‫بین هیولاها، ‫گورگن‌ها زیاد خوشایند نیستن.
‫شاید به‌خاطر ‫موهای ماری کشنده باشه.
‫آدم‌ها انقدر کوته‌بینن؟
‫آره.
‫آره، واقعا هستن.
‫می‌گم واقعا سمی هستن؟
‫می‌شه یه لحظه ‫ببینم‌شون؟
‫فکر خوبی نیست.
‫می‌دونی، قضیه اینه.
‫می‌دونی، موهای کشنده، ‫چشم‌های کشنده.
‫همه در موردم قضاوت می‌کنن، ‫می‌دونی؟
‫درک می‌کنم. ‫باور کن.
‫توی این چند سال ‫سرم به سنگ خورده،
‫برای همین خیلی چیزها رو ‫تغییر دادم.
‫می‌دونم دوست ندارم چطوری باشم.
‫الان، باید پیدا کنم که کی هستم.
‫کسی مثل تو، ‫می‌تونه هر چیزی که دلش بخواد باشه.
‫کی به کیه! می‌تونی ‫برای شورای دانش‌آموزی کاندید بشی.
‫خب، آخه کی ‫به یه گورگن رأی می‌ده؟
‫خب، من. ‫مطمئن باش از پسش برمیای.
‫"به داوطلبی رأی بدین ‫که موهای کشنده داره."
‫گاز می‌گیره.
‫اگه این رو می‌خوای، ‫براش تلاش کن.
‫به چیزی که واقعا هستی ‫باور داشته باش،
‫نه چیزی که مردم ازت انتظار دارن.
‫گفتنش راحته.
‫♪ یه دوستی دارم ‫که اعتماد به نفس نداره ♪
‫♪ جوری رفتار می‌کنه که انگار خیلی به خودش ‫مطمئنه، اما همش فیلمه ♪
‫♪ می‌خوام خودم باشم، ‫اما، نه، برام آسون نیست ♪
‫- دوستت رو می‌گی. ‫- آره.
♪ ‫ ♪ دلش نمی‌خواد فکر کنه عجیب غریبه
‫♪ آی، آی، آی، ‫وقتی توی چشم‌هات ♪
‫♪ نگاه می‌کنم ♪
‫- تو؟ ‫- آره.
‫♪ باعث می‌شه حس کنم ‫می‌تونم خود واقعیم باشم ♪
‫♪ متنفرم از اینکه سعی کنم ‫یکی دیگه باشم ♪
‫♪ راستش رو بگم، ‫حس می‌کنم می‌تونم بهت اعتماد کنم ♪
‫حالا، فکرش رو بکن ‫هرگز نمی‌تونم عینکم رو بردارم.
‫هیچ کسی بهم اعتماد نداره. ‫معلم‌ها فکر می‌کنن من خوابم.
‫- می‌شه عینکت رو برداری؟ ‫- اووه، خطرناکه.
‫فقط می‌خوام ‫خود واقعیت رو ببینم.
‫♪ کلی دوست قلابی دارم ♪
‫- ♪ دوست‌هایی که هرگز هوام رو نداشتن ♪ ‫- اوه، واقعا؟
‫♪ اما مشخصه ‫تو این‌ جوری نیستی ♪
‫♪ آخه کی همچین کاری می‌کنه؟ ♪
‫♪ اوووه ♪
‫♪ حس می‌کنم ‫می‌تونم روت حساب کنم ♪
‫♪ آره، منم همین حس رو دارم ♪
‫♪ آی، آی، آی، ‫وقتی توی چشم‌هات ♪
‫♪ نگاه می‌کنم ♪
‫♪ باعث می‌شه حس کنم ‫می‌تونم خود واقعیم باشم ♪
‫♪اوه، اوه، اوه، متنفرم از اینکه سعی کنم ‫یکی دیگه باشم ♪
‫♪ راستش رو بگم، ‫حس می‌کنم می‌تونم بهت اعتماد کنم ♪
‫خود واقعیم چطوره؟
‫باید خیلی سخت باشه
‫که هرگز نمی‌تونی ‫به چشم‌های کسی نگاه کنی.
‫مخصوصا به چشم‌های گرگینه‌ای مثل تو.
‫♪ آی، آی، آی ♪
‫باید یه چیزی رو اعتراف کنم.
‫راستش نمی‌خواستم با هم بریم بیرون ‫و روی سخنرانیم کار کنم.
‫یعنی می‌خواستم، می‌خواستم، ‫اما به‌خاطر یه چیز دیگه هم بود که بهش نیاز دارم.
‫چی؟
‫زهر مار.
‫نمی‌تونم در موردش حرف بزنم، ‫اما مهمه.
‫از مارهای من زهر می‌خوای؟
‫آره.
‫خب، چرا بهم نگفتی؟
‫حتما. ‫فقط کافی بود از من بخوای.
‫باشه، فقط نباید ‫توی چشم‌هاشون نگاه کنی.
‫- یذره پرخاشگرن. ‫- واقعا؟ اوه.
‫آره. ‫خیلی خب، بچه‌های خوبی باشین.
‫اون یکی از دوست‌هامونه.
‫سلام.
‫اسم مارش "مو" هست؟
‫آره، و بذار بهت بگم، ‫اصلا سر به سر "مو" نذار.
‫به همین راحتی ‫زهر رو بهت داد؟
‫- آره. ‫- به همین راحتی؟
‫- آره، ما با هم دوستیم. ‫- اون دوستت داره.
‫- چی؟ ‫- مشخصه دوستت داره.
‫نه.
‫مطمئن باش دوستت داره.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫حالا بیاین بریم اون در رو باز کنیم.
‫خیلی خب، بال گرز.
‫حالا استخون دیو. ‫اوهوم، فقط یه سر سوزن
‫و می‌گه الان، ‫" خوب مواد رو ترکیب کنید."
‫خیلی خب، بیاین ‫امیدوار باشیم جواب بده.
‫به دستانم قدرت بده،
‫طلسم مه رو آزاد کن.
‫دوباره سعی کن.
‫به دستانم قدرت بده،
‫طلسم مه رو آزاد کن.
‫فکر نکنم بلد باشم.
‫اوه.
‫- فردا دوباره امتحانش می‌کنیم. ‫- آره، آره.
‫خب، خب، ‫اینجا چه خبره؟
‫اوه، عالی شد.
‫تنبیه دانش‌آموزانی که
‫بعد از ساعت خاموشی ‫بیرون می‌رن چیه، آقای کوموس؟
‫طبق قوانین غولی، ‫یک ماه حق ندارن از مدرسه بیرون بیان.
‫درسته.
‫اما مشکل ما خیلی بزرگ‌تره، ‫درسته، دانش‌آموزان؟
‫بزرگ‌ترین قانون دبیرستان هیولا
‫زیر پا گذاشته شده.
‫به اصول اصلی ما اهانت شده.
‫خانم مدیر، می‌تونم توضیح بدم...
‫جادوگری.
‫صبر کنین، چی؟
‫به من گزارش شده که تو، ‫دراکولارا،
‫داشتی تمرین جادوگری می‌کردی.
‫وقتی زنده بودم،
‫در مورد هکا، خدای جادو و درمان، ‫مطالعه می‌کردم.
‫وقتی یکی برام ‫طلسم می‌خونه می‌فهمم.
‫ممنونم، کلئو.
‫لطفا کیفت رو باز کن.
‫دبیرستان هیولا ‫اجازه‌ی جادوگیری نمی‌ده.
‫واقعا معذرت می‌خوام. ‫دیگه تکرار نمی‌شه.
‫- پدرت بفهمه چی می‌گه؟ ‫- خواهش می‌کنم، بهش نگین.
‫چاره‌ای برام نذاشتی. ‫و شما دو نفر، شماها تشویقش کردین.
‫باید از خودتون خجالت بکشین
‫که طبق اصولی که ازتون خواسته شده ‫زندگی نمی‌کنین.
‫اون چیه؟
‫انگار مدرسه داره فریاد می‌زنه!
‫- اوه! ‫- مراقب باش!
‫همه حالشون خوبه؟ ‫کسی صدمه ندیده؟
‫من رو نجات دادی.
‫- خواهش می‌کنم. ‫همین الان برید به اتاق‌هاتون.
‫از پله‌های جنوبی استفاده کنین.
‫نمی‌خواستم باور کنم ‫که این اتفاق دوباره داره می‌افته،
‫اما این نشونه‌ها، ‫مدرسه داره فریاد اعتراض سر می‌ده،
‫و این فقط یه معنی می‌ده.
‫یه نیمه‌هیولا بین ماست.
‫- یه انسان؟ ‫- آره.
‫و اگه پیداش نکنیم،
‫و از شر این تهدید خلاص نشیم،
‫مدرسه خودش رو نابود می‌کنه.
‫شام بنیان‌گذاران فرداست.
‫- به تعویق بندازیمش؟ ‫- رویداد خیلی مهمیه.
‫خیّرینی هستن ‫که این مدرسه رو سر پا نگه داشتن.
‫شام رو برگزار کنین، خانم مدیر.
‫من کمک می‌کنم اون انسان پیدا بشه.
‫بلادگود واقعا ترسناکه.
‫دراکولارا، معذرت می‌خوام. ‫تقصیر منه.
‫منم که دارم این مدرسه رو نابود می‌کنم.
‫همه رو توی خطر انداختم.
‫به‌خاطر همه‌ی این‌ها متاسفم.
‫حالش خوب می‌شه.
‫♪ من اینجام، ‫از تاریکی اومدم بیرون ♪
‫♪ نشون‌دادن قلب تپنده‌ام ♪
‫♪ اشتباه بود؟ ♪
‫خداحافظ.
‫♪ جایی وجود نداره ‫که بتونم آزاد باشم؟ ♪
‫♪ جایی به من تعلق نداره؟ ♪
‫♪ من اینجام، باز هم دارم ‫به سمت تاریکی می‌رم ♪
‫♪ به سمت تاریکی می‌رم ♪
‫اوه، نور خورشید.
‫- ازش خوشم نمیاد. ‫- اینجا چی کار می‌کنی؟
‫جالبه، من لو رفتم،
‫بعد تو برام قیافه می‌گیری.
‫به‌خاطر پدرت متاسفم.
‫اون یه روزی من رو می‌بخشه. ‫من تا ابد وقت دارم.
‫فکر کنم دیگه نزدیکش شدیم.
‫اوه، سلام.
‫چطوری پیدام کردین؟
‫برنامه‌ی "دوست‌هام رو پیدا کن" ‫رو خاموش نکردی.
‫خیلی دقیقه.
‫درسته. ‫ما با همدیگه دوستیم، یادته؟
‫وقتی بیش‌تر از همیشه به ما نیاز داری، ‫نمی‌ذاریم فرار کنی.
‫اگه برگردم،
‫همه رو توی خطر می‌اندازم.
‫بهتره باهاش روبه‌رو بشیم.
‫مدرسه‌ی هیولا ‫من رو نمی‌خواد.
‫نگاهم کنین.
‫من متعلق به اونجا نیستم. ‫متعلق به هیچ جایی نیستم.
‫تو متعلق به ما هستی، کلودین.
‫اما نمی‌دونم باید چطوری ‫کنارتون بمونم!
‫- کلودین! ‫- کلودین!
‫وایسا، اون...
‫- شبیه... ‫- واقعا مثل همونه.
‫- پس به نظرت می‌شه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫به امتحانش می‌ارزه، نه؟
‫کلودین!
‫یه نگاه به خودتون بندازین. ‫چقدر خوشتیپ شدین.
‫شام بنیان‌گذاران. ‫کاملا یادم رفته بود.
‫پدرم میاد.
‫مگه تو قرار نیست ‫سخنرانی کنی؟
‫آره، به افتخار مادرم.
‫بیاین انجامش بدیم.
‫خانم، نقره‌ای بهتون میاد. ‫نوشیدنی داخل هست.
‫از عصرتون لذت ببرین.
‫اثری از انسان پیدا نشد؟
‫نه، نه هنوز.
‫سلام، خوش اومدین. ‫چقدر خوبه که دوباره می‌بینمتون.
‫الان چی؟
‫باید بترسونیمت ‫که تبدیل به انسان بشی؟
‫- فکر کن من دوس هستم. ‫- چی؟
‫نه، فکر کنم بتونم از پسش بربیام.
‫انگار ابرقدرت داری
‫که باعث می‌شه قدرتت کم بشه.
‫امیدوارم زیاد طول نکشه.
‫وای خدای من!
‫- جواب داد! ‫- باید با دست انسان انجام می‌شد.
‫راز نیمه‌ی انسانی هاید.
‫بیاین انجامش بدیم.
‫این چیه؟
‫یه مقبره‌ست.
‫این جوری که مشخصه ‫مقبره‌ی یه دیوه.
‫هی، آگمون مخوفه.
‫نه. ‫نه، نه، آزمایشگاه هاید اینجاست.
‫باید اینجا باشه.
‫اون در رو قفل کرده بود ‫که ازش محافظت کنه.
‫باید یه در دیگه هم باشه.
‫هی، این رو نگاه کنین.
‫زیر عینک یک‌چشمی، ‫رمز هاید پنهان شده.
‫- معنیش چی می‌شه؟ ‫- گفته " فشار بدین".
‫- دکمه‌ست! ‫- چشمه.
‫- دکمه‌ست. ‫- چشمه.
‫دکمه‌ست. ‫فشارش بده.
‫چشمه.
‫و دکمه هم هست.
‫هر دومون درست گفتیم.
‫عالیه.
‫موفق شدیم.
‫یه کلید برق اونجاست.
‫وای.
‫هاید سرش شلوغ بوده.
‫این کلسیم کلریده؟
‫نیترات آمونیاک.
‫اوه، این پلوتونیومه؟
‫اوه، کاش می‌شد دوباره بمیرم ‫و به بهشت هیولاهای دانشمند برم؟
‫حواست به مأموریت‌مون باشه، فرانکی.
‫می‌شه اول ‫یه انفجار کوچولو موچولو انجام بدم؟
‫رمز هاید.
‫این فرمولشه.
‫دیگه قرار نیست ‫انسان باشم.
‫من آزادم.
‫یادت باشه، این مدرسه
‫به انسان‌ها اجازه‌ی ورود نمی‌ده.
‫ما پیداش کردیم.
‫فوق‌العاده‌ست!
‫بزن قدش!
‫چی شده؟
‫اگه این رو بخورم...
‫انگار دارم اون رو حذف می‌کنم.
‫کی رو حذف می‌کنی؟
‫پدرم.
‫نیمی از وجودم از اونه.
‫یعنی واقعا می‌خوام ‫بی‌خیال چیزی که هستم بشم؟
‫نه، نمی‌شی.
‫چی؟
‫- نه... ‫- آقای کوموس، می‌تونیم توضیح بدیم.
‫نیازی به توضیح نیست، فرانکی.
‫می‌ترسیدم ‫نقشه‌ات همین باشه.
‫کلودین، اون معجون رو نخور.
‫به من اعتماد کن.
‫می‌دونم بیگانه‌بودن ‫چه حسی داره،
‫اینکه مجبور باشی ‫رازهات رو نگه داری.
‫نیمی از منم انسانه.
‫- چی؟ ‫- واقعا؟
‫آره، و اینکه ‫بی‌خیال چیزی که هستی بشی،
‫این جوابش نیست.
‫من راه بهتری سراغ دارم.
‫ممنونم.
‫- نه! ‫- نه!
‫- داری چی کار می‌کنی؟
‫کاملا هم بهتون راستش رو نگفتم.
‫آقای کوموس؟
‫نه.
‫کوموس فامیلی مادرم بود.
‫اسم من هایده.
‫البته، درستش هاید کوچیکه‌ست.
‫اسم پدرم رو روم گذاشتن.
‫تو پسر هایدی؟
‫همین الان گفتم. ‫سعی کن عقب نمونی، کلودین.
‫توی کلاس که خوب گوش می‌دادی.
‫از وقتی امسال رسیدم،
‫دنبال اینجا می‌گشتم.
‫البته باید بگم ‫روزنوشت‌های آزمایشگاهی رو پیدا کردم.
‫رمزگشایی کردم..
‫باید اعتراف کنم، ‫انگشت به دهن موندم. وای!
‫واقعا نابغه‌ای، فرانکی.
‫و بازکردن اون در هوشمندانه بود.
‫ بُعد انسانی پدرم ‫به من به ارث نرسیده.
‫برای همین بدون دست انسان، ‫هرگز نمی‌تونستم بازش کنم.
‫کلودین، تو بیست می‌گیری.
‫پس تو هم فقط می‌خواستی ‫به هیولا تبدیل بشی؟
‫تا بتونی ‫توی دبیرستان هیولا بمونی؟
‫اوه، من نمی‌خوام ‫توی دبیرستان هیولا بمونم.
‫می‌خوام دبیرستان هیولا رو ‫نابود کنم.
‫اووه.
‫می‌بینین، این معجون ‫تو رو به هیولا تبدیل نمی‌کنه.
‫تو رو به یه فرا هیولا تبدیل می‌کنه.
‫پدرم مرد باهوشی بود.
‫این معجون انتقام پدرم بود،
‫انتقام از همه‌ی هیولاهایی که ‫زندگیش رو نابود کردن.
‫البته، قبل از اینکه بخورتش،
‫اخراج می‌شه،
‫برای همین من اینجام ‫تا کارش رو تموم کنم.
‫آخ!
‫دراکولارا!
‫- ایول! ‫- چه بلایی سرش آوردی؟
‫قدرتش رو دزدیدم.
‫عصاره‌ی هیولاییش رو برداشتم.
‫عالیه.
‫و امشب بهترین شبه.
‫همه‌شون اینجان... ‫بلادگود
‫و همه‌ی اون رئیس‌های باکلاس.
‫وقتی دبیرستان هیولا رو نابود کنم،
‫به سراغ کسانی می‌رم ‫که پدرم رو کشتن.
‫انسان‌ها.
‫اوه، پسر، حس خوبی دارم!
‫عجب هیکلی!
‫- زود باشین، فرار کنین! ‫- آخ! آخ!
‫برید!
‫زود باش.
‫- اون بی‌خیال نمی‌شه. ‫- من خیلی ضعیفم.
‫صبر کنین، نه! اون در رو قفل کرده. ‫نمی‌تونیم بریم بیرون.
‫واقعا زرنگی، فرانکی!
‫نمی‌تونین برید بیرون.
‫- دراکولارا! ‫- نه، نه، نه، نه، نه.
‫- چی کار کنیم؟ ‫- زود باش، به یکی زنگ بزن.
‫- باشه. ‫- کلودین!
‫چطوری؟
‫تا حالا به کسی زنگ نزدی؟
‫فکر کردم فقط می‌شه ‫توی شبکه‌های مجازی عضو شد.
‫و تنها دوست‌هایی که اینجا دارم ‫فقط شما دو نفر هستین.
‫و خب...کلئو.
‫کلئو؟ ‫تماس تصویری بگیر!
‫باشه...
‫این چیه؟
‫کلئو، ما به کمکت نیاز داریم.
‫آقای کوموس پسرِ هایده.
‫اون روانی شده!
‫اومده انتقام بگیره ‫و دبیرستان هیولا رو نابود کنه.
‫ما گیر افتادیم، ‫و دراکولارا صدمه دیده.
‫لطفا کمک بیار.
‫بلادگود،
‫به نظرم اهانت بزرگیه...
‫ اون خیلی دیر کرده.
‫می‌دونم. ‫واقعا شرمنده‌ام.
‫کلودین دانش‌آموز ‫وظیفه‌شناسی بود.
‫خبری ازش نیست؟
‫ام، نه. متاسفم.
‫کلئو، الان نمی‌تونم حرف بزنم.
‫چی؟
‫الان‌هاست که در بشکنه.
‫- خیلی خب! ‫- باید از اینجا بریم.
‫مسخره‌بازی کافیه!
‫- هی؟ ‫- هان؟
‫می‌تونم دوباره طلسم رو امتحان کنم.
‫طلسم انتشار مه، ‫یذره ازش دارم.
‫قدرتت از بین رفته.
‫قدرت هیولاییم از بین رفته. ‫جادوگری فرق می‌کنه.
‫کمکم کنین.
‫یالا.
‫به دستانم قدرت بده،
‫طلسم مه رو آزاد کن.
‫موفق شدی!
‫دراکولارا!
‫کلودین، کلودین!
‫- حالش خوبه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫کوموس این کار رو کرد. ‫می‌تونه قدرت‌هامون رو بگیره.
‫- کوموس کجاست؟ ‫- چرا داره این کار رو می‌کنه؟
‫می‌دونین، شما بچه‌ها ‫واقعا دارین می‌رید روی اعصابم.
‫اوه، خوبه، مهمان داریم.
‫اون چیه؟
‫مدرسه زنده‌ست!
‫اه، و مدرسه خوشحال نیست.
‫وای، چقدر سر و صدا.
‫این مدرسه خیلی عجیبه.
‫کاری نکن که کل دنیا تو رو ببینن.
‫می‌خوام دقیقا کاری کنم ‫که دنیا من رو ببینه،
‫می‌خوام این مدرسه رو نابود کنم.
‫اول باید از جنازه‌ی من رد بشی.
‫مشکلی نیست.
‫جناب کوموس...هاید، خواهش می‌کنم.
‫مجبور نیستین این کار رو کنین.
‫کلودین، شرمنده تو هم توی این قضایا ‫گیر افتادی.
‫تو هم مثل خودمی،
‫یه قربانی بی‌گناه ‫که جایی توی دنیا نداره.
‫اما چه کاری از دستت برمیاد؟
‫اوووه، هووو هووو. نزدیک بود.
‫نه.
‫- دوس! ‫- دوس، نه!
‫نه.
‫نه، نه، نه، نه.
‫حداقلش بالاخره تونستم ‫به چشم‌هات خیره بشم.
‫نه.
‫آخ!
‫خودش با دست خودش نابود شد.
‫کلودین.
‫برای دوس.
‫اوه، خدای من!
‫دوستی، فداکاری.
‫چقدر تحت تأثیر قرار گرفتم.
‫پدرم فقط می خواست اینجا بمونه،
‫فکر می کرد متعلق به اینجاست،
‫ولی همه بهش خیانت کردن
‫چون اون یه هیولای کامل نبود.
‫خب، وقت انتقامه. پس از حضورتون مرخص می شم
‫نه.
‫کلودین؟
‫وقتی انسانم، نمی تونی قدرت هیولاییم رو بگیری.
‫می خوای چیکار کنی؟
‫مگه نمی فهمی چه قدرتی دارم؟
‫آره، دقیقا می دونم چه قدرتی داری.
‫لبخند بزن.
‫نه، نه.
‫نه، نه! تو چیکار کردی؟
‫برام نمره‌ اضافی در نظر بگیر.
‫آره!
‫همین رو می خواستم!
‫حالش خوبه!
‫دوس!
‫کلودین؟
‫آره.
‫وای.
‫کلودین.
‫دراکولارا!
‫اوه، اهریمن کوچولوی من.
‫حالم خوبه، بابا. خوبم.
‫متشکرم، خفاش کوچولو.
‫خانم مدیر بلادگود، آقای کوموس، اون...
‫تو انسانی؟
‫آره، انسانم.
‫من هیولا و انسانم.
‫خود واقعیم اینه.
‫کلودین!
‫حالت خوبه، عزیزم؟
‫خوبم، بابا. ‫آماده‌ی رفتنم.
‫دیگه نمی خوام خود واقعیم رو مخفی کنم.
‫دنیا قراره من رو همین جوری که هستم ببینه.
‫مشکلی پیش نمیاد.
‫می خوام با دوست هام خداحافظی کنم.
‫اومد.
‫- هی! ‫- هی!
‫- کلودین. ‫- اون‌ها چی گفتن؟
‫کلودین وولف، لطفا همون جا وایستا.
‫- صبر کنید، چی؟ ‫- مشکل هرگز از تو نبود.
‫مشکل از کوموس بود.
‫الآن مدرسه کاملا حالش خوبه.
‫ما تمام این سال ها اشتباه می کردیم.
‫قلب ناخالص داشتن ربطی به انسان بودن نداره.
‫تو ناب ترین قلب هیولایی ای رو داری
‫که من تا حالا دیدم.
‫مادرت بهت افتخار می کنه.
‫واقعا بهت افتخار می کنه.
‫امروز قراره منشور مدرسه رو تغییر بدیم.
‫دیگه از آدم ها بیزار نیستیم،
‫حداقل نه از همشون،
‫هر چقدر هم رگ هاشون خوشمزه به نظر برسه.
‫باعث افتخارمونه که تو دانش آموزمون هستی.
‫البته اگه خودت بخوای.
‫واقعا؟ آره، من همین رو می خوام.
‫سکوت!
‫خانم مدیر بلادگود می خوان بیانیه بدن.
‫باز هم گوشی.
‫دیگه کسی نقاشی نمی کشه؟
‫سلام، دبیرستان هیولا.
‫مفتخرم که اعلام کنم
‫ماه نو بر فراز این تالار مقدس طلوع کرده.
‫از حالا به بعد، قلب واقعی هیولا به همین معناست،
‫یعنی کسی که ذاتش واقعی باشه.
‫و از شما می خوام به من ملحق بشید و به اولین...خب،
‫دومین، اما اولین دانش‌آموز رسمیمون که ‫خون انسانی در رگ هاشه، خوش آمد بگید،
‫کلودین وولف!
‫♪ من دیوانه هیجانم ♪
‫اون خودشه.
‫اون کلید نابودکردن خوش آشام ها برای همیشه ست.
‫اون رو بیارید پیشم.
‫♪ آره، ما به سمت رعد و برق می دویم ♪
‫♪ می دونم توی سایه ها قایم شدن چه حسی داره♪
‫♪ اینکه هیچ وقت نذاری کسی ♪
‫♪ درها رو باز کنه یا از پنجره نگاه کنه ♪
‫♪ تمام عمرم منتظر بودم♪
‫♪ تا نوری که پیدا می کنم رو در آغوش بگیرم ♪
‫♪ جایی که بهش تعلق دارم ♪
‫♪ و از تاریکی بیام بیرون ♪
‫♪ من الآن حاضرم ♪
‫♪ اطراف رو نگاه می کنم ♪
‫♪ و دنیایی رو می بینم که در انتظار منه ♪
‫♪ جایی که همه قبولم می کنن ♪
‫♪ و می تونم دوست های واقعی پیدا بکنم ♪ ‫- چی؟
‫♪ توی راهرو می دوم ♪
‫♪ می خوام تا آخرش پیش برم ♪
‫♪ همیشه آرزوی ♪
‫♪ همچین جای کاملی رو داشتم ♪
‫♪ جایی که از دیده شدن ♪
‫♪ نمی ترسم ♪
‫♪ اوه، و می تونم خودم باشم ♪