‫«زیرنویس اختصاصی فیلیمو» ‫«ترجمه از محمد سید»
‫عزیزم.
‫لطفاً سیگار نکِش. ‫سقف دهنت داغون میشه.
‫پس سقف دهنم با خوشحالی داغون میشه.
‫ببین...
‫مارگو، امشب شب بزرگیه، خب؟
‫ذائقه‌سنجی، خیلی فرآیند حساسیه.
‫وقتی سیگار می‌‌کشی، قابلیت این‌که...
‫- قدر اون مزه‌ها رو بدونی از بین می‌بری. ‫- بی‌‌خیال.
‫خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم.
‫باشه. ای بابا.
‫ممنون.
‫خدا رو شکر.
‫همه توش جا میشن؟
‫آره، خیلی راحت. ‫جمعاً دوازده تا مشتری داره.
‫برای یه شب؟
‫پس سودشون تو چیه؟
‫توی اینه که نفری ۱.۲۵۰ دلار می‌گیرن.
‫داری شوخی می‌‌کنی دیگه؟
‫مگه قراره ساعت رولکس بخوریم؟
‫بیا حرف از قیمت نزنیم تا این لحظه خراب نشه.
‫فقط بذار هر چی شد بشه.
‫بذار لحظه‌ای رؤیایی بشه.
‫ببین، پول توئه.
‫- بدک نیست. ‫- ممنون پسر.
‫لیاقتش رو داری، عزیز.
‫می‌‌دونی کی قراره ذوق‌مرگ بشه؟ بتی!
‫یه «گور بابای پول» به واحد مالی‌ـه.
‫حتی شامِ کاری با مشتری هم نیست.
‫ما خیلی عوضی‌ایم، نه؟
‫عالی شد! غول‌های تیستری!
‫پیش‌غذا رو که بخورن نشئه میشن.
‫- سلام بچه‌‌ها. ‫- کنار کِشتی.
‫چطور فکر کردی قراره بریم یه...
‫ببین با کفش پاشنه بلند ‫اومدی روی تختۀ ورودی کِشتی.
‫لعنتی.
‫یا خودِ خدا!
‫لیلیان بلوم. وای خدا.
‫لیلیان دیگه کیه؟
‫منتقد غذا از مجلۀ «سووار».
‫«اسلاویک» رو عملاً اون کشف استعداد کرد.
‫خیلی‌خب، دیگه قطعی شد.
‫امشب قراره فوق‌العاده بشه.
‫مسافرین «هاتورن» همگی سوار شن.
‫هاتورن! همه سوار شن.
‫وای!
‫خانم‌‌ها و آقایون، ‫لطفاً برای سفر کوتاه‌مون
‫به جزیرۀ هاتورن، راحت بشینید.
‫- ممنون. ‫- عه!
‫به پیش، دوستانِ عزیز!
‫بیاید امیدوار باشیم کشتی محکمی باشه، خب؟
‫بله آقا. آره.
‫شوخی‌های کِشتی‌ای!
‫- آره، آره. ‫- کِشتی، آره.
‫- ما سوار کِشتی‌ایم. ‫- آره، سوار کِشتی‌ایم.
‫یه شخص معروف توی کِشتی داریم، آره؟
‫ش.م اومده. (شخص معروف)
‫ولی دیگه شخص معروف حساب نمیشه. ‫سال ۱۹۹۸ نیست که.
‫هم شخصه، هم معروفه!
‫وای خدا. اونجا رو داشته باش.
‫ببینم، مگه تو قرار نیست سپر بلای من باشی؟
‫که مثلاً حواست باشه کسی مزاحمم نشه؟
‫ای خدا، جفت‌مون می‌دونیم کسی مزاحِمِت نشد.
‫بچه که بودم همۀ فیلم‌هاش رو می‌دیدم.
‫ظاهراً خیلی طرفدار غذاست.
‫یعنی خودش این‌طور فکر می‌کنه.
‫سرآشپز اسلاویک می‌خواستن با...
‫یه صدف خوراکیِ خام ‫توی یه نامیزۀ اسپرک بهتون خیر مقدم بگن. ‫(نامیزه: ترکیباتِ آبکی)
‫به همراه لیموی خاویاری و برگ صدف. ‫نوش جان.
‫- عالیه! ممنون. ‫- ممنون.
‫یکی از غذاهای کلاسیک‌ـه.
‫گوی‌های لیمویی با آلژینات درست شدن.
‫آلژینات یعنی؟
‫همون جلبک. بی‌خیال!
‫صحیح، آره!
‫- لجن و خزه! ‫- نه بابا...
‫خوشمزه‌ست.
‫وای خدا.
‫خنده‌آوره.
‫واقعاً به طرز خنده‌آوری خوبه.
‫خوشمزه‌ست.
‫ولی فکر کنم همون صدف خوراکی رو ترجیح بدم.
‫عاشق صدف خوراکی‌ام.
‫نه. نه. این تعادل محصولاته.
‫باید اسپرک رو احساس دهانی کنی!
‫لطفاً نگو احساس دهانی.
‫دیر گفتی. احساس دهانی!
‫سلام.
‫ممنون.
‫ای خدا، مثل مراسم رقص می‌مونه.
‫جدی؟ تا حالا نرفتم مراسم رقص.
‫واقعاً؟ چرا نرفتی؟
‫چون هیچ‌‌کدوم از دخترای باحالِ مثل تو ‫قبول نکردن باهام بیان.
‫آخِی، طفلکی.
‫خب، گور بابای اون زنیکه‌ها.
‫- برایس! ‫- خوش اومدید.
‫خوش اومدید، آقای لوریمر.
‫- سلام. فلیسیتی لین. ‫- سلام، عصر بخیر.
‫- ایشون هم دیمین گارسیا هستن. ‫- و آقای جورج دیاز.
‫- آقای دیاز. خوش اومدید. ‫- اسم واقعی‌‌ام رو دادی؟
‫معلومه که اسم واقعی‌‌ات رو دادم.
‫- پاپاراتزی‌ها چی میشن؟ ‫- حضورتون باعث افتخارمونه.
‫پاپاراتزی؟ ما توی یه جزیره‌‌ایم. ‫معلومه که اسم واقعی‌‌ات رو میدم.
‫- به هاتورن خوش اومدید. ‫- سلام.
‫آقای لدفورد و خانم وسترولت؟
‫عه، نه.
‫ببخشید، خب، نه. این...
‫ایشون خانم وسترولت نیستن. ‫برنامه‌شون عوض شد برای همین...
‫ایشون خانمِ...
‫من مارگو هستم.
‫سلام. خوشوقتم.
‫مارگو. خوش اومدی.
‫ما تلاش می‌‌کنیم که تا حد ممکن ‫براتون عصری دل‌انگیز بسازیم.
‫- ممنون. ‫- بفرمایید از این‌‌طرف.
‫ممنون.
‫وای خدا. واقعاً شرمنده‌‌ام.
‫خیلی ناجور شد. شرمنده. اصلاً...
‫نه، نه، عیبی نداره.
‫بهش فکر نکن.
‫ببخشید.
‫آقای لیبرند.
‫خانم لیبرند. خوش اومدید.
‫اگه مشکلی نداره ما مستقیم بریم رستوران.
‫- تا حالا بارها و بارها توی تورها بودیم. ‫- بله، بله، درسته.
‫مهمان‌‌های محترمم می‌‌تونن صحبت‌هاشون رو ‫در این مسیر ادامه بدن.
‫ممنون. لطفاً دنبالم بیاید.
‫الان هم سر پروژه‌ای هستید؟
‫ممنون از سؤالتت.
‫ببین، مردم هنوز منو می‌شناسن.
‫دارم وارد مرحله‌ای از زندگیم میشم ‫که فقط تقدیم جوایز کنم.
‫می‌دونی؟ بهم می‌خوره.
‫جزیرۀ هاتورن متشکل از ۵ هکتار جنگل و علفزاره.
‫از نعمتِ دریایی که ‫اطراف‌مون قرار داره برخورداریم.
‫آره، درسته.
‫الان اون سمت داریم گوش‌ماهی جمع می‌‌کنیم. ‫امشب می‌‌خوریدشون.
‫- نه، باورم نمیشه! آخ گندش بزنن. ‫- آره.
‫آهای!
‫آهای، بیشتر جمع‌آوری کن، رفیق!
‫داریم از گرسنگی می‌میریم.
‫وای خدا.
‫از منطق این قضیه خوشم میاد ‫که زیست‌بومی برای ایده‌های غذایی‌ـه.
‫درسته. مثل یه سالن سلف‌سرویس عمل می‌کنه.
‫نه، همون زیست‌بوم بهتر بود.
‫زیست‌بوم بهتر بود. آره، آره. ‫آره دیگه.
‫دیگه به پایگاه کوه چرت و پرت رسیدیم!
‫واقعاً احمقانه‌‌ست.
‫بوش کن.
‫الانه که گرسنه‌مون بشه.
‫من به طرز شرم‌آوری طرفدار غذائم.
‫عاشق این‌جور چیزا هستم.
‫و از رفقای نزدیک و صمیمیِ سرآشپزم.
‫خیلی‌خب، آقای رفیق!
‫دودخانه‌‌مون طبق رسوم اسکاندیناویایی‌هاست. ‫(خانه‌ای برای غذاهای دودی)
‫فقط از گوشت گاوهای شیرده استفاده می‌کنیم.
‫که به مدت چشمگیرِ ۱۵۲ روز می‌ذاریم گوشت بخوابه ‫تا بافتش جا بیفته.
‫- ایول. ایول. ‫- می‌تونیم بریم داخل؟
‫توی اینترنت در موردش خوندم.
‫جدی؟ میشه برم از نزدیک ببینم؟
‫- منقلِ کُره‌ای. ‫- بله.
‫ولی لطفاً به گوشت‌هامون دست نزنید. ‫هنوز جا نیفتادن.
‫حالا اگه روز ۱۵۳ سِروش کنید چی میشه؟
‫اوضاع قمر در عقرب میشه یا...
‫خب، به گمونم باکتری خودشو به...
‫جریانِ خونِ مصرف‌کننده معرفی می‌کنه ‫و توی پردۀ نخاعی‌اش پخش میشه
‫و بعدش اون شخص زمین‌گیر میشه...
‫و کمی بعد هم می‌میره.
‫پس آره، اوضاع قمر در عقرب میشه.
‫خوبه که حرفه‌‌ای هستیم، مگه نه؟
‫- دوست دارم براش کار کنم. ‫- آره.
‫چه باحال.
‫ما اینجا زندگی می‌‌کنیم.
‫جدی؟ یعنی همه‌تون واقعاً اینجا زندگی می‌کنید؟
‫همه‌‌مون.
‫بجز سرآشپز.
‫باشه، خب...
‫روحیۀ جمعی، آره؟
‫نه، آقای فلدمن.
‫خیلی فراتر از این حرفاست.
‫اینجا ما یه خانواده‌‌ایم.
‫هر روز ساعت ۶:۰۰ شروع میشه ‫و پنج ساعت برای آماده‌سازی غذا داریم.
‫برداشت می‌‌کنیم. تخمیر می‌کنیم.
‫سلاخی می‌کنیم. گوشت‌ها رو می‌خوابونیم.
‫آبگونش می‌کنیم. کروی‌اش می‌کنیم.
‫منجمد می‌کنیم.
‫- منجمد می‌کنن؟ ‫- آره.
‫منجمد می‌کنیم!
‫آماده‌سازیِ شام معمولاً ‫چهار ساعت و ۲۵ دقیقه طول می‌کشه.
‫روزهامون بعد از ساعت ۲ صبح تازه تموم میشه.
‫پس آره، بهتره همگی اینجا زندگی کنیم.
‫تا حالا شده دیگه سوخته باشید؟ ‫(کنایه از خستگی)
‫- سوخته باشیم؟ ‫- آره، ببخشید، ببخشید.
‫یعنی خسته نشدین که کارهای تکراری می‌کنید؟
‫سرآشپز برای خودش سطح بالایی قائله، ‫ما هم همین‌طور.
‫هیچ‌وقت چیزی رو نمی‌سوزونیم ‫مگر اینکه عمدی باشه...
‫تا غذا خوشمزه‌تر بشه.
‫حالا کی گرسنه‌ست؟
‫از غذای کِشتی به شام سر میز.
‫اِلسا.
‫ببخشید.
‫اِلسا. اِلسا. سلام.
‫کی اونجا زندگی می‌کنه؟
‫سرآشپز.
‫میشه اونجا رو ببینیم؟
‫حتی ما هم اجازه نداریم ‫وارد کلبۀ سرآشپز بشیم، آقای لدفورد.
‫بیا بریم.
‫نباید مزاحم امپراتور اعظم، لردِ غذاها بشیم.
‫باشه، خیلی‌‌خب.
‫مگه به کسی که خیلی معروفه نمیگن بُز؟
‫نه، نه، نه. قدیما...
‫به نظرت اون گُنده‌بکه رو انتخاب می‌کنه؟
‫میگم مثلاً برای پُست تایمر بذاریم.
‫عه واقعاً؟ می‌‌خوای بری بهترین جا؟
‫آره خب، من بهترین جاها رو رزرو می‌‌کنم.
‫به اسم من!
‫خب...
‫دوباره سلام.
‫آقایون، پارفه می‌‌خورید؟ ‫(نوعی دسر)
‫نما رو نگاه کن!
‫می‌‌خوای یه عکس بگیریم؟
‫کجا داریم می‌ریم، سرآشپز؟
‫بیا. صندلی‌‌ات رو با من عوض کن.
‫- خانمِ؟ ‫- میلز.
‫خانم میلز. ‫ شما روی صندلی خانم وسترولت می‌‌شینید.
‫نمای بهتر باید برای تو باشه.
‫خب، من نیازی به نمای بهتر ندارم.
‫نه، میرم آشپزخونه رو می‌‌بینم.
‫ممنون.
‫اول نوشیدنی می‌‌خوریم.
‫نوش جان کنید.
‫[خانم وسترولت]
‫اگه مایل بودین آشپزها رو ‫موقع خلاقیت به خرج دادن‌‌شون ببینید.
‫ولی لطفاً از غذاهامون عکس نگیرید.
‫سرآشپز اعتقاد راسخی داره ‫که زیباییِ غذاهای خلق‌‌شده‌‌اش...
‫به طبیعتِ زودگذرشون بستگی داره.
‫بیا، نباید این لحظه رو از دست بدیم.
‫اونو با پوره‌ساز درست می‌‌کنی؟
‫دقیقاً درسته، آقا.
‫می‌‌دونی، پوره‌ساز می‌‌تونه ‫بافتِ پودریِ شبیه به برف درست کنه.
‫باحاله.
‫آره. منم یه دونه دارم.
‫خوب از کارِتون سر در میارید، آقای لدفورد.
‫فامیلی‌‌ام رو بلدی؟
‫دوست داریم همۀ هم‌سفره‌ای‌هامون رو بشناسیم.
‫سرآشپز یه جایی همین اطرافه؟ ‫می‌‌خوام باهاش صحبت کنم.
‫چطوره بشینید روی صندلی‌تون؟
‫چیزی تا سِرو غذا نمونده؟
‫باشه، آره، خیلی‌خب. ممنون.
‫- عجب! ‫- بازم نوشیدنی، خانم؟
‫توجه‌‌شون به جزئیات خیلی خفنه.
‫- فامیلی‌‌ام رو بلد بود، عزیزم. ‫- آره، دیدم فامیلی‌‌اش رو نپرسیدی.
‫خب حالا دیگه.
‫اوناهاش!
‫یا خدا!
‫داره به من نگاه می‌‌کنه؟
‫[پیش‌غذا]
‫بی‌‌مزه؟ تو به اون میگی بی‌‌مزه؟
‫خب، بی‌‌مزه‌‌ست دیگه.
‫از زمستون خوشت میاد، نه؟
‫اینجا خیار خربزه‌‌ای رو فشرده می‌‌کنیم ‫و ترشی میندازیم.
‫شیر یخ‌زده و بافت جزغاله‌شده.
‫- ممنون. ‫- نوش جان کنید.
‫این علاقۀ خاصش به برف و یخ تمومی نداره.
‫رسماً یه طاعونه و هیچ‌‌کس ازش مصون نیست.
‫یه کم مزۀ بز رو حس می‌‌کنی؟
‫دقیقاً آخرش. یه بچه بُز.
‫گفت شیر.
‫برام سؤال شده.
‫- نگفت شیرِ چه حیوونی. ‫- نه نگفت.
‫می‌‌خوام ایده‌ات برای برنامه رو بشنوم
‫ولی قبلش دوست داشتم ‫ازت بابت دو سال اخیر تشکر کنم.
‫این فرصتی که بهم دادی...
‫بهترین فرصت زندگیت بوده؟
‫- بیا یه عالمه فرصت دیگه بسازیم. ‫- بی‌خیال! سخنرانی خداحافظی‌ام بود.
‫میشه بذاری تمومش کنم؟
‫- نه، خداحافظی نیست. نه، نیست. ‫- چرا هست.
‫- دارم یه کار جدید شروع می‌‌کنم. ‫- وای خدا.
‫مامانم یه شغل توی «سونی» برام گیر آورده.
‫دو هفته پیش اینو بهت گفتم.
‫این گوشی کاریمه.
‫- این کارت اعتباری شرکت تولید فیلم. ‫- چی‌کار می‌‌کنی؟ قابل واگذاری نیست.
‫این کلید خونه‌‌ات توی لس آنجلس...
‫- من جیب ندارم. ‫- و واحدت توی نیویورک...
‫و اون یکی واحدت توی نیویورک ‫که همسرت ازش خبر نداره.
‫- آماندا چطوره؟ ‫- بگیرش چون دیگه دوشنبه اینجا نیستم.
‫قراره از زندگی‌‌هامون تعریف کنیم؟
‫- برنامه همینه؟ صمیمی‌ایم؟ ‫- منم نمی‌‌خوام بگم.
‫- یعنی نباید بگیم؟ ‫- خب، مجبوریم که بگیم؟
‫رابطه‌مون خوب نیست، برایس. خب؟
‫رابطۀ من و آماندا خوب نیست. خوب نیست.
‫ای خدا، یکی ازمون عکس بگیره.
‫(صحبت به زبان اسپانیایی)
‫نه، من هیچ چیزی...
‫خدای بزرگ. ‫ دلم می‌‌خواد داخل این غذا زندگی کنم.
‫حالا اشکالی نداره...
‫که من به اندازۀ تو عاشقش نیستم؟
‫نه، نه، مشکلی نیست.
‫کنار باحال‌‌ترین دخترِ اینجا نِشستم.
‫خیلی‌خب، حالا چرا انقدر شیفتۀ غذاها هستی؟
‫نمی‌‌دونم. مثل این می‌‌مونه که... ‫دیدی مردم چطور...
‫ورزشکارها و خواننده‌‌ها...
‫- و نقاش‌ها رو بُت می‌کنن؟ ‫- اوهوم.
‫اون افراد احمقن.
‫کاری که می‌‌کنن، اهمیتی نداره.
‫با توپ‌‌های بادی بازی می‌‌کنن ‫و گیتار می‌‌زنن و این چیزا.
‫ولی سرآشپزها...
‫با مواد خامِ خودِ زندگی بازی می‌‌کنن.
‫و خودِ مرگ!
‫من تمام قسمت‌‌های «میز سرآشپز» رو ‫دو یا سه بار دیدم.
‫برنامۀ اسلاویک رو بیست بار دیدم.
‫توضیحاتش در مورد وقتی که یه توت‌فرنگیِ کال ‫در بهترین حالت نارسِ خودش قرار داره رو دیدم.
‫دیدم که یه گوش‌ماهیِ خام رو توی آخرین ‫انقباض عضلاتش قبل از مرگ توی بشقاب گذاشته.
‫این هنری در لبۀ پرتگاهه.
‫مثل کارهای خدا می‌‌مونه. مشابهه.
‫خیلی قشنگ توضیح دادی، تایلر.
‫- بس کن. نمی‌‌خواد... نه. ‫- نه! دارم جدی میگم.
‫فکر کنم کم کم دارم درکش می‌‌کنم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره. یه کم.
‫خوبه.
‫بله سرآشپز.
‫عصر بخیر.
‫- عصر بخیر. سلام. ‫- سلام.
‫به هاتورن خوش اومدید.
‫من جولیان اسلاویک هستم و امشب ‫افتخار ماست که بهتون غذا می‌دیم.
‫داره شروع میشه.
‫در چند ساعت آتی...
‫شما این موارد رو می‌بلعید: چربی...
‫نمک، شکر، پروتئین...
‫باکتری، قارچ...
‫چندین مدل گیاه و حیوان...
‫و گاهاً یه اکوسیستم کامل.
‫ولی یه خواهشی ازتون دارم.
‫کلاً یه خواهش.
‫نخورید!
‫داره جدی میگه؟
‫تست کنید.
‫مزه مزه کنید.
‫نوش جان کنید.
‫به لقمه‌‌ای که درون دهن‌تون می‌ذارید فکر کنید.
‫متفکر باشید.
‫ولی صرفاً نخورید!
‫برنامۀ غذاییِ ما ارزشمندتر از این حرفاست.
‫دور و برتون رو ببینید.
‫ما الان توی این جزیره‌‌ایم.
‫بپذیرید.
‫همه‌ش رو بپذیرید.
‫و دیگران رو ببخشید.
‫و با در نظر گرفتنِ این موارد...
‫غذا!
‫آره، آره، بیاریدش. بیاریدش.
‫دارن میان.
‫عین یه گروه رژه می‌‌مونن.
‫بخش اول غذامون اسمش «جزیره‌»‌‌ست.
‫توی بشقاب‌تون یه سری گیاه از جزیره وجود داره.
‫روی سنگ‌هایی گذاشته شدن که مال ساحلن
‫و با آب دریای تصفیه‌شدۀ ‫نسبتاً منجمد پوشیده شده...
‫که با ذوب‌شدنش به غذا طعم میده.
‫اون یارو داشت همینا رو از آب می‌گرفت.
‫جانم؟
‫ببخشید، سرآشپز.
‫هیچ اشکالی نداره.
‫بله، همون گوش‌فیل‌ها هستن.
‫چیزی که باید در مورد این غذا ‫یادتون باشه اینه:
‫ما، مردم این جزیره، اهمیتی نداریم.
‫جزیره و مواد مغذی‌ای که فراهم می‌کنه
‫در بهترین حالت خودشون قرار دارن، ‫بدونِ اینکه ما جمع‌آوری‌شون کنیم
‫یا دست‌کاری‌شون کنیم یا هضم‌شون کنیم.
‫فرآیندهایی که توی این اتاق صورت می‌گیره ‫در مقایسه با...
‫فرآیندهایی که بیرون، ‫توی طبیعت، توی خاک و آب...
‫و توی هوا اتفاق می‌افته...
‫هیچ ارزشی نداره.
‫ما چیزی جز لحظۀ کوچکِ وحشت‌زده‌ای نیستیم.
‫طبیعت نامحدودـه.
‫نوش جان کنید.
‫طرز تفکر مسرورکننده‌‌ای داشت.
‫داری گریه می‌‌کنی؟
‫آخه برام خیلی تکان‌دهنده بود. ‫خیلی غذای خوشگلیه.
‫تقریباً اون‌قدر خوشگله که نمیشه خوردش.
‫می‌دونی، بهترین رستوران شهرمون...
‫فکر نمی‌‌کنی که سرآشپز از دستم عصبانی باشه؟
‫برای اون گوش‌ماهی‌‌ها.
‫مجبور نیستی «سرآشپز» صداش کنی، تایلر.
‫تقریباً مطمئنم حتی نمی‌دونه وجود خارجی داری.
‫یه جورایی دلم می‌خواد...
‫- ...ازت خوشش بیاد؟ ‫- آره. یه جورایی.
‫تایلر، تو مشتری‌ای.
‫بهش پول میدی که بهت غذا سِرو کنه.
‫خیلی اهمیتی نداره ازت خوشش میاد یا نه.
‫درسته. صبر کن ببینم، یعنی چی؟
‫هیچی.
‫آروم باش. فقط سنگت رو بخور.
‫برای صرف نوشیدنی با غذا، ‫این نوشیدنی خوشمزه رو داریم...
‫که طعم به خصوصی داره
‫که از سال ۲۰۱۴ تولید میشه.
‫صرفاً یک نوشیدنی نیست.
‫یک سری از نوشیدنی‌هاست!
‫- به‌به. عالیه. ‫- رؤیایی‌ـه.
‫نظرم رو بگم؟ واقعاً حس می‌کنم این خیلی...
‫عالیِ عالی نیست. ‫بگیر نگیر داره.
‫توی بشقاب‌آرایی تلاش مستأصلانه به چشم میاد.
‫خیلی با دقت چیده شده.
‫ولی خب طعم‌هاش حس میشن. ‫خیلی تمیزه.
‫خیلی تالسایی‌ـه.
‫- تالسایی؟ ‫- اقیانوسی!
‫- تالسا روح باستانیِ دریاست. ‫- تالسا و پونتوس رو میگی.
‫- آره، آره، آره. ‫- درسته. پس الان...
‫داریم اقیانوس رو می‌‌خوریم.
‫- آره. ‫- بله.
‫چطوره؟
‫خوبه.
‫برای برنامه نمی‌‌تونی فقط بگی «خوبه».
‫باید شاخ و برگ بدی.
‫ای خدا. ولمون کن بابا. ‫جراحی مغز نیست که. خب؟
‫- یه برنامۀ غذا در سفره. ‫- می‌‌دونم. باشه پس بگو.
‫آره، آره. پس ایده‌ات رو برام بگو.
‫خیلی‌‌خب، می‌ریم ایتالیا، خب؟
‫با شلوار کِشی روی یه موتور وسپای سبز کم‌رنگ ‫ازم فیلم می‌‌گیرن...
‫که اینور و اونور میرم ‫تا برسم به مزرعۀ جوزپه که پنیر دارن.
‫پنیرشون رو می‌‌خورم، بعدش...
‫یه نمای نزدیک ازم می‌‌گیرن.
‫چشم‌‌هام رو می‌‌بندم و وانمود می‌‌کنم حال کردم.
‫بعدش میرم آفریقای جنوبی...
‫و مثلاً در مورد این صحبت می‌‌کنم ‫که نژادپرستی چقدر بَده.
‫بوم بوم! جایزۀ اِمی رو بهم میدن.
‫- همین؟ ‫- خب؟ حالا میشه بخورم؟
‫می‌‌خوای دوشنبه به سه تا شبکۀ تلویزیونی ‫این ایده رو بدی؟
‫- آره، کم و بیش همینه. ‫- خدایا، از دستِ تو!
‫فاجعه‌‌ست!
‫فکر نکنم وقتی هوشیار نیستی ‫بتونی با ماشین بری آفریقای جنوبی.
‫- خوشت اومد؟ ‫- اون یکی غذا رو میگی؟
‫آره. درست و حسابیه.
‫سرآشپز من، ریکاردو، توی خونه ‫غذاهای دریایی‌اش به همین اندازه خوبه.
‫ریکاردو رو می‌‌شناسید که. ‫فوق‌العاده‌‌ست.
‫معرکه‌‌ست.
‫حالا هر چی. ‫حداقل می‌‌تونیم بگیم اومدیم اینجا، نه؟
‫بابام قبلاً می‌‌گفت تجربه رو میشه خرید.
‫این شبیه به...
‫مناظر حومۀ شهر می‌‌مونه.
‫قضیه چیه؟
‫چند روز پیش پری رو ‫ توی رستوران «دلورنتیس» دیدم.
‫حالش چطوره؟
‫می‌‌دونی...
‫پری‌ـه دیگه.
‫ممنون.
‫پنج دقیقه برای بشقاب‌آرایی وقت میدم.
‫چشم سرآشپز.
‫[بخش دوم غذا]
‫همه‌ش می‌خواد این کار رو بکنه؟
‫نوعی از نان، بیش از ۱۲ هزار ساله که وجود داره.
‫مخصوصاً بین فقرا.
‫آرد و آب.
‫چیزی ساده‌تر از این داریم؟
‫حتی امروزه، غلات ۶۵ درصد از ‫کل کشاورزی رو تشکیل میده.
‫میوه‌ها و سبزیجات فقط ۶ درصد.
‫رعیت‌های یونان باستان، نان بیات و ‫ناچیزشون رو برای صبحونه می‌زدن توی آب.
‫عیسی مسیح هم بهمون یاد داده که اگه نمی‌خوایم ‫گدا بشیم، شکرگزار نانی باشیم که در میاریم.
‫نانی که در میاریم.
‫نان همیشه غذای مردم عادی بوده و هست.
‫ولی شما، مهمانان عزیزم، ‫مردم عادی نیستید.
‫پس امشب...
‫نان نمی‌‌خورید.
‫[غذای نانیِ بدونِ نان]
‫[بدونِ نان، به همراهی خوراکی‌های لذیذ]
‫- شوخی‌اش گرفته لابد. ‫- داره شوخی می‌کنه.
‫این دیگه محشره!
‫چطور میشه... ‫عجب! شوخی نمی‌کرد.
‫توی رستورانی که با نونش مشهور شده ‫نون نمیدن. عالیه!
‫- چی؟ ‫- ممنون.
‫سر به سرمون نذاشتن که؟
‫- چی؟ ‫- نه.
‫حتماً یه کم سر به سرمون گذاشتن.
‫الان جدی هستید؟
‫در این پروسه، ‫لطفاً از مخلّفاتی که وجود ندارند لذت ببرید.
‫«نانی که امشب نمی‌‌خورید...
‫از گندمی بومی به نام «گندم دو دانه» ‫درست شده است...
‫که همکاران‌‌مان در شرکت آسیاب تهاچاپی ‫آسیابش کرده‌اند.
‫هدف از این کار، ‫حفظ غلات بومی می‌باشد.»
‫این دیوونگیه!
‫اعتراف می‌‌کنم این ایده که اصلاً نون نباشه...
‫خیلی چیز باحالیه.
‫یه کم اعصاب‌خُردکنه، مگه نه؟
‫واقعاً شرورانه‌ست!
‫اون همیشه تمام و کمال آگاهه که غذا ‫تاریخِ طبقات اجتماعیه...
‫یعنی مثل خودم.
‫درسته.
‫گرچه باید بگم این نامیزه (ترکیبات آبکی) ‫به نظر یه کم از هم جدا شده.
‫آره.
‫من نمی‌‌خواستم چیزی بگم.
‫به محض اینکه گذاشتنش سر میز فهمیدم.
‫درست ترکیب نشده. ‫درست ترکیب نشده.
‫آره، که واقعاً... ‫آخه واقعاً نباید...
‫نباید توی رستورانی با این کیفیت ‫همچین چیزی دیده بشه. ایناهاش.
‫- آره ببین! ‫- آره.
‫وای خدا. این دیگه آخرتِ خفن بودنه.
‫ببین چه‌جوری تمثیل‌‌های تاریخی رو ‫ترکیب می‌کنه.
‫هدف اینه که سعی کنی حدس بزنی...
‫تِم غالبِ کل این وعدۀ غذایی قراره چی باشه.
‫تا آخرین لحظه نمیشه فهمید.
‫صبر کن ببینم، از این خوشت اومد؟
‫اوهوم. آره.
‫اون عملاً داره بهت توهین می‌‌کنه.
‫نه، نه، نه. متوجه نیستی.
‫یه حرکت مفهومی‌ـه.
‫می‌‌دونم حرکت مفهومی چیه، تایلر.
‫باور کن داره یه قصه تعریف می‌‌کنه.
‫واسه همین غذاش انقدر هیجان‌‌انگیزه.
‫صرفاً یه سرآشپز نیست. داستان‌سراست.
‫و هیچ اهمیتی به قوانین نمیده.
‫شاید بهم بگی دخترک عادی...
‫ولی یه سری قوانین هستن ‫که نباید بهشون اهمیتی داده بشه.
‫مثلاً، چه‌می‌دونم...
‫غذا دادن به مردم توی رستوران.
‫عزیزم، هیچ‌‌وقت کسی بهت نمیگه دخترک عادی.
‫نون خودمو، خودم می‌پزم.
‫- جدی؟ نمی‌‌دونستم. ‫- آره.
‫آره، خیلی حس و حال روستایی داره.
‫به سبک رعیت‌هاست. تخمیری‌ـه.
‫از چه نوع مخمری استفاده می‌‌کنی؟
‫خودم از سیب مخمر درست می‌کنم.
‫برای تو چیز عجیبی نیست ‫که مخمر خودتو از سیب درست کنی.
‫خیلی شیطونی!
‫خانم بلوم؟
‫اینم یه نامیزۀ جدا شدۀ دیگه.
‫با ارادت از طرف سرآشپز اسلاویک.
‫- سلام. ‫- ببخشید...
‫همه چی بر وفق مرادتونه، جناب؟
‫خب، راستش نه. ممنون که پرسیدین.
‫ببینید، غذاش خیلی خوبه ‫و ما کاملاً مسائل مفهومی‌اش رو درک می‌کنیم.
‫ولی میشه لطفاً یه کم نون بهمون بدید؟
‫نونِ دوستم بدون گلوتن باشه.
‫نه.
‫نه؟
‫نه.
‫خیلی‌‌خب.
‫همه چی هوشمندانه‌ست ‫و نمی‌‌خواستم از این برگ برنده استفاده کنم
‫ولی می‌دونی ما کی هستیم، نه؟
‫بله.
‫می‌دونی؟ می‌دونی کی هستیم؟
‫می‌‌دونم کی هستید.
‫پس می‌دونی که با داگ وریک کار می‌کنیم، نه؟
‫نه، شما برای آقای وریک کار می‌‌کنید.
‫- دقیقاً. ‫- بی‌خیال!
‫پس می‌دونی، همه‌‌مون توی یه تیم هستیم.
‫پس یواشکی یه کم نون بهمون بده.
‫لطفاً!
‫به هیچ‌‌کس نمی‌‌گیم، خانم.
‫- قول میدم، باشه؟ ‫- نه.
‫گفتی «نه»؟
‫گفتم «نه». بله.
‫- خیلی‌خب. ‫- خیلی‌خب.
‫- عجب! ‫- خیلی‌خب.
‫کار دیگه‌‌ای نداشتیم. ممنون.
‫اجازه هست؟
‫لازم نیست زحمت بکِشی. ‫خیلی‌‌خب.
‫آدم کمتر از میلش ‫و بیشتر از لیاقتش غذا می‌‌خوره.
‫خدمت به شما مایۀ افتخار بود.
‫خب، فرآیند چربی‌سوزی‌ام ادامه پیدا می‌کنه ‫پس این خبر خوبیه.
‫غذای بدونِ نون، ‫باعث میشه آدم حسابی تمرکز کنه.
‫خیلی خوشمزه‌‌ست. ‫منو توی این مومیایی کنید.
‫- نمی‌‌خوای امتحانش کنی؟ ‫- نه.
‫- نه؟ ‫- نه.
‫چیز خیلی خوبیه.
‫- همه‌ش رو خودم می‌خورم. ‫- باشه، بردار.
‫کاملاً اتفاقی بود.
‫برای هر کسی پیش میاد.
‫شرمنده. این اتفاق...
‫نه، واقعاً شرمنده‌‌ام.
‫به غذات دست هم نزدی.
‫غذایی در کار نیست.
‫خب، نه. این غذاست.
‫پس... کلی غذای دیگه قراره ارائه بشه.
‫- نمی‌‌خوام سیر بشم. ‫- همچین چیزی ممکن نیست.
‫اندازۀ غذاها رو دقیقاً جوری قرار دادم ‫که جلوی این موضوع رو بگیرم.
‫پس، سیر نمیشی.
‫لطفاً بخور.
‫این برنامۀ غذایی فقط با خوردن منطقی میشه.
‫ولی خودت گفتی نخوریم.
‫خانم، منظور من این نبود.
‫خودتم می‌‌دونی.
‫خب، ممنون بابت نگرانی‌‌ات...
‫ولی من کاملاً قادر هستم ‫که تصمیم بگیرم کِی بخورم و چی بخورم.
‫ممنون.
‫ای خدا، چقدر حقارت‌آمیز بود.
‫- حقارت‌آمیز؟ ‫- آره.
‫تایلر، یارو خیلی عوضیه.
‫لطفاً بس کن.
‫نباید انقدر بی‌ادب باشی.
‫چی؟
‫ازت خواست غذا بخوری.
‫- خوشم نمیاد. ‫- یه امتحانی بکن.
‫لطفاً.
‫بشقاب‌آرایی تا سه دقیقه، دوستان!
‫چشم سرآشپز.
‫[بخش سوم غذا]
‫این نوشیدنی شرکت «راس کاب» ‫محصول سال ۲۰۱۳ـه.
‫با هم‌زن برقی کامل همش زدیم...
‫تا از خواب بیداش کنیم!
‫بلوط اسلوونی، گیلاس غنی و تنباکوی خشک...
‫و حس کمرنگی از اشتیاق و حسرت!
‫بله، نوش جان.
‫اشتیاق و حسرت!
‫خوراکِ خودمه.
‫دوباره بهمون زُل زده.
‫از کجا می‌‌شناسیمش؟
‫نمی‌‌شناسیم.
‫خب، واقعاً خیلی شبیه کلیر می‌‌مونه.
‫چرا یه ریز همینو میگی؟ ‫شبیهش نیست.
‫قبول نداری؟
‫اصلاً شبیه کلیرِ ما نیست.
‫همون قیافۀ غرق در افکارِ خودش رو داره.
‫میشه کلید نکنیم روش؟ لطفاً!
‫می‌‌دونم. فرضاً اگه قرار بود بری...
‫صحیح!
‫که قرار نیست بری،
‫...اون‌‌وقت برای چی می‌‌خواستی بری؟
‫مدیریت اجراییِ پروژه‌های توسعه‌ای.
‫اون‌وقت چه کوفتی هست؟
‫توی بخش توسعه‌ست، پس توسعه میدم
‫یا کمک به توسعۀ چیزها می‌کنم.
‫چرا از کار کردن برای من بهتره؟
‫- خب، چون آینده داره. ‫- صحیح!
‫- یه شرکت‌ـه... ‫- صحیح!
‫یه نوع آیندۀ متفاوت. متوجه میشی؟
‫- توی شرکت... ‫- خدا رو شکر که حرفامون فرضی بود.
‫بخش بعدیِ غذامون اسمش «خاطره‌»ـست.
‫هدفش اینه که خاطرات رو...
‫برانگیخته کنه.
‫پس بذارید یکی از خاطراتم رو براتون بگم.
‫توی دوران کودکی‌ام، ‫بچه‌ای اهلِ واترلوی آیووا بودم...
‫که سه‌شنبه شب‌ها تاکو می‌خوردیم.
‫به‌به!
‫سه‌شنبه‌های تاکویی!
‫آره!
‫و ایشون، این خانمی که اینجاست...
‫ایشون مادرمه.
‫همون‌‌طور که می‌بینید، یه کم نشئه کرده.
‫چیز غیرعادی‌ای نیست.
‫وقتی هفت سالَم بود...
‫یه روز که سه‌شنبه بود، ‫بابام با نشئگی اومد خونه.
‫خیلی نشئه!
‫اونم چیز غیرعادی‌‌ای نبود.
‫مامانم از دستش عصبانی شد و سرش داد زد ‫که در اون لحظه...
‫بابام دست به کار شد و یه سیم تلفن برداشت ‫و محکم کشیدش دور گردنش.
‫اشک می‌ریختم.
‫جیغ می‌زدم، التماسش می‌‌کردم بس کنه.
‫برای اینکه جلوش رو بگیرم...
‫در نهایت مجبور شدم با قیچیِ آشپزخونه ‫بزنم توی رانِ پاش.
‫یادته دیگه مادر، مگه نه؟
‫به گمونم اون شب باید قیچی رو ‫می‌‌زدم توی گلوش.
‫ولی توی بچگی‌‌هامون خیلی باهوش نیستیم.
‫همون‌‌طور که می‌‌تونید تصورش رو بکنید، ‫شبِ تاکوخوریِ خیلی به یادموندنی‌ای بود.
‫- خدا رو شکر که این کار رو نکرده. ‫- این دیگه چه کوفتی بود؟
‫نمایشی!
‫خوشت اومد؟
‫آره، با همین پیشینه بوده ‫که سرآشپز هنرمندی شده.
‫رفیق، اون یارو خیلی حس شوخ طبعیِ پلیدی داره.
‫آدم خیلی جدی‌ایه.
‫خب، قراره اینو میل کنید:
‫رانِ مرغِ «بِرِس» به همراه کمی گوشت خوک...
‫و نان تورتیای مخصوص خودمون ‫که با آرد بومی درست شده.
‫یکی از غذاهای معروفِ هاتورن.
‫ممنون.
‫ما برنامۀ غذایی رو مدام عوض می‌‌کنیم...
‫ولی همون‌‌طور که خانم بلوم می‌دونن، ‫این غذا از همون روز اول، ثابت بوده.
‫همونیه که یه بار گفتید...
‫دلیل مشهور شدن!
‫اینکه اون شهرت دقیقاً چیه...
‫برام سؤاله!
‫بگذریم، چون همیشه داریم ابداع می‌‌کنیم ‫و از بی‌ربطیِ غذاهامون می‌ترسیم...
‫یه غذای کلاسیک رو بروزرسانی کردیم.
‫برای تصاویری که روی تورتیاها ایجاد شدن ‫از دستگاه چاپ لیزری استفاده شده.
‫اولین باریه که ازش استفاده کردیم.
‫ما امیدواریم این شبِ تاکوخوری ‫برای همه‌‌مون یادآور خاطرات بزرگی باشه.
‫نوش جان کنید.
‫دقیقاً باید تاکو درست می‌‌کرد!
‫بفرما.
‫اونا چی‌‌ان، لیل؟
‫رستورانن.
‫رستوران‌‌هایی که با نقدهای من بسته شدن.
‫مثل یه دهان‌‌بند می‌‌مونه؟
‫آره فکر کنم.
‫ریچارد، اینا چی‌‌ان؟
‫[سالگرد ازدواج مبارک]
‫چیزای تاکویی برای تاکو.
‫نه، عکس‌‌ها.
‫عکس ماهاست.
‫این مال وقتیه که تورمورِ ملانوما رو ‫از روی پیشونی‌ات برداشتی.
‫اینم از بانداژش.
‫قشنگه، نه؟ ‫ما رو فراموش نکردن.
‫تایلر، این تویی؟
‫آره. همه‌‌ش از امشبِ منن ‫که داشتم عکس می‌‌گرفتم.
‫ای خدا، این یارو چِشه؟
‫می‌‌دونستم. ازم متنفره.
‫گندش بزنن. فکر نمی‌‌کردم براش مهم باشه.
‫- برم عذرخواهی کنم؟ ‫- عذرخواهی برای چی؟
‫[تماس با دکتر سان‌شاین]
‫چیه؟
‫نوشته: «تماس با دکتر سان‌شاین».
‫وای خدا. اون فیلمه رو یادم رفته بود.
‫یه نقش مزخرف. فیلم‌نامۀ بد.
‫ولی فیلمبرداریش خوش گذشت.
‫شاید شوخی باشه، چون با هم دوستید دیگه؟
‫آره، آره، می‌‌دونی... دوستیم.
‫البته باید پرسید که من اصلاً دوستی دارم؟
‫[ترازنامۀ بانکی]
‫صبر کن ببینم.
‫بچه‌‌ها، این چه کوفتیه؟
‫[شرکت اکوبرایت]
‫یعنی اینا...؟
‫اینا رو از کجا آوردن؟
‫[واریز مبلغی از حساب X به مبلغ X]
‫اصلاً خوب نیست.
‫ببخشید؟
‫کمکی از دستم برمیاد، آقا؟
‫آره.
‫اینا چه کوفتی‌‌ان؟
‫اینا تورتیا هستن.
‫«تورتیاز د لی‌سیوس»
‫بله، اون‌‌وقت اینا چی‌‌ان؟
‫اینا تورتیا هستن
‫که حاوی سوابق مالیاتیِ «اکوبرایت» ‫و اسناد دیگه‌‌ای هستن
‫که نشون میده شرکت‌‌تون فاکتورهایی ‫با هزینه‌‌های ساختگی صادر کرده.
‫اینا رو از کجا آوردین؟
‫می‌بخشید ولی سرآشپز ‫هیچ‌وقت دستور پختش رو فاش نمی‌کنه.
‫می‌‌دونید چقدر به فنا رفتید؟
‫فردا صبح درِ اینجا رو تخته می‌‌کنیم. می‌‌فهمی؟
‫نه، نیازی به این کارها نیست.
‫نوش جان کنید.
‫این تویی و...
‫اون زنه کیه؟
‫خب، من از کجا باید بدونم؟ ساختگی‌‌ـه.
‫یه جور شوخیِ احمقانه‌‌ست.
‫یه تاکوی کوفتی‌‌ـه، خب؟ ‫آسیبی بهت نمی‌‌زنه که.
‫آره، تاکوی کوفتی‌ای که شاید توی دادگاه ‫استفاده بشه.
‫از قانون «انکار موجه» استفاده می‌‌کنیم،
‫و اگه بخوان ما رو بازداشت کنن...
‫درسته!
‫اگه ما رو بازداشت کنن، ‫وریک رو بازداشت کردن.
‫به اندازۀ ما به فنا میرن.
‫مگه نه؟ پس مشکلی نیست.
‫نه؟
‫- آره، چیزی‌مون نمیشه. ‫- خبری نیست. آره، ول کنید.
‫بدون اجازه‌‌ات ازت عکس گرفتن. ‫مسخره‌‌ست!
‫انقدر حرف نزن و بذار فکر کنم، باشه؟
‫باید یه جوری درستش کنم. مجبورم!
‫خب، بهت میگم چطور درستش کنی. ‫این مزخرف رو پس بده.
‫ببخشید؟
‫- ببخشید، آقا! سلام. ‫- ببین، مارگو! مارگو.
‫الان برام بشکن زدی؟
‫می‌‌دونی چند وقته دنبال اینم ‫که اینجا رزرو بگیرم؟
‫نه، اصلاً هم برام مهم نیست.
‫اون نون‌ها رو برنمی‌گردونی آشپزخونه، بچه!
‫ازشون تشکر می‌‌کنی ‫که گذاشتن بیای داخل.
‫- الان بهم چی گفتی؟ ‫- بهت گفتم «بچه».
‫چون داری مثل بچه‌‌ها رفتار می‌‌کنی.
‫تایلر، باید همین الان ازم عذرخواهی کنی.
‫حق نداری باهام این‌جوری حرف بزنی.
‫اتفاقاً حق دارم چون من پول همه چی رو دادم.
‫پس اگه میشه خفه‌شو و غذاتو بخور.
‫وای خدا.
‫فوق‌‌العاده‌‌ست. باید امتحانش کنی.
‫نه، ممنون. یه موقع مزاحم نباشم؟!
‫خانم میلز؟
‫چه کمکی از دستم برمیاد؟
‫دنبال توالت بانوان می‌‌گردم.
‫از این‌طرف.
‫ممنون.
‫پشت اون درِ نقره‌‌ای چیه؟
‫یه چیز خیلی خاص.
‫نه، نباید...
‫نباید بیای اینجا.
‫می‌‌خوام بدونم که دقیقاً چرا...
‫از آخرین بخش وعدۀ غذایی‌مون لذت نبردی.
‫چیز خاصی از غذات نخورده بودی.
‫چرا؟
‫باید بدونم. چرا نمی‌‌خوری؟
‫چرا برات مهمه؟
‫من توی کارم خیلی جدی هستم ‫ولی تو نمی‌‌خوری.
‫برام آزاردهنده‌‌ست.
‫به گمونم خیلی گرسنه‌‌ام نیست.
‫من خودمو بهت معرفی کردم.
‫جولیان اسلاویک هستم و اینجا سرآشپزم.
‫حالا تو کی هستی؟
‫دوباره می‌پرسم. تو کی هستی؟
‫من مارگو میلز هستم.
‫حالا از کجا اومدی، مارگو؟
‫از گرند شهر آیلندِ ایالت نبراسکا اومدم.
‫این‌‌جوری حالت بهتر شد؟
‫آدرس خونۀ مامانم رو هم می‌‌خوای، عوضی؟
‫نه، اونی که می‌‌خوای فکر کنم هستی، ‫اینی نیست که گفتی.
‫کی هستی؟
‫من مارگو هستم.
‫امشب نباید اینجا می‌بودی.
‫لطفاً از سر راهم گمشو کنار.
‫[بخش چهارم غذا]
‫هنوز خیلی نمایشی‌ـه، ساده‌گرا هستن.
‫مثل سبک مینی‌میراسوتو ژاپنی‌ها.
‫- ولی خوش گذشت، مگه نه؟ ‫- آره.
‫یعنی مثلاً سر قضیۀ تاکوها.
‫خودش یه دیالوگه.
‫باحال بود.
‫الان هیجان‌زده‌ام.
‫برای بخش بعدی غذامون آماده‌‌ایم
‫- که فکر می‌‌کنم براتون... ‫- ببخشید؟
‫معلوم هست اینجا چه خبره؟
‫میشه لطفاً بذاری حرفم تموم بشه؟ ‫امکانش هست؟
‫ممنون.
‫خانم‌‌ها و آقایون، معرفی می‌کنم: ‫دستیار سرآشپز جرمی لادن.
‫غذای بعدی رو جرمی خلق کرده.
‫اسمش «گَند»ـه.
‫جرمی که اصالتاً از «اسپارکسِ نوادا»ـست...
‫توی دانشکدۀ آشپزیِ ‫واقع در پارکِ «هاید» تحصیل کرده.
‫هدف جرمی، ‫همون‌طور که توی یک نامۀ صادقانه نوشته...
‫اینه که اینجا توی هاتورن برای من کار کنه.
‫درست می‌گم، جرمی؟
‫بله سرآشپز.
‫جرمی با استعداده.
‫کارش خوبه.
‫خیلی خوبه.
‫ولی عالی نیست.
‫هیچ‌‌وقت عالی نمیشه.
‫به هر دری می‌زنه تا به شأن و منزلت، ‫شغل و استعداد من برسه.
‫مشتاق دستیابی به تعالی‌ـه ‫ولی هیچ‌‌وقت بهش نمی‌رسه.
‫درسته جرمی؟
‫بله سرآشپز.
‫اونم مثل من توی این سن و سال...
‫از همه چیز دست کشیده ‫تا به اهدافش برسه.
‫زندگیِ اونم مثل من، سرشار از فشاره.
‫فشار برای اینکه بهترین غذای دنیا رو ارائه کنه.
‫حتی وقتی همه چیز درست پیش میره ‫و غذا بی‌عیب و نقصه،
‫و مشتری‌‌ها راضی‌ان، ‫منتقدین هم همین‌‌طور،
‫هیچ‌جوره نمیشه از گَندها پرهیز کرد.
‫گَندی که به زندگی‌‌ات می‌‌زنی،
‫به بدنت می‌‌زنی،
‫به اعصاب و روانت می‌زنی،
‫چون تمام داشته‌هات رو در راهِ ‫خشنود کردنِ آدمایی میدی که تا حالا ندیدیشون.
‫جرمی...
‫از این زندگی خوشت میاد؟ ‫از این زندگی‌‌ای که آرزوش رو داشتی!
‫نه، سرآشپز.
‫زندگیِ منو می‌‌خوای؟
‫جایگاه و استعدادم رو نه.
‫زندگیم!
‫نه، سرآشپز.
‫خانم‌‌ها و آقایون، چهارمین بخش غذاتون:
‫گَندِ دستیار سرآشپز جرمی.
‫لعنتی!
‫وای خدا.
‫چی‌‌کار می‌‌کنید؟
‫چه مرگتونه؟
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫شوکه‌‌کننده بود. انتظارش رو نداشتم.
‫این چه وضعشه آخه؟
‫لطفاً لطفاً بشینید. بشینید.
‫همه چی روبه‌راهه.
‫- چی شد؟ ‫- اینم بخشی از برنامۀ غذایی‌ـه.
‫بخشی از برنامه‌‌ست.
‫- برنامه؟ ‫- اون برنامه بود؟ اصلاً...
‫دارید پول همچین چیزی رو می‌‌دین.
‫بدلکاری بود؟ چی بود دقیقاً؟
‫این یه تجربۀ منحصر به فرد ـه.
‫- لطفاً برگردید روی صندلی‌‌هاتون. ‫- این چه وضعش بود بابا؟
‫خیلی ممنون.
‫یعنی مُرده؟
‫- قطعاً یه فشفشه‌ای چیزی بوده که... ‫- همونجا بمونید.
‫- میشه خواهش کنم بشینید؟ ‫- قبلاً هم مشابهش رو دیدم.
‫شوخی‌بردار نیست.
‫این چه وضعشه؟
‫- واقعی بود؟ ‫- چه خبره؟
‫- خیلی واقعی به نظر می‌‌اومد. ‫- نه، نه، نه.
‫- این یه جور تئاترـه، مگه نه؟ ‫- چی برای خودت بلغور می‌کنی، خانم؟
‫الان به خودش شلیک کرد! خب؟
‫خیلی واقعی به نظر می‌‌اومد، لیلیان. ‫خیلی واقعی!
‫تئاتره دیگه. همه‌ش صحنه‌سازیه.
‫- واقعاً میگی؟ ‫- آره. اون کارش همینه.
‫بخشی از برنامۀ غذایی‌ـه.
‫[«گَند»: سبزیجات با طبخ زودپز، فیلۀ سوخاری، ‫سیب‌زمینی با کانفی، آبِ گوشت، مغز استخوان]
‫[به یادِ مرحوم «جرمی لادن»]
‫بخورید!
‫نوش جان.
‫بخش پنجم غذا رو آماده کنید.
‫چشم سرآشپز.
‫تایلر، اینجا چه خبره؟
‫این نوشیدنی به صورت بیودینامیک درست شده
‫و از طرف دوستان‌مون ‫در فرانسه به دست‌مون رسیده.
‫سولفیت افزودنی نداره،
‫یه کم طعم‌های مختلف بهش اضافه شده،
‫و ترکیب فوق‌‌العاده‌‌ای با گوشت‌‌های بریونی‌ـه. ‫نوش جان کنید.
‫پاشو بریم. همین الان!
‫ولی باید ساندویچم رو بگیرم.
‫- ساندویچ رو بی‌‌خیال شو. پاشو. ‫- ولی...
‫آقای لیبرند؟
‫- ما می‌ریم. ‫- مشکلی پیش اومده؟
‫ما می‌ریم.
‫کِشتی‌ای نیست که بخواید برید.
‫پس یه هلی‌کوپتر خبر می‌‌کنم.
‫بدون آنتن تلفن همراه، کار سختیه.
‫برید کنار ببینم!
‫ای بابا! محض رضای خدا کاری که میگن رو بکن.
‫این قضیه به دست من درست میشه.
‫- بسپارش به خودم. ‫- با کدوم دست‌تون، آقای لیبرند؟
‫چی؟
‫این قضیه با کدوم دست‌تون درست میشه؟ ‫چپ یا راست؟
‫چی داری زِرت و پِرت می‌کنی؟
‫ماا انتخاب کنیم؟
‫چیو انتخاب کنید؟
‫خیلی‌خب. دست چپ.
‫انگشت حلقه.
‫بذارید برم بیرون. بذارید برم بیرون.
‫نه!
‫- بی‌خیال. دست از سرش بردارید. ‫- چه غلطی می‌کنید؟
‫- بی‌خیال. آروم. آروم! ولش کنید. ‫- کاری به اون پیرمرد نداشته باشید.
‫آقای لیبرند، لطفاً ثابت وایستید.
‫دارید چه غلطی می‌کنید؟
‫ریچارد!
‫لطفاً از سر جاتون بلند نشید.
‫چرا...
‫اینجا چه خبره؟ ‫یه دکتر براش بیارید.
‫صندلی‌تون رو پیدا نمی‌کنید؟
‫یه انگشت اونجاست. یه انگشت. ‫یه انگشت اونجاست.
‫یارو داره از درد داد می‌کشه.
‫لطفاً بشینید.
‫آقا؟
‫اصلاً خنده‌دار نیست، خانم! ای خدا!
‫همه‌ش بخشی از برنامۀ غذایی‌ـه.
‫وای خدا.
‫قضیه واقعیه، مگه نه؟ ‫تحملش رو ندارم!
‫- تحمل گروگان‌گیری رو ندارم. ‫- پس برو بهش بگو.
‫برو بهش بگو. چون می‌شناسیش، مگه نه؟
‫الکی گفتم.
‫چرا؟
‫چون من عقدۀ شهرت دارم. دلیلش اینه، خب؟
‫حلقۀ شوهرتون، خانم.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫تد. تد!
‫من واقعاً فکر می‌کنم این ماجراها ‫فقط برای سرگرمی ماست.
‫یعنی جفت‌مون.
‫واسه همین سرآشپز بهم پیام داد.
‫این غذا هم که معرکه‌ست، مگه نه؟
‫بازیگرهای خیلی خوبی‌ان.
‫چی برای خودت میگی؟
‫سرآشپز اسلاویک مایله تا توی آشپزخونه ‫شما رو ببینه.
‫- میشه منم بیام؟ ‫- نه.
‫نه، نه، ببخشید، ولی سخت در اشتباهی.
‫هدفت از این کارها چیه؟
‫تو داری اشتباه می‌کنی.
‫در مورد چی حرف می‌‌زنی؟
‫کی هستی؟
‫مارگو.
‫اسم من مارگوـه.
‫به مارگوهای مختلفی غذا دادم. ‫تو به مارگوها نمی‌خوری.
‫نه.
‫آخه چه فرقی می‌‌کنه؟
‫فرق می‌کنه چون این برنامۀ غذایی، ‫این لیست مهمون‌ها،
‫کل این شب، ‫خیلی دقیق برنامه‌ریزی شده.
‫و تو بخشی از این برنامه‌ریزی نیستی.
‫همین قضیه داره همه چی رو خراب می‌کنه.
‫اگه بخوایم ادامه بدیم، ‫باید بدونم کجا بِشونمت.
‫کنار ما یا کنار اونا؟
‫واقعاً خیلی مهمه.
‫بعدش می‌ذاری زنده بمونم؟
‫بذارم زنده بمونی؟ نه!
‫معلومه که نه.
‫متوجه نیستی؟ این‌جوری برنامۀ غذایی خراب میشه.
‫امشب همه‌‌مون می‌میریم.
‫درسته؟
‫بله سرآشپز.
‫حالا سؤال اینجاست که...
‫می‌‌خوای با گیرنده‌ها بمیری یا با دهنده‌ها؟
‫ولی در هر صورت می‌میرم؟
‫خیلی استبدادی‌ـه.
‫نه، استبدادی نیست. ‫توی این آشپزخونه هیچی استبدادی نیست.
‫لطفاً انتخاب کن.
‫این تصمیم‌‌ها خیلی مهمن.
‫برنامۀ غذایی‌مون زمانبندی دقیقی داره.
‫تا پونزده دقیقه دیگه، ‫من یه استراحتی بین بخش‌‌هامون می‌‌کنم،
‫و تا اون‌‌موقع وقت داری تصمیم بگیری.
‫یا جناحِ ما، یا اونا.
‫تا تصمیمت رو بگیری، ‫لطفاً برگرد به صندلیت.
‫غذای بعدی عالیه.
‫بشقاب‌آرایی تا پنج دقیقه دیگه.
‫بله سرآشپز.
‫همه‌‌تون رو دوست دارم.
‫ما هم دوستت داریم، سرآشپز.
‫عجب! توی آشپزخونه بهت غذا تعارف کرد؟
‫خیلی‌‌خب، چی بود؟ گوشت یا سبزی؟
‫گوشت یا سبزی؟
‫گندش بزنن. اصلاً انصاف نیست.
‫چرا باید به تو توی آشپزخونه غذا تعارف کنن؟
‫کل روز سیگار می‌کشی. ‫حتی نمی‌‌تونی مزه‌اش رو بچشی.
‫[پاک‌کنندۀ سقف دهان]
‫[ترنج وحشی، دمنوش شبدر]
‫گیر افتادیم. تمرکز کنید.
‫ببینم، برنامه‌‌مون چیه؟
‫گزینه‌‌هامون چیه؟
‫درب که نگهبان داره.
‫ولی ممکنه بازی‌‌‌مون داده باشن.
‫آره.
‫اگه انتهای راهرو رو دیده؟ اگه بتونیم...
‫بچه‌‌ها. باید یه کاری بکنیم.
‫نباید ترسو باشیم.
‫این روش توی فیلم «حمله» جواب داد.
‫وقتی چاقوها و چنگال‌‌ها رو آوردن، ‫حمله می‌‌کنیم سمتِ آشپزخونه، خب؟
‫فکر کردی از اونا چاقوکِش‌‌های بهتری هستیم؟
‫مگه چارۀ دیگه‌‌ای هم داریم؟
‫- نمی‌‌دونم والا. ‫- پس چی‌‌کار کنیم؟
‫به جهنم! این پنجرۀ لامصب رو می‌شکنم.
‫آره! برو تو کارش! برو تو کارش!
‫لعنتی!
‫لطفاً بذارید کمک کنم برگردید سر میزتون.
‫لعنتی...
‫شرمنده.
‫- خدا! ‫- لعنتی.
‫یه ضرب‌المثل هست که میگه:
‫«بعضی وقتا تنها چیزی که لازم داری، ‫یه لیوان چاییِ خوبه.»
‫بچه که بودم اینو توی «براتیسلاوا» یاد گرفتم. ‫(اسلواکی)
‫متوجه شدم که این چایی نه تنها ‫سقف دهان رو پاکسازی می‌‌کنه،
‫بلکه مرهم آرامش‌بخشی در رویارویی با ‫حقایق سخت و تلخ‌ـه.
‫ولی قبل از اینکه ادامه بدیم...
‫سؤالی در مورد من یا هاتورن ندارید؟
‫سؤالی نبود؟
‫اینکه بهم دادین ترنج‌ـه، سرآشپز؟
‫بله خودشه.
‫- سرآشپز؟ ‫- بله؟
‫فکر کنم این حرفِ همه باشه که...
‫می‌خوام بدونم... ‫یعنی می‌خوایم بدونیم...
‫چرا این اتفاق‌‌ها داره می‌‌افته؟
‫خب، بهتون میگم.
‫خودتون رو مواد اولیۀ خوراکی ‫در مفهوم مزه‌مزه کردن در نظر بگیرید.
‫- چی؟ ‫- یه مفهوم چشیدن.
‫یه جور تمثیل‌ـه.
‫به نظرم این بهترین راه برای توصیفشه.
‫ولی این اتفاق‌‌ها برای اکثرتون ‫نباید غافل‌‌گیرکننده باشه.
‫خانم بلوم...
‫اگه اشکالی نداره بگم «لیلیان». ‫اولین طرفدارِ گرامیِ من...
‫می‌‌دونه چه آسیبی ‫به راه امرار معاش کلی آدم وارد کرده.
‫نه، نه، نه، صبر کن، سرآشپز.
‫نه، نه، نه. تو حرف نزن.
‫ببخشید، سرآشپز...
‫ولی شما تقاضای یه مصاحبه...
‫- با لیلیان بلوم دادین. ‫- چی؟ چی؟
‫- و اون مصاحبه، این رستوران رو ایجاد کرد. ‫- تو به کثافت درونش انگیزه میدی.
‫تو به کثافت درونش انگیزه میدی.
‫حمایتش می‌‌کنی.
‫نازپرورده‌‌اش می‌‌کنی.
‫بازم نامیزۀ ترکیب‌نشده، خانم.
‫خیلی خوشت اومده که برای برنامۀ امشب ‫بهت پیامک دادم.
‫اینکه من خواهانِ توجه تو بودم.
‫احساس غرور کردی.
‫ولی چیز قابل انتظاریه. ‫تو هم به من احساس غرور دادی.
‫ده دقیقه، خانم میلز.
‫خواهش می‌‌کنم. شوهرم باید بره بیمارستان.
‫من حالم خوبه. فقط بذارید زنم بره.
‫مشتری‌‌های ثابتِ وفادارم.
‫توی پنج سال اخیر، ‫چند بار تا حالا اینجا غذا خوردین؟
‫نمی‌‌دونم... شش یا هفت؟!
‫فکر کنم بیشتر از اینا باشه، دیک.
‫یازده. یازده بار!
‫اکثر آدما اگه فقط یه بار اینجا غذا بخورن ‫میگن خدا بهشون نظر کرده.
‫آقای لیبرند، لطف کنید اسم یکی از غذاهایی که ‫آخرین باری که اینجا بودین خوردین رو بگید.
‫یازده بار با کِشتی اومدین اینجا...
‫که هر بار، تمام غذاها رو معرفی کردیم.
‫بهتون دقیق می‌‌گیم چی داریم به خوردتون می‌‌دیم.
‫لطفاً اسم یکی از غذاهای ‫دفعۀ آخری که اینجا بودین رو بگید.
‫یا دفعات قبلی.
‫یه دونه! لطفاً.
‫کاد. ‫(نوعی ماهی)
‫چی؟
‫کاد.
‫کاد نبود، الاغ!
‫هالیبوت بود.
‫هالیبوتِ کمیابی که به سخت پیدا شده بود.
‫چه اهمیتی داره؟
‫برای هالیبوته اهمیت داره، خانم لیبرند.
‫و برای هنرمندی که اثرش توی شکم شما ‫تبدیل به مدفوع میشه!
‫گذاشتم آثارم به قیمتی برسن...
‫که فقط طبقۀ آدمایی که توی این اتاقن ‫بتونن بهشون دسترسی داشته باشن.
‫حماقت کردم که فکر می‌کردم می‌تونم ‫آدمایی که هیچ‌وقت راضی نمی‌شن رو راضی کنم.
‫اولیش هم این خانمه. ‫(مادرش)
‫ولی فرهنگ ما این‌طوریه، مگه نه؟
‫و رستوران من بخشی از این مشکله.
‫میگی رستوران توئه.
‫ولی اگه قراره امشب همگی روراست باشیم...
‫رستوران تو نیست.
‫درست میگی. ‫داگ وریک فرشتۀ سرمایه‌گذارِ منه.
‫اون صاحب این جزیره و این رستورانه.
‫حالا از اونجایی که هاتورن کل زندگیِ منه...
‫باید بگم داگ وریک صاحب منه!
‫فقط اینکه الان اوضاع یه کم پیچیده‌‌تر شده
‫و من صاحب داگ وریک هستم.
‫- خدا! ‫- وای خدا!
‫عجب!
‫ببینم، چطوری میشه تمومش کنیم آقا؟
‫- نه. ‫- خب؟ لطفاً تمومش کن.
‫فقط بگو چطور تمومش کنیم. ‫درستش می‌کنیم، خب؟
‫- نمی‌تونید درستش کنید. ‫- طبیعتاً ما کلی پول داریم.
‫فقط بگو چقدر می‌خوای تا بهت بدیم.
‫فقط یه رقمی بیار، رفیق!
‫نه.
‫من نیازی به پول‌تون ندارم.
‫توی کوید رستورانت رو باز نگه داشت، عوضی!
‫آره، این کار رو کرد.
‫ولی برنامۀ غذاییِ منو زیر سؤال برد.
‫حتی حاضر بود غذاهاش رو جایگزین کنه،
‫ولی مشکل اینجاست که توی هاتورن ‫غذاهای جایگزین نداریم.
‫فرشتۀ بال شکسته، لطفاً.
‫نه!
‫نه، نه!
‫این چه وضعشه؟
‫- نه. ‫- گوش کنید.
‫- این واقعاً... ‫- گفتم «گوش کنید».
‫نه! جولیان!
‫این واقعاً احمقانه‌‌ست. ‫گفتم «گوش کنید».
‫نه...
‫گوش کنید.
‫نه، نه، این واقعاً دیوونگیه. ‫نه، گفتم «گوش کنید». فقط گوش کنید.
‫خب...
‫آره.
‫می‌شنوید؟
‫و...
‫رفت زیر و...
‫چه سکوتی!
‫می‌شنوید؟
‫صدای سکوت رو می‌شنوید؟ ‫گوش کنید، می‌شنوید؟
‫اون سکوت یعنی...
‫من آزادم.
‫وقت تمومه، خانم میلز.
‫حالا سرآشپز توی دفترش باهاتون صحبت می‌کنه.
‫بیا تو.
‫تصمیمت رو گرفتی؟
‫بله.
‫چه تصمیمی گرفتی؟
‫که حق با تو بود.
‫نباید می‌اومدم اینجا.
‫اینو با کمال احترام میگم ‫چون مطمئنم خیلی آدم فهیمی هستی...
‫ولی این قضایا...
‫برای من ترتیب داده نشده.
‫مطمئن نیستی آدم فهیمی هستم، پس نگو.
‫دروغه.
‫باشه.
‫مطمئن نیستم آدم فهیمی باشی.
‫انتظارم بیشتر از اینا بود.
‫گور بابات!
‫به گمونم مجبورم خودم برات تصمیم بگیرم.
‫تو جات اینجاست، ‫پیش آدمایی که از جنس خودتن.
‫چه‌جور آدمایی؟
‫پیش خرحمال‌ها!
‫فکر کردی تشخیص ندادم؟
‫وقتی کارکنان خدماتی رو می‌بینم می‌شناسم.
‫آقای لیبرند رو از کجا می‌شناسی؟
‫از سر شب زیرچشمی نِگاش می‌کردی.
‫خب، فکر می‌‌کنم بدونی.
‫نه، نمی‌دونم.
‫یعنی برای یه خدمتی پول داده.
‫من که خودم به مردم خدمات میدم ‫می‌تونم تشخیص بدم...
‫که تو راحت عصبانی نمیشی.
‫پس چطور تو رو عصبانی کرد؟
‫- عصبانی‌‌ام نکرد... ‫- مارگو.
‫گفت بازم خدمتکارش باشم ‫ولی به صورت مخفیانه باهاش ازدواج کنم.
‫چقدر با جزئیات گفتی.
‫نه واقعاً.
‫تقریباً پیشنهادش تکراری بود.
‫چیزی که اعصابم رو خُرد کرد...
‫این بود که بهم گفت بهش بگم مرد خوبیه
‫و اینکه مثل دخترشم
‫و اینکه دوستم داره و منم دوستش دارم و...
‫پس آدم رُمانتیکی‌ـه.
‫نه، نیازی به جزئیات ندارم.
‫خودم مشتری‌های بد رو می‌شناسم.
‫آره.
‫از شغل خدمتکاری لذت می‌بری؟
‫بله.
‫قبلنا که لذت می‌بردم.
‫تو از خدماتی که ارائه میدی لذت می‌بری؟
‫قبلنا آره...
‫ولی سال‌هاست که اشتیاقی به ‫ غذا پختن برای کسی ندارم.
‫آدم دلش برای همچین حسی تنگ میشه.
‫دنبالم بیا.
‫همه خیلی دمغ شدن.
‫خانم‌‌ها و آقایون، برای بخش بعدی غذاهامون...
‫بیاید هوای شب رو استشمام کنیم.
‫بفرمایید! برید بیرون.
‫- لطفاً آقا. ‫- بفرمایید. بیرون، همه برید.
‫اگه کِشتی پیدا کنیم ‫می‌‌تونیم فرار کنیم.
‫مشتری‌های ثابت هم همین‌طور. برید.
‫لطفاً دنبال سرآشپز برید.
‫سرآشپز، خیلی دوست دارم ‫یه صحبت مختصر باهاتون بکنم.
‫- بیاید! ‫- اول شما بفرمایید.
‫اول مهمون‌‌ها.
‫ریچارد.
‫دنبالم بیاید.
‫وارد هوای آرامش‌بخشِ شبانه بشید.
‫نترسید.
‫دلیلی برای ترسیدن وجود نداره.
‫شاید یه قایق یدکی این اطراف باشه ‫و بتونیم باهاش فرار کنیم.
‫بریم کجا؟
‫- چی؟ ‫- فرار کنیم بریم کجا؟
‫چی میگی داداش؟
‫- ما دیگه مُردیم. ‫- چیزی نیست.
‫- نه. امشب می‌میریم. آره. ‫- آره، می‌میریم. آره.
‫بخش بعدی غذامون توسط دستیار سرآشپز ‫کاترین کلر بهتون ارائه میشه.
‫شب همگی بخیر.
‫سه سال پیش، ‫جولیان اسلاویک بهم پیشنهاد ازدواج داد.
‫هر چی تلاش کرد، قبول نکردم.
‫یه هفته بعد، دوباره پیشنهاد داد.
‫و دوباره! ولی من قبول نکردم.
‫ولی اخراجم نکرد.
‫نه.
‫منو توی آشپزخونه‌‌اش نگه داشت ‫و دیگه تا هشت ماه...
‫باهام چشم تو چشم نشد ‫و مستقیم باهام صحبت نکرد.
‫این کار ازش برمیاد
‫چون ستاره‌‌ست.
‫اون مَرده.
‫بخش بعدی غذامون اسمش «حماقت مَرد»ـه. ‫(حماقت مَرد مُرده اثر آگاتا کریستی)
‫شرمنده‌‌ام.
‫لعنتی.
‫به مشتری‌های مَردمون...
‫الان فرصتِ فرار می‌دیم.
‫می‌‌ذاریم چهل و پنج ثانیه جلو بیفتید...
‫بعدش کارکنان من سعی می‌‌کنن بگیرنتون.
‫اگه بگیرنتون...
‫خیلی‌‌خب.
‫چهل و پنج ثانیه از الان شروع میشه.
‫- اینو بگیر. ‫- چی؟
‫ببخشید. می‌‌دونی که من خیلی مزخرفم.
‫تو منتقد فوق‌‌العاده‌‌ای هستی.
‫فردا صبح علی‌الطلوع کمک می‌فرستم.
‫تو هم همین‌طور.
‫مزاحم‌تون نمی‌شم.
‫میشه باهام بیاید داخل؟
‫هوا داره سرد میشه.
‫از این‌طرف.
‫خیلی‌‌خب.
‫از این‌‌طرف.
‫برید!
‫[بخش ششم غذا]
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫معرکه‌‌ست.
‫تندیِ اومه‌بوشی...
‫و مزۀ مخمرش.
‫هم غنی‌ـه، هم طبیعی.
‫لذیذه!
‫بله، خب...
‫یه زمان اگه همچین تعریفی می‌کردی ‫خیلی برام ارزش داشت، خانم بلوم.
‫خیلی خوبه.
‫آره، خیلی خوبه.
‫برای من مثل اموجی می‌مونه.
‫اومه‌بوشی.
‫- اومه‌بوشی. ‫- اومه‌بوشی.
‫خیلی خوبه.
‫- تو خیلی با استعدادی. ‫- ممنون.
‫معمولاً از کف خوشم نمیاد ولی...
‫دقیقاً کنار من ندو، داداش!
‫تو داری کنار من می‌دویی.
‫این جنگل لامصب خیلی بزرگه! ‫برو گمشو!
‫- از من دور شو. ‫- برو گمشو، داداش!
‫لعنتی!
‫وای خدا.
‫آره...
‫خب...
‫شوهرم رو می‌شناسی؟
‫هوم...
‫آره.
‫می‌شناسم.
‫صحیح.
‫اگه خواستی راحت به ما بگو.
‫امشب همه‌مون واقعاً می‌میریم؟
‫اگه زنده بمونید به نتیجه نمی‌رسه.
‫- چی به نتیجه نمی‌رسه؟ ‫- برنامۀ غذایی.
‫چرا نمی‌رسه؟
‫به پایانی نیاز داره که...
‫مفهوماً همه چی رو به هم ربط بده.
‫وگرنه صرفاً خوشمزه‌‌ست و اهمیتی نداره.
‫واقعاً باید رستوران خودتو بزنی.
‫قبول داری؟ می‌تونم کمکت کنم راهش بندازی.
‫- مطمئنم می‌تونی، خانم بلوم. ‫- می‌تونم. می‌‌تونم.
‫فقط باید این مسئله رو حلش کنیم. مسئله‌ی...
‫می‌دونی...
‫مسئله‌ی مُردن رو!
‫راستش اینکه همه بمیرن ایدۀ من بود.
‫خیلی بهش افتخار می‌‌کنم.
‫- کسی نوشیدنی می‌خواد؟ به جهنم! ‫- بله لطفاً.
‫ممنون.
‫صدای بیرون زدنِ یه جاییم اومد.
‫لعنتی!
‫یه غذای ویژه برای آخرین مهمانی که گرفته میشه.
‫یه کم تزئینات روی تخم مرغِ «پاسارد» ‫با خامه و شربت افرا.
‫- نوش جان. ‫- ممنون.
‫می‌دونم اصلاً و ابداً براتون مهم نیست...
‫ولی اسم من مارگو نیست.
‫ارین‌ـه.
‫و من بچۀ براکتونِ ماساچوست هستم.
‫همین دیگه.
‫مهمونی تمومه.
‫بیاید، آقایون.
‫- خوش برگشتید. ‫- چی پیدا کردی؟
‫آقا؟ لطفاً.
‫ببخشید. شرمنده. اینو پس می‌گیرم. ‫ممنون.
‫خانم بلوم. خواهش می‌کنم.
‫اجازه بدید. نه، نمی‌خواد. نمی‌خواد.
‫بیا.
‫وای خدا.
‫اون بیرون چطور پیش رفتی؟
‫عالی پیش رفتم. ترکوندم!
‫تنها کسی که فرار کرد من بودم.
‫ببخشید. من واقعاً مایۀ سرافکندگی‌ام.
‫اشکالی نداره.
‫این مدت ازت پول می‌دزدیدم.
‫می‌‌دونم.
‫می‌‌دونم می‌دونی.
‫یه توصیه‌نامۀ منفی برای سونی نوشتم.
‫می‌‌دونم. یه نسخه‌اش رو برام ارسال کردی.
‫متأسفانه برنامۀ غذایی‌مون نمی‌تونه ‫طبق برنامه پیش بره،
‫مگر اینکه تکلیف یه مسئلۀ حل‌نشده رو ‫روشن کنیم.
‫تو!
‫من؟
‫تو.
‫بگو چرا اومدی اینجا.
‫- چون می‌خواستم... ‫- قبلش غذاتو قورت بده.
‫می‌خواستم غذای شما رو تجربه کنم، سرآشپز.
‫بهت چی گفته شد؟
‫قبل از اینکه بیای بهت چی گفته شد؟
‫شما گفتید که این بهترین برنامۀ غذایی‌ای میشه ‫که تابه‌حال درست شده.
‫درسته. و؟ و؟
‫و...
‫اینکه همه می‌‌میرن.
‫«همه می‌میرن».
‫یه نامزد داشتی.
‫این‌طور که یادم میاد یه نامزد داشتی.
‫نه این دختر خانمی که امشب اینجاست...
‫پس چه بلایی سر اون نامزدت اومد؟
‫ازم جدا شد، سرآشپز.
‫بعدش رفتی مارگو رو آوردی.
‫چرا؟
‫چون شما به یه نفر جا نمی‌دین.
‫پس با اینکه می‌دونستی می‌میره استخدامش کردی.
‫- بله. ‫- کثافتِ از خود راضی!
‫می‌کُشمت، تایلر!
‫آروم باش.
‫باید بهش حق بدی، مگه نه؟
‫توی این هشت ماهی که باهات در ارتباط بودم،
‫به تو تایلر، دسترسی دنیامون رو دادم.
‫و ازت سوگند رازداری گرفتم.
‫به نظرت چرا باید این کار رو بکنم؟
‫- می‌خواستید من اینجا باشم چون... ‫- چرا؟ چرا؟
‫گفتید خیلی اطلاعات غذایی‌ام بالاست.
‫درسته. تو مثل بقیه نیستی. مگه نه؟
‫- یعنی، می‌دونی پوره‌ساز چیه. ‫- آره.
‫- می‌دونستی اون ترنج‌ـه. ‫- آره.
‫- از مزه‌اش فهمیدم. ‫- آره، فهمیدی.
‫آره می‌دونم، ولی قبلش شناسایی‌اش کردی.
‫- گلچینش کردی. ‫- درسته.
‫برام تحسین‌برانگیز بود.
‫- جدی؟ ‫- آره، آره.
‫آخه تو آشپز هستی.
‫آشپزها جاشون توی آشپزخونه‌ست.
‫مگه نه؟
‫بله سرآشپز.
‫آره.
‫- دنبالم بیا. ‫- واقعاً؟
‫من؟ واقعاً؟
‫آره، آره، آره. یه چیزی برات دارم.
‫خیلی‌خب.
‫بیا اینجا. دست اِلسا‌ـه.
‫یه لباس سرآشپزه.
‫با ارادت از طرف هاتورن.
‫- به‌به. ‫- اوهوم.
‫آها!
‫- قشنگ شد. ‫- ممنون.
‫خیلی خوشگل شدی. ‫خوشگل نشده، مارگو؟
‫- خوشگل شده، نه؟ ‫- بله سرآشپز.
‫آقای پسرک خوشتیپ.
‫این لباس رو شخصی‌سازی می‌کنم.
‫ت...ا...
‫ی...ل...
‫...ر. ‫(تایلر)
‫ممنون.
‫- بهت افتخار می‌کنم. ‫- ممنون، سرآشپز.
‫تایلر، حالا آشپزی کن.
‫چی؟
‫آشپزی کن.
‫- تو یه آشپز هستی. پس آشپزی کن. ‫- شاید نتونم اینجا آشپزی کنم.
‫- آشپزی کن. آشپزی کن. ‫- الان؟ من...
‫آشپزی کن! برو دیگه.
‫چی لازم داری؟ همه چی داریم.
‫- لطفاً بلند شید تا نمایش رو ببینید. ‫- نترس.
‫چی می‌خوای؟
‫- لطفاً بلند شید تا نمایش رو ببینید. ‫- لطفاً همه بیان.
‫لطفاً! تایلر می‌خواد مهارت آشپزی‌اش رو ‫به نمایش بذاره.
‫لطفاً بلند شید تا نمایش رو ببینید.
‫جمع شید. بیاید جلوتر.
‫چی لازم داری؟
‫- تَره! (سبزی تَره) ‫- به آشپزمون تَره بدید. تَره!
‫اینجا جایگاه توئه. دیگه چی؟
‫تُف توش...
‫- تُف؟ تُف می‌‌خوای؟ ‫- نه.
‫- شالت. (نوعی پیاز کوچک) ‫- شالت برای طرفدار بزرگِ غذا!
‫- شخصِ شخیصِ «آقای غذا»! ‫- ببخشید، شرمنده.
‫همه جمع شید. ‫باید از تایلر درس بگیریم.
‫این یه نوع روش نگینی‌کردنه ‫که ما متأسفانه ازش آگاه نبودیم!
‫بعدش چی؟
‫کَره.
‫کَره؟ کَره. ‫تَره و شالت توی کَره تفت داده میشن.
‫من شاهد تحولی در روش طبخ غذائم!
‫گوشت هم می‌خوای؟
‫- گوشت برّه. ‫- برّه!
‫خب دیگه، فکر کنم تموم شد، سرآشپز.
‫- فکر می‌کنی تموم شده؟ مطمئنی؟ ‫- اوهوم.
‫نمی‌خوای بریزیش توی پوره‌ساز؟
‫نه.
‫وای!
‫این واقعاً خیلی...
‫بَده!
‫[مزخرفاتِ تایلر]
‫[برّۀ نپخته، سبزی تَره غیرقابل خوردن ‫با سس کَره، عدم وجود ذره‌ای یکدستی]
‫امثال تو هستن که هنر ما رو ‫از حالت اسرارآمیز بودن در میارن.
‫الان متوجهش شدی، مگه نه؟
‫شرمنده، سرآشپز.
‫بیا بغلم، پسر. بیا.
‫بیا بغلم.
‫چشم سرآشپز.
‫حالا تو هم آزاد شدی. ‫(مثل خودش که رئیسش رو کُشت)
‫خانم‌‌ها و آقایون، ‫می‌‌خواستم از همه‌‌تون عذرخواهی کنم.
‫اتفاقی که شاهدش بودین ‫در اصل بخشی از برنامۀ غذاییِ امشب نبود.
‫ما برای کمال تلاش می‌کنیم...
‫که البته وجود خارجی نداره، ‫و این برای من حقیقت خیلی سختیه...
‫پس لطفاً منو ببخشید.
‫دنبالم بیا.
‫نمایش‌مون به پایان رسید.
‫لطفاً برگردید روی صندلی‌‌هاتون.
‫گوش کن چی میگم.
‫توی برنامۀ غذایی‌مون فقط یه بخش دیگه هست.
‫پس یعنی باید بری دسر آماده بشیم.
‫دسر نیازمند یه بشکۀ بزرگه ‫که باید اون گوشه باشه.
‫ بشکه می‌‌بینی؟
‫- نه. نه، نمی‌‌بینم. ‫- منم همین‌‌طور.
‫دلیلش اینه که همکار سهل‌انگارِ من، اِلسا، ‫یادش رفته کسی رو مسئول آوردنش بکنه.
‫پس مارگو، تو به‌جاش میری بشکه رو میاری.
‫- من؟ ‫- آره. دودخانه رو که یادته؟
‫شاید... اونا... من نمی...
‫- سرآشپز، شاید بهتر باشه یکی از ماها... ‫- مارگو الان یکی از ماهاست، اِلسا.
‫مگه نه، مارگو؟
‫- بله. ‫- بله چی؟
‫بله، سرآشپز.
‫اِلسا، کلید دودخانه رو بهش بده.
‫بله سرآشپز.
‫برو.
‫برو!
‫می‌بخشید...
‫شرمنده، شرمنده، سرآشپز.
‫آقای اسلاویک.
‫سلام.
‫چه خبرا؟
‫خب، ببینید...
‫حرفی که واقعاً...
‫فقط می‌خواستم بگم چون...
‫ببینید، نمی‌‌خوام از حرفام ‫منظور خاصی برداشت بشه
‫ولی به نظرم واقعاً انصاف نیست.
‫شاید!
‫اگه... اگه...
‫می‌‌خوای بدونی چرا داری مجازات میشی؟
‫بله.
‫فیلم «تماس با دکتر سان‌شاین» رو دیدم ‫ولی ازش لذت نبردم.
‫چی؟ جانم؟
‫یکشنبه بود!
‫بعد از چند ماه تنها روز مرخصی‌ام بود.
‫ارزشمندترین روز. ‫روزی که حق زندگی‌کردن داشتم.
‫فیلم «تماس با دکتر سان‌شاین» رو ‫تنهایی توی سینما دیدم.
‫خب ببین، من که کارگردانی‌اش نکردم. ‫فقط توش بازی کردم.
‫الان که دوباره می‌بینمت و ‫صورتت توی اون فیلم رو...
‫یادم میاد، اذیت میشم.
‫بهم انگیزه میده.
‫چه بلایی سر هنرمندی میاد ‫که هدف اصلی‌اش رو از دست میده؟
‫رقت‌انگیزه.
‫نه، راست میگی.
‫اون چی؟
‫کدوم دانشگاه می‌رفتی؟
‫براون!
‫با وام دانشجویی؟
‫نه.
‫متأسفم. داری می‌میری. ‫(یعنی دلیل خاصی نداره)
‫ای تو روحت!
‫عجبا!
‫کسی اجازه نداره وارد خونۀ سرآشپز بشه.
‫فکر کردی خاصی؟
‫این قانون رو زیر پا گذاشتی.
‫من روی مشتری‌ها نظارت می‌کنم ‫تا سرآشپز بتونه روی برنامۀ غذایی نظارت کنه.
‫از وقتی اومدی اینجا، چیزی جز دردسر نبودی.
‫ببخشید.
‫اگه اشکالی نداره می‌خواستم بپرسم...
‫چرا حاضرید براش بمیرید؟
‫نمی‌تونی جای منو بگیری.
‫جای تو رو بگیرم؟
‫باور کن قصد ندا...
‫نه،‌نه،‌نه.
‫[پوره‌ساز]
‫بس کن!
‫کافیه!
‫به من نگفته بود بشکه رو بیارم.
‫یادم نرفته بود.
‫[یک سرآشپز در «تانتالوس» از پیشرفته‌ترین ‫تکنولوژی روز دنیا استفاده می‌کند]
‫[نقدی مثبت در وصف رستوران «تانتالوس»]
‫[نوشتۀ لیلیان بلوم]
‫[کارمند نمونۀ ماه - آگوست ۱۹۸۷] ‫[جولیان اسلاویک]
‫وای خدا!
‫الو؟
‫♪ تولدت مبارک برایس عزیز ♪
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫شما بهشون گفتید تولدمه؟
‫حدود سه ساعت پیش خنده‌‌دار به نظر می‌اومد.
‫ممنون.
‫خب، بذار همونجا باشه
‫و بگیر بشین.
‫دوست دارم یه چیزی رو درک کنی، مارگو.
‫من یه هیولام.
‫نه، یه هیولا بودم.
‫و یه نوکر!
‫ولی امشب همۀ کارهایی که می‌‌کنم خالصانه‌ست.
‫خودخواهانه نیست.
‫در نهایت، درد تقریباً از بین رفت.
‫دست‌های سرآشپز!
‫دست‌های ناسوز!
‫می‌تونم بدون دستکش، یه ظرف چُدنی رو ‫از روی اجاق بذارم روی میزت.
‫دیگه آسیب نمی‌بینم، مارگو.
‫به قول دکتر کینگ: ‫«ما از طریق تجربه‌های دردناک می‌فهمیم...
‫که فرد ظالم هیچ‌وقت به خودیِ خود ‫آزادی رو نمیده.»
‫«این آزادی رو مظلوم باید طلب کنه.»
‫الان یه جمله از مارتین لوتر کینگ نقل کرد؟
‫- آره. ‫- آره کرد.
‫چی؟
‫می‌بینم بیسیم‌مون رو پیدا کردی.
‫فوراً اتاق غذاخوری رو خالی کنید.
‫یه کِشتی‌ـه.
‫کسیو خبر کردی؟
‫- یه کِشتی‌ـه. ‫- یه کِشتی‌ـه.
‫چی؟ چی‌کار می‌‌کنی؟
‫- آروم! آروم‌تر! ‫- با اون مرد دارید چه غلطی می‌کنید؟
‫داداش، بهش سخت نگیر.
‫محکم، محکم، محکم.
‫خوبه.
‫وسوسه می‌شید که کمک درخواست کنید.
‫- حتی التماس کنید. ‫- نه، نه، نه.
‫این کار عاقلانه نیست. ‫اون آقا نمی‌تونه کمک‌‌تون کنه.
‫دوتا چیز رو از خودتون بپرسید:
‫یک: ‫واقعاً می‌خواید مقصر مرگ یه مرد بی‌گناه باشید؟
‫دو: از خودتون بپرسید چرا از سر شب تا حالا...
‫سعی نکردین بیشتر مقابله کنید؟
‫که از اینجا برید بیرون.
‫راستش، شاید می‌تونستید.
‫به این چیزا فکر کنید.
‫شب بخیر، سرکار. ‫چه کمکی از دست‌مون برمیاد؟
‫یه گزارش مزاحمت دریافت کردم.
‫اینجا؟
‫چه نوع مزاحمتی؟
‫از نوعِ همراه با خشونت!
‫- شما صاحب اینجایید؟ ‫- من سرآشپز اصلی هستم.
‫اخیراً مالکیتِ اینجا عوض شده، ‫ولی اون قصه‌اش فرق می‌کنه.
‫الان نمی‌خوام بی‌ادبی بکنم ‫ولی همون‌طور که می‌بینید...
‫وسط خدمات‌رسانی‌مون هستیم.
‫امشب کسی از بیسیم موج کوتاه، ‫درخواست کمک کرد؟
‫ما عادت نداریم برای مهمون‌هامون...
‫بیسیم‌های موج کوتاه در کنار غذاشون سِرو کنیم.
‫ببینم...
‫شما...؟
‫آره، آره، آره، خودمم.
‫وای! طرفدار پر و پا قرص‌تون هستم.
‫ممنون.
‫می‌خواید ازش امضا بگیرید؟
‫نمی‌‌خوام مزاحم‌تون بشم.
‫نه، نه، نه. چه مزاحمتی؟
‫فقط اینکه من خودکار...
‫نه، ما یه خودکار داریم.
‫امضا کنید.
‫باشه.
‫ممنون.
‫- اسمتون چیه؟ ‫- دیل.
‫دیل. چه خبرا دیل؟
‫سلام.
‫خیلی عالی هستی.
‫من و زنم، عاشق اون...
‫اسمش چی بود؟ ‫همونی که نقش جراح رو بازی کردی.
‫آره.
‫تماس با دکتر سان‌شاین.
‫آره! آره، عالی بود.
‫بفرمایید.
‫خیلی ممنونم.
‫خیلی‌خب.
‫خب، بازم شرمنده که مزاحم همگی شدم.
‫من دیگه میرم.
‫تو این همه زحمت می‌کشی، ‫کاری نکردم که.
‫خب، ممنون بابت خدمات‌تون به مردم.
‫[کمک‌مون کن]
‫دستا بالا! همه! همین الان!
‫نه، نه. داری شوخی می‌کنی.
‫داری شوخی می‌کنی.
‫شوخی نمی‌کنم، آقا.
‫بی‌خیال! قشنگ معلومه که سوء تفاهم شده.
‫کمک‌‌مون کنید!
‫- آره! آره! ‫- اون می‌خواد همه‌‌مون رو بکُشه.
‫برگردید روی صندلی‌هاتون. ‫همه فوراً برگردید روی صندلی‌هاتون.
‫اون مرتیکه خیلی دیوونه‌ست.
‫همین الان برگردید روی صندلی.
‫ساکت! ‫همه برگردید همون‌‌جایی که بودید.
‫بشینید! همین الان!
‫ساکت!
‫- کارِ اونه! کارِ اونه! ‫- اونه!
‫- دوستان! ‫- می‌خواد همه‌‌مون رو بکُشه. - خفه شو!
‫حرف نزنید.
‫تو.
‫زانو بزن و دست‌هات رو بذار روی سرت. ‫همین الان!
‫ایول!
‫ممنون.
‫کارِت تمومه!
‫همینه! همینه! همینه!
‫وای خدا.
‫اون عوضی‌ها هم باهاشون هستن، آقا. ‫مواظب باشید.
‫- آروم باشید. ‫- گور بابات!
‫- خونسرد بمونید. ‫- گور بابات!
‫کسی تکون نخوره تا من بگم.
‫کسی تکون نخوره.
‫- نه، نه! ‫- چی‌کار می‌کنی؟
‫آهای، آهای، آهای!
‫- اون، اون، اون! ‫- نه.
‫ممنونم، دیل. ممنونم.
‫کارِت خوب بود.
‫توی آشپزخونه یا همه با هم کار می‌کنیم ‫یا سنگ روی سنگ بند نمیشه.
‫تیمی کار می‌کنیم.
‫تو...
‫مارگو که بچۀ نبراسکا هستی.
‫به پیوند مقدس اعتمادمون خیانت کردی.
‫و نشون دادی چقدر استعدادِ ‫بی‌مبالات بودن رو داری.
‫اشتباه می‌کردم.
‫تو یه خورنده‌ای. یه گیرنده‌ای!
‫مثل بقیه.
‫بخش آخر غذا، بشقاب‌آرایی تا پنج دقیقه دیگه.
‫بله سرآشپز.
‫از غذات خوشم نمیاد.
‫چی گفتی؟
‫گفتم از غذات خوشم نمیاد،
‫و می‌‌خوام برش گردونم.
‫از شنیدنش متأثر شدم.
‫از چیِ غذام خوشت نیومده؟
‫اول از همه...
‫لذت غذا خوردن رو گرفتی.
‫تمام غذاهایی که امشب سِرو کردی، ‫یه درس آموزنده بوده...
‫نه اینکه چیزی باشه که ‫آدم دلش بخواد بشینه و ازش لذت ببره.
‫وقتی غذات رو می‌‌خوری...
‫مزۀ اینو میده که بدونِ عشق درست شده.
‫واقعاً مسخره‌‌ست. ‫ما همیشه با عشق غذامون رو می‌پزیم.
‫- مگه نه؟ ‫- بله سرآشپز.
‫همه می‌‌دونن عشق مهم‌‌ترین عنصرِ غذاست.
‫پس داری خودتو دست میندازی.
‫بی‌خیال، سرآشپز. مگه نگفتی امشب ‫شبِ رویارویی با حقایق سخت و تلخ‌ـه.
‫این یکی از اون حقایق‌ـه. ‫غذات رو با وسواس می‌پزی...
‫نه عشق.
‫حتی غذاهایی‌ات که باید داغ خورده بشن سردن.
‫تو یه سرآشپزی.
‫تنها مأموریتت روی این کُره ‫ اینه که به مردم غذاهایی رو...
‫سِرو کنی که شاید واقعاً ازش خوش‌‌شون بیاد.
‫موفق نشدی.
‫و حوصله‌‌ام رو سر بردی.
‫بدترین بخشِ ماجرا اینه که
‫من هنوز مثل سگ گرسنه‌مه.
‫هنوز گرسنه‌ته؟
‫بله گرسنه‌مه.
‫چقدر گرسنه؟
‫در حد مرگ!
‫خب، هوس چی کردی؟
‫چی داری؟
‫همه چی.
‫می‌‌دونی واقعاً چی دوست دارم؟
‫بگو.
‫چیزبرگر.
‫آره، می‌تونیم برات چیزبرگر درست کنیم.
‫یه چیزبرگر واقعی.
‫نه یه چیز باکلاس و ابداعیِ مزخرف!
‫یه چیزبرگر واقعی.
‫خب، برات یه چیزبرگرِ خیلی خوب ‫و خیلی سنتی درست می‌کنیم.
‫فکر نکنم بتونی.
‫کاری می‌کنم حس کنی ‫اولین چیزبرگریه که داری می‌خوری.
‫از همون ارزون‌هاش که پدر و مادرت ‫به زور توانایی خریدش رو داشتن.
‫- نشونم بده. ‫- دوست داری چه‌جوری باشه؟
‫نیم‌پز. پنیر آمریکایی.
‫پنیر آمریکایی بهترین پنیر برای چیزبرگرـه...
‫چون بدون از هم پاشیدگی، آب میشه.
‫هزینه‌اش چقدر میشه؟
‫۹.۹۵ دلار.
‫سیب‌زمینی سرخ‌‌کرده هم داره؟
‫- نیلز! ‫- بله، سرآشپز؟
‫- ماهیتابه هنوز روی گازه؟ ‫- بله سرآشپز.
‫زیگ‌زاگی باشه یا خلال؟
‫به این میگن...
‫چیزبرگر!
‫آره.
‫به این میگن چیزبرگر.
‫متأسفانه فکر کنم چشم‌‌هام ‫یه کم بزرگ‌‌تر از شکمم هستن.
‫درک می‌‌کنم.
‫میشه بقیه‌اش رو با خودم ببرم؟
‫یه لحظه لطفاً.
‫[وعدۀ تکمیلی: چیزبرگر] ‫[صرفاً یک همبرگرِ خوش‌پخت]
‫یه چیزبرگر برای اینکه ببری.
‫و یه کیف هدیه.
‫ممنون که در هاتورن غذا خوردی.
‫ممنون...
‫بابت همه چی.
‫قبل از آخرین بخش برنامه‌مون، ‫مسئله‌ی صورت‌حساب می‌مونه.
‫ما سیستم‌مون این‌‌جوریه که انعام نمی‌گیریم ‫پس پاداش رو روش کشیدیم.
‫لطفاً از کیف‌های هدیه‌تون لذت ببرید.
‫یه سری موارد توش هستن.
‫دفترچه‌ای از تأمین‌کنندۀ مایحتاج‌مون ‫که بومی هم هست...
‫یه مقدار گرانولای خانگی،
‫یکی از انگشت‌های داگ وریک...
‫و یه نسخه از برنامۀ غذاییِ امشب.
‫نه، نه.
‫مجله حساب می‌‌کنه.
‫دیدی گفتم جایی نمی‌‌ری؟
‫پس یکبار دیگه...
‫ازتون تشکر می‌‌کنم که امشب باهامون غذا خوردین.
‫شما نمادِ ویرانه‌های هنر...
‫و زندگی من هستید.
‫و حالا می‌تونید توش سهیم باشید.
‫توی چیزی که امیدوارم شاهکارِ من باشه.
‫و حالا، برای برنامۀ نهایی دسر، ‫سورپرایزی مفرح روی غذایی ساده و کلاسیک داریم.
‫دسر «اسمور».
‫بزرگترین تهاجم به سقف دهان انسان‌ها ‫که تابه‌حال ساخته شده.
‫شکلاتی که منبعی غیراخلاقی داره ‫و آب‌قندِ ژلاتین شده...
‫که بیسکویت سادۀ صنعتی اونو محصور می‌کنه.
‫ترکیبی از تمام مشکلاتیه که ما داریم ‫ولی با این‌حال به معصومیت ربطش می‌دیم.
‫به کودکی.
‫به مامان و بابا.
‫ولی چیزی که این هیولا رو ‫دگرگون می‌کنه، آتیش‌ـه.
‫وای خدا.
‫شعلۀ پاک‌کننده.
‫سیرمون می‌کنه، گرم‌مون می‌کنه...
‫بازسازی‌مون می‌کنه، شکل‌مون میده...
‫و نابودمون می‌کنه.
‫باید شعله رو در آغوش بگیریم.
‫ای خدا! تو رو خدا!
‫باید پاکسازی بشیم.
‫پاک بشیم.
‫مثل آدمای خوب...
‫یا آدمای بد.
‫می‌تونیم جذبش بشیم...
‫و دوباره از نو ساخته بشیم.
‫ممنون.
‫همه‌تون رو دوست دارم!
‫دوستت داریم، سرآشپز.
‫[اسمور]
‫[مارشملو، شکلات، بیسکویت، ‫مشتری‌ها، خدمه، رستوران ]
‫[دستور پخت غذاهای امشب]
‫«زیرنویس اختصاصی فیلیمو» ‫«ترجمه از محمد سید»